tag:blogger.com,1999:blog-69639728418399614952011-09-15T07:39:34.290-07:00သားၾကီးhttp://www.blogger.com/profile/12167308997133501252noreply@blogger.comBlogger1371100tag:blogger.com,1999:blog-6963972841839961495.post-13670473443667275532009-11-02T23:54:00.000-08:002009-11-03T00:10:12.476-08:00က်ေနာ့နာမည္“မူးတူး”မဟုတ္ပါဘူး ၊ က်ေနာ္ကုလားလည္းမဟုတ္ပါဘူး၊<br />ဒါေပမယ့္.. ခုေလာေလာဆည္ေတာ့ က်ေနာ္အိပ္ခ်င္မူးတူးျဖစ္ေနပါတယ္။<br />ဗမာစကားကလည္းခက္ပါတယ္ ၊ အိပ္ငိုက္တာေတာင္<br />“မူးတူး”နာမည္ဆြဲထည့္ေနရေသးတယ္။ အဲလိုဆြဲထည့္ေၾကးဆို “အိပ္ခ်င္ေပါက္ေဖၚၾကီး”ေရာ..မျဖစ္ဘူးလား?<br />“အိပ္ခ်င္ဖထီး”ေရာ.. မျဖစ္ဘူးလား? ။ ၾကည့္ရတာ အိပ္ငိုက္တဲ့အလုပ္ကို “မူးတူး”နာမည္နဲ႔ကုလားက ပထမဆံုးစတင္ခဲ့လို႔ သူ႔ကိုဂုဏ္ျပဳတဲ့အေနနဲ႔ သူ႔နာမည္ကိုယူထည့္ထားတာပဲျဖစ္ရမယ္။<br /><br />ထားေတာ့…<br />ခုျဖစ္ေနတာက “မူးတူး”မဟုတ္တဲ့သားၾကီးကမနက္ေစာေစာစီးစီးအိပ္ခ်င္မူးတူးျဖစ္ေနတာပါပဲ။<br />ကုလားထိုင္ေပၚမွာ ဗမာထိုင္ထိုင္ျပီးငိုက္ေနတာပါ အိပ္ယာေပၚမွာေတာ့မငိုက္ရဲဘူး အိပ္ေပ်ာ္သြားရင္ခ်ိန္းထားတာေလးလြဲသြားမွာစိုးလို႔။<br />………………..<br />ဒီေန႔မိုးသာစင္စင္လင္းသြားတယ္ မနက္ခင္းကေတာ့ပါမလာခဲ့ဘူး<br />က်ေနာ္မွမအိပ္ရေသးဘဲေလ ၊ ကိုယ့္အျပစ္နဲ႔ကိုယ္ပါပဲ<br />resident evil 4ကိုမိုးလင္းေပါက္ထိုင္ေဆာ့တာကိုး..၊ ကိုယ္ဂိမ္းေဆာ့တာကနည္းနည္းပါ ဂိမ္းကိုယ့္ကိုျပန္ေဆာ့တာကခပ္မ်ားမ်ား တညလံုးငုတ္တုတ္ထိုင္ျပီးဂိမ္းအေဆာ့ကို<br />ခံလိုက္ရတယ္ဆိုပါေတာ့ ။<br />မိုးလင္းေတာ့အိပ္မယ္အလုပ္မွာ အေပၚထပ္က ေကာင္မေလးေတြက ေစာေစာစီးစီး ထတြန္<br />ေနၾကေတာ့အိပ္မရျပန္ဘူး ။<br /><br />အျပည့္အဝအိပ္စက္ခြင့္ရျပီးမွက်ေနာ့္မနက္ခင္းေလးကသာသာေမာေမာနဲ႔ေရာက္လာမွာပါ။<br />မနက္ခင္းကိုလူေတြကေန႔သစ္တစ္ေန႔လို႔တင္စားၾကတယ္ က်ေနာ့္အဖို႔ေတာ့ မနက္ခင္းဆိုတာလည္းေန႔ေဟာင္းတစ္ေန႔ပါပဲ<br />ကမ ၻာဦးကတည္းကတည္႐ွိခဲ့တဲ့မနက္ခင္း က်ေနာ္လူမျဖစ္ခင္(ဘာျဖစ္ေနမွန္းမသိခင္)ကတည္းကတည္႐ွိခဲ့တဲ့မနက္ခင္း<br />ေဟာင္းလိုက္သမွႏြမ္းလို႔ရိလို႔ေပါ့..၊ လက္နဲ႔“ဇတ္”ကနဲတို႔ထိၾကည့္ရင္ေတာင္ တစစီပဲ့ေၾကြက်သြားမလားပဲ..။<br />ေဟာင္းေနတဲ့ဒီမနက္ခင္းမွာပဲ က်ေနာ့္ေဘာ္ဒါႏွစ္ေကာင္ေရာက္ခ်လာပါတယ္ ထံုးစံအတိုင္းမ်က္ႏွာအေဟာင္းကိုယ္စီနဲ႔ေပါ့၊<br />(မ်က္ႏွာအသစ္လည္း႐ွိၾကပံုမေပၚဘူး ။ေမြးကတည္းကလည္းဒီမ်က္ႏွာတစ္ခုစီပဲပါလာၾကတယ္ ေသတဲ့အထိလည္းဒီမ်က္ႏွာတစ္ခုတည္းနဲ႔ပဲလူလုပ္သြားရမွာ…..ပ်င္းစရာၾကီး..။<br />တစ္ေယာက္ကိုအနည္းဆံုးမ်က္ႏွာ၈ခုစီေလာက္ဘုရားကဖန္ဆင္းေပးခဲ့ဖို႔ေကာင္းတယ္)<br /><br />ေဘာ္ဒါႏွစ္ေကာင္က အသိတစ္ေယာက္ဆီမွာ႐ွိတဲ့အေခြသြားၾကည့္မလို႔လာအေဖၚစပ္တာပါ<br />သူတို႔ၾကည့္မယ့္အေခြက ျမန္မာျပည္မွာလူအင္အားအမ်ားဆံုး အကုန္အက်အမ်ားဆံုးနဲ႔႐ိုက္ထားတယ္ဆိုတဲ့႐ုပ္႐ွင္ကားေဟာင္းပါ။<br />ဘယ္ေလာက္ပဲၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္႐ိုက္ထားေလ က်ေနာ္စိတ္မဝင္စားပါဘူး ႐ိုက္ထားတာကလည္း “ပါေတာ္မူ”သြားတဲ့ကားၾကီးကိုး<br />“ပါလာေတာ္မူ”တဲ့ကားၾကီးမွမဟုတ္ဘဲကိုး..။<br />အရင္ျမန္မာျပည္မွာကတည္းကအဲဒီ႐ုပ္႐ွင္က်ေနာ္ၾကည့္ဖူးပါတယ္<br />က်ေနာ္တို႔ရဲ့တိုင္းျပည့္႐ွင္ သူတပါးေခၚေဆာင္ရာေနာက္ကိုလိုက္သြားရတဲ့အခန္းမွာ တစ္ကယ္စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရတယ္။<br /><br />ဒါေပမယ့္…ခုဆိုရင္အေကာင္းဘက္လွည့္ေတြးေနတတ္ပါျပီ။<br />ထားပါေတာ့… ဥပမာ ဒီေန႔ဒီအခ်ိန္ထိ က်ေနာ္တို႔ဆီမွာသက္ဦးဆံပိုင္ဘုရင္စနစ္႐ွိေနေသးတယ္ဆိုပါစို႔…<br />“သားၾကီးေစာ္က ေရေရလည္လည္လန္းတယ္ကြာ ငါကိုယ္ေတာ္မင္းျမတ္အတြက္ ေတာ္ေကာက္ေစ”လို႔ဘုရင္ကမိန္႔လိုက္ရင္ သားၾကီးတို႔ေသျပီ ။ အဲခါက်ရင္ ဘုရင္ေကာ ဘာေကာနားလည္မွာမဟုတ္ဘူး အတင္းဝင္ျပီးနပမ္းဖက္လံုးမိမွာပဲ ။<br />………<br />က်ေနာ္မလိုက္ဘူးဆိုလို႔ေဘာ္ဒါႏွစ္ေကာင္ထြက္သြားၾကတယ္<br />ခ်ိန္းထားတဲ့ေဘာ္ဒါကလည္းေပၚမလာေသးေတာ့ကြန္ျပဴတာဖြင့္ျပီးmailစစ္ၾကည့္လိုက္တယ္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ပို႔ထားတဲ့mailတစ္ခုမွာ၂၀၁၂က်ရင္<br />ကမ ၻာပ်က္ေတာ့မယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းကိုခိုင္လံုတဲ့အေၾကာင္းအရာေတြနဲ႔ကိုးကားေရးသားထားတယ္<br />က်ေနာ္ဆိုတဲ့ေကာင္က ကာတြန္းစာအုပ္ထဲက“ငတက္ဖ်ား”လည္းမဟုတ္တဲ့အတြက္“ညတ္ခြ်ာဖ်ား”လို႔ေတာ့<br />ေယာင္ျပီးမေအာ္မိဘူးေပါ့ေလ ၊ ဒါေပမယ့္က်ေနာ္လန္႔သြားတယ္…<br /><br />“ဒုကၡပဲ.. ငါေတာ့ေနရာအေ႐ြးမွားျပီ”<br />ကမ ၻာၾကီးကလည္း အင္တင္တင္နဲ႔ ၊ ပ်က္မယ္ဆိုလည္းေစာေစာကေျပာေရာေပါ့ ၊ အဲလိုမွန္းသိရင္အစကတည္းကလူလာမလုပ္ပါဘူး ခုေတာ့တို႔လို႔တန္းလန္းေတြ<br />ျဖစ္ေတာ့မယ္၊ က်ေနာ့္မွာထိုင္ရေတာ့မလို ထရေတာ့မလိုနဲ႔၊ အႏွစ္၂၀ေက်ာ္ရင္းခဲ့သမွ်ဒီတစ္ခါေတာ့အ႐ႈံးၾကီး႐ံႈးေတာ့မွာပဲ။<br />………………<br />တစ္ကယ္ပါပဲ…<br />တစ္ကယ္ပါပဲ….<br />ခ်စ္ရသူအတြက္က်ေနာ္႐ြယ္စူးဖူးတယ္ <br />ကမ ၻာရဲ့ရင္ဘတ္က်ယ္ၾကီးတစ္ေနရာမွာသူမနဲ႔က်ေနာ့္အတြက္အိမ္လွလွေလးတစ္လံုး<br />ေဆာက္ဖို႔..။ ေနာက္ျပီးကမ ၻာ့ရင္ဘတ္ေပၚမွာပဲ သူမနဲ႔က်ေနာ္ သားသားမီးမီးေတြ..<br />အဲ…အဲ…သားသားမီးမီးေတြလို႔ေျပာရတာနည္းနည္းေတာ့ကီးျမင့္လြန္းေနတယ္ ခုမွက်ေနာ္တို႔ကခ်စ္သူအဆင့္ပဲ႐ွိေသးတာကိုး၊ ျခစ္သူအဆင့္မွမေရာက္ေသးတာကိုး..။<br />ဒါေပမယ့္….တတ္ႏိုင္ဘူးေလဗ်ာ ေတာ္ၾကာ၂၀၁၂ေရာက္မွ“ငါ့နွယ္မေျပာလိုက္ရေလျခင္း”ဆိုျပီးေနာင္တရေနရရင္မမိုက္ဘူး…<br />ဟုတ္တယ္ …သားသားမီးမီးေတြေမြးဖို႔ ၊ သာယာတဲ့မိသားစုေလးတစ္ခုတည္ေဆာက္ဖို႔<br />ေနာက္ျပီး …..<br />ေနာက္ျပီး……. အမ်ားၾကီးဗ်ာ….အမ်ားၾကီး<br />ခုေတာ့သြားျပီ အားလံုးသြားျပီ….ဂန္႔ျပီ…။<br />………….<br />လန္႔တာကလန္႔တာပဲ အိပ္ခ်င္တာကအိပ္ခ်င္တာပဲ ေျပာရရင္ေတာ့ခုထိ“သားၾကီး”က“မူးတူး”ျဖစ္ေနတုန္းပါပဲ….<br />အခ်ိန္အနည္းငယ္ၾကာသြားတယ္<br />ခ်ိန္းထားတဲ့ေဘာ္ဒါလည္းေပၚမလာခဲ့ပါဘူး မခ်ိန္းထားတဲ့ေဘာ္ဒါႏွစ္ေကာင္ပဲျပန္ေပၚလာတယ္<br />ေစာေစာကမ်က္ႏွာအေဟာင္းေတြနဲ႔ပါပဲ၊ က်ေနာ့အခန္းထဲဝင္လာျပီး ခုပဲ၂ေယာက္စလံုးၾကည့္ခဲ့တဲ့႐ုပ္႐ွင္ကားကို<br />၂ေယာက္စလံုးပဲအျပန္အလွန္ျပန္ေျပာျပေနၾကတယ္<br />က်ေနာ္ေတာင္ေၾကာင္သြားတယ္ ဘယ့္ႏွာၾကီးပါလိမ့္ ။ တစ္ေယာက္မၾကည့္လိုက္ရလို႔တစ္ေယာက္ကျပန္ေျပာျပတယ္ဆိုရင္တစ္မ်ိဳး…ခုဟာၾကီးက..။<br /><br />ေျပာရင္းနဲ႔အသံေတြကက်ယ္ေလာင္လာတယ္ ေနာက္ဆံုးအခန္းကိုစိတ္ထိခိုက္ရတဲ့အေၾကာင္းလည္းပါတယ္<br />နန္းတြင္းအ႐ႈပ္ေတာ္ပံုေတြလည္းပါတယ္ မ်ိဳးခ်စ္သူရဲေကာင္းေတြရဲ့အေၾကာင္းလည္းပါတယ္ ျမန္မာျပည္သူ႕ကြ်န္ဘဝက်ခဲ့ရတာ<br />ရင္နာဖို႔ေကာင္းတဲ့အေၾကာင္းလည္းပါတယ္ ၂ႏွစ္ေယာက္စလံုးရဲ့ရင္ထဲမွာေတာ့ သူ႔ကြ်န္မခံလိုတဲ့စိတ္ေတြတစ္ဖြားဖြားထြက္ေနမွာေပါ့ ခဏေနေတာ့ တစ္ေယာက္ရဲ့ဖုန္းကအသံျမည္လာတယ္….<br />ေကာက္ကိုင္လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ…<br />………………<br />“……………”<br />“yes boss!!”<br />“……………”<br />“yes boss!!”<br />“……………”<br />“yes boss!!”<br />တစ္ဖက္ကဘာေတြေျပာေနမွန္းမသိဘူး က်ေနာ့္ေဘာ္ဒါကေတာ့ “ရက္စ္ေဘာစ္”ဆိုတာခ်ည္း။<br />ဖုန္းေျပာလို႔ျပီးသြားေတာ့ က်ေနာ့ဘက္လွည့္ျပီး..<br />“သူေ႒းကစေနေန႕ၾကီးဆင္းခိုင္းေနတယ္ကြာ အဲဒါငါတို႔သြားလိုက္ဦးမယ္ သူေ႒းကသူခိုင္းရင္ခ်က္ခ်င္းမွၾကိဳက္တယ္ကြ<br />ခုပဲသူ႔ကြ်န္မခံျပီဇာတ္ကားၾကည့္လာတယ္ ခုပဲဲသူ႕ကြ်န္သြားခံရဦးေတာ့မယ္<br />feelေတာ့နည္းနည္းငုပ္တာေပါ့ အဟီး”<br /><br />အဲလိုေျပာျပီးႏွစ္ေကာင္သားသြားျဖဲေလးနဲ႔ရယ္တယ္ ၊ ရယ္တယ္ဆိုတဲ့ေနရာမွာလည္း<br />က်မ္းစာထဲမွာပါတဲ့မိန္းမေခ်ာေလးေတြရဲ့ရယ္နည္းမ်ိဳးေတာ့မဟုတ္ဘူးေပါ့ေလ<br />ဘယ္က်မ္းစာမွာမွမပါတဲ့ အရက္ဆိုင္ထဲက ဘဲနာေတြရဲ့ရယ္နည္းမ်ိဳးပါ ။<br />“ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ငါတို႔ကသူ႔ကြ်န္ခံတာမဟုတ္ပါဘူးသားၾကီးရာ အေပးအယူလုပ္ေနတာပါ ငါတို႔အျမဲေဆာင္ထားတဲ့ေဆာင္ပုဒ္တစ္ခု႐ွိတယ္ကြ<br />…စားတာကကိုယ့္အတြက္… လုပ္တာကသူေ႒းအတြက္…. ေျပးႏိုင္မွလြတ္မယ္.တဲ့ …ဟဲဟဲ…<br />သြားျပီေဟ့”<br />အဲလိုေျပာျပီးထလစ္မလို႔လုပ္တယ္။<br /><br />“ေနပါဦး…မင္းတို႔ကဒီအတိုင္းျပန္မွာလား ဘာမွပါမလာဘူးလား ငါလိုက္ပို႔မယ္ေလ”<br />“ေနပါေစကြာ ပို႔မေနပါနဲ႔ ရပါတယ္ ဘာမွမပါဘူးဆိုေပမယ့္ငါတို႔မွာေျခေတာက္တစ္ေယာက္၂ေခ်ာင္းစီ<br />ပါၾကတယ္ေလ အဲဒီေျခေတာက္နဲ႔ပဲျပန္မွာေပါ့ ဒီနားေလးတင္ကို…ကဲ..ေနာက္မွေတြ႔ၾကတာေပါ့”<br />ႏွစ္ေကာင္သားထြက္သြားေတာ့မွက်ေနာ့္မွာ ရယ္ခ်င္ခ်င္ျဖစ္ရေသး<br />ကိုယ့္စကားကိုကိုယ္ျပန္ရယ္ခ်င္တာပါ လိုက္ပို႔မယ္လို႔သာေလွ်ာက္ေျပာတာ ဒီေကာင္ေတြသိပါတယ္ က်ေနာ့္မွာလည္းစီးစရာဆိုလို႔ေမြးကတည္းကပါလာတဲ့<br />ေျခေတာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းပဲ႐ွိတာ..။<br />……………<br />ခဏၾကာမွကမ ၻာပ်က္ေတာ့မယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းေျပာျပဖို႔သတိရလိုက္တယ္ လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ခပ္ေဝးေဝးကိုေရာက္ေနၾကျပီ<br />မ်ိဳးခ်စ္ႏွစ္ေကာင္သား သူ႕ကြ်န္ခံဖို႔(တစ္နည္း)အေပးအယူလုပ္ဖို႔ ရင္ဘတ္ၾကီးေကာ႔လို႔ ေခါင္းၾကီးေမာ့လို႔..ေျခလွမ္းက်ဲၾကီးေတြနဲ႔<br />ေလွ်ာက္သြားၾကေလရဲ့ ။ ။<br />.............<br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">သူငယ္ခ်င္းsweetpeonyနဲ႔မႏွင္းတို႔tagေၾကြးခုထိမဆပ္ႏိုင္ေသးပါဘူး</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">က်ေနာ္ဆိုတဲ့ေကာင္ကလည္းtagထားတဲ့ေခါင္းစဥ္နဲ႔အညီပိုစ္တစ္ခုဖန္တီးႏိုင္ေလာက္ေအာင္</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">စာမေရးတတ္ပါ က်ေနာ့္အားနည္းခ်က္ပါပဲ</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">ေရးထားသမွ်စာေတြကလည္းသိတဲ့အတိုင္းေရာက္ရာေပါက္ရာေလွ်ာက္ေလွ်ာက္ေရးတာ</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">ေတြခ်ည္းပါ “ေရာက္ရာေပါက္ရာ”ဆိုတဲ့စကားကိုလည္း “ေရာက္တဲ့ေနရာ ေပါက္တဲ့လူ”ဆိုျပီး</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">အဓိပၸါယ္လြဲမေကာက္ေစခ်င္ပါဘူး က်ေနာ္အဲလိုေကာင္မ်ိဳးမဟုတ္ရပါဘူး</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);"> ခင္လို႔tagၾကတာမို႔ဝမ္းသာရပါတယ္ မဆပ္ႏိုင္ေသးတဲ့အတြက္</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">လည္းအထူးေတာင္းပန္ပါတယ္...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6963972841839961495-1367047344366727553?l=thergyi72.blogspot.com' alt='' /></div>သားၾကီးhttp://www.blogger.com/profile/12167308997133501252noreply@blogger.com31tag:blogger.com,1999:blog-6963972841839961495.post-22245394746933045072009-10-23T07:34:00.000-07:002009-10-24T20:25:28.315-07:00“မဂၤလာပါကမၻာၾကီး ေကာင္းေသာေန႔/ညပါ”<br /><br />ခင္ဗ်ားကိုေျခစံုခ်နင္းျပီး လူလုပ္လာခဲ့တာပဲ အႏွစ္၂၀ေက်ာ္သြားျပီ ခုမွပဲခင္ဗ်ားကို တခုတ္တရႏႈတ္ဆက္ျဖစ္ေတာ့တယ္၊<br />က်ေနာ့ေကာင္မေလးကိုခင္ဗ်ားသိပါတယ္ေနာ္ က်ေနာ့ကိုစိတ္ေကာက္တိုင္း ၾကားက ဘာမဆိုင္ညာမဆိုင္ခင္ဗ်ားကို ေျခေတာက္နဲ႔<br />ေဆာင့္ေဆာင့္ေအာင့္ေအာင့္နင္းတတ္တဲ့ေကာင္မေလးေလ၊ အဲဒီအတြက္က်ေနာ္ေတာင္းပန္တယ္ဗ်ာ ေကာင္မေလးကိုခြင့္လႊတ္ေပးပါ မလိမ္မိုး မလိမၼာေလးမို႔လို႔ပါ။<br /><br />ကမၻာၾကီးေရ…..<br />က်ေနာ့ကိုတခ်ိဳ႕က“ဆန္ကုန္ေျမေလး”တဲ့ဗ်ာ ၊ ဆန္ကုန္ဆိုတဲ့စကားကိုက်ေနာ္လက္မခံႏိုင္ဘူး၊ က်ေနာ္အခုေနာက္ပိုင္းအစားနည္းလာတယ္ဗ် (အစားနည္းလာတယ္ဆိုေတာ့ အေသာက္ေတာ့မ်ားလာမွာေပါ့ဆိုျပီးေစာဒကမတက္နဲ႔ေလဗ်ာ အေသာက္ကိုလည္းခံုခံုမင္မင္မ႐ွိလွပါဘူး) တစ္ရက္ကိုထမင္း၂ႏွပ္စားတယ္ဗ်ာ စားတိုင္းလည္းတစ္ပန္းကန္ထက္မပိုဘူးဗ်ာ<br />အဲဒါနဲ႔မ်ားေတာင္က်ေနာ့္အတြက္ဆန္က အေတာ္ကုန္ရသတဲ့လား ..၊ မျဖစ္ႏိုင္တာေနာ္..<br /><br />အခု႐ွင္းခ်င္ေနတာက “ေျမေလး”ဆိုတဲ့စကားပဲ<br />က်ေနာ့ကိုေက်ာေပၚတင္ျပီးမထမ္းဖူးဘဲနဲ႔မ်ား blindၾကီး“ေျမေလး”လို႔ေျပာတဲ့လူေတြကိုမေက်နပ္ဘူး<br />က်ေနာ္တစ္ကယ္ေလး မေလးကိုႏွစ္ေတြအၾကာၾကီးက်ေနာ့ကိုထမ္းလာခဲ့တဲ့ ခင္ဗ်ားပဲအသိဆံုးျဖစ္မွာ<br />ကဲ…မွန္မွန္ေျဖဗ်ာ… အားမနာနဲ႔ “က်ေနာ္ေလးသလား”??<br />ေလးတယ္ဆိုလည္း ခုကစျပီးကိုယ္ေဖါ့ေနေတာ့မလို႔<br /><br />ၾကံဳတုန္းလူတစ္ေယာက္အေၾကာင္းခင္ဗ်ားကိုေျပာျပခ်င္ေသးတယ္ဗ်<br />အဲဒီလူဟာ က်ေနာ့အရင္ခင္ဗ်ားဆီကိုႏွစ္ေပါင္း၄၀ေက်ာ္ကတည္းကၾကိဳေရာက္ႏွင့္ေနတဲ့<br />ကမ ၻာသားအေဟာင္းၾကီးပါ ၊ အဘိုးၾကီးေပါ့ဗ်ာ။<br />ဘယ္ေန႔အဂၤါျဂိဳလ္က လာေခၚမလဲေစာင့္ေနရတာ ၊ လိန္ဖယ္လိန္ဖယ္နဲ႔ေပါ့။<br />အဘိုးၾကီးဆိုျပီးေလွ်ာ့ေတာ့မတြက္နဲ႔ေနာ္ ေပါက္တတ္ကရအရမ္းလုပ္တာ တိုက္ေပၚမွာလွမ္းထားတဲ့ေကာင္မေလးေတြရဲ့<br />အတြင္းခံေဘာင္းဘီကို ခိုးခိုးျပီးအခန္းထဲအျမဲထည့္တယ္ ဘာလုပ္တာလဲမသိဘူး<br /><br />က်ေနာ္နဲ႔ကအခန္းသပ္သပ္စီဆိုေတာ့ဘယ္သိမွာလဲဗ် ေကာင္မေလးေတြျပန္ေျပာျပလို႔သိရတာ<br />သူတို႔ခဏခဏမိတယ္တဲ့ ေဘာင္းဘီခိုးတာ၊ ဒါေပမယ့္ဘာမွမေျပာရဲၾကဘူး အဲလိုေဘာင္းဘီခဏခဏေပ်ာက္လာေတာ့<br />ေကာင္မေလးေတြခမ်ာ ေရစိုေနတဲ့ေဘာင္းဘီေတာင္အခန္းထဲထည့္လွမ္းရေရာဗ်ိဳးး အခန္းထဲထည့္လွမ္းေတာ့ ေဘာင္းဘီကမေျခာက္ ေဘာင္းဘီကမေျခာက္ေတာ့ဝတ္လို႔မရ ဝတ္လို႔မရေတာ့ဒီအတိုင္းၾကီးေနရ ဒီအတိုင္းၾကီးေနရေတာ့<br />အဲ…အဲ… ဘယ္လိုျဖစ္လဲဆိုတာသူတို႔ပဲသိမယ္ က်ေနာ္မေျပာျပတတ္ဘူး ။<br /><br />တေန႔ေတာ့ဗ်ာ<br />Titanicကားေဟာင္းၾကီးအလြမ္းေျပက်ေနာ္ထိုင္ၾကည့္ေနတုန္းအဲဒီအဘိုးၾကီး က်ေနာ့အခန္းထဲဝင္လာတယ္<br />ျပီးေတာ့ခပ္တည္တည္နဲ႔ထိုင္ၾကည့္တယ္ (ခပ္တည္တည္ထိုင္မၾကည့္လို႔ မဲ့႐ြဲ႕ျပီးထိုင္ၾကည့္ရမွာလားဆိုျပီး မေမးနဲ႔ေလဗ်ာ က်ေနာ္လည္းမေျဖတတ္ဘူး)<br />ခဏၾကာေတာ့ က်ေနာ့ကိုေျပာတယ္ အသံနည္းနည္းခ်ဲ႔ပါတဲ့ ဇာတ္ကားၾကည့္တယ္ဆိုတာ စကားသံၾကားရမွနားလည္မွာေပါ့တဲ့ အဲဒီအဘိုးၾကီးစာတစ္လံုးမွမတတ္ဘူးေနာ္ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္အသံခ်ဲ႕ေပးလိုက္ပါတယ္ ။<br /><br />အေခြၾကည့္ေနရင္းဘာေျပာတယ္မွတ္လဲ အဲဒီတ႐ုတ္မင္းသမီးေတာ္ေတာ္လွတယ္ေနာ္တဲ့<br />က်ေနာ္ေတာင္ေၾကာင္သြားတယ္ kate winsletကိုဘယ္တ႐ုတ္မနဲ႔သြားမွားေနလဲမသိဘူး<br />ခဏၾကာေတာ့ က်ေနာ္စုထားတဲ့CDေတြကို တစ္ခ်ပ္ခ်င္းလိုက္ၾကည့္တယ္ အဲဒီထဲကတစ္ခ်ပ္ကိုေ႐ြးျပီး “ဒီကားျပပါလား”တဲ့<br />က်ေနာ္ေတာ္ေတာ္စိတ္ညစ္သြားတယ္ တိုက္တန္းနစ္ကျဖင့္ တိုက္ေနရင္းတန္းလန္း႐ွိေသး မနစ္ရေသးဘူး ဒါေပမယ့္အဘိုးၾကီးဆိုေတာ့(ကမ ၻာ႔လူေဟာင္းၾကီးဆိုေတာ့)ဦးစားေပးတဲ့အေနနဲ႔ ဖြင့္ေပးမလို႔က်ေနာ္လွမ္းယူလိုက္တယ္ ...<br /><br />ဒါေပမယ့္ သူေ႐ြးလိုက္တဲ့အေခြက ဇာတ္လမ္းေခြမဟုတ္ဘူး သီခ်င္းေခြျဖစ္ေနတယ္<br />သိတဲ့အတိုင္းပဲေလ Mariah careyအေခြကာဗာမွာ သ႐ုပ္ေဖၚထားတဲ့အပံုကလန္ထြက္ေနတယ္ အဘိုးၾကီးကေကာ့ေကာ္လန္ကားအေခြထင္သြားတာေပါ့ ေတာ္ေတာ္ၾကီး႐ွင္းျပလိုက္ရတယ္ အဲလို႐ွင္းျပေတာ့ က်ေနာ့ကိုဘာျပန္ေျပာတယ္မွတ္လဲ “သီခ်င္းဆိုဖြင့္မေနပါနဲ႔ေတာ့ အဲလိုသီခ်င္းမ်ိဳးငါလည္းဆိုတတ္တတ္ေပါ့”တဲ့ အံ့ေရာဗ်ာ။<br /><br />ျပီးေတာ့က်ေနာ့္ကိုေမးတယ္ “ဟိုအေခြမ႐ွိဘူးလား”တဲ့<br />က်ေနာ္ကလည္းျပန္ေျပာတယ္ “ဟိုအေခြမ႐ွိဘူး”လို႔<br />“ဟိုအေခြအရင္က႐ွိပါတယ္”<br />“ဟိုအေခြကို ဟိုအရင္ကတည္းက ဟိုေကာင္ယူသြားျပီေလ”<br />က်ေနာ္အဲလိုျပန္ေျပာေတာ့အဘိုးၾကီးနဖူးေၾကာ႐ံႈ႕လာတယ္ တစ္လက္စတည္းဆက္ေမးတယ္<br />“ဟိုအေခြကို ဟိုေကာင္ကဘာကိစၥယူသြားတာတုန္း”<br />“ဟိုေကာင္က ဟိုကေကာင္ေတြနဲ႔အတူၾကည့္ဖို႔ယူသြားတာေပါ့”<br />“ဘယ္ကိုယူသြားတာလဲ”<br />“ဟိုကိုယူသြားတာေပါ့”<br />ေမးရတာကိုအဘိုးၾကီးေမာလာပံုရတယ္ဗ် စကားကလည္းဘယ္မွမေရာက္ဘူးကိုး၊ ဒါေပမယ့္မေလွ်ာ့ေသးဘူးဆက္ေမးတယ္<br />“ဟိုေကာင့္ကိုဖုန္းဆက္ျပီးအေခြျပန္ပို႔ခိုင္းပါလား”တဲ့..<br />“ဟိုေကာင့္ဖုန္းက ဟိုးအရင္ကတည္းက ဟိုနံပါတ္မဟုတ္ေတာ့ဘူးေလ ေျပာင္းသြားျပီ”လို႔က်ေနာ္ေျပာလိုက္ေတာ့<br />အဘိုးၾကီးအၾကီးအက်ယ္စိတ္ညစ္သြားတယ္ ။<br /><br />လာလာခ်ည္ေသးေနာ္.. သူကအဲေတာ့မွစိတ္ညစ္တာ က်ေနာ္စိတ္ညစ္တာျဖင့္ၾကာလွေနျပီ အခန္းထဲကိုသူဝင္လာကတည္းကပဲ က်ေနာ့အရင္ ကမၻာေပၚကိုဦးျပီးေရာက္တဲ့လူေဟာင္းၾကီးမို႔လို႔သာအလိုက္အထိုက္ဆက္ဆံေနရတာ လူကိုမ႐ိုေသသည့္တိုင္အသက္ကိုေတာ့႐ိုေသရမယ္ေလဗ်ာ ဟုတ္ဘူးလား ၾကည့္ရတာစိတ္ညစ္လာရင္ေခါင္းကုတ္တဲ့အက်င့္ကိုလူမ်ိဳးဘာသာမေ႐ြး<br />လုပ္္ၾကတယ္နဲ႔တူပါတယ္ ျမန္မာမဟုတ္တဲ့အဘိုးၾကီးက စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႔မယားတဲ့ေခါင္းကိုကုတ္တယ္္<br />ကုတ္တယ္ဆိုတဲ့ေနရာမွာလည္းအၾကမ္းပတမ္းၾကီးေတာ့မကုတ္ရဲဘူးေပါ့ သူေခါင္းကဆံပင္ေတြကအားလံုးေပါင္းမွအေခ်ာင္းတစ္ရာမေက်ာ္ေတာ့ဘူးကိုး<br />အေခ်ာင္းတစ္ရာမေက်ာ္တဲ့ဆံပင္ကိုအၾကမ္းပတမ္းကုတ္ရင္ကြ်တ္ကုန္မွာကိုး<br />ကြ်တ္ကုန္ရင္လည္းနဂိုေျပာင္ေနတဲ့နဖူးက ထပ္ေျပာင္မွာကိုး..။<br />...................<br /><br />က်ေနာ္အခုလိုစကားေတြအ႐ွည္ၾကီးေျပာေနရတာအေၾကာင္း႐ွိလို႔ဗ်<br />အဲဒီအဘိုးၾကီးကေရာ “ဆန္ကုန္ေျမေလး”ပဲလားဆိုတာ ခင္ဗ်ားကိုေမးခ်င္လို႔<br />ခင္ဗ်ားက ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က်ထမ္းဖူးသူဆိုေတာ့ပိုသိမွာေပါ့<br />ေက်းဇူးျပဳျပီးက်ေနာ့ကိုေျဖၾကားေပးပါ ဘာမွေတာ့အေရးမၾကီးပါဘူး ေျဖခ်င္မွလည္းေျဖပါ<br />အဘိုးၾကီးေတာင္မွ အဂၤါျဂိဳလ္ကလာေခၚလို႔လိုက္သြားတာၾကာေပါ့ ။<br /><br />ကမ ၻာၾကီးေရ ခင္ဗ်ားအခုတေလာေတာ္ေတာ္ခ်ဴခ်ာလာတယ္ေနာ္<br />ဆူနာမီျဖစ္လိုက္ ငလ်င္လွဳပ္လိုက္နဲ႔ ေသလိုက္တဲ့လူေတြလည္းမနည္းဘူး<br />၂၀၁၂႐ုပ္႐ွင္ေၾကာ္ျငာကိုၾကည့္ျပီးက်ေနာ္ျဖင့္လန္႔သြားတာပဲဗ်ာ<br />က်ေနာ္သိပါတယ္ ခင္ဗ်ားအိုေနပါျပီ ၊<br />အင္း… oldရျခင္းဒုကၡ hurtရျခင္းဒုကၡ dieရျခင္းဒုကၡ<br />ကမ ၻာၾကီးျဖစ္တဲ့ခင္ဗ်ားေတာင္မလြတ္ဘူးကိုး အဲ..အဲ.. dieေတာ့ မdieလိုက္နဲ႔ဗ်ာ ခင္ဗ်ားမ႐ွိရင္ ဟာလာဟင္းလင္းၾကီးထဲဘယ္နားေျခသြားခ်ရမွန္းက်ေနာ္တို႔သိမွာမဟုတ္ဘူး ဘာပဲေျပာေျပာက်န္းမာေရးေတာ့ဂ႐ုစိုက္ဖို႔မွာခ်င္တယ္။<br />……………………<br /><br />ကမ ၻာၾကီးေရ!!!<br />ခင္ဗ်ားအတြက္သတင္းေကာင္းပဲ<br />ခင္ဗ်ားမႊန္ေနမွာစိုးလို႔ က်ေနာ္ေဆးလိပ္ျဖတ္ေတာ့မယ္<br />………………<br />ကမ ၻာၾကီးေရ!!!<br />ဒါပါပဲ က်ေနာ္လည္းအိပ္ေတာ့မယ္<br />Good nightေနာ္<br />မက္ေသာအိပ္မက္လွပါေစေနာ္..<br />အဲ..အဲ… ခင္ဗ်ားအိပ္မက္ေကာမက္တတ္လို႔လားဗ်ာ အိပ္ေကာအိပ္ရဲ့လား စၾကာဝဠာဟာလာဟင္းလင္းၾကီးထဲငုတ္တုတ္ပဲအျမဲထိုင္ေနတာလား.. ပ်င္းစရာၾကီးဗ်ာ ။ ။<br />..........................<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_jtszohgbSXE/SuPDBciNooI/AAAAAAAAAd8/BMLonLrE_KQ/s1600-h/yangon.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_jtszohgbSXE/SuPDBciNooI/AAAAAAAAAd8/BMLonLrE_KQ/s400/yangon.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5396371208126964354" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">photoshopျဖင့္္ဖန္တီးထားျခင္းသာျဖစ္ပါေၾကာင္း<br />မူရင္းပံုကို<a href="http://www6.worldisround.com/photos/29/311/52_o.jpg">ဤေနရာ</a>တြင္ၾကည့္ႏိုင္ပါေၾကာင္း :)<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6963972841839961495-2224539474693304507?l=thergyi72.blogspot.com' alt='' /></div>သားၾကီးhttp://www.blogger.com/profile/12167308997133501252noreply@blogger.com47tag:blogger.com,1999:blog-6963972841839961495.post-64034525303331063502009-09-11T00:52:00.000-07:002009-09-11T01:00:32.983-07:00အဘိုးက်ေနာ့ကို မွတ္ခ်က္ေပးဖူးတယ္ (commentေပါ့ေလ) <br />onlineက home-pageမွာမဟုတ္ပါဘူး အျပင္ဘဝက home-pageမွာပါ ။<br />“ဒီေကာင္ လမ္းမယူဘူး”တဲ့<br />ဒီကိစၥကိုအဘိုးနားလည္ေအာင္ ျပန္႐ွင္းျပဖို႔ခက္ပါတယ္<br />ေျပာရမယ္ဆိုရင္ လမ္းကလည္း ဒီေကာင့္ကိုမွမယူတာကိုး ။<br />……………….<br />ငယ္ငယ္ကေပါ့….<br /> ေက်ာင္းကအျပန္ အိမ္ေရာက္ေတာ့ အဘိုးကေမးတယ္<br />“မိုးဘာေၾကာင့္ခ်ိမ္းလဲ သိလား”<br />“ဟုတ္ကဲ့ အဘိုး သိပါတယ္”<br />အဘိုးက အလြန္အားရေက်နပ္သြားတဲ့အျပံဳးမ်ိဳးနဲ႔ မိန္႔မိန္႔ၾကီးျပံဳးျပီး..<br />“ကဲ…ဒါဆိုလည္းေျပာစမ္းကြာ”<br />“ဟုတ္ကဲ့.. မိုးေပၚကနတ္ေတြက တိုင္ကီအလြတ္ေတြကို ပတ္လွိမ့္ျပီးကစားေနၾကလို႔ တဒုန္းဒုန္း တဂ်ိမ္းဂ်ိမ္းနဲ႔ ေကာင္းကင္မွာဆူညံေနရတာပါ”<br />“ေဟ” <br />(အဘိုးရဲ့ အဲဒီ“ေဟ”ဆိုတဲ့အသံဟာ ေတာ္ေတာ္က်ယ္ပါတယ္)<br /><br />“နတ္ေတြဟာ ေကာင္းကင္မွာေနေတာ့ ေနနဲ႔ပိုနီးတယ္ေလ က်ေနာ္တို႔ပူတာထက္ သူတို႔ကပိုပူတာေပါ့<br />မိုးရာသီလည္းေရာက္ေရာ နတ္ေတြအေပ်ာ္လြန္ျပီး အဲလိုတိုင္ကီအလြတ္ေတြနဲ႔ေဆာ့လို႔ မိုးခ်ိမ္းသံျဖစ္လာရတာပါအဘိုး”<br />“အဲဒါဆိုရင္ကြာ မိုးျခိမ္းသံၾကားတာနဲ႔ မိုးၾကိဳးပစ္မွာေၾကာက္ျပီး မင္းဘာလို႔အိမ္ထဲဝင္ဝင္ေျပးရတာလဲ မင္းေျပာေတာ့တိုင္ကီေတြဆို”<br /><br />“က်ေနာ္ မိုးၾကိဳးပစ္မွာေၾကာက္တာမဟုတ္ဘူးအဘိုးရ တိုင္ကီခြံအလြတ္ေတြ ေခါင္းေပၚျပဳတ္က်လာမွာေၾကာက္လို႔အိမ္ထဲဝင္ေျပးတာ”<br />“ေဟ”<br />ဒီ“ေဟ”ကေတာ့ ေစာေစာက“ေဟ”ထက္ အသံအားေရာ အ႐ွည္အားပါႏွစ္ဆတိတိပိုပါတယ္။<br />အဘိုးေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့အေျဖက မိုးတိမ္ထဲကလွ်ပ္စစ္ဓါတ္တို႔ရဲ့႐ုန္းကန္မႈေတြ ေလထုရဲ့အပူေတြ စိုထိုင္းမႈေတြကိုပါ<br />ရလာတဲ့အေျဖကဘယ္႔ႏွာၾကီးမွန္းမသိ ၊ အံ့ၾသမွင္သက္စြာနဲ႔ ဟထားမိတဲ့ပါးစပ္ကို ကိုယ္တိုင္ျပန္ပိတ္ဖို႔အဘိုးေမ့ေန<br />တုန္းမွာပဲ က်ေနာ္က အဝတ္အစားလဲျပီး လမ္းေပၚထြက္လာခဲ့ပါျပီ ။<br />…………………<br />ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ေထာ္ေလာ္ကန္႔လန္႕ၾကီးေတြနဲ႔ က်ေနာ္လူလားေျမာက္ခဲ့ပါတယ္<br />(“လူလားေျမာက္”ဆိုတဲ့စကားကိုသိပ္မၾကိဳက္ပါ ၊ ဘယ့္ႏွယ့္လူက လားသြားေျမာက္ရမွာတုန္း က်ေနာ္ေတြ႔ဖူးတဲ့“လား”ေတြက လည္ပင္းခပ္႐ွည္႐ွည္ေတြ ထားေတာ့့)<br /><br />တေန႔… သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကညဥ္းတယ္ …..<br />“ခုထိရည္းစားမရေသးဘူး စိတ္ညစ္လိုက္တာကြာ ဟိုတစ္ေယာက္ကလည္း ငါ့ကိုမတူသလိုလို မတန္သလိုလိုနဲ႔ ေနာက္တစ္ေယာက္ကလည္း ငါ့ကိုလူ႔ေပါက္ပန္းတဲ့ ျပန္မၾကိဳက္ခ်င္လို႔ရမယ္႐ွာေနၾကတာပါ ေကာင္မေလးေတြ မလြယ္ပါဘူးကြာ”<br />“ဘာမွမပူနဲ႔ေဟ့ေရာင္ ငါ တေဘာင္တစ္ခုၾကားထားတယ္ တေဘာင္စကားဆိုတာမ်ိဳးက သိပ္မွန္တာေနာ္”<br />“လုပ္စမ္းပါဦး မင္းရဲ့တေဘာင္က ငါ႔ကိုေစာ္ေတြဘယ္ေတာ့ၾကည္မယ္ဆိုတာမ်ိဳးပါလား”<br /><br />က်ေနာ္က ဆရာၾကီးအသံနဲ႔ဆက္ေျပာတယ္….<br />“ဒီလိုကြ…တေန႔က်ရင္ ေဟာဒီကမၻာမွာ ေယာကၤ်ားေတြဟာ အလြန္႐ွားသြားလိမ့္မယ္တဲ့ ကမၻာ့လူဦးေရရဲ့ ငါးပံုေလးပံုဟာ မိန္းမေတြတဲ့ အဲဒီအခ်ိန္က်ရင္ <br />ေယာကၤ်ားေတြဟာ မိန္းမေတြကိုျမင္တာနဲ႔ပုန္းေနရေရာတဲ့။ တခ်ိဳ႕ကလည္းထြက္ေျပးၾကတယ္<br />မိန္းမေတြက အုပ္နဲ႔သင္းနဲ႔အေနာက္ကလိုက္ေပါ့ <br /><br />ေယာက်ၤားဆိုတဲ့ေကာင္က ေၾကာက္ေၾကာက္လန္႔လန္႔နဲ႔သစ္ပင္ေပၚတက္ေျပး<br />ေတာ့ မိန္းမအုပ္ၾကီးက ေအာက္ကေန ဝါးလံုးနဲ႔လွမ္းထိုးတယ္ အဲဒီဝါးလံုးက ေယာကၤ်ားကိုလွမ္းထိတယ္ဆိုရင္ေတာင္ အဲဒီဝါးလံုးကို ဝမ္းပန္းတသာနဲ႔ မိန္းမေတြက ကရမက္နံ႔သာအမွတ္နဲ႔ မက္မက္စက္စက္ၾကီး႐ႈိက္နမ္းၾကရေတာ့တာ ေယာက်ၤားတစ္ေယာက္ကို ကာမပိုင္လင္အျဖစ္ေပါင္းသင္းခ်င္ရင္လည္း မိန္းမေတြအခ်င္းခ်င္း သတ္ၾကရတယ္တဲ့”<br /><br />“အေဟးေဟးေဟး”<br />က်ေနာ့စကားေတာင္မဆံုးေသးဘူး ၊ သူငယ္ခ်င္းကသေဘာေတြေခြ႔ျပီးရယ္ေနတယ္။ တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ..<br />“ငါ့ကိုမတူသလိုလို မတန္သလိုလိုလုပ္တဲ့ေကာင္မနဲ႔ လူ႔ေပါက္ပန္းလို႔ေျပာတဲ့ေကာင္မေတြ ငါ့ကိုလိုခ်င္လြန္းလို႔ မိုက္တိုင္စန္လို<br />နား႐ြက္ေတြကိုက္ ေ႐ြဓူဝံလိုလက္သီးေတြထိုး၊ ေဒၚဘုမလို ဆံပင္ေတြဆြဲ ပါးေတြ႐ိုက္ျပီး ဖက္သတ္ၾကမွာျမင္ေယာင္ေသး အေဟးေဟး ေကာင္းေရာကြာ ဒါနဲ႔ မင္းရဲ့တေဘာင္က ဘယ္ေတာ့ေလာက္ျဖစ္မွာလဲ”<br /><br />“မၾကာပါဘူး မသကာ႐ွိလွ မင္းရဲ့ေနာက္တစ္ဘဝေပါ့”<br />“အာ.... မင္းဟာၾကီးကလည္းကြာ”<br />“ငါ့ဟာၾကီးမဟုတ္ဘူးကြ သူမ်ားဟာၾကီး သူမ်ားဆီကၾကားလာတာ”<br />အားမလိုအားမရသံနဲ႔က်ေနာ့သူငယ္ခ်င္းစိတ္ညစ္သြားပါတယ္၊ စိတ္ညစ္ေတာ့လည္းျမန္မာဗြီဒီယိုေတြထဲကလို မယားတဲ့ေခါင္းကိုကုတ္ပါတယ္၊ ေနာက္ဘဝက် မိန္းမျဖစ္ေနရင္ျပႆနာပဲလို႔လည္း ေတြးေနမွာေပါ့<br /><br />တေဘာင္စကားမွန္တာေနာက္မွထား ေလာေလာဆည္ေတာ့ က်ေနာ့စကားက ေတာ္ေတာ္ေလးပ်ံ႕သြားလို႔ ေကာင္မေလးေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား က်ေနာ့ကိုမေခၚၾကေတာ့ဘူး တစ္ေယာက္ကေျပာေတာ့ “ေသာက္ညင္ကပ္သြားလို႔”တဲ့။<br />…………………..<br />ကေလးေတြပံုျပင္ၾကိဳက္တာေတာ့လက္ခံပါတယ္ ဘယ့္ႏွယ့္လူၾကီးကပံုျပင္ၾကိဳက္ေနရတာတုန္း<br />က်ေနာ္တို႔ရပ္ကြက္ကလူပ်ိဳၾကီးေပါ့ ၊ အလွဴတစ္ခုမွာဝိုင္းလုပ္ေနတုန္း က်ေနာ္တို႔လူငယ္ေတြ<br />ဝိုင္းထဲဝင္ထိုင္ျပီး ပံုျပင္တစ္ပုဒ္စီေျပာခိုင္းေနတယ္ ဒီလူပ်ိဳၾကီးက က်ေနာ္တို႔လိုလူငယ္ေတြန႔ဲလည္း ပနံသင့္တာပါပဲ။<br /><br />ေကာင္မေလးေတြ႐ွိေနတာကိုအခြင့္ေကာင္းယူျပီး ဝက္ျခံမ်ားမ်ား ႏွာေခါင္းနီနီနဲ႔အေကာင္တစ္ေကာင္က လြမ္းေမာဖြယ္ရာေ႐ွးေဟာင္း အခ်စ္ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ကို အားရပါးရေျပာျပတယ္ အခ်စ္သူရဲေကာင္းၾကီးစတိုင္နဲ႔ေပါ့ေလ။ ဒီေနရာမွာဝိုင္းကူလုပ္စရာေတြကလည္းျပီးကုန္ျပီဆိုေတာ့ အားလံုးပဲ ေရေႏြးၾကမ္းေသာက္ လက္ဖက္ေလးစားျပီးေအးေအးေဆးေဆးနားေထာင္ေနၾကတာေပါ့ ၊ အခ်စ္ပံုျပင္ျပီးေတာ့ လူပ်ိဳၾကီးက “အင္း….အလြမ္းရသတစ္ခုကိုငါရလိုက္တယ္”တဲ့၊ <br /><br />အဲဒီေနာက္ ပိန္စုတ္စုတ္ အေကာင္တစ္ေကာင္က သူငယ္ငယ္က စြဲလမ္းခဲ့ဖူးတဲ့ နဂါးၾကီးနဲ႔ယွဥ္ျပိဳင္တိုက္ခိုက္တဲ့သူရဲေကာင္းၾကီးတစ္ဦးရဲ့ပံုျပင္ကိုေျပာျပျပန္တယ္ ရင္ဘတ္ၾကီးေကာ့ျပီး ဟန္ပါပါနဲ႔ေျပာတာေပါ့။ ဇာတ္လမ္းျပီးေတာ့ လူပ်ိဳၾကီးက commentေပးျပန္တယ္ <br />“ဒါဟာဝီရ ရသဆိုတာပဲ”တဲ့။<br /><br />က်ေနာ့္အလွည့္ေရာက္လာပါတယ္ ။ အရင္ဆံုးလည္ေခ်ာင္း႐ွင္းဟန္နဲ႔ <br />“အဟမ္း အဟမ္း”လို႔အသံျပဳလိုက္တယ္<br />က်ေနာ့ရဲ့တေဘာင္စကားေၾကာင့္ က်ေနာ့ကိုမေက်မနပ္ျဖစ္ေနၾကတဲ့ ေကာင္မေလးအခ်ိဳ႕ မ်က္ေစာင္းေလးေတြကို လွမ္းပစ္ၾကပါတယ္၊ ပစ္တိုင္းလည္းက်ေနာ့ကိုထိပါတယ္။<br /><br />“…..ဟိုးေ႐ွးေ႐ွးတုန္းက ႐ြာတစ္႐ြာမွာအလြန္ေခ်ာေမာလွပတဲ့လံုမပ်ိဳေလးတစ္ေယာက္႐ွိသတဲ့ ၊ အဲဒီလံုမပ်ိဳဟာခဏခဏလည္းေလလည္တယ္တဲ့။ အေတာမသတ္ေလလည္တတ္လြန္းလို႔ ညညဆိုရင္ အိမ္ကို ကာလသားေတြလာလည္ရင္ အျမဲစိတ္ညစ္ရပါတယ္ ေအာင့္ထားရတာကိုး မေအာင့္ရင္လည္းနံေတာ့မွာကိုး ၊ သူလည္တဲ့ေလက ပါးစပ္နဲ႔လည္္တဲ့<br />“ေအ့ ေအ့”ဆိုတဲ့ေလကိုေျပာတာမဟုတ္ဘူးေနာ္ ပါးစပ္မဟုတ္တဲ့ဟာနဲ႔လည္တဲ့ <br />“ဘူ ဘူ”ဆိုတဲ့ေလကိုေျပာတာ”<br /><br />ေျပာျပီးက်ေနာ့ဘာသာက်ေနာ္ပဲ႐ွက္သလိုလိုျဖစ္လိုက္ေသးတယ္ ဘယ့္ႏွယ့္ ဟိုကထြက္တဲ့အသံကို ငါ့ပါးစပ္ကေနအသံတူလိုက္လုပ္ျပေနမိပါလိမ့္။<br />က်ေနာ့ပံုျပင္အပ်ိဳးက သိပ္မဟန္ေလာက္ဘူးလို႔ေကာင္မေလးေတြရိပ္မိၾကမွာပါ ဒါေပမယ့္ ထမသြားဘဲဆက္နားေထာင္ေနၾကတယ္ (ေသာက္ညင္ကပ္ကပ္နဲ႔ေပါ့)<br /><br />“တေန႔က်ေတာ့တဲ့ သူ႔ဆီကို ႐ြာက လုလင္ပ်ိဳေလးတစ္ဦးက အလည္လာမယ့္အေၾကာင္းသတင္းေကာင္းပါးသတဲ့ လုလင္ပ်ိဳက<br />ေယာက်ၤားတို႔တတ္အပ္တဲ့အ႒ာရသ ၁၈ရပ္ကို ထံုးလိုေၾက ေရလိုေႏွာက္တတ္ကြ်မ္းတဲ့အျပင္ <br />မၾကာခင္မွာပဲ မင္းေနျပည္ေတာ္ၾကီးကိုသြားျပီး ရာထူးၾကီးၾကီးနဲ႔ အမႈေတာ္ထမ္းဦးမယ့္လူပ်ိဳေပါ့။ ေယာက်ၤားပီပီသသနဲ႔႐ုပ္ကလည္းေခ်ာ ပညာကလည္းတတ္ဆိုေတာ့ အဲဒီလုလင္ပ်ိဳရဲ့နာမည္ကို သားၾကီးလို႔ပဲဆိုပါစို႔”<br /><br />ေကာင္မေလးမ်ား ေသာက္ညင္ကပ္ျပီးရင္းထပ္ကပ္ရျပန္ပါတယ္ ။(သူတို႔မို႔မေမာႏိုင္မပန္းႏိုင္)<br />“အဲဒါနဲ႔ လုလင္ပ်ိဳလာလည္မွာကို ဝမ္းသာလံုးဆို႔ျပီးလံုမပ်ိဳေလးကေပ်ာ္ေနေလသတဲ့ကြယ္”<br />“အဲဒီလံုမပ်ိဳနာမည္ကေရာ အိုဂြက္ေထာ္လား”<br />“အိုဂြက္ေထာ္ေတာ့မဟုတ္ေလာက္ဘူး မယ္ေလျဖန္း ပဲျဖစ္ရမယ္”<br />ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္ကဝင္ေနာက္ေတာ့ အားလံုး“ဝါးကနဲ”ဝိုင္းရယ္ၾကတယ္။<br /><br />က်ေနာ္ကေတာ့ခပ္တည္တည္ပဲ…<br />“လံုမပ်ိဳေလးေပ်ာ္တာကေနာက္မွ ေလလည္တာကိုလည္းမေအာင့္ႏိုင္႐ွာဘူးတဲ့ အဲဒါနဲ႔ၾကံရာမရတဲ့အဆံုး သူ႔ေမာင္ေလးကိုေခၚျပီးလံုမပ်ိဳေလးကေျပာသတဲ့ ေမာင္ေလးေပါ့ ဒီည သားၾကီးလာလည္ရင္အစ္မအနားမွာေနေပးပါ အစ္မေလလည္ရင္ ေမာင္ေလး ေလလည္တယ္ဆိုျပီးအျပစ္တင္သလိုနဲ႔ေျပာမလို႔ အစ္မအဲလိုေျပာရင္ေမာင္ေလးဘာမွျပန္မေျပာဘဲျငိမ္ျငိမ္ေန၊ အဲလိုေနေပးရင္ နက္ျဖန္ေမာင္ေလးကို မုန္႔စိမ္းေပါင္းတစ္ဝ ဝယ္ေကြ်းမယ္လို႔စည္း႐ံုးတယ္ <br /><br />အဲဒါနဲ႔လံုမပ်ိဳရဲ့ေမာင္ေလးကလည္းသေဘာတူလိုက္တယ္<br />ညေရာက္ေတာ့ ကိုယ္ေရာင္ကိုယ္ဝါေတာက္ေျပာင္လြန္းလွတဲ့ သားၾကီးက ေက်ာက္စီဓါးကိုလြယ္ျပီးစီးေတာ္ျမင္းနဲ႔အတူ<br />ေရာက္လာခဲ့သတဲ့ ျပီးလည္းျပီးေရာ အိမ္ေပၚတက္ျပီး အပ်ိဳလူပ်ိဳစကားေလးေတြဖလွယ္ၾကတာေပါ့ကြယ္ အလယ္မွာေရနံဆီမီးခြက္ၾကီးထြန္းလို႔ေပါ့ စကားေကာင္းေနလိုက္ၾကတာ ညဥ္႔ေတာ္ေတာ္နက္သြားတယ္ လံုမပ်ိဳေလးက ေလမလည္ဘဲဲစကားေကာင္းေနသတဲ့ ..<br /><br />ေမာင္ေလးျဖစ္သူကလည္းအစ္မအနားမွာထိုင္ျပီးအရမ္းငိုက္ေနျပီ ေနာက္ဆံုးလံုးဝမေအာင့္ႏိုင္ေတာ့တာနဲ႔ အစ္မျဖစ္သူကို ကေလးပီပီ ေျပာလိုက္သတဲ့..<br />“<span style="font-weight:bold;">အစ္မ…အစ္မအီးေပါက္မယ္ဆို ျမန္ျမန္ေပါက္ေလဗ်ာ က်ေနာ္အိပ္ငိုက္ေနျပီ</span>တဲ့ ကဲ ပံုျပင္ေလးကေတာ့ ဒါပါပဲ”<br />က်ေနာ္ထြက္လာေတာ့ ရယ္သံေတြက အေတာ္မစဲဘူး အေနာက္မွာက်န္ရစ္တယ္ လူပ်ိဳၾကီးလည္း ဘာရသ ရသြားမလဲမသိဘူး သူရလိုက္တဲ့“ရသ”ကေရာ နည္းနည္းနံေနမလားမသိဘူး ။<br />………….<br />အဘိုးေျပာသလိုပဲ…<br />လူကသာၾကီးျပင္းသြားတာ (“ၾကီးျပင္း”ေနာ္ “ၾကီးပ်င္း”မဟုတ္ဘူး စာလံုးေပါင္းမွားမွာစိုးလို႔)<br />လမ္းရယ္ က်ေနာ္ရယ္က ခုထိမယူျဖစ္ၾကေသးဘူး<br />လမ္းကလည္းက်ေနာ့ကို “ဟင့္အင္း”ပဲ ။<br />က်ေနာ္ကလည္းလမ္းကို “yes, I do”လို႔ေျပာဖို႔ျငင္းဆန္ေနတုန္း ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6963972841839961495-6403452530333106350?l=thergyi72.blogspot.com' alt='' /></div>သားၾကီးhttp://www.blogger.com/profile/12167308997133501252noreply@blogger.com40tag:blogger.com,1999:blog-6963972841839961495.post-81322466545222949262009-09-06T12:48:00.000-07:002009-09-06T13:41:38.813-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_jtszohgbSXE/SqQSsM03bYI/AAAAAAAAAdA/CODQCfn5Gvs/s1600-h/miley-cyrus-birthday.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 265px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_jtszohgbSXE/SqQSsM03bYI/AAAAAAAAAdA/CODQCfn5Gvs/s320/miley-cyrus-birthday.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5378444405553720706" border="0" /></a><br /><br />“မစားရတဲ့အမဲ သဲနဲ႔ပက္”ဆိုတာ သားၾကီးတို႔လိုေကာင္မ်ိဳးကိုေျပာတာျဖစ္မယ္<br />အခုပဲၾကည့္ ကိုယ့္ရည္းစားမဟုတ္တိုင္း လုပ္ထားလိုက္တာ ရစရာကိုမ႐ွိေတာ့ဘူး<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_jtszohgbSXE/SqQeZWQAooI/AAAAAAAAAdQ/XRMWfKuathI/s1600-h/miley-cyrus.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 265px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_jtszohgbSXE/SqQeZWQAooI/AAAAAAAAAdQ/XRMWfKuathI/s320/miley-cyrus.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5378457275805508226" /></a><br /><br />ေမြးကတည္းကလမ္းကိုအတည့္မေလွ် ာက္တဲ့ေကာင္ ၊ မ်က္ႏွာျမင္႐ိုက္ခ်င္ပါေစ ဆုေတာင္းျပည့္တဲ့ေကာင္<br />ခ်စ္သူတစ္ေယာက္႐ွိရင္ မုန္းသူက ႏွစ္ေယာက္ေလာက္႐ွိတဲ့ေကာင္ ။<br />ဝက္ဝံကေလးက ကိုယ့္ကိုအျမင္ကပ္ရေသာအေၾကာင္းရင္းမ်ားတဲ့ ဒီအေၾကာင္းေတြေရးရင္ ေျပာမဆံုးေပါင္ ေတာင္သံုးေတာင္<br />ျဖစ္ေနလိမ့္မယ္ တခါတခါ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေတာင္အျမင္ကပ္ေနပါတယ္ဆို ။<br />..........................<br />ေနာက္တစ္ခုက ကိုသက္တန္႔ခ်ိဳကစျပီး ဝက္ဝံကေလးကအားလံုးကိုျပန္္တဂ္တဲ့ အၾကိဳက္ဆံုးဘေလာ့ငါးခုအေၾကာင္းတဲ့<br />ဒီအေၾကာင္းကိုေရးရရင္ ႐ွည္ေနပါလိမ့္မယ္ ၊ ႐ွည္တယ္ဆိုတာက မတိုဘူးေပါ့ေနာ္ မတိုမွေတာ့႐ွည္ျပီေပါ့ေလ။<br />ဒါေပမယ့္ တိုတိုပဲေရးလိုက္ပါ့မယ္ အၾကိဳက္ဆံုးဘေလာ့က ငါးခုမက႐ွိပါတယ္ တစ္ခုခ်င္းစီေျပာျပဖို႔ရာခက္ခဲပါတယ္<br />ခက္ခဲတယ္ဆိုရင္ ေခါင္းကကိုက္ရပါတယ္ ေခါင္းကိုက္တယ္ဆိုရင္ ေဆးက ေသာက္ရပါတယ္ ေဆးေသာက္တယ္ဆိုရင္<br />ပိုက္ဆံကကုန္ပါတယ္ ပိုက္ဆံကုန္ရင္ လူလည္းညစ္ပါတယ္ လူညစ္ျပီဆိုရင္ေခါင္းကကိုက္ျပန္ပါတယ္။<br />ဆိုရရင္ အေနအထားက မုန္႔လံုးစကၠဴကပ္ေနပါတယ္ ေသခ်ာတာကေတာ့ ဘေလာ့တစ္ခုၾကိဳက္ျခင္း၊ မၾကိဳက္ျခင္းကို ေပးခဲ့တဲ့<br />ကြန္မန္႔ေတြအရသိႏိုင္ပါတယ္ အားလံုးကိုလည္း ရင္ထဲကလာတဲ့စကားနဲ႔ပဲ က်ေနာ္မန္႔ခဲ့တာပါပဲ ။<br /><br />(ဝက္ဝံကေလးေရ ေက်နပ္ရဲ့လားမသိ အခုတေလာ စာလံုးဝမေရးႏိုင္တာကိုနားလည္ေပးပါ ၊တဂ္ေၾကြးႏွစ္ခုစလံုးကိုဒီစာတိုတိုေလးနဲ႔ပဲ ဆပ္လိုက္ပါရေစ g-talkေတာင္မဝင္ျဖစ္တာၾကာေပါ့ဟာ လူက တစ္ေယာက္တည္း႐ႈပ္ေနတယ္ဒီမွာ ခ်ိတ္ခ်ိဳးပါနဲ႔ဗ်ိဳးးးး)<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ပထမအပံုကို</span><a style="color: rgb(255, 0, 0);" href="http://images.google.com.my/imgres?imgurl=http://www.topnews.in/light/files/miley-cyrus-birthday.jpg&amp;imgrefurl=http://www.topnews.in/miley-cyrus-spotted-fullon-making-out-aussie-actor-2204945&amp;usg=__2_6w3Bw9S62e0oITNQmEG87hgEo=&amp;h=600&amp;w=496&amp;sz=405&amp;hl=en&amp;start=13&amp;tbnid=O7yqk0_ahktZvM:&amp;tbnh=135&amp;tbnw=112&amp;prev=/images%3Fq%3Dmiley%2Bcyrus%26imgsz%3Dm%26gbv%3D2%26ndsp%3D20%26hl%3Den%26sa%3DN">ဒီေနရာ</a><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ကယူပါတယ္ ၊ ဒုတိယအပံုကေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာကို ျပန္ျပီးလက္ေဆာ့ထားတာျဖစ္ပါတယ္ ၊ mileyေရ မေက်နပ္ရင္လည္း အခန္းလာျပီး ရန္ေတြ႔လွည့္ေတာ့ :P</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6963972841839961495-8132246654522294926?l=thergyi72.blogspot.com' alt='' /></div>သားၾကီးhttp://www.blogger.com/profile/12167308997133501252noreply@blogger.com36tag:blogger.com,1999:blog-6963972841839961495.post-59018758043084956662009-09-01T01:14:00.000-07:002009-09-02T09:31:24.342-07:00“ေကာင္မေလးေရ”<br />“ေကာင္မေလးေရ”<br />“အခုဆိုရင္ ေကာင္မၾကီးျဖစ္ေနျပီျဖစ္တဲ့ တခါက ေကာင္မေလးေရးးးး”<br />...............................<br />ဒီေန႔ဘာနကၡတ္နဲ႔ျငိတဲ့ေန႔လဲေတာ့မသိဘူး အိပ္ယာက ထလာကတည္းက လူကလြမ္းခ်င္သလိုလို ေဆြးခ်င္သလိုလိုၾကီး<br />မ်က္ႏွာသစ္ သြားတိုက္ အိမ္သာတက္ေတာင္ စိတ္က ဟိုယိမ္း ဒီယိမ္းနဲ႔<br />ဒီေလာက္ေတာင္လြမ္းေနမွေတာ့ ငယ္သူငယ္ခ်င္းစာဥပဲျဖစ္ရမယ္လို႔ေတာ့မေတြးၾကပါနဲ႔ က်ေနာ့မွာ စာဥဆိုတဲ့သူငယ္ခ်င္းမ႐ွိသလို “စာအု”နာမည္နဲ႔သူငယ္ခ်င္းလည္းမ႐ွိပါဘူး<br />အင္းး…..ျပန္ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့..။.<br />……………………….<br />လမင္းေလးရယ္ က်ေနာ္ရယ္ ရပ္ကြက္တစ္ခုမွာအတူၾကီးျပင္းခဲ့ၾကပါတယ္ က်ေနာ္ၾကီးလာတာက ႐ိုး႐ိုးတန္းတန္းပါ လမင္းကေတာ့အဲလိုမဟုတ္ဘူး ၾကီးေလ လွေလ လုပ္ေနတယ္၊ အဲဒါျပႆနာပဲ မေတာ္က်ေနာ္ကခ်စ္မိသြားရင္ေတာ့ က်ေနာ့ကို<br />ခ်ည္းအျပစ္တင္လို႔ရမွာမဟုတ္ဘူး ေအးေအးေဆးေဆးမေနဘဲ လွသထက္လွလာေနတဲ့လမင္းကိုလည္းအျပစ္တင္ရလိမ့္မယ္<br />ဒီလိုကိစၥမ်ိဳးမျဖစ္ရေအာင္ အစကတည္းက မလွပါနဲ႔ေတာ့လား…။<br />…………<br />က်ေနာ့မွာ“တင္ေအာင္”ဆိုတဲ့သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္႐ွိပါတယ္ က်ေနာ္သိထားတာက “တင္”ဆိုတာ“ဖင္”ကိုလည္းရည္ညႊန္း<br />ေခၚေဝၚၾကတာပါပဲ အဲဒီေတာ့ “တင္ေအာင္”ဆိုတဲ့နာမည္ဟာ “ဖင္ေအာင္”လို႔လည္းသက္ေရာက္တယ္<br />နာမည္ကသာ တင္ေအာင္ သူ႕တင္ကျဖင့္ လွလည္းမလွဘူး ေအာင္လည္းေအာင္မယ့္ပံုမေပၚပါဘူး။ ထားပါေတာ့“တင္”ဆိုတဲ့<br />စကားကိုခ်ည္းဇာခ်ဲ႕ေနရင္“ႏွာဘူး”လို႔ထင္ကုန္ၾကလိမ့္မယ္..။<br /><br />တေန႕ကေပါ့ ေက်ာင္းကားေစာင့္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ က်ေနာ့သူငယ္ခ်င္းတင္ေအာင္ မေကာင္းတဲ့အေၾကာင္းကို<br />လမင္းေလးနဲ႔သူ႔သူငယ္ခ်င္းမႏွစ္္ေယာက္က်ေနာ့ေ႐ွ႕မွာပဲ စြာက်ယ္စြာက်ယ္လုပ္ျပီးေျပာေနတယ္ ။<br />“အဲဒီတင္ေအာင္ ေကာင္းကိုမေကာင္းဘူးသိလား လမ္းမွာေတြ႔ရင္မေခၚနဲ႔ တအားညစ္ပတ္တဲ့ေကာင္ စကားေျပာရင္လည္း သူ႔စကားက ဘယ္လိုၾကီးမွန္းမသိဘူး အေႏွာင့္အသြားမလြတ္နဲ႔”<br />က်ေနာ္မေနႏိုင္ပါဘူး ကိုယ့္ကိုေ႐ွ႕ထားျပီးကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းမေကာင္းေၾကာင္းေျပာတဲ့ကိစၥၾကီး.. မေနႏိုင္ေတာ့လည္းဝင္ပါရတာေပါ့ (စကားထဲမွာဝင္ပါလိုက္တာကိုေျပာတာပါ toiletလို႔ေရးထားတဲ့ အခန္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲဝင္“ပါ”တာမ်ိဳးကိုေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး)<br /><br />“တင္ေအာင့္စကားက အေႏွာင့္ေတြ အသြားေတြနဲ႔ဟုတ္လား အ႐ိုးေတြ လက္ကိုင္ေတြေရာပါလား အဖ်ားကေရာ ေတာ္ေတာ္႐ွည္႐ွည္ပဲလား ငါေတာ့ စကားကိုအသံအေနနဲ႔ပဲၾကားဖူးတယ္ နင္မို႔လို႔စကားကိုအေႏွာင့္ေတြအသြားေတြနဲ႔ျမင္တယ္”<br />က်ေနာ့စကားဆံုးေတာ့ က်ေနာ့ကိုသံုးေယာက္စလံုးဘုၾကည့္ၾကည့္ပါတယ္ အဲဒီဘုၾကည့္သံုးၾကည့္ထဲက တစ္ဘုကိုက်ေနာ္<br />ေတာ္ေတာ္စြဲသြားတယ္ အၾကည့္ကဖုေနတာေတာင္ က်ေနာ့လမင္းေလးလွေနတုန္းပဲကြယ္။<br />……………………….<br />က်ေနာ္တို႔ရပ္ကြက္မွာ ဆိုကၠားဆရာ ကိုတြတ္နီဆိုတာ႐ွိပါတယ္ ပုလင္းဖင္ေလာက္ထူတဲ့မ်က္မွန္နဲ႔ စာလည္းအရမ္းဖတ္တယ္<br />ခက္တာက သူဖတ္တဲ့စာေတြက တ႐ုတ္သိုင္းဝတၳဳအမ်ားစု ၊ က်ေနာ္ငယ္ငယ္ကဆို သူဖတ္တဲ့စာအုပ္ေတြၾကည့္ျပီး ဒီလူၾကီး သိုင္းေတာ့တတ္မွာပဲလို႔ထင္ခဲ့တယ္။ ခက္တာက သူ႔ပံုစံက သိုင္းေလာကသား႐ုပ္မေပါက္ဘူး သိုင္းေလာကသားေတြ ပုလင္းဖင္ေလာက္မ်က္မွန္ၾကီးေတြတပ္ျပီး ဆိုကၠားနင္းၾကတယ္လို႔လည္းမၾကားမိဘူး…။<br />ဒါေပမယ့္ …တေန႔မွာေတာ့ ကိုတြတ္နီ သိုင္းတစ္ကယ္တတ္တယ္ဆိုတာကိုက်ေနာ္သိခြင့္ရလိုက္တယ္။<br />သိုင္းေတာင္မွ႐ိုး႐ိုးသိုင္းမဟုတ္ဘူး အရက္မူးသိုင္းၾကီး။<br /><br />“မူးရင္မေမာင္းနဲ႔ ေမာင္းရင္မမူးနဲ႔”ဆိုတဲ့ေဆာင္ပုဒ္ပဲ႐ွိတယ္<br />“မူးရင္မနင္းနဲ႔ နင္းရင္မမူးနဲ႔”ဆိုတဲ့ေဆာင္ပုဒ္မၾကားဖူးဘူးေလ မူးမူးနဲ႔သူဆိုကၠားထြက္တဲ့ေန႔ေပါ့ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္နဲ႔ သူ႔ဆိုကၠားကို က်ေနာ္ငွားတဲ့ေန႔ေပါ့ ကိုးကြယ္တဲ့ဆရာေတာ္ေက်ာင္းကခင္တဲ့ကိုရင္ေလးတစ္ပါးပါ အေ႐ွ႕ထိုင္ခံုမွာ လမ္းၾကံဳလို႔<br />ဝင္လိုက္လာတဲ့ေန႕ကေပါ့။<br />လူအစည္ဆံုးဆိုတဲ့ လကၻက္ရည္ဆိုင္တစ္ဆိုင္ေ႐ွ႕အေရာက္မွာကိုတြတ္နီ မူးမူးနဲ႔ဘာသိုင္းကြက္သံုးလိုက္လဲမသိဘူး ဆိုကၠားေမွာက္ပါေလေရာ<br /><br />လမ္းကခပ္ျမင့္ျမင့္အေနအထား လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ကအနိမ့္ပိုင္းမွာ ဆိုကၠားလည္းေမွာက္ေရာ<br />ကိုရင္ေလးက သကၤန္းတစ္လႊားလႊားနဲ႔ျပဳတ္က်တယ္ က်ေနာ္ကလည္းပုဆိုးတကားကားနဲ႔ေပါ့ သိုင္းေလာကသားျဖစ္တဲ့ကိုတြတ္နီကေေတာ့ ကိုယ္ကိုေဖါ့ျပီးက်တယ္ ဒါေပမယ့္ကံဆိုးသြားတယ္ လူဘာမွမျဖစ္ေပမယ့္ မ်က္မွန္ေတာ့ကြ်တ္က်သြားတယ္ လူႏွစ္ေယာက္နဲ႔ကိုရင္ေလးတစ္ပါး ညီညီညာညာပဲ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေ႐ွ႕တည့္တည့္ၾကီးလွိမ့္ဆင္းသြားပါတယ္ ။<br /><br />အလွိမ့္ရပ္ေတာ့ကိုတြတ္နီလည္း ခ်က္ခ်င္းပဲျပန္ထလာျပီး လဲက်ေနတဲ့ကိုရင္ေလးကိုသြားေျပးထူလိုက္တယ္ အဲဒီမွာကံထပ္ဆိုးပါတယ္ မ်က္မွန္ကြ်တ္သြားေတာ့ ဘာမွမသဲကြဲေတာ့ဘူးေလ မူးကလည္းမူးေနတယ္ သူထူလိုက္တာက ေခြးေျခပုခံုေလးမွာထိုင္ျပီးလက္ဘက္ရည္ေသာက္ေနတဲ့<br />အပ်ိဳၾကီးေဒၚသင္းသင္းကိို၊ အပ်ိဳၾကီးကလည္းအဲဒီေန႔မွ အဝါေရာင္ပါတိတ္ဝမ္းဆက္ဝတ္ထားတာကိုး ဆိုကၠားေပၚကျပဳတ္က်တဲ့<br />ကိုရင္ေလးအမွတ္နဲ႔ ခ်ိဳင္းႏွစ္ဖက္ကေနဆြဲထူမလိုက္တာ အပ်ိဳၾကီးလက္ဖက္ရည္ေတြ သီးျပီး “ေအာင္မယ္ေလးေတာ့”ျဖစ္ပါေရာ။ေတာ္ေသးတယ္ မ်က္ႏွာသိေတြမို႔လို႔။<br /><br />ဆိုင္ထဲကလူေတြတဝါးဝါးတဟားဟားေပါ့ အထူမခံလိုက္ရတဲ့ကိုရင္ေလးကေတာ့ သူ႔ဘာသာသူပဲထလာပါတယ္<br />ကိုတြတ္နီ္ၾကီးကိုၾကည့္ျပီး ငိုမဲ့မဲ႔နဲ႔ေျပာတယ္ …<br />“ဒီဒကာၾကီးေတာ့ ဝက္ပဲ”<br />…ဆိုကၠားေမွာက္ျပီး က်ေနာ္ျပန္အထမွာ ဆိုင္ထဲကိုထူပူေနတဲ့မ်က္ႏွာနဲ႔ လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့<br />ဘုရား…ဘုရား… က်ေနာ့ရဲ့ စာအု အဲေလ.. က်ေနာ့ရဲ့လမင္းေေလးက က်ေနာ့အျဖစ္ကိုၾကည့္ျပီးခြက္ထိုးခြက္လန္ရယ္ေနပါေပါ့လား က်မ္းစာထဲကအတိုင္းဆိုရင္ေတာ့ ဒီရယ္နည္းဟာ ေကာင္းျမတ္ေသာမိန္းမရဲ့ရယ္နည္းမဟုတ္ဘူး ဒါေပမယ့္…..ဒါေပမယ့္….. က်ေနာ္ခြင့္လြတ္ပါတယ္ ။<br />……………..<br />ေက်ာင္းပိတ္တဲ့တစ္ရက္မွာေပါ့<br />အက်အနဝတ္စားျပီးျမိဳ႕ထဲထြက္လာခဲ့တယ္ စာအုပ္ဆိုင္တစ္ဆိုင္ေေ႐ွ႕မွာ က်ေနာ့လမင္းေေလးနဲ႔ေတြ႔တယ္<br />အရင္ကဆိုသူက်ေနာ့ကိုသိပ္ျပီးဟက္ဟက္ပက္ပက္မ႐ွိလွပါဘူး ဒီေန႔ေတာ့ က်ေနာ့ကိုၾကည့္တဲ့သူ႕အၾကည့္က အေရာင္ေတြလက္ေနတယ္<br /><br />ဘာရမလဲ အပီအျပင္ သ လာတာပဲ သူ႔ေ႐ွ႕မွာအျပံဳးေလးနဲ႔က်ေနာ္သြားရပ္ေတာ့ သူကစကားစေျပာပါတယ္<br />“ေတာ္ေတာ္ၾကည့္ေကာင္းတယ္”<br />“အဟီး ဟုတ္လား ဘာပဲေျပာေျပာနဂို႐ွိမွ နဂိုင္းထြက္တာပါဟာ ဒီလံုခ်ည္က ငါ့အေမမႏၱေလးသြားတုန္းက ဝယ္ခဲ့တာေလ ဒီပိုလိုစပို႔႐ွပ္က..”<br />“နင္ ဘာေတြေလွ်ာက္ေျပာေနတာလဲ ငါေျပာတာက လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေ႐ွ႕မွာ နင္ဆိုကၠားေမွာက္တာ ေတာ္ေတာ္ၾကည့္ေကာင္းတယ္လို႔ ရယ္လိုက္ရတာ ဗိုက္ေတာင္နာတယ္ ေျပာရင္းနဲ႔ေတာင္ရယ္ခ်င္လာျပီ အဟိ”<br />ေပါသြပ္ကာတြန္းထဲကလိုသာဆိုရင္ အဲဒီအခ်ိန္မွာ လူစင္စစ္ကေန က်ေနာ္“ဂိန္”လို႔အသံထြက္မိမွာပါပဲ<br />ရက္စက္လိုက္ပါေပ့ လမင္းရယ္။<br />…………………………<br />ဘာပဲေျပာေျပာအဲဒီလမင္းကို ရင္ခြင္မွာသာႏိုင္ေအာင္ က်ေနာၾကိဳးစားရေတာ့မယ္<br />ေက်ာင္းကေနအျပန္လမ္းတစ္ခုမွာေပါ့ ခါတိုင္းတစ္ေယာက္တည္းေက်ာင္းကျပန္လာေလ့မ႐ွိတဲ့ လမင္းေလးဒီေန႔ေတာ့တစ္ေယာက္တည္းရယ္ အေဖၚေတြပါမလာၾကဘူး..။<br />သိုင္းဝတၳဳမဖတ္လည္း ဒီေနရာမွာေတာ့ ကိုယ္ေဖါ့သိုင္းကိုက်ေနာ္တတ္သြားတယ္ထင္တယ္ အနားေရာက္သြားတာေတာင္<br />လမင္းေလးမသိလိုက္႐ွာဘူး ေျခသံလံုလိုက္ပံုမ်ား။<br /><br />“ဟိ ယား”ဆိုျပီးတ႐ုတ္သိုင္းကားေတြထဲကလိုေတြ႔တာနဲ႔ဓါးထုတ္ဖို႕က်ေနာ္မျပင္ပါဘူး ဓါးလည္း႐ွိမေနပါဘူး<br />“အဟမ္း အဟမ္း”လို႔ပဲ ေက်ာင္းကျမန္မာစာဆရာၾကီးရဲ့ေလသံနဲ႔ အသံေပးလိုက္တယ္။ ပထမေတာ့ သူလန္႔သြားမလားပဲ<br />ဒါေပမယ့္မလန္႔ပါဘူး က်ေနာ့ကိုခပ္တည္တည္ပဲျပန္ၾကည့္ေနလိုက္တယ္ လမ္းေလွ်ာက္ေနရင္းကေပါ့<br />ျပီးေတာ့ အသံဆတ္ဆတ္ေလးနဲ႔ေမးတယ္<br />“ဘာလဲ”<br /><br />အသံကြ်တ္ကြ်တ္ေလးနဲ႔ပဲက်ေနာ္ျပန္ေျဖလိုက္တယ္။<br />“ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး ဒီေန႔တစ္ေန႔လံုးေနေတာ္ေတာ္ပူတယ္ေနာ္”<br />“အင္းေလ…အဲဒါဘာျဖစ္လဲ”<br />“ဘာမွေတာ့မျဖစ္ဘူးေပါ့ဟာ ငါကေတာ့နင့္ကိုခ်စ္ေနျပီ”<br />“အမ္”<br />လမင္းေေလးအံ့ၾသသြားပါတယ္ စကားကလည္းဘာမွမဆိုင္ဘူးကိုး<br />ေပါရဲလိုက္ေလျခင္းလို႔လည္းေတြးမိသြားပံုရတယ္။<br />“လုပ္ဦးဟာ နင္ကလည္း အေျဖကေလးေပးလိုက္ပါေတာ့ ေစာင့္ရတာေမာလွျပီ”<br />“အမ္”<br />ေကာင္မေလးထပ္ျပီးအံ့ၾသျပန္ပါတယ္<br /><br />အသံစြာစြာေလးနဲ႔ျပန္ေျပာတယ္…<br />“နင္ကလည္းဇြတ္ၾကီးပါပဲလား”<br />“ေၾသာ္.ဆႏၵေစာရေကာင္းလားဆိုျပီးလည္း ငါ့ကိုအျပစ္မတင္ပါနဲ႔ဟာ ငံုးဆူလူမသိဆိုသလို ငါ့အပူငါပဲသိပါတယ္ဟာ”<br />“နင္ ပူေနတယ္ ဟုတ္လား”<br />“ေအးေလ”<br />“ေတာ္ေတာ္ၾကာပလား”<br />“အခ်စ္စိတ္ေတြ မ်ိဳမသိပ္ႏိုင္ေတာ့လို႔ ပြင့္အံ့ခ်လိုက္မိကတည္းကေပါ့”<br />“နင္ကလည္းဟယ္ ေယာကၤ်ားျဖစ္ျပီးပူရတယ္လို႔”<br />“ခ်စ္မိေတာ့လည္း ပူရတာေပါ့ဟာ”<br />“ဒါဆိုရင္ ဒီလိုလုပ္ အခ်ိန္ေတြမေႏွာင္းခင္ ျပင္ဆင္စရာ႐ွိတာ ျပင္ဆင္ထားရမယ္ နင္အခုပဲ ေဒါက္တာေ႒း႒းျမင့္ကိုသြားေတြ႔လိုက္ေနာ္ အေကာင္းဆံုးအၾကံဥာဏ္သူေပးႏိုင္ပါတယ္”<br />“ဟိုက္”<br />သြားျပီ ကိုယ့္စကားကိုယ္ျပန္ပတ္ျပီ ေဒါက္တာေ႒း႒းျမင့္ဆိုတာက က်ေနာ္တို႔ျမိဳ႕က သားဖြားမီးယပ္အထူးကုဆရာဝန္မၾကီး ။ လမင္းေလးကေတာ့ ခပ္တည္တည္ပါပဲ သူ႔စိတ္ထဲမွာေတာ့ ရယ္ခ်င္ေနမွာေပါ့ ။<br /><br />“ငါေျပာတဲ့ ပူတယ္ဆိုတာက နင္ပူသလိုမဟုတ္ဘူးေလ”<br />“ဘာ ဘာေျပာတယ္”<br />လမင္းေလးေစြ႕ေစြ႕ခုန္သြားပါတယ္။<br />“အာ…ေဆာရီး စကားမွားသြားလို႕ ငါ့အပူက နင္တို႔မိန္းကေလးေတြပူသလိုမဟုတ္ဘူးလို႔ အဲ..အဲဒါလည္းမဟုတ္ေသးဘူး<br />နင္တို႔မိန္းကေလးေတြ အိမ္ေထာင္ရက္သားက်ျပီး“ပူ”ရတဲ့အပူကိုေျပာတာမဟုတ္ဘူးေလ ရင္ထဲကလာတဲ့ အပူကိုေျပာတာပါဟာ နင္နားလည္ပါတယ္ စကားမကပ္ပါနဲ႔”<br />“လာလာခ်ည္ေသး နင္ပဲစကားလိုက္ကပ္ေနတာ”<br />“လုပ္ဦးေလဟာ နင္ကလည္း တကတည္း ခ်စ္ေနပါျပီဆိုေနမွ”<br /><br />ခဏၾကာေတာ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုကိုပိုင္ပိုင္<br />ႏိုင္ႏိုင္ခ်လိုက္ပံုနဲ႔လမင္းေလး က်ေနာ့ကိုမ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္လိုက္ပါတယ္။ အဲလိုမ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ျပီး…<br />“ မမွီႏိုင္တဲ့ ျမင့္လြန္းလွလြန္း တင့္လြန္း ေမႊးလြန္းတဲ့ ပန္းကိုမွ မရ ရေအာင္ဆြတ္ယူလွမ္းခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေမာ႐ံု ပန္း႐ံုပဲ<br />႐ွိေတာ့မေပါ့ ကိုသိန္းတန္ရယ္”လို႔မေျပာပါဘူး က်ေနာ္ကလည္းတြံေတးသိန္းတန္မဟုတ္ပါဘူး တြံေတးဥမၼာေထြးလည္းမဟုတ္ရပါဘူး။<br /><br />လမင္းေလးက်ေနာ့ကိုေျပာလိုက္တာကေတာ့ စကားေလးသံုးလံုးတည္းပါ<br />အဂၤလိပ္လို “I love u” မဟုတ္ပါဘူး<br />ျမန္မာလိုပဲေျပာတာပါ .....<br /><br />“<span style="font-size:180%;">လဲ ေသ လိုက္</span>” တဲ့ ။<br />.........................<br />(ဇာတ္မနာေအာင္ ဇာတ္သိမ္းရရင္ လမင္းရယ္ ကေနာ္ရယ္ ေနာက္ပိုင္းအခ်စ္ဆံုးခ်စ္သူေတြျဖစ္ခဲ့ၾကပါတယ္ မယံုရင္ ဘေလာ့လို႔သာမွတ္လိုက္ပါေတာ့ ဘေလာ့လုပ္တဲ့လူကိုယ္တိုင္က ေရးခ်င္တာေလွ်ာက္ေရးေနမွကိုး :P)<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">ဒီစာေလးျပန္တင္ျဖစ္တာလည္း ဝက္ဝံကေလးရဲ့ေက်းဇူးေၾကာင့္ပါပဲ ေက်းဇူးကိုယ့္ညီမေလးေရးးးး </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6963972841839961495-5901875804308495666?l=thergyi72.blogspot.com' alt='' /></div>သားၾကီးhttp://www.blogger.com/profile/12167308997133501252noreply@blogger.com41tag:blogger.com,1999:blog-6963972841839961495.post-7564458245176608322009-08-24T23:36:00.000-07:002009-08-25T02:03:32.450-07:00အဲဒီေန႔က…သူလိုကိုယ္လိုေန႔တစ္ေန႔ပါပဲ.. ေနကအေ႐ွ႕အရပ္ကထြက္တယ္..<br />အေနာက္ကိုဝင္တယ္။<br />တစ္ခုပဲ႐ွိတယ္ အဲဒီေန႔မွာအဘိုးၾကီးတစ္ေယာက္ အသက္႐ႈရပ္သြားတယ္။<br />အဲဒီေန႔မနက္ကေတာင္ သူ႔အသက္႐ႈသံကို က်ေနာ္နားနဲ႔ဆတ္ဆတ္ၾကားခဲ့ေသးတယ္၊ ခုေတာ့လည္း သူမဟုတ္ေတာ့တဲ့<br />အတိုင္း ေျခပစ္လက္ပစ္ေသေနလိုက္တာမ်ား သိုးလို႕၊ အသံေလးေတာင္ထြက္မလာေတာ့ဘူး ။<br /><br />က်ေနာ့္မွာ တစ္ေကာင္တည္းျဖစ္ေနရတဲ့အထဲ ေဘးအခန္းက လူေသေတာ့ ထခုန္မိမတတ္လန္႔တာေပါ့။<br />စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႔ပဲ မေတြ႔တာၾကာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ဆီ ထြက္လာလိုက္တယ္။<br />က်ေနာ့ကိုေတြ႔ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းကဆီးေျပာတယ္…<br />(ဘာမွန္းမသိ ပါးစပ္ကေန “ဆီး”လို႔ေအာ္ျပီးေျပာတာမဟုတ္ပါဘူ ခရီးေရာက္မဆိုက္စကားလွမ္းေျပာတာမ်ိဳးပါ)<br /><br />“မိန္းမေတြမေကာင္းဘူးကြာ”<br />“ဟုတ္လား..မိန္းမေတြလည္းေျပာၾကတယ္ကြ…ေယာကၤ်ားေတြမေကာင္းဘူးတဲ့”<br />က်ေနာ့္စကားေၾကာင့္ သူနည္းနည္းေလသြားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္သူ႔ဝသီအတိုင္းေျပာခ်င္တာဆက္ေျပာတယ္..<br />“ႏြားဝယ္ရင္ သြားျဖဲၾကည့္လို႔ရသလို ေကာင္မေလးေတြကိုလည္း ကိုယ္နဲ႔မျငိခင္အရင္ဆံုးသြားျဖဲၾကည့္လို႔ရရင္မိုက္မယ္”<br />“ဘာလဲ ugly bettyဇာတ္လမ္းတြဲထဲကလို သြားကိုျခံစည္း႐ိုးကာေပးထားမလို႔လား”<br />“ေတာက္တီးေတာက္တဲ့ကြာ…ငါက “သြား”ကိုၾကည့္မွာမဟုတ္ဘူးေဟ့.. လွ်ာကိုၾကည့္မွာ ႏွစ္ခြမ်ားျဖစ္ေနသလားလို႔ ငါ့အရင္<br />ေကာင္မေလး မင္းသိပါတယ္ အစတုန္းကအေကာင္းၾကီး ျပီးမွ လွ်ာႏွစ္ခြနဲ႔ျဖစ္ေနပါေရာလား”<br /><br />သူေျပာတာက သူ႔ရဲ့စံပယ္တင္မွဲ႔ကေလးကိုပါ အဲဒီတုန္းကသူ႔မွာအ႐ူးအမူးေပါ့…<br />“ငါ့ေကာင္မေလးသိပ္လွတယ္ကြာ ပါးမွလည္းစံပယ္တင္မွဲ႔ကေလးနဲ႔ လွမွလွ”<br />“အမွန္မွာအဲဒီမွဲ႔ကလွတာမဟုတ္ဘူးကြ ေနရာေကာင္းေလးရထားလို႔လွသလိုလိုျဖစ္ေနတာ အဲဒီမွဲ႔ပဲ ေျခေတာက္မွာျဖစ္ျဖစ္<br />ဖင္မွာျဖစ္ျဖစ္ ေပါက္ၾကည့္ပါလား ဘယ္သူမွလွတယ္လို႔ေျပာမွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး”<br />က်ေနာ့္ရဲ့အဆီအေငါမတည့္တဲ့စကားေၾကာင့္ အဲတုန္းက သူ႔ေဒါသက အခြ်န္နဲ႔ထိတဲ့ေလပူေဖါင္းေလးလို“႐ွဴး”ကနဲထေပါက္တယ္၊ အမွန္မွာဗံုးတစ္လံုးလိုဝုန္းကနဲေပါက္ဖို႔ပါပဲ ၊ဒါေပမယ့္ေပါက္လို႔မရဘူးေလ၊ “ေပါက္ေသာသူနံ၏”ဆိုတာသူသိမွာေပါ့ ။<br /><br />အမွန္မွာ က်ေနာ္က ေလျပီးသူ႔ဆီေရာက္လာတဲ့ေကာင္ပါ သူကက်ေနာ့္ထက္ပိုေလျပေနေတာ့ အတတ္ႏိုင္ဆံုးသူ႔အတြက္<br />ေျဖသိမ့္စရာစကားေတြ႐ွာၾကံေျပာရတာေပါ့..<br />“လွ်ာႏွစ္ခြျဖစ္တာမ်ားစိတ္ညစ္စရာလားဟ “ထူးဆန္းေသာလွ်ာႏွစ္ခြႏွင့့္လူ”ဆိုျပီးျပတိုက္ထဲေတာင္ထည့္ထားသင့္တယ္<br />မင္းကျပတိုက္အေပါက္ဝကေနပိုက္ဆံေကာက္ မင္းေကာင္မေလးက လာသမွ်လူေတြကိုလွ်ာထုတ္ျပ ခဏေလးခ်မ္းသာမွာ”<br />“အာ..စိတ္ညစ္ေနပါတယ္ဆိုမွမင္းကလဲ..ငါေျပာတဲ့လွ်ာႏွစ္ခြက အဲလိုမဟုတ္ဘူးကြ စကားႏွစ္မ်ိဳးေျပာတာကိုေျပာတာ”<br />“ဘာလဲ.. အဂၤလိပ္ရယ္ ျမန္မာရယ္လား”<br />က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းညစ္ျပီးရင္းဆက္ညစ္ရျပန္ပါတယ္..။<br /><br />“နင့္ၾကီးေတာ္ အဂၤလိပ္ျမန္မာ စကားကိုဘေလာင္းဘလဲေျပာတာကိုေျပာတာကြ လွ်ာႏွစ္ခြဆိုေတာ့ စကားကိုႏွစ္မ်ိဳးေျပာတယ္<br />သစၥာကႏွစ္ခု အသဲႏွလံုးကႏွစ္ခု ခ်စ္တာကလည္းႏွစ္ခု ေနာက္ျပီး…ေနာက္ျပီးး..အားလံုးႏွစ္ခုခ်ည္းကြာသူ႔ဆီမွာ မင္းပဲစဥ္းစားၾကည့္ ရည္းစားငုတ္တုတ္ငါက ဘယ္လိုေျဖရေတာ့မွာလဲ”<br />…မင္းကရည္းစားငုတ္တုတ္လုပ္တာကိုး ရည္းစားတက္ထိုင္မွမလုပ္တာကိုးလို႔ က်ေနာ္ျပန္မေျပာျဖစ္ပါ။<br /><br />“တရားနဲ႔သာေျဖပါကြာ အ႐ွိကိုအ႐ွိတိုင္းလက္ခံႏိုင္ျခင္းဟာလည္းတရားပဲကြ.. <span style="font-weight: bold;">ႏွစ္ခုသည္တစ္ခုထက္ေတာ့မ်ား၏</span> ဆိုျပီးႏွလံုးသြင္းေပးေပါ့ မင္းေအးခ်မ္းလာလိမ့္မယ္”<br />“ေၾသာ္…အင္း..ဟုတ္တယ္ေနာ္…ဟာကြာ မင္းကလည္း စကားကိုေတာ္ေတာ္ကပ္တီးကပ္ဖဲ့ေျပာတဲ့ေကာင္ မင္းလိုေကာင္မ်ိဳးေရးတဲ့ဘေလာ့ကို ဖတ္တဲ့လူေတြ႐ွိတာေတာ့ ငါတစ္ကယ္အံ့ၾသတယ္”<br />ဘာမွျပန္မေျပာဘဲ က်ေနာ္ျပံဳးစိစိပဲလုပ္ေနလိုက္တယ္ အဲဒါကိုပဲသူက စကားထဲထည့္ေျပာျပန္တယ္<br /><br />“ေတြ႔လား မင္းျပံဳးတာၾကီးက ဘြတ္အဲကိုျပံဳးတဲ့အျပံဳးမ်ိဳး”<br />“မင္းမို႔ေျပာတတ္တယ္ က်ိန္ဆိုလည္းက်ိန္ပါ့မယ္ ငါ့တစ္သက္မွာ ဘြတ္အဲဆိုတဲ့ႏြားကို တစ္ခါမွမျပံဳးျပဖူးပါလားကြာ”<br />..................<br />ေနာက္ေတာ့ ႏွစ္ေကာင္သား စားေသာက္ဆိုင္တစ္ဆိုင္ကိုေရာက္သြားတယ္၊ ဇာတ္ပြဲေတြထဲကလို ႐ြာစားေရ ပို႔ေတာ္မူစမ္းကြယ္ဆိုျပီး ဆိုင္းတီး ကန္႔လန္႔ကာခ်၊ ကန္႔လန္႔ကာလည္းဖြင့္ေရာ ေရာက္ႏွင့္ေနတာမ်ိဳးမဟုတ္ပါဘူး၊<br />ဖိနပ္ရယ္ ေျခေတာက္ရယ္၊ လမ္းရယ္ အက်ိဳးတူပူးေပါင္းျပီးေရာက္သြားၾကတာပါ<br />( လမ္းေလွ်ာက္သြားတာေပါ့ေလ)<br />ဆိုင္ေရာက္ေတာ့ ဥၤီးေဆာင္ေခၚလာခဲ့တဲ့သူကပဲ အစားအေသာက္မွာပါတယ္၊ မွာသမွ်ကိုသူပဲ႐ွင္းရလိမ့္မယ္ဆိုတာလည္း သိမယ္ထင္ပါတယ္ ။<br /><br />အစားအေသာက္ေတြေရာက္လာေတာ့က်ေနာ့ဘက္ပဲက်ေနာ္ဆြဲထားလိုက္တယ္၊ သူကခံစားခ်က္ေတြကိုပြင့္အန္မယ့္လူကိုး စကားမ်ားမ်ားေျပာရမယ္ေလ အဲဒါေၾကာင့္ပါးစပ္က အားေနမွျဖစ္မွာ က်ေနာ္ကနားေထာင္ဖို႔ခ်ည္းသက္သက္လိုက္လာတဲ့ေကာင္ဆိုေတာ့“နား”အားရင္ရျပီ ပါးစပ္အားဖို႔မလိုဘူး မအားရေအာင္လည္း ႏွစ္ေယာက္စာကိုတစ္ေယာက္တည္း ပလုတ္ပေလာင္းစားေပးေနရပါတယ္ သူ႔ပါးစပ္အားပါေစေတာ့ဆိုတဲ့ေစတနာသန္႔သန္႔နဲ႔ေပါ့ေလ။ <br /><br />သူကေတာ့ ေၾကေၾကကြဲကြဲၾကီးရင္ဖြင့္လို႔ က်ေနာ္ကေတာ့ျမိန္ျမိန္ယွက္ယွက္ၾကီးနားစြင့္လို႕..။<br />အဲလိုနဲ႔ အဲဒီေန႔မိုးခ်ဳပ္သြားပါတယ္ က်ေနာ္အိမ္ျပန္လာခဲ့တယ္ သရဲေျခာက္မလားေတာ့မသိေသးဘူး….။<br />က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းရဲ့ဇာတ္လမ္းကိုေရးျပရမွာနည္းနည္းပ်င္းပါတယ္<br />သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ပဲတင္လိုက္ေတာ့မယ္ ဒီသီခ်င္းတစ္ပုဒ္ဟာ က်ေနာ့သူငယ္ခ်င္းရဲ့ဇာတ္လမ္းတစ္ခုလံုးကို ကိုယ္စားျပဳတယ္ ။<br />ဒီသီခ်င္းထဲမွာ သူ႔ရဲ့စံပယ္တင္မွဲ႔ကေလးကို႐ွာေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္..<br /><object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/jPVFa7YDHas&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/jPVFa7YDHas&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="344" width="425"></embed></object><br />............<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အဲဒီေန႔က အားေပးေဖၚရခဲ့တဲ့ က်ေနာ့အစ္မေကာင္းကင္ျပာနဲ႔ ညီမေမေလး(ဆံုႏိုင္ခြင့္)တို႔ကို ေက်းဇူး</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အထူးတင္႐ွိပါေၾကာင္း....။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6963972841839961495-756445824517660832?l=thergyi72.blogspot.com' alt='' /></div>သားၾကီးhttp://www.blogger.com/profile/12167308997133501252noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-6963972841839961495.post-36959138162553839762009-08-18T00:13:00.000-07:002009-08-18T00:47:29.954-07:00“အဲေကာင္က ဘယ္သူ႔ကိုစိတ္ဆိုးေနတာလဲ”<br />အဘိုးက အဲလိုထေမးေတာ့ ကိုလူပ်ိဳေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္သြားတယ္<br />“ဘယ္သူ႕ကိုေျပာတာလဲအဘိုးရဲ့”<br />“နင္႔ကက္ဆက္ထဲက ေကာင္ကိုေျပာတာေလ”<br />ဟိုက္…ကိုယ့္နဖူးကိုျပန္႐ိုက္ျပီး လဲပဲေသလိုက္ရေတာ့မလို။<br /><br />“အဲဒါစိတ္ဆိုးေနတာမဟုတ္ဘူး သီခ်င္းဆိုေနတာေလအဘိုးရဲ့ ဟဲဗီးမက္တယ္လို႔ေခၚတယ္”<br />“ဟဲဗီးမက္တယ္? ဟဲဗီးက လူနာမည္လား ဟဲဗီးဆိုတဲ့လူကိုမွမက္တယ္ ဟုတ္လား”<br />ဒီအဘိုးေတာ့ ျပႆနာပဲ ၊ ကိုလူပ်ိဳစိတ္ညစ္သြားတယ္။<br />“ေရာခ္အျပင္းစားကိုေျပာတာဗ် အဘိုးကလဲ”<br />“ေရာခ္အျပင္းစားဟုတ္လား ေတာ္ေတာ္ပဲျပင္းသလား အပင္ေတြစိုက္ရင္ထည့္တဲ့ပုလဲဝဲထက္ျပင္းေသးလား”<br /><br />ေတာ္ျပီ ကိုလူပ်ိဳညစ္သြားျပီ အဘိုးကိုေျဖ႐ွင္းခ်က္ေပးမေနေတာ့ဘူး အၾကိဳက္ဆံုးrockerၾကီးတစ္ေယာက္ရဲ့ အသံနဲ႔ဆူညံေပါက္ကြဲေနတဲ့ကက္ဆက္ကိုပဲသြားေျပးပိတ္လိုက္တယ္။<br />အဘိုးကလည္း“ပင္လယ္ေအာ္သံ”ကို ရပ္ကြက္ထဲက“တုတ္ၾကီးေအာ္သံ”နဲ႔လာမွားေနတယ္။ တုတ္ၾကီးဆိုတဲ့ေကာင္ကလည္း စိတ္ဆိုးလာရင္ အျမဲတမ္းေအာ္ၾကီးဟစ္က်ယ္ကိုး ။<br /><br />ဒီေနရာမွာ ႐ွင္းစရာတစ္ခုေပၚလာတယ္၊ ကိုလူပ်ိဳဆိုတာက<br />ဂ်ာေအးေျခေထာက္ကိုသြားဆြဲတဲ့ကိုလူပ်ိဳမဟုတ္ဘူးေနာ္၊ ႐ႈပ္႐ႈပ္ယွက္ယွက္ သူမ်ားေျခေတာက္ကိုမွလိုက္လိုက္ဆြဲတဲ့စာအုပ္ထဲက ေကာင္နဲ႔မွားမွာစိုးလို႔ပါ။ အဲေကာင္ကလည္း<br />ဆြဲစရာ႐ွားလို႔ ဘာကိစၥေျခေတာက္ကိုမွသြားဆြဲရတာလဲမသိဘူး ၊ ကိုက္စားလို႔ရတာလဲမဟုတ္ဘဲနဲ႔ ။ ထားပါေတာ့ေလ လူတစ္ကိုယ္အၾကိဳက္တစ္မ်ိဳးေပါ့ေနာ့။ အဲေကာင္ကံေကာင္းသြားတာက ဂ်ာေအး မေယာင္တတ္တာပဲ၊ ေယာင္တတ္တဲ့ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရဲ့ေျခေထာက္ကို<br />အေမွာင္မိုက္မွာသြားဆြဲလို႔ ကေတာ့လား ၊ “တိန္”ကနဲအသံမည္ျပီးနဖူးဖုသြားမွာေပါ့ကြယ္။<br /><br />ခုေခတ္အေနအထားမ်ိဳးနဲ႔သာဆို အဲေကာင္ကိုပုဒ္မ အမ်ားၾကီးတပ္လို႔ရတယ္<br />ေမွာင္ရိပ္ခိုမႈ၊ နယ္ေျမက်ဴးေက်ာ္မႈ၊ အထိတ္တလန္႔ျဖစ္ေစမႈ၊ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ျပဳမူမႈ စသျဖင့္ေပါ့ေလ ၾကည့္ရတာ ဂ်ာေအးတို႔ေခတ္က အမ်ိဳးသမီးေရးရာလည္းမ႐ွိေလာက္ဘူးထင္ပါတယ္ ထားေတာ့ ထားေတာ့။<br />ကိုလူပ်ိဳလည္းကက္စက္ပိတ္ အိမ္ကထြက္ျပီး အပ်ိဳမေလးတစ္ေယာက္လို လန္းလတ္သစ္လြင္ေနတဲ့နံနက္ခင္းၾကီးကို<br />သာသာေမာေမာၾကီးၾကည့္ပစ္လိုက္တယ္ ျပီးလည္းျပီးေရာ (အခ်ိန္ယားလည္း႐ွိတယ္ဆိုေတာ့)သမိုင္းေပးတဲ့ လူပ်ိဳတို႔ရဲ႕တာဝန္ကို ဦးေဆြးဆံျမည့္ စတင္ထမ္းေဆာင္ပါေတာ့တယ္။<br /><br />သမိုင္းေပးတဲ့ လူပ်ိဳတာဝန္ဆိုတာကိုလည္း ႐ွည္႐ွည္ေဝးေဝးမေတြးၾကပါနဲ႔ ေကာင္မေလးလွလွျမင္ရင္ငမ္းေပးရတာတို႔၊ ေတာ္ေတာ္ေလးလွတယ္ထင္ရင္<br />ေနာက္က လိုက္ေပးရတာတို႔၊ ကံမေကာင္းအေၾကာင္းမလွရင္ “႐ွင္ပါးကြဲသြားခ်င္သလား”ဆိုတဲ့ရန္ေတြ႔သံ<br />ကို သေဘာထားၾကီးၾကီးနဲ႔ နာခံေပးရတာတို႔ပါပဲ။<br />“အလုပ္ဟူသမွ်ဂ ုဏ္႐ွိစြ”တဲ့၊ တစ္ကယ္ေတာ့ ေမတၱာကို လွည့္လည္ေတာင္းခံရတာဟာလည္း အလုပ္ပါပဲ။<br />ဂုဏ္ယူခ်င္ရင္ ဒါကိုလည္းဂ ုဏ္ယူတတ္ရမယ္။<br /><br />ဒီေနရာမွာ ၾကံဳလို႔တစ္ခုျဖတ္ေျပာခ်င္ပါတယ္ (မၾကံဳရင္လည္းေျပာမွာပါပဲ)<br />သင့္အေနနဲ႔ရည္းစားစကားလိုက္ေျပာလို႔ “႐ွင္ပါးကြဲသြားခ်င္လား”ဆိုျပီး ေကာင္မေလးကလွည့္ေျပာရင္ အဲဒီေကာင္မေလးကို လူယဥ္ေက်းမၾကီးအျဖစ္ေလးေလးစားစားဆက္ဆံပစ္လိုက္ပါ။ သင့္ေၾကာင့္သူအေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ေနရတယ္ သင့္ကိုလည္းလက္မခံႏိုင္တဲ့အေနအထားျဖစ္ေနတယ္ လက္ဝါးကလည္း တစ္အားယားျပီး သင့္ပါးကိုလွမ္း႐ိုက္ခ်င္ေနတယ္ ဒါနဲ႔မ်ားေတာင္<br />“ပါးကြဲခ်င္ပါသလား” ဆိုျပီး သင့္သေဘာထားကိုသူအရင္ေမးေသးတယ္<br /><br />ေမးခြန္းေမးသလိုနဲ႔ သင့္ကိုသတိေပးျခင္းလည္းျဖစ္တယ္ သင့္အေနနဲ႔ပါးကြဲခံႏိုင္ရင္ ဆက္လုပ္ ၊ ပါးအကြဲမခံႏိုင္ရင္ေတာ့ေနာက္ဆုတ္ ဒါမ်ိဳးသတိေပးေတာ။<br />ဒါဟာ တစ္ကယ့္ယဥ္ေက်းတဲ့ႏိုင္ငံၾကီးသူ ပီသမွန္း ျပတာပါပဲ။ တခ်ိဳ႕တေလမ်ား အဲလိုေမးေဖၚေလးေတာင္မရဘူးေလ ၊ တန္းျပီးေတာ့ကို တြယ္ပစ္တာ<br />“ျဖန္း” ကနဲပဲ ။<br /><br />ဇာတ္လမ္းျပန္ဆက္ရမယ္ဆိုရင္....<br />ဒီလိုနဲ႔ ပဲကိုလူပ်ိဳခ်စ္တတ္လာခဲ့ပါတယ္<br />ဒီလိုနဲ႔ ပဲကိုလူပ်ိဳမုန္းတတ္လာခဲ့ပါတယ္<br />ႏွလံုးသားေရးရာသမိုင္းတစ္ေလွ်ာက္ ကြဲလိုက္ ေစ့လိုက္ျဖစ္ေနတဲ့အသည္းကိုလည္း ခပ္တည္တည္နဲ႔ ပတၱာ႐ိုက္ေပးထားလိုက္တယ္ အဖြင့္အပိတ္လုပ္လို႔ရေအာင္ေပါ့ေလ၊ ဖြင့္လို႔ပိတ္လို႔ရေနပါျပီဆိုမွ အသည္းက ဘယ္လိုကြဲတတ္ေတာ့မွာတုန္းေနာ္ မပိုင္ဘူးလား ။<br />ဒီလိုနဲ႔ပဲ…ေနဝင္ေနထြက္ေတြမ်ားသြားတယ္<br />ဒီလိုနဲ႔ပဲ…. လူပ်ိဳဆိုတဲ့စာသားရဲ့ေနာက္ကေန ကၾကီးယယစ္လံုးၾကီးတင္ဆံခတ္နဲ႔ ဝစၥႏွစ္လံုးေပါက္တို႔တိုးလာပါတယ္...<br /><br />“လူပ်ိဳၾကီး” ေပါ့ေလ..။ လူပ်ိဳၾကီးဆိုေတာ့လည္း ထံုးစံအတိုင္း အပ်ိဳၾကီးေတြကို သိပ္စိတ္မဝင္စားဘူးေပါ့<br />(စတာပါေလ…အပ်ိဳအၾကီးၾကီးေတြကိုေရာ အပ်ိဳအေသးေသးေတြကိုေရာ တန္းတူရည္တူ “ခ်စ္ေသာမ်က္စိ”ျဖင့္သာၾကည့္ပါ၏၊ အဲလိုအၾကည့္ေကာင္းလို႔ပဲ “မုန္းေသာမ်က္စိ” ျဖင့္ ျပန္အၾကည့္ခံရပါ၏)<br />တစ္ညမွာေပါ့…<br />အဲဒီတစ္ညဟာ ႏိုင္ငံျခားေလာကထဲ လူပ်ိဳၾကီးေနသားက်ေနတာ ၾကာသြားျပီျဖစ္တဲ့တစ္ညေပါ့။<br /><br />လူပ်ိဳၾကီးရဲ့ဖုန္းကအသံမည္လာပါတယ္ အခ်ိန္မေတာ္ထျမည္တဲ့ဖုန္းကို လူပ်ိဳၾကီးအရမ္းမုန္းပါတယ္<br />အေတြ႔အၾကံဳရ အဲလိုအခ်ိန္မွထျမည္တဲ့ဖုန္းေတြဟာ မ်ားေသာအားျဖင့္ သတင္းေကာင္းေတြပါးေလ့မ႐ွိဘူး<br />မတတ္သာလို႔ေခၚရတဲ့ဖုန္းေတြ မျဖစ္မေနေခၚရတဲ့ဖုန္းေတြ ။<br />ေကာက္ကိုင္လိုက္ေတာ့ တစ္ရပ္တစ္ေက်းက ငယ္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ့အသံကဝင္လာတယ္<br />စလာကတည္းကိုက အေျခအေနက မေကာင္းဘူး<br />“မင္း…စိတ္ခိုင္ခိုင္ထားပါ”တဲ့..။<br /><br />လူပ်ိဳၾကီးရင္ထဲထိတ္သြားပါတယ္ စိတ္ခိုင္ခိုင္ထားပါလို႔စကားဦးသမ္းျပီး စိတ္မခိုင္ေလာက္တဲ့ စကားေတြခ်ည္း လွိမ့္ေျပာပစ္တာ ျမန္မာ႐ုပ္႐ွင္ကားေတြၾကည့္ဖူးတဲ့အေတြ႕အၾကံဳအရ သိေနတယ္ေလ။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ေနာင္ႏွစ္ဒီအခ်ိန္ေလာက္က်မွဆက္ပါေတာ့လားဖုန္းကို...<br />“စိတ္ေတာ့မေကာင္းဘူးကြာ...မေျပာမျပီး မတီးမျမည္ဆိုသလိုပဲ”<br />အသံေလးေလးၾကီးနဲ႔တစ္ဘက္က စကားပလႅင္ခံေနလိုက္ေသးတယ္ ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ မေျပာနဲ႔ မတီးနဲ႔ ျမည္လည္းမျမည္နဲ႔ … ဒါေပမယ့္..အဆိုးဆံုးကိုရင္ဆိုင္ဖို႔လည္းလူပ်ိဳၾကီး ျပင္ရတယ္ ဘယ္လိုမွမဟုတ္ပါဘူး ဖုန္းနဲ႔နားကိုကပ္ျပီး လက္နဲ႔ရင္ဘတ္ကိုဖိထားရတာရယ္ပါ။<br /><br />“မင္းရဲ့ အ႐ိုင္းစံပယ္ေလးေလကြာ”<br />အဲဒီနာမည္ၾကားေတာ့ လူပ်ိဳၾကီးရင္ထဲ တဒဂၤ အံု႔လွိဳက္လာတယ္ ။<br />တခ်ိန္ကအျဖစ္ေတြဟာလည္း အေတြးပံုရိပ္ထဲ ရစ္သီခိုကပ္လာတယ္ ၾကာေတာ့လည္းၾကာခဲ့ပါျပီ။<br />…အ႐ိုင္းစံပယ္....ငါ့ရဲ့အ႐ိုင္းစံပယ္.... သူ…သူ…ဘာျဖစ္တာပါလိမ့္..?<br />“အ႐ိုင္းစံပယ္”ဆိုတာက စံပယ္ပန္းေတြပန္ထားတဲ့ လူ႐ိုင္းမၾကီးကိုေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး<br />လူ႐ိုင္းမၾကီးနဲ႔လည္း လူပ်ိဳၾကီးရည္းစားမျဖစ္ရဲပါဘူး ။ေတာ္ၾကာ“ေမာင္”လို႔မေခၚဘဲ<br />“ေဝါင္း”လို႔ေအာ္ျပီး ကိုက္စားေနမွျဖင့္..။<br /><br />အ႐ိုင္းစံပယ္ဆိုတာ တခ်ိန္က လူပ်ိဳၾကီးရဲ့ႏွလံုးသားကို ဆြတ္ပ်ံ႕အံု႔သင္းေစခဲ့သူေလးပါ<br />အ႐ိုင္းစံပယ္လို႔ေခၚရျခင္းအေၾကာင္းကေတာ့ ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး၊ ေခၚခ်င္လို႔ကိုေခၚတာပါပဲ ။<br />အ႐ိုင္းစံပယ္လို႔ေခၚတာ “႐ွင္ဂြမ္းဂြိ”လို႔ေခၚတာမွမဟုတ္ဘဲေနာ့ …။<br /><br />“တရားနဲ႔သာ ေျဖပါေတာ့ကြာ...မင္း...မင္း...ရဲ့ အ႐ိုင္းစံပယ္ေလး...မေန႔ကပဲ...မေန႔ကပဲ”<br /><br />တစ္ဖက္အသံကေလးသထက္ေလးလာတယ္ ေဝးသထက္လည္းေဝးသြားသလိုပဲ...။<br />တရားနဲ႔မေျဖႏိုင္ရင္ တစ္ရာနဲ႔ပဲေျဖရလိမ့္မယ္လို႔လူပ်ိဳၾကီးေတြးေနမိတယ္ တစ္ရာတန္တစ္႐ြက္နဲ႔ ဘီယာဆိုင္ထဲဝင္သင့္လည္းဝင္ရလိမ့္မယ္ေလ။<br />ဒါကေနာက္မွပါ ခုဘာမွန္းေတာင္ေသေသခ်ာခ်ာမသိရေသးဘူး<br />ေလာေလာဆည္ေတာ့50 centနဲ႔ eminemတို႔ေပါင္းျပီးလူပ်ိဳၾကီးရဲ့ရင္ဘတ္ထဲကို<br />live showလာလုပ္ေနသလို တဂ်ိမ္းဂ်ိမ္း တဂ်ိမ့္ဂ်ိမ့္ျဖစ္ေနပါျပီ။<br /><br />“အ႐ိုင္းစံပယ္ေလး မေန႔ကပဲ .. သားေယာက်ၤားေလးေမြးသြားလို႔ကြ..မိခင္ေရာ ကေလးေရာ က်န္းမာတယ္ အဲ အဲ..သူ႔ေယာက်ၤားလည္းက်န္းမာပါတယ္ အဲဒါလွမ္းအေၾကာင္းတာပါ ဟီးးးး မင္းသိသင့္တယ္ထင္လို႔ေလ.. အဟိ..”<br />ဖုန္းထဲက သူငယ္ခ်င္းရဲ့စကားသံဆံုးေတာ့ လူပ်ိဳၾကီးမ်က္ႏွာ က ႐ွိသမွ်ေခါက္ခ်ိဳးေတြ တြန္႔ထြက္ကုန္တယ္<br />ေခါင္းကလည္း ၄၈ဒီဂရီေလာက္ေစာင္းထြက္သြားတယ္..<br />အဲဒီသူငယ္ခ်င္းကိုလည္း ဘာသာစကား၅မ်ိဳးတိတိနဲ႔ ပီပီသသၾကီးေကာ္ဆဲပစ္လိုက္တယ္။<br />………………..<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">(ႏိုင္ငံျခားတြင္ တေမ့တေမာၾကီးေနမိသျဖင့္ “သိုး”သြားၾကရ႐ွာေသာ “လူပ်ိဳ”အေပါင္းအား ရည္႐ြယ္ေရးသားပါ၏ ။ 50centႏွင့္နင္လားငါလားအျပိဳင္ဟဲတတ္သည့္ “ေဂ်ာက္ဂ်က္”၏ သီခ်င္းစာသားကို ေခါင္းစဥ္အျဖစ္ယူထားပါသည္ ဤပိုစ္အားတင္ျပီးသကာလ ကြ်ႏ္ုပ္သည္ တြတ္ပီကိုင္သည့္ ေသနတ္အား</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">ပခံုးထက္ထမ္းလွ်က္ ဝက္ဝံကေလးအလာကိုေစာင့္စားေန၏ ။</span><span style="color: rgb(0, 0, 153);">ဝက္ဝံ</span><span style="color: rgb(0, 0, 153);">ကေလးသည္ ကၽြႏ္ုပ္တင္သမွ် အပိုင္းဆက္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">ပိုစ္မ်ားအားမျပီးမခ်င္းလံုးဝမဖတ္ဟု ရာဇသံေပးထားသူေလးျဖစ္သည္။<br />face book acountအားဖြင့္ေပးခဲ့သည့္</span><span style="color: rgb(0, 0, 153);">ဝက္ဝံ</span><span style="color: rgb(0, 0, 153);">ကေလး၏ ၾကီးမားလွသည့္ေက်းဇူးေတာ္ကို<br />ေထာက္ထားသျဖင့္ အပိုင္းမ်ားကိုေခတၱရပ္လိုက္ပါသည္ သူ႕အၾကိဳက္အစအဆံုးပိုစ္ကိုသာ<br />တင္လိုက္ပါသည္။</span><span style="color: rgb(0, 0, 153);"> ဒါေတာင္ “ေနာက္မွဖတ္မယ္ ခုေတာ့ပ်ံျပီ ..ဖလပ္…ဖလပ္”ဟု ကြန္မန္႔တြင္<br />ေရးထားသည္ကိုေတြ႔႐ွိရပါက </span><span style="color: rgb(0, 0, 153);">တြတ္ပီေသနတ္ျဖင့္ပစ္ရေတာ့မည္ျဖစ္သည္ ။<br />သိပ္ေတာ့လည္းစိုးရိမ္စရာမ႐ွိပါေလ.. တြတ္ပီေသနတ္သည္ မေ႐ွာင္ရင္ လြတ္ေပသည္ ခြီး ခြီး ခြီးး :P)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6963972841839961495-3695913816255383976?l=thergyi72.blogspot.com' alt='' /></div>သားၾကီးhttp://www.blogger.com/profile/12167308997133501252noreply@blogger.com42tag:blogger.com,1999:blog-6963972841839961495.post-71956122256817726902009-08-15T01:20:00.000-07:002009-08-15T01:35:02.197-07:00႐ြာငယ္ေလး၏တစ္ခုတည္းေသာလက္ဖက္ရည္ဆိုင္တြင္ျဖစ္သည္။ ေဝလင္းႏွင့္အေပါင္းအပါတစ္သိုက္ စိတ္ၾကိဳက္ေလေပါေနၾကသည္။ ဆိုင္ပိုင္႐ွင္ကိုၾကည္တိုးကလည္းဆိုင္လူ႐ွင္းေနသျဖင့္<br />သူတို႔ႏွင့္တစ္ဝိုင္းတည္းဝင္ထိုင္ေနသည္။ ယခုလူ႐ွင္းသည္ဆိုရာ၌<br />အျခားအခ်ိန္တြင္လူ႐ႈပ္သည္ဟုမဆိုလိုပါ<br />သူ႕ဆိုင္သည္အစဥ္သျဖင့္လူ႐ွင္းေနသည္သာျဖစ္သည္။ <br /><br />ကိုၾကည္တိုးသည္အသက္၃၀ေက်ာ္လူပ်ိဳၾကီးျဖစ္ျပီး<br />ကဗ်ာ႐ူး စာ႐ူးျဖစ္သည္။ အေဖ်ာ္ဆရာ စားပြဲထိုး ပန္းကန္ေဆး ေငြသိမ္း အစ႐ွိသည့္တာဝန္မ်ားကို သူတစ္ေယာက္တည္းလုပ္သည္ ဆိုင္နာမည္ကိုလည္းဘာစိတ္ကူးနဲ႔လည္းမသိ<br />“လူ႐ွင္tea house”ဟုေပးထားသည္။ေနာက္ပိုင္း ႐ြာသားေတြနားလည္လိမ့္မည္မဟုတ္ဟုယူဆသျဖင့္ ျမန္မာလိုပဲအကုန္ေရးလိုက္ရာ“လူ႐ွင္တီးေဟာက္စ္” ဟူ၍ ျဖစ္သြားေတာ့သည္။ “လူ႐ွင္”ဆိုတာ သူကဗ်ာေရးျပီးေအာင္ျမင္ခဲ့ရင္ယူမည့္ကေလာင္အမည္ဟုလည္းသိရသည္။ <br />အားလံုးကလည္း သူ႔ဆိုင္သည္ သူေပးသည့္နာမည္ႏွင့္အလြန္လိုက္သည္ဟုေထာက္ခံၾကသည္။ <br />လူ႐ွင္ဆိုင္က အျမဲလူ႐ွင္းသည္ကိုး ။<br /><br />႐ြာက ဘာမသိညာမသိ လက္ဖက္ရည္ေသာက္ခ်င္သည္ဟု ပူဆာသည့္ကေလးမ်ားကို မိဘမ်ားကတစ္ခြန္းတည္းေျပာသည္... <br />“အဲဒီလူ႐ွင္ဆိုင္က ကေလးေတြကို တီးလည္းတီးတယ္ ေဟာက္လည္းေဟာက္တယ္ အဲဒါေၾကာင့္လူ႐ွင္တီးေဟာက္လို႔ေခၚတာ နင္တို႔သြားေသာက္ရဲရင္ ေသာက္ၾကည့္”ဟုျခိမ္းေခ်ာက္လိုက္ရင္ ကေလးေတြအားလံုးျငိမ္က်ျပီးသားျဖစ္သည္။ ဆိုရရင္ ကဗ်ာဆန္ဆန္ ဆိုင္နာမည္ေၾကာင့္ ကေလးမိဘေတြလည္း ပိုက္ဆံကုန္သက္သာေလသည္။ ဆိုင္ကလည္း စားပြဲဝိုင္းသံုးဝိုင္းသာ႐ွိသည့္ ခေနာ္နီခေနာ္နဲ႔ အင္ဖက္မိုးလက္ဘက္ရည္ဆိုင္ျဖစ္သည္။<br /><br /> အမွန္မွာသူတို႔႐ြာအေနအထားနဲ႔ဆိုင္နာမည္ေတာင္မလိုအပ္လွပါ၊သူေပးလိုက္သည့္္နာမည္ကလည္း ဒီေခတ္ဘန္းစကားနဲ႔ဆိုရရင္“နည္းနည္းလန္ထြက္ေနသည္” ကဗ်ာသမား၊ထြက္သက္ဝင္သက္တိုင္းမွာကဗ်ာပါသူဆိုေတာ့လည္းဒီေလာက္ေတာ့႐ွိမွာေပါ့ေလ.. အားလံုးထိုသို႔ပဲနားလည္လိုက္ၾကသည္။ ကိုၾကည္တိုးသည္ ႐ုပ္ရည္သန္႔ျပန္႔သည္၊ ေျခေထာက္တစ္ဖက္ဆာေနသည့္အားနည္းခ်က္ေတာ့႐ွိသည္။ အ႐ွိန္ႏွင့္သြားေနသည့္ ကားတစ္စီးအေပၚတိုးေဝွ႕တြယ္စီးရာမွ ျပဳတ္က်၍ေျခေထာက္ဆာရျခင္းျဖစ္သည္ တခ်ိဳ႕ကလည္းဂ႐ုဏာေဒါေသာႏွင့္ေျပာၾကသည္ “ၾကည္တိုးက ကားေပၚမွာ<br />ၾကည့္က်က္ျပီးမတိုးေတာ့ ျပဳတ္က်ျပီေပါ့တဲ့။<br /><br />သူ႔ဆိုင္အမာခံေဖာက္သည္သည္ အဓိကေဝလင္းတို႔အဖြဲ႕ပဲျဖစ္သည္။ တခ်ိဳ႕တေလလည္း႐ွိပါသည္ မ်က္စိလည္လမ္းမွားျပီးေရာက္ ေရာက္လာတတ္သည့္ တစ္ျခား႐ြာသားမ်ား။<br /> သူ႕လက္ဖက္ရည္ကို လူေတြေသာက္ႏိုင္ၾကေသာ္လည္း မေသာက္ႏိုင္တာကေတာ့ <br />သူ႔ကဗ်ာပဲ ျဖစ္သည္ ၁၀တန္းထိေက်ာင္းေန<br />ဖူးျပီးျမိဳ႕မွာႏွစ္ကာလအေတာ္ၾကာအနည္ထိုင္ခဲ့ဖူးသည့္ သူ႔သည္ တစ္ဒန္တည္း ဒန္ေနသည့္ ေမာ္ဒန္ကဗ်ာ ပရိသတ္ျဖစ္သည္ ။ ဆိုင္လာေသာက္သည့္ေဖါက္သည္ေတြထဲမွာ ရင္ဘတ္တူသူမ်ား႐ွိရင္ ခံစားႏိုင္ေစရန္သူအၾကိဳက္ဆံုးကဗ်ာစာအုပ္မ်ားကို စားပြဲေပၚတင္ေပးထားေလ့႐ွိသည္။ <br /><br />ပထမဆံုး သူ႕ကဗ်ာ ကိုဖတ္ျပီး မွတ္ခ်က္ေပးသူမွာ ဖိုထိုးျပီးထြက္ရပ္ေပါက္ရန္ၾကံစည္ေနသည့္ တစ္ဖက္႐ြာက ကပၸိယၾကီးတစ္ဦးဟု သိရသည္။ တစ္မနက္လံုး သူ႔ကဗ်ာကိုထိုကပၸိယၾကီးထိုင္ဖတ္ေနသည္ ဖင္ျပန္ေခါင္းျပန္ဖတ္သည္ အလြတ္ရသေလာက္နီးပါးဖတ္ျပီး ဆိုင္႐ွင္ကိုၾကည္တိုးအား တိုးတိုးေလးလွမ္းေခၚသည္ ။ ျပီးေနာက္ ဆိုင္ပတ္ဝန္းက်င္ကို ေက်ာမလံုသလို က်ီးၾကည့္ေၾကာင္ၾကည့္ ၾကည့္ျပီး အလြန္အေရးၾကီးဟန္ျဖင့္ စကားကိုေျဖးေလးစြာ တစ္လံုးခ်င္းေျပာသည္...<br /><br />“ေ႐ွးပညာ႐ွိေတြဟာ အရမ္းလွ်ိဳ႕ဝွက္တယ္ကြ သူတို႔ရဲ႕ အတတ္ပညာေတြကို တေဘာင္ဆန္ဆန္ နိမိတ္ဆန္ဆန္ ပေဟဠိစကားေလးေတြနဲ႔ဖြက္ျပီး ဝွက္ထားေလ့႐ွိတယ္ ဥာဏ္တူရင္ယူေစဆိုျပီး ေနာင္လာေနာက္သားေတြအတြက္ေပါ့ကြာ အဲဒီမွာပဲသိသူေဖၚစား မသိသူေက်ာ္သြားၾကေပါ့ အဓိကကေတာ့ လွ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္ကိုျမင္ေအာင္ၾကည့္တတ္ဖို႔ပဲ ဆို႐ိုးေတာင္႐ွိေသးတယ္ကြာ “ၾကည့္ေသာသူျမင္၏”တဲ့။<br />ကိုၾကည္တိုးနားထဲမွာေတာ့ “ျပေသာသူေပၚ၏”လို႔ပဲၾကားလိုက္မိသည္။<br />စကားနည္းနည္းပဲေျပာရေသးသည္ကပၸိယၾကီးေပါေနမွန္းေပၚေနျပီေလ..<br /><br />အလိုက္သင့္အလ်ားသင့္ေခါင္းေလးတညိတ္ညိတ္လုပ္ေပးေနလိုက္သည္။ ကဗ်ာေရးရင္ဒီအေၾကာင္းထည့္စပ္ဦးမွ ဟုလည္းေတြးေနပံုရေလသည္။<br />“ခုမင္းစာအုပ္ကိုငါဖတ္ရသေလာက္ေတာ့ တစ္ဝက္ေလာက္နီးနီး သေဘာေပါက္ေနျပီ ဒါေပမယ့္ မ႐ွင္းတာ႐ွိေသးတယ္ အဲဒါလည္းအခ်ိန္ေပးေလ့လာလိုက္ရင္ျဖစ္တာပဲ ေ႐ွးဘဝက<br />ထူးျခားတဲ့ပ႒ာန္းဆက္တစ္ခု ေၾကာင့္ ခုဒီစာအုပ္ကို ငါဒီမွာဖတ္ဖို႔ကံၾကံဳရတာပဲ အဲဒီေတာ့ ငါေျပာမယ္ မင္းဒီစာအုပ္ကိုအျခားဘယ္သူမွ မျပပါနဲ႔ အထူးလွ်ိဳ႕ဝွက္ထားပါ ပညာကို ပညာမွန္းမသိဘဲအလြဲသံုးစားလုပ္<br />တဲ့လူေတြရဲ့လက္ထဲေရာက္ရင္ ဒီစာမ်ိဳးကအရမ္းအႏ ၱာရာယ္ၾကီးတာကြ ငါေနာက္တစ္ေခါက္ထပ္ျပန္လာဖတ္မယ္ကြာ ငါထြက္ရပ္ေပါက္ရင္ အရင္ဆံုးမင္းရဲ့ လူေသလိုျဖစ္ေနတဲ့ လူ႐ွင္ဆိုင္ကိုကယ္တင္မွာပါ ခုေတာ့ဆရာတစ္ဦးနဲ႔ခ်ိန္းထားေသးတယ္ ေနာက္မွထပ္ျပန္လာဖတ္မယ္ ငါေျပာတာေတြ ေသေသခ်ာခ်ာစဥ္းစားေနာ္ ကဲ ငါသြားျပီ”<br /><br />ကပၸိယၾကီးထြက္သြားေတာ့ကိုၾကည္တိုးမွာ ကပၸိယၾကီးကိုၾကည့္လိုက္ သူ႕ေမာ္ဒန္ကဗ်ာစာအုပ္ကိုၾကည့္လိုက္ျဖင့္မ်က္ကလူးဆန္ျပာ ျဖစ္က်န္ခဲ့ေလသည္။ <br />မ်က္ကလူးဆန္ျပာဆိုတာ မ်က္လံုးက ကလူး… ကလူး ဟုေအာ္ျပီးစေကာထဲကဆန္ကိုထြက္ျပာေနျခင္းမဟုတ္ပါ၊ ျပဴးတူးျပဲတဲျဖစ္ေနျခင္းကိုဆိုလိုပါသည္။ (ဤကားစကားခ်ပ္(သို႕) ဘေလာ့ပိုင္႐ွင္ေမာင္သားၾကီး၏ အပိုသက္သက္လွ်ာ႐ွည္ျခင္းတည္း)<br /><br />ေနာက္ပိုင္းတြင္ကပၸိယၾကီးဆိုသူလည္းျပန္ေပၚမလာေတာ့ပါ ဖိုထိုးရင္း“ပလံု”သြားသည္ဟုသိရသည္။<br />ဝိဇၨာေလးေသာင္းဆရာအေပါင္းလည္း မကယ္ႏိုင္ၾကေတာ့ဘူးထင္သည္။<br />(<span style="font-weight:bold;">ပလံု</span>=<span style="font-weight:bold;">စုံးစံုးျမႈပ္</span>)<br />ထိုအေၾကာင္းကိုျပန္ေျပာတိုင္းရယ္ျဖစ္ၾကသည္ ။<br />“လူ႐ွင္တီးေဟာက္စ္”ရဲ႕ေရာင္းေရးဝယ္တာက အလဲလဲအကြဲကြဲျဖစ္ေသာ္လည္း တစ္ကိုယ္တည္းသမားကိုၾကည္တိုးအတြက္ေတာ့ ဖူလံုပါေလသည္။ သူ႔ဆိုင္လူမ႐ွိတိုင္းသူေျပာတတ္တာတစ္ခု႐ွိသည္။ “႐ြာသားေတြကခက္တယ္ ေပးကားေပး၏ မရ ဆိုသလိုေပါ့ကြာ ငါ့လက္ဖက္ရည္ယဥ္ေက်းမႈကိုသူတို႔နားမလည္ဘူး ငါ့ကဗ်ာရဲ့အႏွစ္သာရကိုသူတို႔ဆြဲယူစားသံုးမတတ္ဘူး”ဟူသတည္း။<br />………………..<br />ဆိုင္ထဲထိုင္ေနၾကရင္းမွ တင္ထြန္းက စကားစသည္။<br />“ညကဗီြဒီယို႐ံုမွာ လူသတ္သမားကားျပတယ္ အိေလးနဲ႔သြားၾကည့္တာေပါ့ ေကာင္းလိုက္တာ”<br />အိေလးဆိုသူမွာ တင္ထြန္း၏ရည္းစား အိအိခိုင္ျဖစ္သည္။<br />“လူသတ္ကားကိုေကာင္မေလးနဲ႔ၾကည့္တာေကာင္းရလားဟ”<br />အားလံုးကဘုေတြထြက္ေနတဲ့အၾကည့္နဲ႔ျပန္ေအာ္ေတာ့တင္တြန္းက တဟြင္းဟြင္းျမည္သံျပဳလွ်က္ ပါး႐ိုက္ခ်င္စဖြယ္ျပံဳးသည္..<br />“အိေလးကေၾကာက္ေလေလ ကိုယ့္နားကပ္ေလေလ ေလကြာ မင္းတို႔ဒါေလးေတာင္မသိဘူးလား”<br />“မင္းကေတာ့မေၾကာက္ဘူးေပါ့”<br />တခ်ိန္လံုးျငိမ္ေနသည့္ကိုၾကည္တိုးက ေမးလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။<br /><br />“မေၾကာက္ပါဘူး ဘာေၾကာက္စရာ႐ွိလို႔လဲ”<br />“မင္းက႐ုပ္႐ွင္မွန္းသိလို႔မေၾကာက္ဘူးေနတာပါ အျပင္မွာအဲလိုေသြးထြက္သံယိုျမင္ကြင္းမ်ိဳးတစ္ကယ္ျမင္ရရင္ေတာ့လား”<br />ကိုၾကည္တိုးအသံကစိန္ေခၚသံပါေနသျဖင့္တင္ထြန္းမ႐ိုးမ႐ြျဖစ္သြားသည္ ခ်က္ခ်င္းပဲျပန္ပက္သည္။<br />(ဆိုင္ကေရေႏြးႏွင့္မဟုတ္ပါ စကားကို စကားျဖင့္ပက္ခ်င္းသာျဖစ္သည္)<br />“႐ုပ္႐ွင္နဲ႔အျပင္ဘာမွမကြာပါဘူးဗ် ဒီေခတ္႐ုပ္႐ွင္ပညာေတြက အံ့မခန္းပဲ အားလံုးသ႑ာန္လုပ္ သ႐ုပ္တူေအာင္႐ိုက္ထားတာ အျပင္မွာလည္းဒီလိုပဲေနမွာပဲ မေၾကာက္ပါဘူး”<br /><br />တင္ထြန္းစကားဆံုးေတာ့ ကိုၾကည္တိုးက ေျခာက္ကပ္ကပ္ရယ္သည္။ တဆက္တည္းမွာပဲ..<br />“ငါငယ္ငယ္ကေပါ့ကြာ.. ငါ့ဆိုင္ရဲ့မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ဟိုကုကၠိဳပင္ရိပ္ေအာက္မွာ စက္ဘီးျပင္ဆိုင္ဖြင့္တဲ့ ကိုျမတ္ဦးဆိုတဲ့ ကုလားတစ္ေယာက္႐ွိတယ္ ဆိုင္ဆိုေပမယ့္ ခေနာ္နီခေနာ္နဲ႔ ျဖစ္ကတတ္ဆန္း စက္ဘီးျပင္ဆိုင္ပါကြာ အမိုးေလးပဲ႐ွိတယ္ ဘာအကာမွမပါဘူး ပစၥည္းကိရိယာလည္းဘာမွဟုတ္တိပတ္တိမ႐ွိဘူး မ႐ွိတာပဲ႐ွိတယ္ဆိုတဲ့ဒသနေလးအတိုင္းေပါ့ကြာ”<br />ငါ့ဆိုင္လိုပဲေပါ့ကြာဟုေျပာလိုက္ရင္ပဲရျပီဟု ေဝလင္းတို႔အားလံုးေတြးေနၾကသည္။<br /><br />“အဲဒီတုန္းက ငါေျခာက္တန္းေလာက္ပဲ႐ွိဦးမယ္ကြ တေန႔ေတာ့ကြာ ဘာရယ္မဟုတ္ သူစက္ဘီးျပင္ေနတာကိုငါခပ္လွမ္းလွမ္းက ကုကၠိဳအျမစ္ၾကီးတစ္ခုေပၚတက္ထိုင္ရင္းေငးၾကည့္ေနတယ္ကြ<br />တစ္ေအာင့္ေလာက္ၾကာေတာ့ အဝတ္အစားခပ္ႏြမ္းႏြမ္းနဲ႕႐ွမ္းေဘာင္းဘီ႐ွည္ဝတ္ထားတဲ့ ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္းလူၾကီးတစ္ေယာက္ေရာက္လာတယ္ ပခံုးေပၚမွာထင္းအစည္းေသးေသးေလးတစ္စည္းလည္း<br />ထမ္းထားေသးတယ္ အဲဒီလူၾကီးက ကိုျမတ္ဦးအနားလည္းေရာက္ေရာ သူ႔ထင္းစည္းကိုအသာကေလးခ်လိုက္တယ္ ျပီးလည္းျပီးေရာ ထင္းစည္းေတြၾကားထဲကေန ႐ွည္႐ွည္ေမ်ာေမ်ာတစ္ခုကိုဆြဲထုတ္လိုက္တယ္ သူဆြဲထုတ္လိုက္တာ ဘာလဲသိလား”<br /><br />“႐ွည္႐ွည္ေမ်ာေမ်ာဆိုေတာ့ တ႐ုတ္ၾကီးလက္ဖက္ရည္ဆိုင္ကအီၾကာေကြးေပါ့”ဟုဘယ္သူမွျပန္မေျဖပါ၊ ေခါင္းတစ္ခါခါ၊ လည္တစ္ခါခါပဲလုပ္ျပလိုက္ၾကသည္။<br />“သူဆြဲထုတ္လိုက္တာက အမဲလိုက္တဲ့လက္လုပ္ေသနတ္ကြ ကိုျမတ္ဦးက စက္ဘီးကိုပဲငံု႔ျပင္ေနေတာ့ သတိမထားမိလိုက္ဘူးေပါ့ ငါကလည္းေၾကာင္ျပီးၾကည့္ေနမိတယ္ကြ ဘာလုပ္မယ္မွန္းမသိဘူးေလ ျပီးလည္းျပီးေရာ ကိုျမတ္ဦးရဲ့ ေနာက္ေစ့တည့္တည့္ကိုခ်ိန္ျပီးအဲဒီလူက အနီးကပ္ပစ္ထည့္လိုက္ယ္။ လႈပ္႐ွားမႈကသိပ္ျမန္တယ္ကြ။ ဒိုင္းဆိုတဲ့အသံက်ယ္ၾကီးနဲ႔ပဲကိုျမတ္ဦးရဲ့ေခါင္းတစ္ခုလံုးပြင့္ထြက္သြားတယ္ ေသြးေတြဆိုတာ ငါထိုင္ေနတဲ့ ကုကၠဳိျမစ္ကိုေတာင္လာစင္တယ္ ။ <br /><br />စက္ဘီးငံု႕ျပင္ေနတဲ့အခ်ိန္အနီးကပ္ေဆာ္ထည့္လိုက္တာဆိုေတာ့ကြာ ကိုျမတ္ဦးေခါင္းေ႐ွ႕တည့္တည့္ကစက္ဘီးစပုတ္တံေတြပါ တစစီလြင့္ျပီး ဆိုင္ေဘးကဝါးတိုင္ေတြကို တေဒါက္ေဒါက္နဲ႔ေဖါက္ျပီးစိုက္ကုန္တယ္ ႐ွမ္းေဘာင္းဘီနဲ႔လူကေတာ့ ပစ္ျပီးတာနဲ႔လစ္ေျပးသြားတယ္<br />အဲဒီျမင္ကြင္းျမင္ျပီးမိန္းမတစ္ေယာက္ ကိုယ္ဝန္ပ်က္က်သြားတယ္”<br />“စိတ္မေကာင္းစရာပဲဗ်ာ ကိုၾကည္တိုးေရာ ဘာေတြပ်က္က်ေသးလဲ”<br />“ေအး..ငါ့မွာပ်က္က်စရာဘာမွမ႐ွိေတာ့ ဘာမွပ်က္မက်လိုက္ဘူး လူကေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္မွာတအားလန္႔ျပီးေဂါက္ေတာက္ေတာက္ျဖစ္သြားတယ္”<br /><br />“ခုေရာေဂါက္ေတာက္ေတာက္ပဲလား”ဟုဆက္ေမးခ်င္ေသးေသာ္လည္းေဝလင္းမေမးျဖစ္ေတာ့။<br />စကားကိုအဆံုးသတ္ျပီးကိုၾကည္တိုးက တင္ထြန္းကို ဘယ္ႏွယ့္႐ွိစဆိုသည့္အၾကည့္မ်ိဳးနဲ႔ၾကည့္သည္။<br />တင္ထြန္းမ်က္ႏွာေပၚက သူလိုခ်င္သည့္အရိပ္အေယာင္အခ်ိဳ႕႐ွာေတြ႕သြား၍လည္း ေက်နပ္သြားသည္<br />“ေၾကာက္စရာၾကီးပါလားဗ်ာ ဘယ္လိုရန္ညႇိဳးေတြမ်ား႐ွိလို႔ပါလိမ့္”<br />ေဝလင္းေမးခြန္းက အားလံုးသိခ်င္ေနၾကသည့္ေမးခြန္းျဖစ္သည္<br />စားပြဲေပၚက ေရေႏြးၾကမ္းကို တစ္က်ိဳက္ေကာက္ေမာ့ျပီး ကိုၾကည္တိုးစကားဆက္သည္။<br /><br />“ထူးဆန္းတယ္ကြ ပစ္သြားတဲ့လူရဲ့နာမည္က ေသသူနာမည္နဲ႔ေျပာင္းျပန္ “ဦးျမတ္ကို”တဲ့ ဗမာလူမ်ိဳးပါ အဲဒီကာလက နာမည္ၾကီးဒျမတစ္ေယာက္ေပါ့ ေသသူက သူ႕ကိုသက္ဆိုင္ရာနဲ႔လက္ေထာက္ခ်လို႔ဆိုပဲကြ”<br />“ေၾသာ္…”<br />“အဲဒီကိစၥျဖစ္ျပီးမၾကာဘူး ဦးျမတ္ကိုတို႕ဒျမတစ္ဖြဲ႕လံုးေသကုန္ၾကျပန္တယ္”<br />“သက္ဆိုင္ရာက သတင္းရျပီး ေခ်မႈန္းပစ္လိုက္တာလား”<br />“မဟုတ္ဘူးကြ သူတို႔တစ္ဖြဲ႔လံုးေတာထဲမွာေသကုန္ၾကတာ ေသပံုကလည္းေတာ္ေတာ္ဆန္းတယ္”<br />“ဘယ္လို ဘယ္လိုဆန္းတာလဲဗ်”<br />အားလံုးကသိခ်င္ေဇာျဖင့္ဝိုင္းေမးၾကျပန္ေတာ့...<br /><br />“ေအးကြ ေတာထဲမွာသမင္တစ္ေကာင္ကိုေတြ႕လို႔လိုက္ၾကတာတဲ့”<br />“ဟင္…ေတာ္ေတာ္ဆိုးတဲ့ဒျမေတြပဲ သမင္ကိုေတာင္ခ်မ္းသာမေပးဘူး ဒျမတိုက္မယ္တဲ့လား”<br />“နင့္ၾကီးေတာ္ ဒျမတိုက္ သတ္စားမလို႔လိုက္တာေပါ့ဟ အဲဒီသမင္ကိုလိုက္ရင္းနဲ႔ပဲေသကုန္ၾကတာ ဒီထက္ပိုထူးဆန္းတာက အဲဒီသမင္ဟာ သူတို႔ဒျမအဖြဲ႕ပဲျမင္ရတဲ့သမင္တဲ့ သူတို႔လည္းေသကုန္ေရာ အဲဒီသမင္လည္းေပ်ာက္သြားေရာတဲ့”<br />“ဗ်ာ”<br />တစ္မေအကေမြးထားတာမဟုတ္ေသာ္လည္း “ဗ်ာ”တစ္ခြန္းကိုေတာ့ ေဝလင္းတို႔တစ္ဖြဲ႔လံုး တစ္သံတည္းညီညီညာညာထြက္က်သြားသည္။ ။<br />.............................<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ထံုးစံအတိုင္း...ဆက္ရန္ ... :P</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6963972841839961495-7195612225681772690?l=thergyi72.blogspot.com' alt='' /></div>သားၾကီးhttp://www.blogger.com/profile/12167308997133501252noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-6963972841839961495.post-48614394533076413452009-08-12T09:47:00.000-07:002009-08-12T11:19:11.046-07:00လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုးေဖါအဲျငိမ္ခ်က္သားေကာင္းလွသည္<br />ေကာင္ေလးလည္းဘာစကားစေျပာရမည္မသိသျဖင့္စက္ဘီးကိုပဲဖိနင္းေနသည္။<br />စိုင္းထီးဆိုင္သီခ်င္းထဲကလို“ေမာရဲ့လား”ဟုလွမ္းေမးရင္ေကာင္းမည္ဟု စိတ္ကူးယဥ္မိသည္။<br />အဲလိုေမးလာခဲ့ရင္“ေမာေတာ့ေမာတာေပါ့ ဒါေပမယ့္”ဆိုျပီးသီခ်င္းထဲကအတိုင္းျပန္ေျဖခ်င္ေနသည္။<br />သို႔ေသာ္လည္း အသံသည္ျပဳပါမ်ားရင္<br />ကုန္တတ္သည္အမွတ္ျဖင့္ေျခြတာေနပံုရေသာေကာင္မေလးဆီက ဘာအသံမွထြက္မလာပါေခ်။<br />ယုတ္စြအဆံုးသူ႔နာမည္ကိုပင္မေမး လံုးဝတံုဏိဘာေဝ ထို႔ေၾကာင့္သူ႔ကိုသူပဲအရင္စမိတ္ဆက္လိုက္ရသည္။<br /><br />“က်ေနာ့္နာမည္ ေဝလင္းပါ”<br />“ေၾသာ္ အင္း”<br />အေနာက္ကေဖါအဲ အသံကဝတ္ေက်တန္းေက်အသံမ်ိဳး။<br />“နင္ကေဖါအဲေနာ္”<br />“အင္း”<br />“ေဖါအဲဆိုေတာ့ ပန္းေတြခ်စ္တတ္မွာေပါ့ေနာ္”<br />“မခ်စ္ဘူး လႊင့္ကိုပစ္တာ”<br />“ေဟာဗ်ာ”<br />ေဝလင္းဆိုတဲ့ေကာင္ေလးဘာသာျပန္လြဲသြားျပီထင္သည္။<br /><br />တေအာင့္ေလာက္ၾကာေတာ့ ေဖါအဲဆီမွရယ္သံတိုးတိုးေလးထြက္လာသည္ ။<br />“ဘာရယ္တာလဲဟ”<br />“ေၾသာ္…နင့္နာမည္က ေဝလင္းဆိုေတာ့ ေဝလီဆိုတဲ့အစ္ကိုတစ္ေယာက္႐ွိဦးမွာေပါ့ေနာ္ နင္တို႔ႏွစ္ေယာက္ကို မနက္ေစာေစာၾကီးမွာေမြးခဲ့တာျဖစ္မယ္ ခစ္ ခစ္”<br />ဒီလိုက်ေတာ့လည္းေကာင္မေလးေပ်ာ္တတ္သား ေပါ့ေပါ့ပါးပါးရယ္သံေၾကာင့္ ေဝလင္းေပ်ာ္သြားသည္ ။<br />ေရေျမအဆံုးကိုေဖါအဲသြားေစခ်င္ဦးေတာ့ ေရာက္ေအာင္ပို႔မည္ဟုလည္းစိတ္ပိုင္းျဖတ္မိေလသည္။<br />…………………<br />အျပံဳးေငြ႔ေငြ႔ေလးျဖင့္ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းေျပာခဲ့တာေတြ အိမ္လာလည္ဖို႔ဖတ္ေခၚခဲ့တာေတြ ျပန္ေတြးတိုင္းေဝလင္းၾကည္ႏူးရသည္။<br />“ေကာင္မေလးေရ ငါဘာမွမသိေသးတဲ့မင္းရဲ့အေၾကာင္းကို စဥ္းစားလိုက္႐ံုပဲ ငါ့ရင္ေငြ႕ေတြက အေရာင္တဖိတ္ဖိတ္လက္တဲ့ ေကာင္းကင္ၾကီးတစ္ခုလိုသာလို႔ေမာလို႔ေပါ့ဟာ နင္ကေတာ့ငါ့ေကာင္းကင္မွာ လမင္းလာလုပ္ေနာ္ သာလိုကသာႏိုင္တယ္ မိုက္လိုက မိုက္ႏိုင္တယ္ နင္မၾကိဳက္ဘူးဆိုရင္ ၾကယ္ေတြအားလံုးကိုေတာင္ငါေျခြခ်ပစ္လိုက္ပါ့မယ္ ငါ့ရဲ့ရင္ဘတ္ေကာင္းကင္မွာ ေန႕ဆိုတာလည္းမ႐ွိေစရဘူး လမင္းကေလး မင္းအတြက္ ညခ်ည္းသက္သက္ျဖစ္ေပးပါ့မယ္ကြယ္”<br />…………………<br />ျခံထြက္အသီးအႏွံမ်ားအားေဖါအဲတို႔႐ြာဘက္သို႔ပို႔ေပးရသည့္ေန႔တြင္ေဝလင္းေပ်ာ္ေနသည္ ။<br />ထံုးစံအတိုင္းအားလံုးျပီးေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာမွတ္ထားသည့္ေဖါအဲတို႔အိမ္ဘက္လွည့္သည္။ အိမ္နားနီးလာေလေလ သူ႔ရင္ခုန္သံေတြကစဥ့္ကလ်ားျဖစ္ေလျဖစ္သည္ ။ အိမ္နားေရာက္လာေတာ့ ပထမဆံုးေတြ႔လိုက္ရသူက ေဖါအဲမဟုတ္ပါ ေဖါအဲတို႔ႏွင့္ဘယ္လိုေတာ္စပ္သည္မသိရသည့္အေဒၚၾကီး<br />တစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ သူဘာမွမေမးရခင္မွာပဲ ထိုအေဒၚၾကီးက ကရင္သံဝဲဝဲႏွင့္ဆီးေမးသည္..<br /><br />“နင္ အရင္တစ္ေခါက္ေဖါအဲကိုလိုက္ပို႔တဲ့ “ေဝလီ”ဆိုတာလား”<br />“အယ္…ေဝလင္းပါဗ်”<br />“ေၾသာ္….ဟုတ္လား မသိပါဘူးကြယ္ ေဖါေအာေျပာတာငါနားၾကားလြဲသြားတာျဖစ္မယ္ နင္ကေခ်ာသားပဲေနာ္”<br />“ေၾသာ္ အဟီးး ဟုတ္လား”<br />“ေသသြားတဲ့ေစာေအာင္ႏိုင္နဲ႔ေတာင္တူေသးေတာ့”<br />“ဗ်ာ”<br />“သူကနင့္လိုပဲျဖဴျဖဴေခ်ာေခ်ာ ဒါေပမယ့္ရည္းစားတစ္အား႐ႈပ္တယ္”<br />ေဝလင္းစက္ဘီးတစ္စီးႏွင့္မိုးတိုးမတ္တတ္အေနအထားမွနားေထာင္ေနရျခင္းျဖစ္သည္ အေဒၚၾကီးဆိုသူက သူ႔အား အိမ္ထဲဝင္ထိုင္ရန္ေခၚဖို႔ေမ့ေနပံုရသည္ စကားကိုပဲ အသံဝဲဝဲျဖင့္ဆက္ေျပာသည္...<br /><br />“သူကအဲလိုပဲ႐ုပ္ေခ်ာ အေျပာေကာင္း မိန္းကေလးေတြက်တာေပါ့ ရည္းစားဆိုတာကလည္း ဟိုနားတစ္ေယာက္ ဒီနားတစ္ေယာက္ ႐ွိသမွ်႐ြာေတြပတ္ျပီးထားေနတာ တေန႔က်ေတာ့ ငါတို႔႐ြာနဲ႔ေတာ္ေတာ္ေလးလွမ္းတဲ့အထက္႐ြာဘက္က ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ရည္းစားျဖစ္တယ္ ေျပာၾကတာေတာ့ ေကာင္မေလးရဲ့အဖိုးက ပညာသည္ဆိုပဲ တစ္အားစြမ္းတာ တစ္႐ြာလံုးလည္းေၾကာက္ၾကတယ္ ေစာေအာင္ႏိုင္ကသူ႔ထံုးစံအတိုင္း အဲဒီေကာင္မေလးကိုမၾကာခင္မွာပဲ ဘာအေၾကာင္းျပခ်က္မွမ႐ွိဘဲနဲ႔အဆက္အသြယ္ျဖတ္လိုက္တယ္ ေကာင္မေလးက ရည္းစားဦးဆိုေတာ့ အသဲကြဲျပီး႐ူးမတတ္ခံစားရတာေပါ့”<br /><br />“အဲဒီမွာေျမးကိုတစ္အားခ်စ္တဲ့ ေကာင္မေလးရဲ့အဖိုးက ဘယ္လိုလုပ္လိုက္လဲမသိဘူး ေစာေအာင္ႏိုင္တစ္ေယာက္သြက္သြက္ခါေအာင္႐ူးသြားတယ္ ကိုယ္ေပၚမွာအဝတ္မကပ္ဘဲ႐ြာေတြထဲေလွ်ာက္သြားတယ္ သူ႔အေဖအေမေတြဆိုဆရာအမ်ိဳးမ်ိဳးေခၚျပီးကုတာပဲေပါ့ ဟိုအဖိုးၾကီးကိုလည္းသြားေတာင္းပန္ၾကတယ္ ဒါေပမယ့္အဖိုးၾကီးက ဒီကိစၥသူနဲ႔မဆိုင္ဘူး သူဘာမွလည္းလုပ္မထားဘူးဆိုျပီးျငင္းလႊတ္တယ္ အဲလိုျဖစ္ျပီးမၾကာဘူး ေရတြင္းပ်က္တစ္ခုထဲက်ျပီးဂုတ္က်ိဳးေသေနတဲ့ ေစာေအာင္ႏိုင္ရဲ့အေလာင္းကိုေတြ႔ရ<br />ေတာ့တာပဲ ညဘက္အိမ္သားေတြမသိလိုက္ဘဲ႐ူးျပီးေလွ်ာက္သြားတာကေန ျပဳတ္က်တာတဲ့ သတိထားစရာပဲေပါ့ ငါေတာ့ နင့္လိုေကာင္ေလးေတြေတြ႔ရင္အဲဒီအေၾကာင္းဥပမာထားျပီးဆံုးမ<br />ရတာပဲ ေျပာရဦးမယ္ ေဖၚအဲက ငါ့တူမေလ နင္အခုဘာလာလုပ္တာလဲ”<br /><br />စကားကို႐ွည္လွ်ားေထြျပားစြာေျပာျပီးေနာက္ သူ႔ကိုယ္သူ ေဖါအဲ၏အေဒၚမွန္းသိေစရန္မိတ္ဆက္ျပီး<br />တစ္ဆက္တည္းဘာလာလုပ္တာလဲဟုေမးသည္။ “အေဒၚ့တူမကိုလာေၾကာင္မလို႔ပါဗ်”ဟုေျဖရန္မသင့္ေတာ္မွန္းေဝလင္းသိပါသည္။ အဲလိုေျဖလိုက္မွပဲ “ငါကလည္းပညာသည္ပဲ”ဟုအေဒၚၾကီးဆိုသူက ျပန္ေအာ္ေျပာလွ်င္ေျပးေပါက္မွားကိန္းျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ပဲစကားကိုစကားႏွင့္တူေအာင္ၾကည့္က်က္ေျပာရေလသည္။<br />“က်ေနာ္ဟိုဘက္ထိပ္အိမ္ကိုအသီးအႏွံေတြလာပို႔တာဗ် အဲဒါ သတိရလာတာနဲ႔ ေဖါအဲမ်ား႐ွိမလားဆိုျပီး”<br />“႐ွိပါတယ္႐ွင္....႐ွိပါတယ္..အိမ္ထဲၾကြပါဦး”<br /><br />သူ႔စကားပင္မဆံုးလိုက္ ၊ အိမ္ေပါက္ဝေလွကားမွ႐ုတ္တရက္ထြက္ေပၚဘာသည့္အသံတစ္ခုေၾကာင့္ ေဝလင္းရင္ထဲႏွင္းအစင္းစင္းျပိဳက်လာသလိုခ်မ္းျမလင္းေျမ့သြားရသည္. ။<br />ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ႏႈတ္ခမ္းထက္မွာအျပံဳးတစ္စကိုအလွပဆံုးထြန္းညႇိလွ်က္သူ႔အားမ်က္ဝန္း<br />ေတာက္ေတာက္မ်ားျဖင့္လွမ္းၾကည့္ေနသည့္ေဖါအဲ။ အေဒၚၾကီးဆိုသူကစိတ္ၾကိဳက္ေလေပါလိုက္ရျပီျဖစ္သျဖင့္အိမ္ေနာက္ဘက္သို႔ဝင္ေရာက္<br />ေပ်ာက္ကြယ္သြားျပီျဖစ္သည္။<br /><br />အိမ္ေပၚသူတက္သြားေတာ့ ေဖၚအဲက အိမ္ၾကမ္းခင္းကိုၾကက္ေတာင္ေမႊးတစ္ျမက္စည္းျဖင့္ေကာက္ကာငင္ကာထလွည္းသည္ အိမ္ခင္းပ်ဥ္ျပားမ်ားသည္ အၾကိမ္ၾကိမ္အခါခါဖေယာင္းတိုက္ထားမႈေၾကာင့္မဲနက္ေတာက္ေျပာင္ကာ ကိုယ့္အရိပ္ေတာင္ ကိုယ္ျပန္ျမင္ရသေလာက္ျဖစ္သည္။<br />တံျမက္လွည္းေနရင္းမွထိုင္ေနသည့္ေဝလင္းကိုစကားလွည့္ေျပာသည္<br />“နင္လာလို႔ တံျမက္စည္းထလွဲတာဟ”<br />“ေအးေလ နင့္အိမ္ၾကမ္းခင္းကဒီေလာက္ေတာင္ေျပာင္လက္ေနတာ လွည္းစရာလိုေသးလို႔လား”<br /><br />“ငါအေမငါ့ကိုေျပာဖူးတယ္ဟ သူတို႔ငယ္ငယ္ကေပါ့ အိမ္ကိုဧည့္သည္လာရင္ ဆံပင္မျဖီးရဲဘူးတဲ့ အိမ္ၾကမ္းျပင္ကိုလည္းဆံပင္အစေတြတစ္စက္မွမ႐ွိေအာင္လွည္းက်င္းရတယ္တဲ့ လာတဲ့ဧည့္သည္ေတြထဲက ကိုယ့္ကိုမေက်နပ္တဲ့လူေတြ႐ွိေနရင္ မေတာ္ကိုယ့္ရဲ့ဆံပင္တစ္ေခ်ာင္းသူတို႔ရသြားရင္ ကိုယ္ဒုကၡေရာက္ျပီတဲ့”<br />ေဖါအဲစကားကအဆန္းျဖစ္သည္ ေဝလင္းလည္းစိတ္ဝင္စားသြားရသည္ သို႔ေသာ္ သူသည္ ရင္ဘတ္ေနာက္ကြယ္ကႏွလံုးသားတစ္ခုကိုအရင္းျပဳျပီးအလည္လာသည့္ဧည့္သည္တစ္ေယာက္သာ<br />ျဖစ္ေၾကာင္းကိုေတာ့ ေနာက္မွေဖါအဲသိေအာင္ေျပာျပရေပဦးမည္။<br /><br />ေဖါအဲကေျဖာင့္စင္းသြယ္လ်သည့္သူ႔ဆံပင္မ်ားအား လက္တစ္ဘက္ျဖင့္သပ္တင္လွ်က္စကားဆက္သည္..<br />“အဲဒီဆံပင္တစ္ေခ်ာင္းကိုယူျပီး ေညာင္ပင္တစ္ပင္ရဲ့ အ႐ြက္မွာထုတ္ခ်င္းေဖါက္ျပီး ခ်ည္လိုက္တယ္ ေနာက္ျပီး သူတို႔တတ္ကြ်မ္းတဲ့မႏ ၱာန္တစ္ပုဒ္နဲ႔႐ြတ္လိုက္တယ္ဆိုရင္ အဲဒီဆံပင္ပိုင္႐ွင္မိန္းကေလးကဒုကၡေရာက္ေရာတဲ့ ဆံပင္နဲ႔သပ္လွ်ိဳထားတဲ့ေညာင္႐ြက္ကိုေလတိုက္လို႔လႈပ္<br />တာနဲ႔ အဲဒီမိန္းကေလး နဂိုစိတ္ေတြေပ်ာက္ျပီး႐ူးေတာ့တာပဲ”<br />“ေၾကာက္စရာၾကီးပါလားဟာ”<br />ေဝလင္းကတအံ့တၾသျပန္ေျပာသည္။ တစ္ကယ္လည္းပဲအံ့ၾသေနသည္ ယခုလိုကိစၥမ်ိဳးသူမၾကားဖူးေသးေခ်။<br /><br />“ထူးဆန္းတာက ေလတိုက္တာရပ္သြားလို႔ေညာင္႐ြက္ကေလးမလႈပ္ေတာ့ရင္ လူကနဂိုစိတ္ျပန္ဝင္ျပန္ေရာတဲ့ ေစာေစာကဘာေတြျဖစ္ခဲ့လဲဆိုတာလည္းမသိေတာ့ဘူးတဲ့ ဆိုေတာ့ဟာ အဲဒီေညာင္႐ြက္မေၾကြမခ်င္းကို ေလတိုက္တာနဲ႔ဆံပင္ပိုင္႐ွင္က႐ူးရမယ့္သေဘာပဲ ေနာက္ျပီးအဲဒီေညာင္႐ြက္မေၾကြခင္ပဲ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြကေသသြားၾကတယ္”<br />စကားကိုအဆံုးသတ္ျပီးေနာက္ တအံ့တၾသျဖစ္ေနသည့္ေဝလင္းအားနက္နဲသည့္အျပံဳးတစ္စျဖင့္<br />ေဖါအဲလွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။<br />………………<br />ထိုည လမင္းကိုေမာ့ၾကည့္ရသည္မွာ ေအးတိေအးစက္ႏိုင္လွသည္ဟု ေဝလင္းထင္သည္၊လမင္းကိုတစ္စံုတစ္ဦးက<br />မႏ ၱာန္ျဖင့္႐ြတ္ဖတ္ကာ ထုတ္ခ်င္းေဖါက္ျပီး ဆံပင္တစ္ေခ်ာင္း သပ္လွ်ိဳထားသလိုခံစားရသည္။ ထိုဆံပင္သည္ ဘယ္သူ႔ဆံပင္လည္းေတာ့ အတိအက်မသိႏိုင္ေသးပါ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လမင္းကိုေလမတိုက္ဖို႔ေတာ့ ေဝလင္းဆုေတာင္းမိေလသည္။ ။<br />...........................<br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">ဆက္ရန္...............</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6963972841839961495-4861439453307641345?l=thergyi72.blogspot.com' alt='' /></div>သားၾကီးhttp://www.blogger.com/profile/12167308997133501252noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-6963972841839961495.post-69157815460766603612009-08-08T03:58:00.000-07:002009-08-08T10:20:16.997-07:00ခုတေလာတဂ္စာေတြခ်ည္းခဏခဏမိေနတယ္၊ ကံေကာင္းလို႔ေသြးတိုးမ႐ွိတာ၊ မဟုတ္ရင္အတက္စာေတြနဲ႔ ေစာေစာစီးစီး မာလကီးယားေနေလာက္တယ္။ ေျပာသာေျပာရတာ ခင္လို႔မင္လို႔ ကိုယ့္ကိုတဂ္ထားတာေလးေတြ႕ရင္ စိတ္ညစ္သလိုလိုနဲ႔ေပ်ာ္ေတာ့လည္းေပ်ာ္သား စိတ္ညစ္တယ္ဆိုတာက စာသိပ္မေရးတတ္တဲ့အားနည္းခ်က္<br />ေၾကာင့္ပါ။<br /><br />ျမန္မာ့႐ုပ္သံအစီအစဥ္ေၾကညာသူရဲ့ေလသံနဲ႔ေျပာရရင္ “ဒီတစ္ခါ အလွည့္က်ေရာက္လာတာ<br />ကေတာ့ တစ္ေယာက္တည္းေအးေအးေဆးေဆးေနတတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းမေလး sweetpeonyရဲ႕ ခုတေလာ ဆိုတဲ့တဂ္ပဲျဖစ္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ<br />ေနာက္ျပီး ခင္တဲ့သယ္ရင္းတလႏြန္ကလည္း ဒီေခါင္းစဥ္နဲ႔ပဲတဂ္ထားျပန္ပါတယ္ တစ္ခါတည္းအတူတူေရးလိုက္ပါမယ္ ”<br />မေလးစကားနဲ႔တိုက္႐ိုက္ဘာသာျပန္ရရင္ “ခုတေလာ”ဆိုတာ“ေခါတလု”လို႔ေတာ့ အသံထြက္မယ္မထင္ဘူး<br />(လွ်ာက႐ွည္ေနျပန္ျပီ ဟီးး)<br />လတ္တေလာႏိုင္ငံျခားမွာေန ေနရတာဆိုေတာ့ ဘဝက ကိုယ္ထူကိုယ္ထ လမ္းတစ္လမ္းလိုပါပဲ ကိုယ္ထူကိုယ္ထဆိုတာကလည္း ကိုယ္လဲရင္လည္း ကိုယ္ပဲကြဲပါတယ္။ ဒါက ျမင္သာေအာင္ေျပာရတာပါ။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ေတြးေနမိတာက</span>…... ဂစ္တာေလး႐ွိေနေသးရင္သိပ္ေကာင္းမယ္ ဘာမွန္းမသိတဲ့ဟာေတြကိုလြမ္းသလိုလိုျဖစ္လာတိုင္း ဂစ္တာေလးတီးတီးေနရတာ ေျဖသာတယ္<br />ခုေတာ့ တီးစရာဆိုလို႔ ကိုယ့္နရင္းပဲကိုယ္ျပန္တီးဖို႔႐ွိတယ္ အဲဒါေၾကာင့္ဘာကိုမွမလြမ္းရဲေတာ့ေအာင္ပဲ။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ကိုယ့္ကိုကိုယ္ျပန္ဆင္ျခင္မိတာက</span>......လူေတြအေၾကာင္းအမ်ားၾကီး ေလ့လာရဦးမယ္၊ ဆရာတာရာမင္းေဝရဲ့စာထဲကလိုေပါ့၊ တစ္ခ်ိဳ႕က် လူေတြအေၾကာင္း“ကၾကီး”ကေန“အ” အထိသူတို႔သိပါတယ္လို႔<br />ေၾကြးေၾကာ္ၾကတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ လူေတြအေၾကာင္းကို“ကၾကီး”ကေန“ခေခြး”အထိပဲသိပါတယ္။ ဒါေတာင္ သိတဲ့တစ္ဝက္က မွားေနေသးတယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">က်န္းမာေရး</span>…….“က်န္းမာေရး”ဆိုတာဝမ္းႏႈတ္ေဆးရဲ့နာမည္ေပါ့ေနာ္ ၊ မေသာက္ျဖစ္ပါဘူးကြယ္။ ေတာ္ၾကာဟိုသီခ်င္းထဲကလို“ပြမ္ပြမ္ျမည္တဲ့အသည္း” မျဖစ္ဘဲ “ဒန္ ဒန္ ျမည္တဲ့ဘဲ”ျဖစ္ေနပါဦးမယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ဖတ္ျဖစ္ေနတဲ့စာအုပ္ေတြ</span>......မဖတ္ရေသးတဲ့စာအုပ္၊ ဖတ္ျပီးလည္း ထပ္ဖတ္ဖို႔ဆႏၵ႐ွိေနေသးတဲ့စာအုပ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ေရာက္ျဖစ္ေနတာက</span>......လက္႐ွိေနထိုင္ေနတဲ့ေနရာကိုေရးရမွာလား? ေလွ်ာက္ေလွ်ာက္ျပီးသြားေနတဲ့ေနရာ<br />ကိုေရးရမွာလား? လက္႐ွိေနထိုင္ေနတဲ့ေနရာကိုေရးရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေရးမယ္။ အရင္ကဆို လူေတြကသူ႔ကို“ျပား”တယ္လို႔ယူဆခဲ့ၾကတယ္၊ ခုေတာ့လည္းသူ႔ကို“လံုး”ေနမွန္း သိသြားၾကျပီ။ဒါေတာင္တစ္ခ်ိဳ႕က သူ႔ကို “လံုး”သလိုလို“ျပား”သလိုလို လုပ္ေနတုန္း။ “သူ”ဆိုတာက<br />“ကမၻာ”ကိုေျပာတာပါ။ က်ေနာ္အဲဒီကမၻာေပၚမွာေနထိုင္ေနပါတယ္၊ ဒီထက္ပိုျပီး ေသေသခ်ာခ်ာမသိပါဘူး။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ေရးျဖစ္ေနတာက</span>........အခုမိတ္ေဆြဖတ္ေနတာပဲေပါ့<br /><br /><span style="font-weight: bold;">နားေထာင္ျဖစ္ေနတာက</span>.......“ဖိုးကာ”ရဲ့ တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ သီခ်င္းကို ေလးစားၾကည္ညိဳစိတ္အျပည့္နဲ႔ နားေထာင္ျဖစ္ေနပါတယ္။ ခ်စ္သူကို နဖူးကေနေျခဖ်ားထိ တစ္ေနကုန္တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္႐ံုေလးပဲ ၾကည့္တယ္ဆိုတာ နည္းနည္းေနာေနာ သမာဓိမွ မဟုတ္ဘဲ၊ ျမန္မာျပည္မွာ အေထာက္ေတာ္က်န္ေက်ာင္းလိုမ်ိဳးဇာတ္လမ္းတြဲ႐ိုက္ရင္ ဖိုးကာကို သုခမိန္ၾကီးေပါင္ခ်ိန္ေနရာထားရမယ္၊<br />ေပါင္ခ်ိန္ကလည္း ပိန္ေခ်ာင္ေနတာပဲလို႔ေတာ့အဲက်မွ ကြန္ပလိန္းမတက္ၾကနဲ႔ေပါ့ေလ (ဒါကၾကိဳေျပာထားရတာ)<br /><br /><span style="font-weight: bold;">႐ြတ္ေနမိတာက</span>….... အနိစၥ၊ဒုကၡ၊ အနတၱ ။ ျပီးခဲ့တဲ့ရက္ေတြကမွ က်ေနာ့မ်က္စိေ႐ွ႕မွာ အေကာင္းပကတိၾကီး႐ွိေနေသးတဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္၊ တေန႔က သတင္းၾကားလိုက္တယ္ “လင္ရသြား႐ွာျပီ”တဲ့ အဲဒီကတည္းက ဘယ္အရာမွမျမဲဘူးဆိုတာသေဘာေပါက္သြားတယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ျဖစ္ခ်င္ေနတာက</span>......miley cyrus ရဲ့ရည္းစား။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">စားျဖစ္ေနတာက</span>.....မေန႔ကထက္ ဘာမွပိုမထူးတဲ့အစားအစာေတြ။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">သနားေနမိတာက</span>…...ငယ္ငယ္ကဆိုတိရိစာၦန္ေတြကို သနားတယ္၊ခ်စ္တယ္။ ခုေတာ့မသနားေတာ့ဘူး မခ်စ္ေတာ့ဘူး။ တိရိစာၦန္က လူေတြကိုျပန္ျပီး လူပါးဝ အဲ.. အဲ … တိရိစာၦန္ပါးဝေနလို႔။ ေဝးေဝးမၾကည့္နဲ႔ ကိုယ့္တိုင္းျပည္ပဲကိုယ္ျပန္ၾကည့္ ေသေသခ်ာခ်ာကိုၾကည့္ သတိမမူရင္ ဂူေတာင္ျမင္မွာမဟုတ္ဘူး။ သတိမူရင္ေတာ့ ဂူမကဘူး ပူထြက္ေနတဲ့၊ စူထြက္ေနတဲ့ တိရိစာၦန္ေတြရဲ့ဗိုက္ကိုေတာင္ျမင္ရလိမ့္မယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">လြမ္းေနမိတာက</span>......မလြမ္းရဲဘူး၊ ေျပာခဲ့ျပီ ကိုယ့္နရင္းကိုယ္ျပန္တီးေနရမယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ေမ့ေလွ်ာ့ပစ္ေနမိတာက</span>.....အယ္... ေမ့သြားျပီဗ်၊ ေျပာျပမလို႔ဟာ ။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ခါးသက္ေနမိတာ</span>.......Guinness stout ၊ မယံုရင္ေသာက္ၾကည့္ပါလား တစ္ကယ္ပဲခါးသက္သက္နဲ႔။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">တမ္းတေနမိတာက</span>...... တစ္ဖက္ကစကၠဴထည့္ရင္ တစ္ဖက္က ပိုက္ဆံထြက္တဲ့စက္။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ၾကိတ္ျပီးခ်ီးက်ဴးေနမိတာ</span>.......ယံုၾကည္ရာအမွန္တရားကိုေ႐ွ႕တန္းတင္ျပီး ဘဝေတြ ေမွာင္အတိက်ခဲ့ၾကသူမ်ား။ (အားလံုးရဲ့ရင္ထဲမွာေတာ့ လင္းတယ္)<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ၾကိတ္ျပီးအထင္ေသးေနမိတာ</span>.......ယံုၾကည္ရာ အမွားတရား ကိုေ႐ွ႕တန္းတင္ျပီး ဘဝေတြ ေတာက္စားေနသူမ်ား။ (အားလံုးရဲ့ရင္ထဲမွာေတာ့ ေမွာင္တယ္)<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ဆႏၵမ႐ွိတဲ့ေနရာ</span>....... ေသနတ္ကို မိုးေပၚေထာင္မပစ္ဘူးလို႔ ေၾကြးေၾကာ္တဲ့ေနရာ၊ က်ည္ဆန္ႏွေမ်ာလို႔နဲ႔တူပါတယ္။ (အသက္ကိုေတာ့ ႏွေမ်ာၾကပံုမရဘူး တခါတခါစဥ္းစားမိတယ္ ဒီေလာက္ေတာင္က်ည္ဆန္ႏွေမ်ာေနၾကရင္ အနားမွာဘယ္သူမွမ႐ွိတဲ့အခ်ိန္ဆို ကိုယ့္ဖင္ကိုယ္ျပန္ပစ္ေနၾကလားမသိဘူး အဲဒါဆိုရင္ေတာ့ျပႆနာပဲ)<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ဆႏၵ႐ွိတဲ့ေနရာ</span>..... က်ေနာ္ရယ္၊ က်ေနာ့ရဲ့နံ႐ိုးေလးရယ္၊ ေနာက္ျပီး မိုးတိမ္ေတြမငိုတဲ့အျပာေရာင္ရပ္ဝန္းတစ္ခုရယ္ေပါ့ (“နံ႐ိုး”ဆိုတာ ပတၱလားအမွတ္နဲ႔ တီးရမယ့္ဟာကိုေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး “ခ်စ္သူ”ကိုေျပာတာပါ)<br /><span style="font-weight: bold;"><br />မုန္းတီးေနမိတာ</span>.........မုန္းပဲမုန္းေနမိပါတယ္၊တီးေတာ့တီးမေနမိဘူး။မုန္းတိုင္းလိုက္တီးေနရင္ “မီးတုံုး”ျဖစ္ျပီးမဲေနလိမ့္မယ္။ အဲက်မွ ေတြ႕ကရလူကို “ျဗဲ”လို႔ေအာ္ျပီးလိုက္ေျခာက္ေနရရင္ မမိုက္ဘူး။<br /><span style="font-weight: bold;"><br />ခ်စ္ေနမိတာက</span>…..... ကြမ္းယာဆိုင္က“အမီနာ” ၊ အဲေလ… ေယာင္လို႔ ။<br /><span style="font-weight: bold;"><br />စိတ္ပ်က္ေနမိတာက</span>....... စိတ္ေတာ့မပ်က္ဘူး၊ စက္ေတာ့ပ်က္တယ္ ၊ ေအာက္စက္ေရာ ၊ကြန္ျပဴတာေရာပဲ။<br /><span style="font-weight: bold;"><br />စြဲလမ္းေနမိတာက</span>....... စြဲလမ္းရင္သရဲျဖစ္တတ္တယ္တဲ့၊ ဘာကိုမွမစြဲလမ္းရဲဘူး။<br /><span style="font-weight: bold;"><br />လိုအပ္ေနတာ</span>……...“အာရေက”လိုတယ္။(“အာရေက”ဆိုတာ “ေအရကာ”ရဲ့အစ္ကို ကုလားၾကီးလို႔ေတာ့ မမွတ္နဲ႔ေနာ္၊<br />“ပိုက္ ပိုက္”ကိုေျပာတာ ။ “ပိုက္ပိုက္”ဆိုတာလည္း“ဖိုက္ဖိုက္”ရဲ့ေယာက္ဖမဟုတ္ဘူးေနာ္ “ပိုက္ဆံ”ကိုေျပာတာ အဟီး သားၾကီးတို႔အလြန္လွ်ာ႐ွည္၏) အဲဒါေၾကာင့္ ဆံပင္ေဆးဆိုး နားကြင္းတပ္ျပီး VCDကူးေခြေတြ လိုက္ျဖန္႔ရင္ ေကာင္းမလားလို႔၊ ဘာပဲေျပာေျပာ VCDေရာင္းတာ ေ႐ွာက္သီးေဆးျပားေရာင္းတာထက္ေတာ့ ဂြမ္မယ္ထင္တယ္ ။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ေတာင္းေနမိတဲ့ဆု</span>......death note႐ုပ္႐ွင္ထဲက death noteစာအုပ္ေလးလိုခ်င္တယ္၊ အမိျမန္မာျပည္ကိုအထင္ကရဖ်က္ဆီးေနတဲ့လူေတြ၊ အျမင္ကပ္တဲ့လူေတြရဲ့နာမည္ကို အကုန္တန္းစီေရးပစ္မယ္။ dieၾကေရာ့လဟယ္…<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ထပ္ျပန္တလဲလဲေအာ္ဟစ္ေနမိတာက</span>....... “အံု အြမ္ အံုအြမ္” (အဲလိုေအာ္ရင္လာဘ္႐ႊင္တယ္ထင္တယ္၊ လာဘ္မ႐ႊင္လည္း လူ႐ႊင္ရင္ျပီးတယ္ လူမ႐ႊင္ေတာင္တစ္ခုခု႐ႊင္ရင္ရျပီ)<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ဝန္ခံခ်င္တာက</span>...... ဘာကိုဝန္ခံရမလဲမသိဘူး၊ လုပ္ခဲ့တဲ့အျပစ္ေတြကိုလား? ဝန္ခံျပီးရင္ ထိုက္သင့္တဲ့အျပစ္ဒဏ္ေရာ ေပးမွာပဲလား? ဒါဆိုရင္ ဝန္မခံေတာ့ဘူး ေျပာခ်င္တာပဲေျပာခဲ့ေတာ့မယ္၊ ဒီစာလာဖတ္ျပီး ကြန္မန္႔မေပးသူ ေဘာ္ေဘာ္အေပါင္း(အိမ္ေထာင္မ႐ွိေသးသူမ်ား) အပၸနားနဲ႔ညားပါေစ၊ လက္ခ်မီးနဲ႔ ညားပါေစ အဟိ ။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_jtszohgbSXE/Sn1bog4mf1I/AAAAAAAAAbY/Mh96upNHmmo/s1600-h/37138100-63848104.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 232px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_jtszohgbSXE/Sn1bog4mf1I/AAAAAAAAAbY/Mh96upNHmmo/s320/37138100-63848104.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5367547082475732818" border="0" /></a><br />သယ္ရင္းေလးsweetpeonyနဲ႔ သယ္ရင္း တလႏြန္တို႔ေရ ေက်နပ္ႏိုင္ပါေစ။ ။<br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ပံုကို photo bucketကယူပါတယ္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6963972841839961495-6915781546076660361?l=thergyi72.blogspot.com' alt='' /></div>သားၾကီးhttp://www.blogger.com/profile/12167308997133501252noreply@blogger.com36tag:blogger.com,1999:blog-6963972841839961495.post-25418942313517200852009-08-05T06:36:00.000-07:002009-08-05T06:44:33.668-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_jtszohgbSXE/SnmL_p9qhXI/AAAAAAAAAbQ/pKeW-hukV4Q/s1600-h/299430809_db2315ac68.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_jtszohgbSXE/SnmL_p9qhXI/AAAAAAAAAbQ/pKeW-hukV4Q/s320/299430809_db2315ac68.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5366474356701169010" border="0" /></a><br />သူမ်ားႏိုင္ငံမွာေတာ့ဒီလိုကားမ်ိဳးျပတိုက္ေတြမွာပဲ႐ွာၾကည့္ရေတာ့မယ္ထင္တယ္ ကိုယ္တို႔ဆီမွာေတာ့ တဖုန္းဖုန္း တဒိုင္းဒိုင္းအသံေပးျပီးေျပးေနတုန္းပဲ ကားစပယ္ယာေတြမ်ား ကားအင္ဂ်င္ကိုသံေကာက္နဲ႔လွည့္ျပီးႏိႈးရလြန္းလို႔ လက္ေမာင္းကၾကြက္သားေတြတက္ျပီး<br />ဗလေမာင္ေတာင္လုပ္စားလို႔ရေလာက္တယ္ ကားေခါင္မိုးမွာေရာ ကားဝမ္းထဲမွာပါ တင္ခ်င္သလိုတင္ထားတဲ့လူေတြ ကုန္စည္ေတြၾကားမွာ ကားတန္ခ်ိန္ဆိုတဲ့စာကေပ်ာက္ေနတယ္ တခါခါကားေတြၾကည့္ရတာ ခရီးသည္တင္ကားနဲ႔မတူေတာ့ဘူး ဆပ္ကပ္ပြဲတစ္ခုက လူပေဒသာျပပြဲနဲ႔ပိုတူေနတယ္ ။<br /><br />မေတာ္တဆေမွာက္လို႔ကေတာ့ ေပါသြပ္ကာတြန္းထဲကလို“ေမြးေမေလ့”လို႔ေတာင္ေအာ္ႏိုင္မွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ တခါကဆိုကားေခါင္မိုးေပၚအိပ္ငိုက္ျပီးလိုက္လာတဲ့ဇာတ္မင္းသားတစ္ေယာက္ နိမ့္က်ေနတဲ့အေပၚကသရက္ကိုင္းနဲ႔႐ိုက္မိျပီးေအာက္ကိုေနာက္လန္က်တာ<br />“ေအာင္ျမတ္ေလးေလး ႏွမငယ္ ျဖစ္သမွ်ရယ္ လွစ္ဟမယ္ ေမာင္ၾကီးအီစလံေဝရတယ္”လို႔ေတာင္ေအာ္ခ်ိန္မရလိုက္ဘူးကတၱာရာလမ္းနဲ႔ေခါင္းနဲ႔မိတ္ဆက္ျပီး<br />အနိစၥသေဘာနဲ႔ကိစၥေလွ်ာပါေလေရာ။တခါတခါလည္းကားစီးရတာ ကုသိုလ္ရတယ္လို႔တစ္ဖက္လွည့္ေတြးမိတယ္၊ ဘုရားတရလြန္းလို႔ေလ။<br /><br />မိန္းကေလးေတြဟာအ႐ွက္နဲ႔လူလုပ္သတဲ့ ၊ လက္ခံပါတယ္ ျခြင္းခ်က္အေနနဲ႔ေျပာခ်င္တာက ေယာက်ၤားေလးေတြလည္းအ႐ွက္နဲ႔လူလုပ္ခ်င္ပါတယ္ ခက္တာက ကားအေနာက္ဘက္မွာတြယ္စီးေနရတဲ့ေယာက်ၤားေလးေတြရဲ့အ႐ွက္ကို တရၾကမ္းေမာင္းေနတဲ့ကားၾကီးက တဖုန္းဖုန္းနဲ႔ခါခ်ေနတယ္ ဒီေလာက္႐ွည္တဲ့ခရီးကိုတိုးေဝွ႕ဖက္တြယ္စီးေနရမွေတာ့ ပုဆိုးဆိုတာအခန္႔မသင့္ရင္ ကြ်တ္တာပါပဲ၊ လက္တစ္ဘက္ကေလွ်ာက်ေနတဲ့ပုဆိုးကိုဖမ္းထားရတယ္ အ႐ွက္ကြဲမွာစိုးလို႔၊ ေနာက္လက္တစ္ဖက္က ကားအတြယ္သံတိုင္ကိုဖမ္းထားရတယ္ အသက္အိုးေလးကြဲမွာစိုးလို႔။<br /><br />ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ကားစီးဖို႔ဆိုတာပိုက္ဆံ႐ွိ႐ံုနဲ႔ဘယ္ရပါ့မလဲ လက္ကလည္းျမဲဦးမွကိုး တစ္ခ်ိဳ႕ေတြကားတြယ္စီးတာမ်ားျပီးလက္က ေမ်ာက္လက္ျဖစ္သြားၾကပါေလေရာ<br />(ေကာင္မေလးမ်ားသိေစရန္= အကယ္၍ သင့္ခ်စ္သူ၏လက္သည္ ေမ်ာက္လက္ျဖစ္ေနပါက ကားတြယ္စီးရလြန္း၍ သာျဖစ္ေၾကာင္းသေဘာပိုက္ကာ ခြင့္လြတ္ေပးၾကပါရန္ ၊ အကယ္၍ကားတြယ္မစီးဖူးဘဲေမ်ာက္လက္ျဖစ္ေနသည္ကိုေတြ႕႐ွိရပါက “ဝသီ”ေၾကာင့္သာျဖစ္သည္ဟု သေဘာပိုက္ကာ “အထူး”ဆင္ျခင္ၾကရန္)<br /><br />တခ်ိဳ႕တြယ္စီးေနရတဲ့ေကာင္ေလးေတြမ်ား ကားထဲမွာခ်စ္သူေကာင္မေလးပါလာခဲ့ရင္ “ေကာင္မေလးေရ တစ္ဖက္လွည့္ေနလိုက္ပါ မျမင္သလိုေနလိုက္ပါ”လို႔အသံတိတ္ေျပာေနမိမလားပဲ။<br />တစ္ခ်ိဳ႕အၾကံၾကီးတဲ့ခရီးသည္ေတြကေတာ့လံုခ်ည္ေပၚမွခါးပတ္ျပန္ပတ္ထားေလရဲ့ ေ႐ွးေဟာင္း႐ုပ္႐ွင္မင္းသားၾကီးေ႐ႊဘတို႔ေခတ္က စတိုင္နဲ႔တူတယ္။<br /><br />တေန႔ကေပါ့…..<br /> ဂိတ္တစ္ခုမွာ နယ္ကဆင္းလာတဲ့ကားတစ္စီးရပ္ေတာ့ ဘယ္ကတည္းကအဲဒီ ကားေနာက္ကိုစက္ဘီးနဲ႔လိုက္လာတဲ့အေကာင္လည္းမသိဘူး(အေကာင္လို႔သံုးႏႈန္းလိုက္တာ႐ိုင္းရာက်ပါ<br />တယ္ ႐ိုင္းတယ္ထင္႐ိုင္းတယ္ပဲေပါ့ေလ) ေဟာဟဲလႈိက္ေနရင္းကေနကားေခါင္မိုးေပၚကိုေမာ့ျပီးေဒါသတၾကီးနဲ႔<br />“ဟိုဝါးခေမာက္နဲ႔ဦးၾကီးခုဆင္းခဲ့”လို႔လွမ္းေအာ္တယ္<br />သူ႔ပခံုးကအရစ္ေတြအပြင့္ေတြရယ္ သူ႔ဗိုက္ကအရစ္ေတြ အညစ္ေတြရယ္ကိုၾကည့္ျပီးသူဘာေကာင္မွန္းခရီးသည္ေတြအကုန္သိလိုက္ၾကတယ္။<br /><br />အေခၚခံရတဲ့ဦးၾကီးကလည္းခ်က္ခ်င္းဆင္းလာပါတယ္ ျပီးေတာ့ ဘီလူးရဲ့ခ်ပ္ဝတ္တန္ဆာေတြနဲ႔ေတာက္ပေနတဲ့အဲဒီအေကာင္ေ႐ွ႕မွာခပ္႐ို႕႐ို႕ေလးရပ္တယ္။<br />“ဘာမ်ားလဲတူေလးရယ္”<br />“ဘာမ်ားလဲ ဟုတ္လားခင္ဗ်ားက်ဳပ္ေပၚကြမ္းတံေတြးေထြးခ်တယ္ အဲဒါဘာသေဘာလဲ”<br />မီးဝင္းဝင္းေတာက္ေနတဲ့မ်က္လံုးအစံုနဲ႔ခရီးသည္ဦးၾကီးကိုၾကည့္ျပီးအဲေကာင္ျပန္ေအာ္တယ္။<br />သူ႔ေအာ္သံကိုၾကားရကုန္တဲ့ကားေပၚကခရီးသြားေတြေရာ ဦးၾကီးကပါတအံ့တၾသျဖစ္သြားတယ္။<br />ဦးၾကီးကေတာသားၾကီးတစ္ေယာက္ျဖစ္ပံုရပါတယ္ ကားေခါင္မိုးေပၚလိုက္လာရင္းကြမ္းတျမံဳ႕ျမံဳ႕ဝါးေနတာ<br />ကားသြားေနတုန္းေအာက္ကိုကြမ္းေသြးလွမ္းေထြးေတာ့ ကားလမ္းေဘးက စက္ဘီးနဲ႔အဲဒီအေကာင္ကိုနည္းနည္စင္သြားတယ္နဲ႔တူတယ္<br /><br />ဗံုးေပါက္သလိုအဲေကာင့္ေဒါသက“ဝုန္း”ကနဲထေပါက္ျပီးကားေနာက္ကိုအမွီလိုက္ျပီးစက္ဘီးေျပးနင္းလာတာ<br />ေျပာမယ့္သာေျပာတာ သူ႔ဝတ္စံုေပၚမွာဘာကြမ္းေသြးအေရာင္မွမေတြ႔ရဘူး နည္းနည္းစင္သြားတာကိုတမင္ျပႆနာလာ႐ွာမွန္းခရီးသည္ေတြသိလိုက္ၾကတယ္ မာနကိုထိခိုက္သြားလို႔နဲ႔တူပါတယ္။ ပခံုးကအပြင့္ကိုထိခိုက္သြားတာလည္းျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ဦးၾကီးက ေဒါသအမ်က္ေခ်ာင္းေခ်ာင္းထြက္ေနတဲ့သူ႔တူသားအ႐ြယ္အဲေကာင္ကိုညႇိဳးညႇိဳးငယ္ငယ္ေလးျပန္ၾကည့္ျပီး<br />“မဟုတ္ရပါဘူးတူေလးရယ္ ဦးၾကီးမလုပ္ရဲပါဘူး မေတာ္စင္သြားတာလားမသိဘူး ဦးေတာင္းပန္ပါတယ္”<br />“ဘာေတာင္းပန္တာလဲ ခင္ဗ်ားေစာက္ခြက္ကို က်ဳပ္ခုတံေတြးျပန္ေထြးမယ္ ေက်နပ္လား က်ဳပ္ကိုဘာအေကာင္မွတ္ေနလဲ”<br /><br />ၾကားရကုန္တဲ့ခရီးသြားအေပါင္းရဲ့နားထဲမွာ တမာေတာၾကီးတစ္ေတာလံုးျဖဳန္းခနဲပြင့္ခ်သြားသလို“ခါး”ကုန္တယ္။<br />တဆက္ထဲမွာပဲ ေဒါသကိုထိန္းမရေတာ့ဟန္နဲ႔အဲေကာင္က ဦးၾကီးအက်ၤီေကာ္လံစႏွစ္ဖက္ကိုလွမ္းဆြဲလိုက္တယ္<br />ေတာ္ေတာ္မလွတဲ့ျမင္ကြင္းပါ အေဖအ႐ြယ္ေလာက္႐ွိမယ့္လူၾကီးကို သားအ႐ြယ္ေလာက္႐ွိမယ့္ေကာင္က ျပႆနာ႐ွာေနတာ။ ၾကည့္ေနသူအေပါင္းရဲ့ပါးစပ္ေတြထဲကို ေဆးခါးၾကီးတစ္လံုးစီလိုက္ပစ္ထည့္ေနသလိုပါပဲ ျမင္ရတာ မ်က္လံုးေတာင္ခါးတယ္။<br /><br />အရမ္းေၾကာက္လန္႔ေနပံုရတဲ့ဦးၾကီးက “တစ္ကယ္မေတာ္လို႔ပါ တူေလးရယ္ မေက်နပ္လို႔႐ွိခိုးဆို ခိုးပါ့မယ္ ဦးလည္းခရီးသိပ္သြားတာမဟုတ္ပါဘူး ခုေတာင္အိမ္ကသမီးၾကီးက တအားေနမေကာင္းျဖစ္လို႕႐ြာကေဆးဆရာေရးေပးလိုက္တဲ့ေဆးေတြလာဝယ္တာပါ ဦးလည္းေကာင္းေကာင္းမက်န္းမာပါဘူးကြယ္ ဦးေတာင္းပန္ပါတယ္”ဆိုျပီးတုန္တုန္ရီရီနဲ႔ေျပာ႐ွာတယ္။<br />ဦးၾကီးရဲ့စကားကိုၾကားေတာ့ခရီးသည္ေတြဂ႐ုဏာသက္သြားၾကတယ္ ဟိုေကာင့္ဖင္ကိုလည္းေဆာင့္ကန္ခ်င္စိတ္ေတြေပါက္သြားတယ္ ဒါေပမယ့္စိတ္ထဲပဲျဖစ္တာပါ အျပင္မွာမျဖစ္ရဲၾကပါဘူး။<br /><br />ဘယ္လိုေတာင္းပန္ပန္ေက်နပ္ပံုမေပၚတဲ့အဲေကာင္က ဦးၾကီးကိုဆြဲထိုးဖို႔လုပ္ပါေလေရာ မေနသာတဲ့ကားဆရာနဲ႔ဒ႐ိုင္ဘာကဆင္းလာျပီးဝိုင္းေတာင္းပန္ေပးရတယ္ “ဆရာေလးရယ္တကယ္မေတာ္လို႔ျဖစ္ရတာပါ ဒီဦးၾကီးေကာင္းေကာင္းမက်န္းမာပါဘူး သနားပါဗ်ာ က်ေနာ္တို႕ေတာင္အစကမတင္ဘူး ကားဝမ္းထဲမွာလူျပည့္ေနျပီေလ သူကတုန္ခ်ိ တုန္ခ်ိနဲ႔ ေခါင္မိုးကိုမေပးတက္ဘူးဆိုေတာ့ သူကသမီးအတြက္အရမ္းအေရးၾကီးေနလို႔ပါတဲ့ အဲဒါနဲ႔ေခါင္မိုးအလယ္ေလာက္မွာေပးထိုင္လိုက္ရတယ္ မျမင္မစမ္းနဲ႔ေအာက္ကိုလွမ္းေထြးလိုက္တာ စင္သြားတာေနမွာ လူၾကံဳလည္းမ႐ွိတာနဲ့ကိုယ္တိုင္လာရတာတဲ့ ေနာက္ျပီးဒီကားတစ္စီးပဲေျပးတယ္ေလသူတို႔႐ြာဘက္မွာ<br />တမင္လုပ္တာမဟုတ္ရပါဘူး ခြင့္လြတ္လိုက္ပါဆရာေလးရယ္”<br /><br />အဲေကာင့္ကိုဆရာေလးလို႔ေခၚေတာ့ခရီးသည္ေတြရဲ့မ်က္လံုးထဲမွာ ကတံုးေျပာင္ၾကီးနဲ႔သီလ႐ွင္ကိုျမင္ေယာင္မိကုန္တယ္ ။<br />နာရီဝက္ေလာက္ေတာင္းပန္မွမေက်မခ်မ္းနဲ႔ဦးၾကီးဘက္ကိုလွည့္ျပီးမိုးၾကိဳးပစ္သလိုအသံၾကီးနဲ႔ “ခင္ဗ်ားၾကပ္ၾကပ္သတိထား”တဲ့<br />သူ႔ခါးကပစၥတိုၾကီးကိုလူျမင္ေအာင္လွည့္ျပရင္းကားေပၚကခရီးသည္ေတြကိုလည္းလူၾကမ္းၾကီးအံ့ေက်ာ္<br />အၾကည့္နဲ႔ၾကည့္သြားေသးတယ္ ။ (ဒီလိုႏိႈင္းရတာ အံ့ေက်ာ္ၾကီးကိုေတာင္အားနာပါတယ္)<br />ကားထြက္မွပဲခရီးသည္ေတြမွာဟင္းကနဲသက္ျပင္းခ်ႏိုင္ေတာ့တယ္။<br /><br />ဦးၾကီးကေတာ့သူ႔ေနရာသူျပန္ထိုင္ျပီးတစ္ေယာက္တည္းတိတ္ဆိတ္လို႔ ေၾကကြဲလို႔။<br />တူ သားအ႐ြယ္ကေစာ္ကားရက္လိုက္ေလျခင္းဆိုျပီးဝမ္းနည္းေနတာထက္<br />အသည္းအသန္မာမက်န္းျဖစ္ေနတဲ့အိမ္ကသမီးၾကီးဆိုသူအတြက္ အခ်ိန္ေတြေႏွာင္းကုန္မွာစိုးတာေနမွာပါ<br />ေဆး႐ံုဆိုတာသူလိုအေရာင္အဆင္းမဲ့တဲ့ေတာသားၾကီးတစ္ေယာက္အတြက္ လက္လွမ္းမမွီေလာက္တဲ့ေနရာတစ္ခုျဖစ္ေနမွာေပါ့ေလ။ ဒီလိုနဲ႔ျမိဳ႕ထဲကိုဝင္လာပါေရာ တစ္ေနရာေရာက္ေတာ့ အနီေရာင္ေအာက္ခံေပၚမွာအျဖဴေရာင္စာလံုးနဲ႔ေရးထားတဲ့လမ္းေဘးကဆိုင္းဘုတ္ၾကီးၾကီးတစ္ခုကို<br />ကားေပၚကခရီးသည္ေတြအကုန္လိုလိုၾကည့္မိလိုက္ၾကတယ္။<br /><br />ေရးထားတဲ့စာက ….<br />“တပ္မေတာ္သာလွ်င္အမိ တပ္မေတာ္သာလွ်င္အဖ”တဲ့<br />အဲဒီစာတန္းၾကည့္ျပီးခရီးသည္ေတြအားလံုးရဲ့ပါးစပ္ကေနအသံတစ္ခုျပိဳင္တူထြက္သြားၾကတယ္။<br /><br /><span style="font-size:180%;">“ထြီ”</span><br />…………………<br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">ျဖစ္ရပ္မွန္ပါ</span> <span style="color: rgb(204, 0, 0);">အပံုကိုေတာ့googleကေနယူပါတယ္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6963972841839961495-2541894231351720085?l=thergyi72.blogspot.com' alt='' /></div>သားၾကီးhttp://www.blogger.com/profile/12167308997133501252noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-6963972841839961495.post-59383981955242835562009-08-02T10:13:00.000-07:002009-08-02T10:39:59.926-07:00ထိုည အိပ္မက္တြင္ေကာင္ေလးသည္ ျမားနတ္ေမာင္ဆိုသူႏွင့္ေတြ႔ေလသည္၊ ျမားနတ္ေမာင္က ကေလးမဟုတ္ဘဲ လူၾကီးျဖစ္ေနသည္ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးကလည္းပါလိုက္ေသးသည္ ဗမာၾကီးမို႔လို႔လားမသိ ေခါင္းေတာင္းက်ိဳက္ၾကီးႏွင့္ျဖစ္သည္။ အေတာင္ပံလည္းမပါပါေခ်။ ခုန္ဆြ ခုန္ဆြလုပ္ျပီး ေတြ႔ကရလူကိုလက္ထဲကျမားျဖင့္ေလွ်ာက္ပစ္ေန၏။<br />“ဒီမွာ ဒီမွာ”<br />လူေတြၾကားထဲ ဟိုခုန္ ဒီခုန္လုပ္ေနေသာ ျမားနတ္ေမာင္ကို ေကာင္ေလးက လွမ္းေခၚလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။<br /><br />“ဘာကိစၥတုန္းေမာင္ရင္ေလးရဲ့”<br />“ကိစၥကေတာ့ ခင္ဗ်ားက်ေနာ့ကို ဘာေတြလုပ္ထားတယ္ဆိုတာပဲ”<br />ေကာင္ေလးသည္ေျပာလည္းေျပာ ဒဏ္ရာရထားသည့္သူ႔ဘယ္ဘက္ရင္အံုကိုလည္းမေက်မခ်မ္းျဖင့္လက္ညႇိဳးထိုးျပလိုက္၏။<br />“ဒီမွာေမာင္ရင္ေလး အဲဒီျမားေလးတစ္ေခ်ာင္းပစ္ဖို႔ ဆယ့္ကိုးႏွစ္တိတိ က်ဳပ္ေစာင့္လာခဲ့ရတယ္ကြယ့္<br />မလြန္တန္ပါဘူးေနာ္”<br />ျမားနတ္ေမာင္ၾကီးကအသံေျပေျပကေလးျဖင့္ျပန္ေျပာသည္။<br />“ေနစမ္းပါဦး က်ေနာ့္ကိုမွဘာကိစၥအရင္ပစ္ရတာလဲ ေကာင္မေလးကိုပဲအရင္ပစ္လိုက္ပါေတာ့လား”<br />သူ႔စကားၾကားေတာ့ ျမားနတ္ေမာင္က ဟက္ခနဲ တစ္ခ်က္ရယ္သည္...<br /><br />“ဒါကေတာ့ေကာင္ေလးေရ lady firstဆိုတဲ့ဥပေဒသေဘာအရေပါ့ကြာ အရာရာမွာ မိန္းကေလးေတြကိုဦးစားေပးရတယ္ကြ အထူးသျဖင့္ဒီခ်စ္ေရး ခ်စ္ရာေပါ့ကြာ ေကာင္မေလးအမ်ားၾကီးမူလို႔ရေအာင္ အမ်ားၾကီးေ႐ြးခြင့္႐ွိေအာင္ေပါ့ ေကာင္မေလးကစခ်စ္ရင္ မင္းငပ်င္းၾကီးျဖစ္ေနလိမ့္မယ္ကြဲ႕ အဲဒါေၾကာင့္ မင္းကိုပဲစခ်စ္ခိုင္းလိုက္တယ္ ကိုယ္စြမ္းဥာဏ္စြမ္း႐ွိသေလာက္ၾကိဳးစားေပေတာ့ ဟိုက ေယာက်ၤားေတြကို ေခါင္းေခါက္ယူမယ္ဆိုရင္ မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႔ က်ေနာ့ေခါင္းကိုေခါက္လွည့္ပါခင္ဗ်ဆိုျပီးမင္းေခါင္းသြားထိုးေပးလိုက္ေပါ့ ငိုျပသင့္လည္းငိုျပပလိုက္ လိုအပ္ရင္ဒူးေထာက္သင့္လည္း ေထာက္ပလိုက္၊ ဟားဟားဟား”<br /><br />ေကာင္ေလးစိတ္တိုလာျပီျဖစ္သည္။ တိုလာသည့္စိတ္ႏွင့္ပဲဆက္ျပီးလွ်ာ႐ွည္သည္....<br />“က်ေနာ္မသိလိုက္တာ႐ွိတယ္ ျမားကဘယ္ခ်ိန္က်ေနာ့္ရင္ဝကိုလာမွန္ခဲ့တာလဲ”<br />“ေအး ေျပာျပမယ္ မင္းကိုထိတဲ့ျမားကေတာ့ မေကာင္းသူထိပ္ ေကာင္းသူထိပ္ဆိုျပီးရမ္းသမ္းျပီးငါပစ္တင္လိုက္တာ မင္းကပက္လက္ၾကီးအိပ္ေနခ်ိန္နဲ႔တိုးသြားေတာ့ ျမားအက်မွာ မင္းရင္ဝကိုတန္းထိတာပဲ”<br />“ဘာ”<br />ေတာ္ေတာ္ပစ္စလက္ခတ္ႏိုင္သည့္ ျမားနတ္ေမာင္ၾကီးပဲျဖစ္သည္ …ေတာ္ေသးတယ္ အအိပ္ေဆာ့ျပီးဖင္ေထာင္မအိပ္မိလို႔ ။<br />…………………….....<br /><br /><br />တိမ္ျဖဴေတြ အဆုပ္လိုက္ပြင့္သည့္ နံနက္ခင္းတစ္ခုတြင္ေကာင္ေလးအိပ္ယာမွႏိုးလာခဲ့သည္။<br />ႏုႏုေႏြးေႏြးေနျခည္သည္ ေကာင္ေလးတို႔႐ြာငယ္တစ္ခုလံုးကို ေ႐ႊရည္ျဖင့္သုတ္လိမ္းထား၏ ။<br />အတန္းလိုက္ပစ္ခ်ထားသည့္ေနေရာင္ျခည္ေအာက္တြင္ ေႏြဦးပန္းပြင့္မ်ား ဟိုမွ သည္မွ အျပိဳင္းအ႐ိုင္းပြင့္သစ္ကုန္ေခ်ျပီ ။ ေႏြေတးသီငွက္တို႔ႏွင့္အတူ ေလထုထဲရစ္သီဖြဲ႔ကာထံုမႊန္းေနသည့္ေႏြပန္းရန႔ံမ်ားက ႐ြာငယ္ေလးကို ပနံတင့္ေစလွ်က္႐ွိသည္။<br /><br />“မဂၤလာပါ ေကာင္းေသာနံနက္ခင္းေလးပါ ေဖါအဲေရ”<br />သူ႔ေကာင္းကင္တစ္ခုတည္းကိုသာ ကြက္ကြက္ကေလးသာေပးသည့္ ညကလမင္းေလးကိုတိုင္တည္ႏႈတ္ခြန္းဆက္မိသည္ ခက္ေတာ့လည္းခက္ပါသည္ ဘယ္မွာေနမွန္းပင္မသိရ<br />“ငါလည္း႐ူးလိုက္တာေလ”<br />တစ္ေယာက္တည္းေျပာျပီးျပံဳးမိျပန္သည္။<br />ေကာင္ေလးအေဖျဖစ္သူက သားအိပ္ေရးပ်က္မွာစိုး၍မႏိႈးေတာ့ဘဲေစာေစာစီးစီးျခံထဲဆင္းသြားျပီ ျဖစ္သည္။အေမကေတာ့မီးဖိုေခ်ာင္မွာထံုးစံအတိုင္းအလုပ္႐ႈပ္ေနသည္ တစ္ဦးတည္းေသာသားမို႔မိဘမ်ားကအလိုလိုက္သည္ မခ်မ္းသာေသာ္လည္း လူလိုသူလို<br />ေတာ ့ေနႏိုင္ၾကေလသည္။ အဓိကအလုပ္မွာ ျခံအလုပ္ျဖစ္သည္။ ဒီေန႔လည္းတဘက္႐ြာမွယူစရာအေၾကြးမ်ား႐ွိသည္ဆို၍ ေရမိုးခ်ိဳးအဝတ္အစားလဲကာ အေမ့လက္ရာဟင္းႏွင့္ထမင္းစားျပီးတက္သုတ္႐ိုက္ထြက္လာခဲ့သည္။<br /><br />တနာရီေက်ာ္ေက်ာ္မွ်စက္ဘီးနင္းရသည္ ေရာက္ေတာ့ ယူစရာ႐ွိတာယူျပီး အေမမွာထားသည့္အတိုင္း ျခံထြက္အသီးအႏွံအခ်ိဳ႕လိုက္ဝယ္သည္။ အားလံုးျပီးေတာ့ လမ္းေဘးအေၾကာ္ဆိုင္တစ္ခုမွာအဆာေျပဝင္စားေနလိုက္သည္။<br />ဆိုင္႐ွင္အေဒၚၾကီးက တဖက္ကစက္ဘီးကိုကလိေနသူအားစကားလွမ္းလွမ္းေျပာေနသည္။<br />“ဒုကၡပါပဲေအ.. အခ်ိန္မွီျပန္ေရာက္မွျဖစ္မွာ ဒီနားမွာစက္ဘီးျပင္ဆိုင္ကလည္းမ႐ွိ”<br />ေျပာလည္းေျပာ အေၾကာ္စားေနသူ ေကာင္ေလးကိုလည္းၾကည့္ျပီး..<br />“ေကာင္ေလးနင္ဘယ္႐ြာကလဲ ဟိုတစ္ေယာက္စက္ဘီးပ်က္သြားလို႔ နင္လမ္းၾကံဳရင္တင္သြားပါလားတခါတည္း”<br />အေၾကာ္သည္အေဒၚၾကီးစကားေၾကာင့္ေကာင္ေလးစိတ္ညစ္သြားသည္<br /><br />စက္ဘီးကလိေနသူကားသူ႔ထက္အသက္နည္းနည္းပိုၾကီးသည့္လူငယ္တစ္ေယာက္ပဲျဖစ္သည္။<br />ဝတ္စားထားတာ ပြဲမင္းသားစတိုင္ႏွင့္ မ်က္ႏွာကလည္းေျပာင္ေခ်ာေခ်ာ္ႏိုင္လွသည္။<br />“ဘယ္႐ြာကတုန္းဗ်”<br />“ေတာင္ပိုင္း႐ြာကေလ”<br />“အာ.. က်ေနာ့္႐ြာနဲ႔တျခားစီကိုဗ်”<br />႐ြာအေနအထားကဆန္႔က်င္ဘက္ၾကီးျဖစ္သည္ အမ်ားၾကီးမေဝးေသာ္လည္း အမ်ားၾကီးလည္းမနီးပါ။<br />႐ွင္း႐ွင္းေျပာရရင္ ဒီေကာင့္ကိုတင္ခ်င္စိတ္လည္းမ႐ွိ။<br />အေၾကာ္သည္ကဆက္လက္လွ်ာ႐ွည္သည္..<br />“ဒါမွမဟုတ္ လမ္းၾကံဳသေလာက္ပဲေခၚသြားေပါ့ေအ လမ္းခြဲေရာက္ရင္သူ႔ဘာသာသူဆက္ေလွ်ာက္ပါေစေပါ့”<br />“အာ..မျဖစ္ဘူးဗ် ဒီမွာျခံထြက္ပစၥည္းေတြဝယ္လာတယ္ ေနာက္ခံုကမလြတ္ဘူး”<br />အျပတ္အသားပဲျငင္းလြတ္လိုက္သည္။<br />“အင္းေပါ့ေလ …ဒါဆိုလည္းဘယ္တတ္ႏိုင္မလဲ ေမာင္စိုးေရ သူ႔စက္ဘီးဒီတိုင္းသာထားလိုက္ နင္ကိုတိုင္ပဲလိုက္ပို႔လိုက္ေတာ့”<br /><br />ထိုစကားကိုၾကားေတာ့ ေမာင္စိုးဟုအေခၚခံရေသာ စက္ဘီးကိုတတ္သလိုလို ႏွပ္သလိုလိုႏွင့္ေလွ်ာက္လုပ္ေနသူသည္ ဝမ္းသာအားရျဖစ္သြားပံုရသည္။ေကာင္ေလးနည္းနည္းေၾကာင္သြားသည္ သူ႔ကိုပို႔ရမွာမဟုတ္ဘူးကိုး ဘယ္သူမ်ားပါလိမ့္စက္ဘီးေပါက္ေနတာ... ဟိုဒီေဝ့ဝဲၾကည့္လိုက္ေတာ့...ေတြ႔ရပါျပီေကာ....<br />လမင္းက ညအခင္းမွာမသာဘဲ ေန႔ခင္းေၾကာင္ေတာင္ၾကီးသာေနသည္...<br />ေကာင္မေလးးး<br />ေဖါအဲဆိုတဲ့ေကာင္မေလးရယ္ေလ...<br />ေတြ႔မယ့္ေတြ႔ေတာ့လည္းဒီေနရာမွာလာေတြ႔ရတယ္ ေကာင္ေလးဝမ္းသာလိုက္သည္မွာဆိုဖြယ္မ႐ွိေတာ့ ေကာင္မေလးအားမြတ္သိပ္စြာစိုက္ၾကည့္ေနမိသည္ ေၾကာ့ေၾကာ့႐ွင္း႐ွင္းကိုယ္ေနဟန္၊ ျဖဴစင္ဝင္းပသည့္အသားအရည္ႏွင့္ပခံုးထက္နဲနဲေက်ာ္႐ွည္ေသာနက္ေမွာင္ေျဖာင့္စင္းသည့္ဆံပင္၊<br />မထူလြန္းမပါးလြန္းေသာမ်က္ခံုး၊ေျဖာင့္စင္းသည့္ႏွာတံ၊ညႇိဳ႕အားျပင္းျပင္းမ်က္ဝန္း၊နီနီေထြးေထြးႏႈတ္ခမ္းအစံုႏွင့္ ရင္ဘတ္ေနာက္မွာအသဲႏွလံုးပါသူပုရိသတိုင္းကို ေခါက္ခနဲ ပစ္ေခြလဲက်သြားေအာင္ ဖမ္းစားႏိုင္လြန္းသည့္အလွပဲျဖစ္သည္။<br /><br />သူနဲ႔မလွမ္းမကမ္းက သစ္ျမစ္ဆံုၾကီးတစ္ခုေပၚမွာ အစကတည္းကေကာင္မေလးထိုင္ေနျခင္းျဖစ္သည္ သူကမျမင္တာပဲျဖစ္သည္ ျမင္လည္းျမင္ေရာ မ်က္ေတာင္ေလးတခ်က္ခတ္ဖို႔ကိုပင္ႏွေမ်ာလာမိသည္<br />ျပဴးျပဲၾကည့္ေနသူေကာင္ေလးႏွင့္ေဖါအဲတို႔တခ်က္အၾကည့္ခ်င္းဆံုသြားသည္ သို႔ေသာ္လည္းေဖါအဲကခ်က္ခ်င္းပင္မ်က္ႏွာျပန္လြဲလိုက္ျပီးခပ္ေဝးေဝးတေနရာသို႔သာမမွိတ္မသုန္ျပန္ေငး<br />ကာ လက္ထဲကကြာေစ့ကိုတေဂ်ာက္ေဂ်ာက္ျမည္ေအာင္ကိုက္လိုက္ေထြးလိုက္လုပ္ေနျပန္သည္<br />“ေကာင္မေလးငါ့ကိုမမွတ္မိဘူးထင္တယ္ အၾကည့္ကလည္းေအးတိေအးစက္ႏိုင္လိုက္တာ ခ်က္ခ်င္းၾကီးမ်က္ႏွာလႊဲပစ္ရက္တယ္....ေကာင္မေလးေရ...ေကာင္မေလးေရ”<br />......................<br />“ကဲဒါဆိုလည္း က်ေနာ္အဝတ္အစားလဲလိုက္မယ္ သူ႔စက္ဘီးကိုေတာ့ေလာေလာဆည္ဒီမွာပဲထားထားရမယ္”<br />ေမာင္စိုးဆိုသူသည္ေျပာလည္းေျပာျပီးအိမ္ျပန္အဝတ္အစားလဲရန္ထိုေနရာမွဝွီးကနဲေပ်ာက္ထြက္သြားသည္။<br />ေကာင္ေလးအၾကီးအက်ယ္ေနာင္တရေနေခ်ျပီ အစကတည္းကတင္ေခၚခြင့္ရမယ့္ကိစၥၾကီး ကိုယ္တိုင္ကအသံုးမက်တာ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေဖါအဲကိုဒီေကာင့္စက္ဘီးေနာက္ေတာ့အပါမခံႏိုင္...<br />ဘာေကာင္မွန္းလည္းမသိ အျငိမ့္ေတြထဲကလူျပက္ၾကီး႐ုပ္ႏွင့္<br />“ဟိုေလ..ဘယ္လိုေျပာရမလဲ အပန္းမၾကီးဘူးလို႔ထင္တယ္ က်ေနာ္ပဲလိုက္ပို႔လိုက္မယ္ေလ”<br />အေဒၚၾကီးကိုမ်က္ႏွာခ်ိဳျပန္ေသြးေနလိုက္ရသည္<br /><br />အေဒၚၾကီးသည္ခ်က္ခ်င္းၾကီးေျပာင္းလဲသြားသူေကာင္ေလးအားထူးဆန္းသလိုၾကည့္ျပီး....<br />“ဘယ္ျဖစ္မွာလဲ နင္တို႔႐ြာနဲ႔ဆန္႔က်င္ဘက္ၾကီးေလ ေကာင္ေလးရဲ့”<br />“အာ ရပါတယ္ ကူညီလိုက္ပါ့မယ္ အခ်င္းခ်င္းေတြပဲ”<br />“အခ်င္းခ်င္း ဟုတ္လား ေဖါအဲနဲ႔နင္နဲ႔ခင္လို႔လား”<br />အေဒၚၾကီးသည္ ခုက်မွလွ်ာက႐ွည္ေနျပန္ျပီ<br />“ခင္တာ မခင္တာထက္ ကိုယ့္လူမ်ိဳးအခ်င္းခ်င္း ကူညီတဲ့သေဘာပါဗ်”<br />“လူမ်ိဳးအခ်င္းခ်င္း ဟုတ္လား နင္က ကရင္လည္းမဟုတ္ဘဲနဲ႔”<br />ခက္ျပီဒီအေဒၚၾကီးနဲ႔ အခက္ၾကီးခက္ျပီ ေစာေစာကအေကာင္းၾကီး ခုမွမေကာင္းၾကီးျဖစ္ျပီ သံညႇပ္ၾကီးနဲ႔သာ အေၾကာ္သည္အေဒၚၾကီးရဲ့ဗိုက္ေခါက္ကိုဖမ္းလိမ္ျပီး မွတ္ပလားဟ မွတ္ပလားဟ ဟုေအာ္ကာရန္ေတြ႔လိုက္ခ်င္ေနေတာ့သည္။<br /><br />“အေဒၚရယ္ လူမ်ိဳးတူတာ မတူတာကအေရးမၾကီးပါဘူး တစ္ကယ္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ဟာ တစ္မိုးေအာက္တည္းကလူေတြပါဗ်ာ”<br />“တစ္မိုးေအာက္ ဟုတ္လား နင္တို႔တစ္အိမ္တည္းေနေနၾကလို႔လား မၾကားမိပါဘူး ေဖါအဲတို႔အေမနဲ႔ငါနဲ႔ခင္သားပဲ တခါမွမေျပာပါလား”<br />ကဗ်ာဆန္ဆန္ေျပာလိုက္မိကာမွပိုဆိုးျပီ<br />“ေမ့ေနလို႔ဗ် က်ေနာ္လည္းသူတို႔႐ြာဘက္သြားဖို႔႐ွိေသးတယ္ ေစာေစာကေမ့ေနတာ ခုမွျပန္သတိရတာ က်ေနာ္ပဲအိမ္အေရာက္ပို႔လိုက္ပါ့မယ္”<br />“ေၾသာ္ ေကာင္ေလးကလည္း နင့္ေနာက္ထိုင္ခံုကမလြတ္ဘူးေလ ဝယ္ထားတာေတြဘယ္နားသြားခ်ိတ္မတုန္း”<br />ဒီအေဒၚၾကီးေတာ့ျပႆနာပဲဟုေကာင္ေလးေတြးေနမိသည္<br />ရာဇဝင္ထဲက ပန္းပဲေမာင္တင့္တယ္ကိုင္သည့္တူၾကီးကိုသာခဏငွားျပီး အေၾကာ္သည္အေဒၚၾကီးကို မွတ္ပလားဟ မွတ္ပလားဟ ဟုေအာ္ျပီး ပုထြက္သြားေအာင္ထုခ်င္ေနေတာ့သည္။<br /><br />ေကာင္မေလးကိုလွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့သူ႔ထံုးစံအတိုင္း ကြာေစ့ကိုတေဂ်ာက္ေဂ်ာက္ကိုက္လွ်က္ ဘာမွစိတ္မဝင္စားသလိုနဲ႔တေနရာရာကုိေငးေနဆဲ။<br />ထိုစဥ္အခိုက္ စက္ဘီးအသစ္ အဝတ္အစားအသစ္ႏွင့္ေမာင္စိုးျပန္ေရာက္လာသည္ ။<br />႐ုတ္တရက္ အေဒၚၾကီးကဘာစိတ္ကူးေပါက္သြားသည္မသိ<br />ေမာင္စိုးဘက္လွည့္ျပီး “နင္မအားရင္လည္းမပို႔နဲ႔ေတာ့”ဟုေျပာသည္<br />ျပီးေနာက္ေဖါအဲဘက္ကိုလွမ္းျပီးအသံအက်ယ္ၾကီးျဖင့္...<br />“ေဖါအဲေရ ဒီမွာေကာင္ေလးတစ္ေယာက္နင့္ကိုလိုက္ပို႔ခ်င္ေနလို႔တဲ့”<br /><br />ေကာင္ေလးနည္းနည္းညစ္သြားသည္ ေတာ္ေတာ္စကားမတတ္တဲ့အေဒၚၾကီးပဲျဖစ္သည္<br />သူေျပာေစခ်င္တာကတမ်ိဳး လမ္းၾကံဳလို႔လိုက္ပို႔မွာျဖစ္ျဖစ္၊ အခက္အခဲျဖစ္ေနသည္ကိုကူညီသည့္သေဘာမ်ိဳးပဲျဖစ္ျဖစ္ ေျပာေစခ်င္သည္ ခုေျပာလိုက္ပံုက သူက မရမက အတင္းပို႔မယ္မွန္းသိသာေနသည္။ ဒီတစ္ခါဘာမွမစဥ္းစားခ်င္ေတာ့ ရမ္ဘိုၾကီးရဲ့ေလာင္ခ်ာကိုသာယူျပီး အေဒၚၾကီးကိုေရာ သူ႔အေၾကာ္တဲေလးကိုပါ ေပ်ာက္ထြက္သြားေအာင္“အုန္း”ကနဲပစ္ထည့္လိုက္ခ်င္ေနေတာ့သည္။<br />ေဒၚၾကီးစကားေၾကာင့္ေဖါအဲကသူ႔ကိုတစ္ခ်က္လွည့္ၾကည့္သည္ သို႔ေသာ္ ခ်က္ခ်င္းပင္မ်က္ႏွာျပန္လႊဲသြားျပန္သည္။ ေကာင္ေလးရင္ထဲဟာတာတာၾကီးျဖစ္က်န္ခဲ့သည္<br />“ေကာင္မေလးငါ့ကိုလံုးဝအသိအမွတ္မျပဳပါလား” တစ္ေယာက္တည္းအသံတိတ္ေရ႐ြတ္ရင္းအလိုလိုဝမ္းနည္းေနမိသည္။<br /><br />ေမာင္စိုးက ေကာင္ေလးအား မေက်နပ္သည့္ပံုစံျဖင့္ ႐ႈတင္းတင္းမ်က္လံုးေစြၾကည့္သည္ ေကာင္ေလးကလည္းေမာင္စိုးအား ဂ႐ုမစိုက္သည့္ပံုစံျဖင့္႐ႈတည္တည္မ်က္လံုးေစာင္းၾကည့္သည္ (အၾကည့္ႏွစ္ခုကိုေပါင္းေသာ္ ငေစြႏွင့္ငေစာင္းဟုအမည္ထြက္မည္ျဖစ္သည္)<br />“ရပါတယ္ေဒၚေဒၚရဲ့ေဖါအဲအတြက္ပဲ အားေပးရမွာေပါ့ က်ေနာ့အလုပ္ကအေရးမၾကီးပါဘူး<br />လာေဖါအဲ ငါလိုက္ပို႔မယ္”<br />ေမာင္စိုးကနာမည္ႏွင့္လိုက္ေအာင္ပိုင္စိုးပိုင္နင္းႏွင့္လွမ္းေခၚလိုက္သည္။ ေကာင္မေလးကလည္းမတ္ထတ္ထပ္ရပ္လိုက္သည္ သြားျပီ ေကာင္မေလးလိုက္သြားေတာ့မည္<br />ေကာင္ေလးပို႔ခြင့္မ႐ွိေတာ့ လိုက္မပို႔ႏိုင္ေတာ့<br /><br />ေမာင္စိုးဆိုတဲ့ေကာင္ လိုက္ပို႔ရတာကိုအခြင့္အေရးယူျပီးေဖါအဲကိုလမ္းမွာရည္းစားစကားေျပာမလားမသိ<br />ေဖါအဲကလည္းအားနာနာႏွင့္ဘာေတြျပန္ေျပာလိမ့္မလဲမသိ၊ ဘာမွန္းမသိ စဥ္းစား႐ံုႏွင့္ပင္အစိပ္စိပ္အမႊာမႊာျဖစ္ေအာင္ေၾကကြဲပစ္ဖို႔ေကာင္းေနျပီ ။ ေသစမ္းဆိုျပီးအေၾကာ္တဲတိုင္ႏွင့္သာ ကိုယ့္နဖူးကိုယ္ေျပးေဆာင့္လိုက္ခ်င္ေတာ့သည္။<br />စိတ္လက္မၾကည္သာစြာျဖင့္ေကာင္ေလးအေၾကာ္ဖိုးပိုက္ဆံ႐ွင္းသည္<br />စိတ္လက္မၾကည္သာစြာျဖင့္အေၾကာ္ဆိုင္မွထြက္လာခဲ့သည္<br />စိတ္လက္မၾကည္သာစြာပဲရပ္ထားတဲ့စက္ဘီးေထာင့္ကိုျဖဳတ္သည္ ေမာင္စိုးေနာက္ေဖါအဲေလးပါသြားမယ့္ျမင္ကြင္းကိုေတာ့သူမၾကည့္ခ်င္ေတာ့ ေခါင္းၾကီးငိုက္စိုက္ႏွင့္ပဲ စက္ဘီးကိုထနင္းသည္ ။<br /><br />ထိုစဥ္မွာပဲအေဒၚၾကီးကိုလွမ္းေျပာလိုက္ေသာ ခ်စ္စရာအသံေလးတစ္ခု<br />“ေမာင္စိုးေနာက္မလိုက္ေတာ့ပါဘူးအေဒၚေရ ႐ြာမွာသူရည္းစားစကားမေျပာဖူးတာဆိုလို႔သမီးတစ္ေယာက္တည္းက်န္ေတာ့တယ္ ခုလိုက္ပို႔ရင္းမေျပာပါဘူးလို႔ဘယ္သူအာမခံရဲလဲ”<br />အသံကတိုးညႇင္းေသာ္လည္းျပတ္သားသည္ ေလွာင္သံတစ္ဝက္စြက္လွ်က္ခ်စ္ဖို႔လည္းအလြန္ေကာင္းေနသည္။<br />ကရဝိတ္ငွက္အသံသာတာ မိုးေစြငွက္အသံသာတာ စာေတြထဲဖတ္ဖူးသည္ ေဖါအဲအသံကိုဘယ္စာရင္းထဲထည့္ရေလမည္မသိ<br />သူ႔ကိုေ႐ွ႕ထားျပီးေျပာခ်လိုက္သည့္ေဖါအဲ၏စကားေၾကာင့္ ေမာင္စိုးမွာမ်က္ႏွာမထားတတ္ေအာင္ျဖစ္သြားသည္ စက္ဘီးျပင္ေပးသည့္မ်က္ႏွာမွမေထာက္ဟုလည္းေတြးေနပံုရသည္ (သူျပင္ေသာ္လည္းေပါက္ေနသည့္စက္ဘီးကျပန္မေကာင္းပါ)<br /><br />ေမာင္စိုးကနာမည္ႏွင့္လိုက္ေအာင္ပိုးစိုးပက္စက္ျဖစ္က်န္ေတာ့မည္ျဖစ္သည္။<br />ေမာင္စိုးေနာက္မလိုက္ဘူးဆိုေတာ့သူ႔ေနာက္လိုက္မယ္ေပါ့ ေကာင္ေလးအလြန္ေပ်ာ္သြားသည္<br />စက္ဘီးကိုလည္းရပ္လိုက္သည္။ စက္ဘီးေနာက္ခံုကတိုလီမုတ္စေတြကိုေ႐ွ႕ျခင္းသို႔အျမန္ေျပာင္းထည့္လိုက္သည္ ။<br />အေနာက္ဘက္ကိုလွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့သူ႔စက္ဘီးဆီသို႔တစ္လွမ္းျခင္းလွမ္းလာေနသည့္<br />ေျခလွမ္းလွလွေလးမ်ား<br />(တနည္း) သူ႔ႏွလံုးအိမ္သို႔တစ္လွမ္းျခင္းလွမ္းလာေနသည့္ေျခလွမ္းလွလွေလးမ်ားအား ဝမ္းေျမာက္ဖြယ္ေတြ႔လိုက္ရေတာ့သည္။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">ဆက္ရန္....ခုေလာေလာဆည္ေတာ့ ေသာက္ရန္.. :P</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6963972841839961495-5938398195524283556?l=thergyi72.blogspot.com' alt='' /></div>သားၾကီးhttp://www.blogger.com/profile/12167308997133501252noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-6963972841839961495.post-78072413361866636312009-07-30T10:44:00.000-07:002009-07-30T21:10:21.234-07:00ခုတေလာလာတဲ့tagေတြကအျခားလူေတြအတြက္ေတာ့မေျပာတတ္ဘူး က်ေနာ္အတြက္ေတာ့နည္းနည္းခက္ေနသလိုပဲ<br />(နည္းနည္းခက္တယ္ဆိုတာကမ်ားမ်ားမခက္ဘူးလို႔လည္းသက္ေရာက္ပါတယ္)<br /><br />ဘေလာ့ကာလုပ္ရတာလည္းသိပ္ေတာ့မမိုက္ပါ ကိုယ့္အထုပ္ခ်ည္းကိုယ္ျဖည္ျဖည္ျပေနရလို႔ေလ။<br />အျဖည္ေကာင္းျပီးခါးမွာလံကြတ္တီခ်ည္းက်န္မွာလည္းစိုးရေသးတယ္ ၊<br /> ဘေလာ့ကာရဲ့ခ်စ္သူရည္းစားေတြဆို သာလို႔ေတာင္မမိုက္ေသး အခန္႔မသင့္ရင္သူတို႔အထုပ္ပါလွမ္းလွမ္းျပီးျဖည္ခံထိတယ္ေလ။<br />အဲဒါေၾကာင့္ခ်စ္ခင္ရတဲ့ညီမေတြ အစ္မေတြကိုၾကံဳရင္ ၾကံဳသလိုသတိေပးျဖစ္ပါတယ္ ဘေလာ့ကာတစ္ဦးဦးကခ်စ္ေရးဆိုလာရင္ တတ္ႏိုင္သမွ်ေဝါင္ေဝါင္ေ႐ွးၾကပါလို႔ ဟီးးး။<br /><br />“အိမ္ေလးကမိုးေတြလည္းယိုလို႔ပါလား”ဆိုတဲ့c-boxကႏႈတ္ဆက္သံနဲ႔အတူမႏွင္းကိုက်ေနာ္စသိခဲ့တာပါ။<br />“အိမ္ေလးကႏွင္းေတြလည္းေဝလို႔ပါလား”ဆိုျပီးမႏွင္းc-boxမွာက်ေနာ္သြားျပန္ေအာ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။<br />ခုေတာ့က်ေနာ့္အိမ္မိုးမယိုေတာ့ပါဘူး မႏွင္းရဲ့အိမ္ကေတာ့နာမည္နဲ႔လိုက္ေအာင္ခုထက္ထိ<br />ႏွင္းဥတုျဖစ္ေနတုန္းပါပဲ။<br /><br />“ကေလးဘဝအမွတ္တရ”ဆိုျပီးမႏွင္းကtagလာေတာ့ေတာ္ေတာ္ေလးစဥ္းစားရ<br />ၾကပ္သြားပါတယ္ ကေလးဘဝကေအာ္ဆိုခဲ့ဖူးတဲ့ကဗ်ာလိုလိုစာလိုလိုေတြက မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားတူေနၾကပါတယ္ tagေၾကြးဆပ္ျပီးသားလူေတြရဲ့ပိုစ္ကိုဝင္ဖတ္ျပန္ေတာ့ သူတို႔ေရးထားတာေတြက ကိုေရးမယ့္ဟာေတြနဲ႔အတူတူပဲျဖစ္ေနတယ္..<br />ေတာင္ေပၚက႐ွမ္းကေလးတို႔<br />ကုလားကေလးဓါးေသြးတို႔ ေညာင္ပင္တေစၦတို႔ေပါ့ေလ ။<br /><br />ငယ္ငယ္က ကစားရင္းနဲ႔ေအာ္ဖူးတာေတြကလည္း<br />တစ္ -ေနရာယူ<br />ႏွစ္ -အသင့္ျပင္<br />သံုး -က်ည္ဆန္ထည့္<br />ေလး-ေမာင္းခ်ိန္<br />ငါး -ဝပ္<br />ေျခာက္-ပစ္ ဆိုတဲ့စစ္တိုက္တာေတြပဲမ်ားပါတယ္<br />က်ေနာ္ငယ္ငယ္ကစစ္တိုက္တမ္းကစားတာအရမ္းဝါသနာပါတယ္ေလ ေသနတ္ဆိုရင္လည္း အေဖကိုယ္တိုင္လုပ္ေပးထားတဲ့ သစ္သားေသနတ္ကအစ ပြဲေစ်းေတြမွာေရာ စတိုးဆိုင္ေတြမွာပါဝယ္လာတဲ့ေသနတ္ေတြထိအစံု႐ွိတယ္။<br /><br />အိမ္ကိုဧည့္သည္ေတြလာရင္အေဖအျမဲေျပာတယ္ “က်ေနာ့္သား ၾကီးလာရင္စစ္ဗိုလ္မ်ားျဖစ္မလားမသိဘူး”တဲ့<br />ဒါေပမယ့္အေဖ့စကားမွားခဲ့ပါတယ္ စစ္တိုက္တဲ့ကစားနည္းကို က်ေနာ္ေနာက္ပိုင္းမွာစြန္႔လႊတ္ခဲ့ပါတယ္<br />ေသနတ္ေတြကိုလည္းမခင္တြယ္တတ္ေတာ့ပါဘူး တိတိက်က်ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ေသနတ္ဆိုတာ“သတ္”ဖို႔ဆိုတဲ့ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔<br />ထုတ္လုပ္ထားတဲ့ပစၥည္းတစ္ခုသာျဖစ္တယ္ဆိုတာကိုက်ေနာ္သိလိုက္ကတည္းကေပါ့၊ ျမင္လိုက္ကတည္းကေပါ့။<br />(တခ်ိဳ႕ကေတာ့ေျပာေရာ့မယ္ “ေသနတ္ပါဆိုမွ သတ္ဖို႔မဟုတ္ဘဲ အျမင့္မွာထားျပီး႐ွိခိုးဖို႔လား”ဆိုျပီးေတာ့..<br /> ရပါတယ္ အယူအဆေတြၾကိဳက္သေလာက္ကြဲလြဲႏိုင္တယ္)<br /><br />ငယ္ငယ္က ကေလးခ်င္းမတည့္ရင္ေအာ္ဖူးတာတစ္ခုေတာ့႐ွိတယ္<br />“သူ႔ဘက္ကလည္းမတည့္ ေသာက္႐ွက္လည္းမ႐ွိ<br />အိမ္ေနာက္ေဖးက ခံုဖိနပ္နဲ႔႐ိုက္ ေသလိုက္” ဆိုတာေလ ၊<br /><br />ဒါပဲမွတ္မိေတာ့တယ္ မႏွင္းေရ ေရးတာေတြက မလိုတာေတြပါေနရင္ tagထားတာနဲ႔လြဲေနရင္ေဆာရီးေနာ္...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6963972841839961495-7807241336186663631?l=thergyi72.blogspot.com' alt='' /></div>သားၾကီးhttp://www.blogger.com/profile/12167308997133501252noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-6963972841839961495.post-14882317290774865012009-07-29T10:51:00.000-07:002009-07-30T09:13:49.981-07:00<span style="color: rgb(0, 0, 153);">သားၾကီးဆိုသူ၏အမွာ........</span><br /><br /> ခုတစ္ေလာက်ေနာ္စာေတြမေရးႏိုင္ျဖစ္ေနပါတယ္ ဘီယာလည္းေကာင္းေကာင္းမေသာက္ႏိုင္ျဖစ္ေနပါတယ္ ။ စာမေရးႏိုင္တာက ကမၻာပ်က္ေတာ့မယ္ဆိုတဲ့သတင္းၾကားျပီး လူက ထိုင္ရမလို ထရမလိုျဖစ္ေနလို႔ပါ (မ်က္လံုးထဲျမင္သာထင္သာေအာင္ေျပာရရင္ အေနအထားက ကုန္းကုန္းကြကြၾကီးပါ) ။<br />ဘီယာမေသာက္ႏိုင္တာကေတာ့ ႐ွင္းပါတယ္၊ ဖြတ္ကလိဒဂၤါးမထြက္လို႔ပါ။<br />ေျပာသာေျပာရတာပါ ကမၻာၾကီးတစ္ကယ္ပ်က္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ေတာင္ က်ေနာ့္လိုအနာဂတ္တိတိပပ မ႐ွိတဲ့ေကာင္အဖို႔ လြမ္းေလာက္စရာေတာ့မ႐ွိပါဘူး ၊<br /><br />ဒါေပမယ့္ ၂၀၁၀ခုႏွစ္မွာ တရားအမွ်တဆံုးေသာေ႐ြးေကာက္ပြဲၾကီးလုပ္ျပီး ျပည္သူ႔ေမတၱာေတာ္ကိုခံယူမယ့္ ဘဘၾကီးနဲ႔ေနာက္လိုက္တစ္စုအတြက္ေတာ့ တယ္လည္းဟန္လွမယ္မထင္ဘူး။<br />မဲ၉၉.၉၉ရာခိုင္ႏႈန္းနဲ႔ႏိုင္လာျပီးမွ ကမၻာၾကီးက ေကာက္ကာငင္ကာပ်က္သြားရင္ သူတို႔မွာ ႏိုင္ငံကိုအစိုးရဖို႔မေျပာနဲ႔ ၊သူတို႔ဖင္ေတာင္သူတို႔စိုးလို႔ရေတာ့မွာမဟုတ္ပါဘူး ေတြးၾကည့္႐ံုနဲ႔ပဲ ပိုးစိုးပက္စက္ၾကီးကိုေၾကကြဲပစ္ဖို႔ေကာင္းေနပါျပီ။<br /><br /> က်ေနာ္ကေလးဘဝတုန္းကလည္း ၾကယ္နီၾကီးတစ္လံုးကမၻာၾကီးကို ဝင္တိုက္ေတာ့မယ္ဆိုျပီး ဟိုးေလးတစ္ေက်ာ္ျဖစ္ဖူးပါတယ္၊ အဲဒီသတင္းလည္းၾကားေရာ က်ေနာ့သူငယ္ခ်င္းေတြဘယ္လိုျဖစ္ကုန္လဲေတာ့က်ေနာ္မသိဘူး၊ က်ေနာ္ကေတာ့အိမ္ကိုအျမန္ျပန္ေျပးျပီး အိမ္ေနာက္ေဖးက ေတာင္းအစုတ္ထဲမွာ ေကာက္႐ိုးေတြနဲ႔အမွည့္ခံထားတဲ့သရက္သီးအစိမ္းႏွစ္လံုးကို အကုန္စားပစ္လိုက္ပါတယ္။ ပထမေတာ့ မွည့္ေအာင္ေစာင့္ျပီးမွစားမလို႔ဖြက္ထားတာပါ ၊ ဒါေပမယ့္ ၾကယ္နီၾကီးက ဘယ္အခ်ိန္လာျပီး ကမၻာကိုဖ်က္မလဲမသိဘူးေလ<br /><br />“မစားလိုက္ရေလျခင္း”ဆိုျပီးေနာင္တမရခ်င္လို႔ၾကိဳျပီးစားလိုက္တာပါ။ ပါးစပ္ကသာစားေနရတာ မ်က္လံုးက ေကာင္းကင္ကိုလည္း ကြက္ၾကည့္ကြက္ၾကည့္လုပ္ေနရေသးတယ္ မလြတ္ႏိုင္မွန္းသိတာေတာင္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ၾကယ္နီၾကီးက်လာရင္ ေ႐ွာင္ၾကည့္ခ်င္ေသးတယ္ အဲဒီတုန္းက ေ႐ွာင္လင္သိုင္းကားလည္းၾကည့္ေနက်ဆိုေတာ့ေလ ဒါေပမယ့္တစ္ကယ့္တစ္ကယ္မွာေတာ့ၾကယ္နီၾကီးလည္းေရာက္မလာပါဘူး၊ ကမၻာၾကီးလည္းမပ်က္ပါဘူး ပ်က္သြားတာက က်ေနာ့္ဝမ္းပါ၊ ဝမ္းေလွ်ာျပီးေက်ာင္းႏွစ္ရက္မတက္ႏိုင္ေတာ့ဘူးေလ။<br /><br />မဟာဆန္tagေၾကြးကိုမဆပ္ႏိုင္တာၾကာေတာ့မ်က္ႏွာပူရပါတယ္ မႏွင္းtagေၾကြးလည္း႐ွိပါေသးတယ္။<br />ကိုယ္တိုင္စာမေရးႏိုင္ေသးေတာ့ ရဲရင့္ေသြး ဆိုတဲ့(က်ေနာ့္အေခၚ“ရဲရင့္ေပါ”ေပါ့ေလ)သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကိုအကူအညီေတာင္းရပါတယ္။ သူ႔ခမ်ာ မအားမလပ္တဲ့ၾကားကၾကိဳးစားျပီးေရးေပး႐ွာပါတယ္ သူမအားဘူးဆိုတာက onlineမွာတက္ျပီးဖြံေၾကာင္ရတာရယ္ အျပင္မွာပတ္ျပီးဖြံေၾကာင္ရတာရယ္နဲ႔ လက္မလည္ဘူးျဖစ္ေနလို႔ပါ။<br /><br />တစ္ေန႔က်ရင္“ကြ်ႏ္ုပ္၏ဖြံအ႐ႈပ္ေတာ္ပံု”ဆိုျပီး က်မ္းတစ္ေစာင္ ေပတစ္တဖြဲ႔ေရးသားလိမ့္ဦးမယ္လို႔ေမွ်ာ္လင့္ရပါတယ္ အဲဒီအခ်ိန္က်သူ႔စာအုပ္ထြက္လာရင္ က်ေနာ့္ဘေလာ့ကေနအခမဲ့ေၾကညာေပးဦးမွာပါ ဘာပဲေျပာေျပာဒီသူငယ္ခ်င္းကေတာ္ေတာ္အားကိုးရတဲ့သူငယ္ခ်င္းပါ လိုအပ္ရင္ က်ေနာ္နဲ႔ခြါျပဲခဲ့ၾကကုန္ေသာ ခ်စ္သဲေလးေတြရဲ့ျပႆနာကိုလည္း သူဝင္ျပီး႐ွင္းေပးတတ္ပါေသးတယ္။<br /><br />ဥပမာ “ကိုသားၾကီးဘယ္ေရာက္ေနလဲဟင္” လို႔လြမ္းလြမ္းဆြတ္ဆြတ္ေမးလာတဲ့ေကာင္မေလးေတြကို<br />“သားၾကီးေသျပီေဟ့”ဆိုျပီးအသံျပတ္ၾကီးနဲ႔ ျပန္ေျဖေပးတတ္တာမ်ိဳးပါ ေျပာပါတယ္ေတာ္ေတာ္အားကိုးရပါတယ္ဆို။<br />အစ္မ မဟာဆန္ခင္ဗ်ား သူငယ္ခ်င္းေရးေပးတဲ့postေလးနဲ႔ပဲ အစ္မရဲ့tagေၾကြးကိုဆပ္လိုက္ပါရေစခင္ဗ်ာ<br />က်ေနာ္ကေတာ့ခုတစ္ေလာတစ္ကယ္ပဲ ထိုင္ရမလို ထရမလိုျဖစ္ေနလို႔ စာမေရးႏိုင္ပါေသးေၾကာင္းခင္ဗ်ာ..။<br />………………………..<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">ရဲရင့္ေသြး(ခ)ရဲရင့္ေပါဆိုသူ၏စာ.........</span><br /><br /> ျမန္မာ့႐ိုးရာအစားအစာေတြနဲ႔ပတ္သက္လို႔ေရးရမယ္ဆိုရင္ေတာ့အမ်ားၾကီးေပါ့ခင္ဗ်ာ<br />ကိုယ္ေတြ႔ၾကံဳျပီးကိုယ္တိုင္ခ်က္စားခဲ့တာေလးေတြေျပာျပမယ္ဗ်ာ။ျမိဳ႕သားေတြစားတဲ့ျမိဳ႕စာေတာ့မဟုတ္ဘူးေပါ့ဗ်ာ က်ဳပ္ကေတာသားဆိုေတာ့ က်ဳပ္တို႔ေတာသူေတာင္သားေတြစားေနက် အစားအစာေလးေတြေပါ့..<br /><br />က်ဳပ္တို႔႐ြာေလးကအရမ္းသာယာတယ္ဗ် ႐ြာထိပ္မွာေရကန္ၾကီးနဲ႔ ေစတီေလးနဲ႔အရမ္းကိုၾကည္ႏူးဖို႔ေကာင္းတယ္။ ကန္ေဘာင္ပတ္ပတ္လည္မွာကထန္းပင္ေတြ၊ သရက္ပင္ေတြ၊စကားဝါပင္ေတြနဲ႔ဗ်။ကန္ေဘာင္ေပၚကၾကည့္လိုက္ရင္ ပဲခူး႐ိုးမေတာင္တန္းၾကီးကိုလွမ္းျမင္ေနရတယ္ေလ၊ ပဲခူး႐ိုးမေတာင္တန္းၾကီးျမဴေတြဆိုင္းေနတာကိုျမင္ရရင္ လြမ္းသလိုလို ေဆြးသလိုလိုျဖစ္ရေအာင္ကို ႐ႈခင္းေတြကဖမ္းစားေနတယ္။<br /><br />က်ဳပ္တို႔ဆီမွာ တစ္ႏွစ္ေပါ့ဗ်ာ မိုးတြင္းမွာမိုးေတြအရမ္း႐ြာေတာ့ ဧရာဝတီျမစ္ေရကအရမ္းၾကီးတာေပါ့။ ေရကအရမ္းၾကမ္းေတာ့“ကြမ္းသီးတပင္ဆည္ေျမာင္း”လည္းမခံႏိုင္ေတာ့ ဆည္က်ိဳးပါေလေရာ။ ၾကီးလိုက္တဲ့ေရမ်ား လူေတြလည္းေသ၊ အိမ္ေတြလည္းေမ်ာေပါ့ဗ်ာ။ က်ဳပ္တို႔႐ြာပတ္ပတ္လည္မွာဆိုေရေတြေဖြးေနတာပဲဗ်ိဳ႕၊ ေပါလိုက္တဲ့ငါးဆိုတာေတာ့ေျပာမေနနဲ႔ေတာ့ဗ်ိဳ႕၊ က်ဳပ္ကျမိဳ႕ေက်ာင္းတက္ေနတာဆိုေတာ့ ႐ြာကိုေတာ္ေတာ္ၾကာမွတစ္ေခါက္ေရာက္ျဖစ္တယ္။<br /><br />က်ဳပ္တို႔လယ္ေတြက႐ြာနဲ႔အရမ္းအလွမ္းေဝးေတာ့ လယ္ထဲမွာပဲအိမ္ေဆာက္ထားရတယ္၊လယ္တဲၾကီးေပါ့ဗ်ာ<br />အဲဒါေရေတြအရမ္းၾကီးေတာ့ အေဖကလယ္တဲေစာင့္ဖို႔လွမ္းေခၚတာနဲ႔႐ြာကိုေရာက္လာရတာေပါ့။ လယ္တဲမွာကပစၥည္းေတြကမ်ားေတာ့မသယ္ႏိုင္ဘူးေလ၊ လူခိုးမွာစိုးေတာ့သြားေစာင့္ေပးရတာေပါ့ဗ်ာ။<br />အဲဒါနဲ႔က်ဳပ္လည္းေရာက္ေရာ ေလွတစ္စီးနဲ႔ စားနပ္ရိကၡာအျပည့္နဲ႔ ညီဝမ္းကြဲတစ္ေယာက္နဲ႔ လယ္တဲေစာင့္ဖို႔သြားပါေလေရာ၊ ေရဒီယိုတစ္လံုးကလည္းပါေသးတယ္ဗ် “ေလွကေလးကိုေလွာ္မည္ ေဘးမသမ္းဘဲေအးခ်မ္းေတာ့သည္”ဆိုတဲ့သီခ်င္းေလးလိုပဲဗ်ိဳ႕ ၊<br /><br />ညီအစ္ကိုႏွစ္ေယာက္ ေလွေလးေလွာ္ျပီးသြားၾကတာလယ္တဲကိုေရာက္ပါေလေရာ၊ ေရကအတက္ၾကမ္းေတာ့ က်ဳပ္တို႔အိပ္မယ့္အဆင့္နဲ႔ေရကထိလုမတတ္ပဲဗ်ိဳ႕၊ေရာက္တာနဲ႔ေရဒီယိုေလးဖြင့္္ တေရးတေမာအိပ္ေတာ့တာပဲ၊ေရစီးသံေလးေတြက လူကိုေခ်ာ့သိပ္ေနသလိုပဲ၊အိပ္လို႔ကေကာင္းမွေကာင္းပဲ။<br /><br /><br />ညေနေစာင္းေတာ့ ႐ြာက ငါးဖမ္းၾကမယ့္တံငါသမားေတြေရာက္လာၾကပါေလေရာ သူတို႔ကက်ဳပ္တို႔တဲနဲ႔မနီးမေဝးမွာငါးဖမ္းေနၾကတာေလ။ သူတို႔လုပ္စရာ႐ွိတာေတြလုပ္ၾက၊ျပင္ဆင္ၾကေပါ့ဗ်ာ<br />က်ဳပ္လည္းအိပ္ယာႏိုးတာနဲ႔ညစာစားဖို႔ထမင္းတစ္အိုးတည္လိုက္တယ္၊ ျပီးေတာ့ေလွတစ္စီးနဲ႔ဟင္း႐ြက္ခူးထြက္ေတာ့တာပဲ။ ေပါလိုက္တဲ့ကန္စြန္း႐ြက္မ်ား<br /><br />ျမိဳ႕မွာဆိုကန္စြန္းတစ္စည္းဆိုေစ်းၾကီးသေလာက္ က်ဳပ္တို႔႐ြာမွာေပါလိုက္တဲ့ကန္စြန္း၊ေရေပၚမွာအညြႇန္႔နီနီရဲရဲေလးေတြျဖာေနတာပဲ၊က်ဳပ္လည္းကန္စြန္း<br />တစ္ေပြ႕ေလာက္ခူးျပီးျပန္လာေတာ့ တံငါသည္ေတြကသူတို႔လုပ္ငန္းျပီးလို႔က်ဳပ္တို႔တဲမွာအနားယူေနၾကျပီဗ်ိဳ႕၊သူတို႔ငါးဖမ္းပံုဖမ္းနည္းကေတာ့<br />အမ်ားၾကီးဗ် ငါးမွ်ားတန္းခ်တဲ့နည္းရယ္၊ ပိုက္ခ်တဲ့နည္းရယ္ေပါ့ဗ်ာ၊ ေနာက္ၾကံဳမွငါးဖမ္းပံုဖမ္းနည္းေတြေျပာျပမယ္ဗ်ိဳ႕။<br /><br />လယ္တဲေရာက္တာနဲ႔ညီငယ္တည္ထားတဲ့ေရေႏြးၾကမ္းနဲ႔ထန္းလွ်က္နဲ႔ျမည္းျပီးေတာ့အလႅာပ သလႅာပေတြေျပာၾကတာေပါ့ဗ်ာ၊ တံငါသည္ေတြကလည္းတစ္႐ြာတည္းေနၾကသူေတြဆိုေတာ့ အားလံုးရင္းရင္းႏွီးႏွီးေျပာၾကဆိုၾက ရယ္ေမာၾကေပါ့ဗ်ာ။ ေရဒီယိုက“တိမ္တမာန္”သီခ်င္းေလးကလည္းပ်ံ႕လႊင့္လို႔ေပါ့။<br /><br />အဲဒါနဲ႔တစ္ေအာင့္ေလာက္ၾကာေတာ့ ညစာခ်က္ဖို႔ငါးသြားျဖဳတ္ၾကတာ၊ ေပါလိုက္တဲ့ငါးေတြဗ်ာ ပိုက္မွာတစ္သီၾကီးပဲ။ ငါးဖယ္ေအာင္းၾကီးေတြ လက္ငါးလံုးေလာက္ၾကီးေတြ ငါးဖားမလို႔လည္းေခၚတယ္ဗ်<br />ငါးဖယ္ေအာင္းလို႔လည္းေခၚတယ္။ အဆီေတြကလည္းဆူျဖိဳးေနတာပဲ၊အ႐ွင္ေတြဆိုေတာ့လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ပါပဲ၊ က်ဳပ္တို႔လည္းတစ္နပ္စာေလာက္ျဖဳတ္ယူျပီးေတာ့ျပန္လာၾကတယ္။<br /><br />တဲေရာက္တာနဲ႔ငါးဖယ္ေအာင္းၾကီးေတြကိုဗိုက္ခြဲ ေရစင္ေအာင္ေဆးျပီးေတာ့ေရစစ္ထားလိုက္တယ္ ျပီးေတာ့င႐ုပ္သီးစိမ္းရယ္၊ၾကက္သြန္ျဖဴ၊ နီ၊ ဂ်င္းေရာေထာင္း ၊မန္က်ည္းသီးမွည့္ကိုေရစိမ္ထားလိုက္တယ္။<br />ဒယ္အိုးထဲကိုဆီနည္းနည္းထည္႔၊နႏြင္းမႈန္႔ေလးနည္းနည္းထည့္ျပီးေတာ့ ခုနကင႐ုပ္သီး ၾကက္သြန္ေထာင္းတာေလးထည့္ င႐ုပ္သီးၾကက္သြန္ေလးႏြမ္းေတာ့၊ပုဇြန္ငပိေလးနည္းနည္းထည့္၊ျငဳပ္သီးအေရာင္တင္မႈန္႔ေလးနည္းနည္း<br />ထည့္၊ခဏေနေတာ့င႐ုပ္သီးၾကက္သြန္ေလးေတြႏြမ္းျပီဆိုရင္ ေရစစ္ထားတဲ့ငါးဖယ္ေအာင္းၾကီးေတြထည့္<br />ေမႊျပီးေတာ့အဖံုးအုပ္ထားရတယ္။<br /><br />ငါးမိနစ္ေလာၾကာေတာ့ ခုနကေရစိမ္ထားတဲ့ မန္က်ည္းမွည့္ေရေလးကိုစစ္ျပီးေတာ့ထည့္၊ ေရေလးပါနည္းနည္းထည့္ျပီးရင္ေမႊျပီးေတာ့ အဖံုးျပန္အုပ္ထားရတယ္ ခ်က္နည္းကႏွစ္မ်ိဳး႐ွိတယ္ဗ်၊ က်ဳပ္တို႔အရပ္အေခၚကေတာ့“ေသာက္ဆမ္းဖက္”ရယ္<br />“လိပ္မ်က္ရည္”ရယ္ဗ်။ ေသာက္ဆမ္းဖက္ကေတာ့ ေသာက္လို႔လဲရ၊ ဆမ္းစားလို႔လည္းရတယ္၊ လိပ္မ်က္ရည္ကေတာ့ဆီက်န္ေရက်န္ေလးေပါ့ဗ်ာ၊ လူကမ်ားေတာ့ ေသာက္ဆမ္းဖက္ေလးပဲခ်က္လိုက္တယ္<br />ငါးေတြႏႈးေလာက္ျပီဆိုေတာ့မွ အခ်ိဳမႈန္႔နဲ႔ဆားသင့္ေတာ္႐ံုေလးထည့္ျပီးေတာ့၊ “ေတာပင္စိမ္း”လို႔ေခၚသဗ်၊<br /><br />က်ဳပ္တို႔ဆီမွာေပါက္တဲ့ပင္စိမ္းအ႐ိုင္းေတြေပါ့၊ ေမႊးမွေမႊးပဲ၊ အဲဒီေတာပင္စိမ္းေလးေတြခူးျပီးေတာ့ထည့္ျပီး<br />အုပ္ထားလိုက္တယ္၊ အသင့္စားလို႔ရျပီေပါ့ဗ်ာ။ ငပိခ်က္ကေတာ့က်ဳပ္တို႔ေတာသားေတြအတြက္ေတာ့<br />ပင္တိုင္အစားအစာေပါ့။ ငပိေလးကလည္းေမႊးေနတာပဲ၊ကိုယ္တိုင္လုပ္တဲ့ငါးငပိေပါ့ဗ်ာ။ ၾကက္သြန္ျဖဴ၊နီေလး<br />ကိုမီးဖုတ္ျပီးေတာ့ေထာင္း ျငဳပ္သီးစိမ္းေလးကိုေရနည္းနည္းနဲ႔ျပဳတ္ ေရခမ္းျပီဆိုဆီနည္းနည္းထည့္ေလွာ္၊<br /><br />ျပီးရင္ေထာင္း၊ငပိအေဖ်ာ္ေပါ့ဗ်ာ၊ ျပီးရင္ငပိရည္ကိုခုနကျငဳပ္သီးစိမ္းရယ္၊ ၾကက္သြန္ျဖဴ၊နီေထာင္းရယ္ထည့္ေမႊ၊ ငါးဖယ္ေအာင္းအသားေလးေတြႏြင္ျပီးေတာ့ထည့္၊အခ်ိဳမႈန္႔ေလးထည့္၊ ရျပီေပါ့ဗ်ာ။ တို႔စရာကေတာ့ ခုနက ကန္စြန္း႐ြက္ေတြကိုထည့္ျပဳတ္၊ မန္က်ည္းမွည့္ေလးနည္းနည္းပါထည့္ျပီးျပဳတ္ရတယ္၊ ကန္စြန္း႐ြက္ေတြႏြမ္းျပီဆိုရင္ရျပီ၊ အသင့္စားလို႔ရျပီေပါ့ဗ်ာ။<br /><br />အားလံုးအဆင္သင့္ျဖစ္ျပီဆိုေတာ့ စားဖို႔ျပင္ၾက ဆင္ၾကေတာ့တာပဲ၊ဟင္းနံ႔ေတြကလည္းတဲထဲမွာၾကိဳင္လႈိင္ေနေတာ့ဗိုက္ကလည္းဆာေပါ့၊ အားလံုးဝိုင္းထိုင္ျပီးေတာ့ ခုနက ငါးဖယ္ေအာင္း“ေသာက္ဆမ္းဖက္”ရယ္၊ ငပိရည္တို႔စရာနဲ႔ေလြးလိုက္ၾကတာေခါင္းေတာင္မေဖၚႏိုင္ၾကဘူးဗ်ိဳ႕၊ငါးဖယ္ေအာင္းၾကီးေတြက လတ္ဆတ္ေတာ့ခ်ိဳဆိမ့္ေနတာပဲ၊ င႐ုပ္သီးစိမ္းကလည္းစပ္မွစပ္၊ ခ်ဥ္ငံစပ္ေလးေပါ့ဗ်ာ။ ငပိရည္နဲ႔တို႔စရာ<br />ေလးကလည္းေကာင္းမွေကာင္း၊ စားလိုက္ၾကတာ ထမင္းတစ္အိုးလည္းေျပာင္ပါေလေရာလား။<br />ေကာင္းခ်က္ကေတာ့ ေထာင္းခ်က္ထားတဲ့အတိုင္းပါပဲ။<br /><br />ေနာက္ၾကံဳရင္ ေတာင္းဆိုတဲ့သူေတြ႐ွိရင္ေတာ့ က်ဳပ္တို႔ေတာသူေတာင္သားေတြရဲ့လူေနမႈအေၾကာင္းေတြ၊<br />ငါးဖမ္းပံုဖမ္းနည္းေတြ အမ်ားၾကီးေပါ့ဗ်ာ၊ေရးခ်င္ပါေသးတယ္၊ ေတာသူေတာင္သားေတြရဲ့ဘဝဟာ<br />အင္မတန္မွ႐ိုးသားျဖဴစင္ၾကပါတယ္၊ သူတို႔မွာဟန္ေဆာင္မႈဆိုတာမ႐ွိေအာင္႐ိုးသားၾကပါတယ္<br />ခင္ဖို႔လည္းေကာင္းၾကပါတယ္ဗ်ာ။<br /><br />ေနာင္လမ္းၾကံဳရင္ေတာ့က်ဳပ္တို႔႐ြာေလးကိုအလည္လာဖို႔ဖိတ္ေခၚပါတယ္ဗ်ာ...<br />အားလံုးပဲေပ်ာ္႐ႊင္ခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစဗ်ာ။ ။<br /><br /> <span style="color: rgb(255, 0, 0);">ရဲရင့္ေသြး(ခ)ရဲရင့္ေပါ(ေခတၱ မေလးေ႐ွာ) ဟီး ဟီး ဟီး</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6963972841839961495-1488231729077486501?l=thergyi72.blogspot.com' alt='' /></div>သားၾကီးhttp://www.blogger.com/profile/12167308997133501252noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-6963972841839961495.post-60819977187146319822009-07-24T09:14:00.000-07:002009-08-02T10:30:23.226-07:00ညသည္ႏွင္းဝတ္႐ံုျဖင့္စိုလဲ့ေန၏ ၊ အရပ္႐ွစ္ခြင္လံုးကိုိုဇာပုဝါအျဖဴပါးပါးေလးတစ္ထည္ကလႊမ္းျခံဳထားသလို ၾကည့္ေလျမင္ေလရာတိုင္းတြင္ႏွင္းေတြခ်ည္းအုပ္ႏွင့္သင္းႏွင့္မင္းမူေနၾကသည္။<br />မသိရင္ေတာ့ ေႏြရာသီဆိုတာ ဒီကမၻာေပၚမွာ ဘယ္တုန္းကမွမ႐ွိခဲ့ဖူးသလိုပံုစံႏွင့္။<br />ထံုအီေသာပန္းရနံ႔တခ်ိဳ႕လည္းတသုန္သုန္ျဖဴးေနသည့္ေအးစိမ့္စိမ့္ေလထုေတြထဲတြဲခိုကပ္ပါလာ<br />ေနၾကသည္ ။ခ်မ္းလြန္းလွသျဖင့္ေကာင္ေလးအိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္႐ွာေပ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ျဖင့္ေကာင္းကင္ကိုေမာ့ၾကည့္မိေတာ့ ခပ္ဝါးဝါးသာေနသည့္လမင္းၾကီးက “ဒါေတာ့ ငါလည္းမတတ္ႏိုင္ဘူး”ဆိုသည့္သေဘာျဖင့္ေကာင္ေလးကိုပခံုးႏွစ္ဖက္ျပန္တြန္႔ျပသည္။<br /><br />ေကာင္ေလးနားလည္ပါသည္ လမင္းၾကီးခမ်ာ ခ်မ္းလို႔ေတာင္မွျခံဳစရာေစာင္မ႐ွိပါ ဝတ္လစ္စလစ္ခႏၶာကိုယ္နဲ႔ပဲ ေကာင္းကင္ေထာင့္ခ်ိဳးတေနရာမွာ ငုတ္တုတ္ၾကီး ကပ္ေနတာသာၾကည့္ေတာ့။<br />ဒီၾကားထဲလူအင္အားေတာင့္တင္းသည့္ၾကယ္စင္အစုအေဝးက တစ္ေကာင္ထီးတည္းလမင္းၾကီးကို<br />စိုးစိုးစီစီျမည္သံေပးျပီးေလွာင္ေနၾကေသးသျဖင့္ လမင္းၾကီးခမ်ာ အပ်က္အပ်က္ႏွင့္ ႏွာေခါင္းေသြးထြက္ရျပန္ေလရာသူ႔အျဖစ္က ေကာင္ေလးထက္ဆိုးေနေပသည္။ ဤသို႔ျဖင့္…အိပ္မေပ်ာ္ေသာေကာင္ေလးႏွင့္ အိပ္မေပ်ာ္ေသာလမင္းတို႔သည္ ေဆာင္းႏွင္းပြင့္ေတြကို ဘဝဘဝက ျငိဳးဘက္ၾကီးေတြလို စိမ္းစိမ္းၾကီးၾကည့္ကာငုတ္တုတ္မိုးလင္းရေတာ့သည္။<br /><br />မိုးစင္စင္လင္းေတာ့ လမင္းၾကီးကႏႈတ္ဆက္သည္..<br />“ေကာင္ေလးေရ မင္းေနခဲ့ပါ ငါေတာ့အျခားကမၻာတစ္ဖက္ျခမ္းကိုအလင္းေပးဖို႔ခရီးႏွင္ရဦးေတာ့မယ္ အဲဒီမွာေဆာင္းဥတုမျဖစ္ပါေစနဲ႔လို႔ပဲဆုေတာင္းမိတယ္ သြားျပီေဟ့”<br />လမင္းၾကီးထြက္ခြါသြားေတာ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္တည္းငူငူငိုင္ငိုင္ၾကီးက်န္ရစ္သည္ ထို႔ေနာက္ အိမ္နံရံကျပကၡဒိန္ဆီသို႔အၾကည့္ေရာက္သြားသည္ ။<br />ထို႔ေနာက္သူ႔ႏႈတ္ဖ်ားမွအသံတိုးတိုးေလးထြက္လာသည္....<br />“ေကာင္မေလးရယ္....မင္းငါ့ကိုခြဲသြားခဲ့တာပဲ ဘာလိုလိုနဲ႔သံုးႏွစ္ျပည့္ေတာ့မယ္ေနာ္”<br />………………………….....<br /><br />ေကာင္ေလးနဲ႔ေကာင္မေလးတို႔ေႏြဦးညတစ္ညတြင္ဆံုေတြ႕ခဲ့ၾကသည္<br />တစ္ႏွစ္မွာတစ္ခါက်င္းပျမဲျဖစ္သည့္ေကာင္ေလးတို႔႐ြာဘုရားပြဲတြင္ ေက်ာင္းရန္ပံုေငြအတြက္ ကာရာအိုေကကိုေကာင္ေလးေစာင့္ေပးရသည့္ညတြင္ျဖစ္သည္။ျမိဳ႕ေပၚကငွားလာသည့္<br />နာမည္အတန္အသင့္႐ွိသည့္ဇာတ္ပြဲျဖင့္ဘုရားပြဲကလူစည္ေသာ္လည္း ကာရာအိုေကဆိုမည့္သူေတာ့မေပၚေသး<br />ဝါသနာ႐ွင္ေတြထိုင္ရန္ခ်ေပးထားသည့္စက္ေ႐ွ႕ကခံုတန္းေတြၾကား ညဦးကတည္းက<br />ေကာင္ေလးငုတ္တုတ္ထိုင္ေနသည္။<br /><br />လာမယ့္လာေတာ့ ပထဦးဆံုးေဖာက္သည္က ကုလားၾကီးျဖစ္ေနသည္<br />ဒစ္စကိုဒန္႔ဆာမ်ားဖြင့္ခိုင္းေလမလားဆိုျပီးေကာင္ေလးနည္းနည္းညစ္သြားသည္။ သို႔ေသာ္ ကုလားၾကီးက<br />ထြန္းအိျႏၵာဗိုသီခ်င္းဖြင့္ခိုင္းျပီး “အား..ယာ…ယာ… အား..ယာ..ယာ…ေမာင္ဘာကိုျငင္းမလဲ”ဆိုျပီးကုလားသံဝဲဝဲျဖင့္ ေခါင္းတလႈပ္လႈပ္ဆိုသြားေသာအခါ ေကာင္ေလးမွျပံဳးမိေသးေတာ့၏။<br />ပိုက္ဆံငါးဆယ္ေပးျပီးကုလားၾကီးထြက္သြားေတာ့ ေကာင္ေလးထိုင္ေနသည့္ခံုတန္းအေနာက္ကေန ခိုးခိုးခစ္ခစ္ရယ္သံေတြထြက္လာသည္<br /><br />လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္ လူၾကီးေတြေျပာေလ့႐ွိသည့္ဥစၥာေစာင့္မေတြမ်ားလူေယာင္ဖန္ဆင္းျပီးပြဲခင္းထဲဝင္လာသလားမွတ္ရေအာင္ ႏွစ္ေယာက္ထဲကတစ္ေယာက္က လွလြန္းေနသည္ ။<br />“ငါ ဇူလိုင္မိုးသီခ်င္းဆိုမလို႔”<br />မလွလြန္းသည့္တစ္ေယာက္ကေျပာလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္ လွလြန္းသည့္တစ္ေယာက္ကေတာ့ေနၾကာေစ့ေတြကိုတစ္ေဖ်ာက္ေဖ်ာက္မည္ေအာင္ကိုက္လွ်က္သူ႔အား<br />ေတြေတြၾကီးၾကည့္ေနသည္<br />ဥစၥာေစာင့္မေလးေတြမဟုတ္ေလာက္မွန္းေကာင္ေလးေသခ်ာသြားသည္ ဥစၥာေစာင့္သာဆို ရင္ဂိုသီခ်င္းကိုဆိုလိမ့္မည္မဟုတ္ဟုထင္သည္။<br /><br />“ဟုတ္ ဟုတ္ကဲ့ အေခြ႐ွာလိုက္မယ္”<br />“ဒါေပမယ့္ ငါအခုဆိုမွာမဟုတ္ဘူး ခဏေနမွဆိုမွာ”<br />“ေဟာဗ်ာ”<br />သူ႔ကိုၾကည့္ျပီးဘာမွန္းမသိ တခစ္ခစ္ရယ္ေနၾကျပန္သည္။<br />ထိုအခိုက္မွာပဲ အရက္နံ႔တစ္ေထာင္းေထာင္းထလွ်က္ ေက်ာျပင္ဗလာႏွင့္လံုခ်ည္တိုတိုဝတ္ထားသည့္ ဦးၾကီးတစ္ေယာက္ေကာင္ေလးနားသို႔ပံုက်လာသည္ ၊ေကာင္ေလးတို႔႐ြာထဲကပဲျဖစ္သည္ ။ ျပီးေနာက္ ဗလံုးဗေထြးေလသံျဖင့္..<br />“ငါ့တူၾကီးရယ္ သီခ်င္းဖြင့္ပါကြ မင့္ဦးေလးခံစားခ်က္ေတြဖြင့္ခ်င္လို႔ပါ”<br /><br />“ဟုတ္ကဲ့ ဘာသီခ်င္းဆိုမလို႔လဲခင္ဗ်”<br />“ဟို သီခ်င္းေလကြာ ေကာင္းခ်က္ေတာ့ တစ္ကမၻာလံုးေက်ာ္ပါတယ္ဆို ဘယ္ေတာ့နားေထာင္ေထာင္မ႐ိုးဘူး”<br />“ဟုတ္ကဲ့ဦး သီခ်င္းနာမည္ေလး”<br />“ဦးၾကီးက စာမွမတတ္တာတူေလးရ နာမည္ဘယ္သိမွာတုန္း<br />ထြန္းရင္ေလကြာ သူဆိုထားတာေပါ့...တစ္ကယ္ေတာ္တဲ့ပါရမီ႐ွင္ပါကြာ ဦးၾကီးငယ္ငယ္ကဆိုမင္းအေဒၚကို အဲဒီသီခ်င္းနဲ႔ပဲ ေဂၚခဲ့တာေပါ့ကြယ္ ေအ့”<br />အေရးထဲ ေလကျပိဳေနေသးသည္ ေကာင္ေလးနည္းနည္းညစ္ေနျပီ<br /><br />ေနာက္ကငနဲမႏွစ္ေကာင္ကေတာ့ ေကာင္ေလးကိုၾကည့္ျပီးျပံဳးစိစိျဖစ္ေနၾကသည္။<br />“ဟို…သီခ်င္းစာသား႐ြတ္ျပပါလား”<br />“ေအး…႐ြတ္ျပမယ္ ေနညိဳခ်ိန္တိမ္ေတာက္တဲ့အခါ”<br />“ရျပီ ရျပီ သိျပီ ငယ္သူငယ္ခ်င္းစာဥသီခ်င္း က်ေနာ္အေခြ႐ွာလိုက္မယ္”<br />ေကာင္ေလးလည္းအေခြကိုကမန္းကတန္း႐ွာသည္ ခံစားခ်က္ကို တစစီေဖါက္ခြဲလြင့္စင္ေနခ်င္သည့္ဦးၾကီးက သူ႔ေခြအ႐ွာကိုမေစာင့္ႏိုင္ ခ်ထားသည့္မိုက္ခြက္ကိုယူျပီး အသံျပဲၾကီးျဖင့္ စည္းလြတ္ေအာ္ဆိုေလေတာ့သည္။ ပါးစပ္တီးလံုးပင္ပါလိုက္ေသး<br /><br />“တန္ တန္႔ တန္… တန္ တန္႔ တန္ ….ဒူတိုင္ ဒူတိုင္ ေဗ်ာင္ ေဗ်ာင္…”<br />“ဟာ..ဦးၾကီး ေနဦးေလ”<br />“ေနညိဳခ်ိန္ တိမ္ေတာက္တဲ့အခါ႐ြာလမ္းကေလးမွာ.....”<br />“ဟာ…ဒုကၡပဲ ေနပါဦးခဏ”<br />“စာဥတို႔သူငယ္ခ်င္းမေတြေရခပ္ ဆင္းလို႔လာ ဒန္႔ ဒန္႔ ဒန္”<br />“ဒုကၡပါပဲဗ်ာ အေခြကလည္း ႐ွာမရေသးဘူး”<br />ေနာက္ကေကာင္မေလးႏွစ္ေကာင္ကေတာ့ ေကာင္ေလးနဲ႔ဦးၾကီးအျဖစ္ကိုၾကည့္ျပီး တစ္ကိုယ္လံုးသိမ့္သိမ့္ခါေအာင္ရယ္ေနၾကေလေတာ့သည္။ ပြဲခင္းပရိတ္သတ္အေပါင္းလည္းရယ္သြားၾကကုန္သည္။<br /><br />သူအေခြ႐ွာေတြ႔သြားခ်ိန္မွာေတာ့ ဦးၾကီးဆိုသူက ႏိုင္ငံေက်ာ္အဆိုေတာ္ၾကီးစတိုင္ျဖင့္မ႐ွိသည့္ပရိတ္သတ္ကို ေက်းဇူးတင္စကားေျပာၾကားေနျပီျဖစ္သည္။<br />“ခုလိုနားေထာင္ေပးတဲ့ေတးခ်စ္ပရိသတ္အားလံုးကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္ သီခ်င္းကေတာ့ျပီးသြားပါျပီ ေအ့ ”<br />ထိုသို႔ေျပာျပီးမိုက္ကိုခ်လွ်က္ပုဆိုးခါးပံုစမွတစ္ဆယ္တန္အႏြမ္းသံုး႐ြက္ကိုေကာင္ေလးအားေပးကာ<br />“ဒါပဲ႐ွိတယ္ တူေလးေရ ယူထားလိုက္”ဟုေျပာျပီးဒယိမ္းဒယိုင္ျဖင့္ပြဲခင္းဘက္လွည့္ထြက္သြားသည္။<br /><br />“ကဲ နင့္ကာရာအိုေကၾကီးကစြံမယ့္ပံုမေပၚဘူး လူလည္းမ႐ွိဘူး ခုဖြင့္ေပးငါ့ဇူလိုင္မိုးသီခ်င္း”<br />ထံုးစံအတိုင္းမလွလြန္းသည့္ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္၏အသံပဲျဖစ္သည္ ရယ္ရတာဝသြားျပီထင္ လွလြန္းသည့္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ေနၾကာေစ့ကိုပင္ဆက္လက္စားသံုးေနျပီျဖစ္သည္။ စကားလည္းနည္းပံုရသည္<br />ခုထက္ထိေကာင္မေလးသိပ္လွတာပဲသိေသးသည္ အသံေတာ့မၾကားဖူးေသး လူလွသလိုအသံေလးလည္း လြင္လြင္ကေလးျဖစ္ေနမွာပဲလားမသိ စဥ္းစားရင္းႏွင့္ပင္ေကာင္ေလးရင္ဖိုရသည္ စကားေလးတစ္ခြန္းေလာက္ေတာ့ေျပာသင့္သည္ဟုလည္းေကာင္ေလးထင္ေနမိသည္<br /><br />သို႔ေသာ္... အသံေခြ်တာပံုရသည့္ေကာင္မေလးပါးစပ္မွ ေနၾကာေစ့ကိုက္ခြါသံ တေဖ်ာက္ေဖ်ာက္ကလြဲျပီး အျခားဘာသံမွထြက္မလာခဲ့။<br />မိုးအတြက္မိုး သီခ်င္းေခြကို႐ွာသည္ မေတြ႔ အေခြထည့္သည့္ေသတၱာကိုဖင္ျပန္ေခါင္းျပန္လွန္သည္ မေတြ႔<br />ေကာင္ေလးစိတ္ညစ္ရျပန္သည္ ။ စက္ပိုင္႐ွင္သည္အေခြမ်ားကိုအေရာေရာအေႏွာေႏွာထည့္ထားသျဖင့္အ႐ွာခက္ရျခင္းျဖစ္သည္<br /><br />“ဟို ဇူလိုင္မိုးအေခြေတာ့မ႐ွိဘူးဗ် မိုးေဒဝါသီခ်င္းဆိုပါလား အဲဒါေတာ့႐ွိတယ္ အဲဒါလည္းမိုးသီခ်င္းပဲေလ”<br />“ဟာ..ေတာက္တီးေတာက္တဲ့ ဇူလိုင္မိုးဆိုမယ့္ဟာကို”<br />“ေအးဗ်ာ အေခြကက်န္သြားလားမသိဘူး ဒီမွာမ႐ွိဘူး ဒါမွမဟုတ္ တိမ္တမာန္ေရာ မျဖစ္ဘူးလား”<br />“ေဟာေတာ္…နင္နဲ႔ေတာ့ခက္ေနျပီ မိုးသီခ်င္းဆိုပါမယ္ဆိုမွ ဘယ္က တိမ္သီခ်င္းဆိုခိုင္းေနတာတုန္း မ႐ွိရင္လည္းမ႐ွာနဲ႔ေတာ့ မဆိုေတာ့ဘူး လာ ေဖါအဲ ပြဲဘက္ပဲလွည့္ေတာ့မယ္”<br />.................<br /><br />ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္ထြက္သြားေတာ့သူ႔ရင္ထဲဟာတာတာၾကီးျဖစ္က်န္ခဲ့သည္<br />“နာမည္ကေဖါအဲတဲ့လားကြယ္ ဒါဆိုရင္ပန္းခ်စ္သူေလးေပါ့ေနာ္”<br />အသံရယ္ ေနတဲ့႐ြာရယ္ သူမရင္ဘတ္ထဲကႏွလံုးသားရယ္ကိုပဲမသိေသးတာ နာမည္ေလးေတာ့သိလိုက္ရျပီ လူကိုလည္းသိလိုက္ရျပီ ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေကာင္ေလးေပ်ာ္ခဲ့ပါသည္<br /><br />ထိုညေကာင္းကင္တြင္ေကာင္ေလးအတြက္ လႏွစ္စင္းသာခဲ့သည္<br />တစ္စင္းက စႏၵာမည္ေသာ ႐ွိရင္းစြဲလမင္းၾကီးျဖစ္ျပီး ေနာက္တစ္စင္းကေတာ့ ေဖါအဲဟုေခၚေသာ အသံေဖ်ာက္ေဖ်ာက္သာထြက္သည့္ ေနာက္မွ ေကာက္ကာငင္ကာသာသည့္ လမင္းကေလးပင္ျဖစ္ေတာ့သည္။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">ဆက္ရန္.... ခုေလာေလာဆည္ေတာ့ထံုးစံအတိုင္း zzZzZzzzzZ</span><br />..........................<br />သီခ်င္းတင္ပါဆိုတဲ့ညီေလးရာတေမနဲ႔ နဒီမိုးညိဳတို႔အတြက္...<br /><a href="http://www.fileden.com/files/2009/5/9/2435898/july%20moe.mp3">ဇူလိုင္မိုး</a><br /><a href="http://www.fileden.com/files/2009/5/9/2435898/06-tain%20ta%20man.mp3">တိမ္တမာန္</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6963972841839961495-6081997718714631982?l=thergyi72.blogspot.com' alt='' /></div>သားၾကီးhttp://www.blogger.com/profile/12167308997133501252noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-6963972841839961495.post-46489649266750404162009-07-22T09:21:00.000-07:002009-07-22T12:53:27.183-07:00“မင္းတို႔ဗမာစကားနဲ႔ ခ်စ္တယ္ ကိုဘယ္လိုေျပာလဲ”<br />supervisorက ေမးလိုက္တာပါ<br />“ျမန္မာဆိုင္ကေကာင္မေလးကိုငါရည္းစားစကားေျပာခ်င္လို႔ကြ သင္ေပးဦး”<br />ေၾသာ္…ဒင္းကငါတို႔လုပ္အားခကိုလည္းေခါင္းပံုျဖတ္ေသး ငါတို႔အမ်ိဳးေကာင္းသမီးကိုလည္းအျမတ္ထုတ္ခ်င္ေနေသးတယ္ေပါ့ ရတယ္ ဒါမ်ိဳးဆိုသိပ္ကူညီေပါ့<br />က်ေနာ္လည္း ဗမာလိုရည္းစားစကားေျပာတာကိုသင္ေပးလိုက္တယ္ ႐ွည္ေနရင္မမွတ္မိမွာစိုးလို႔တိုတိုပဲသင္ေပးလိုက္တယ္<br />supervisorလည္းအသံအေနအသံထားပီေအာင္ေလ့က်င့္ျပီးအလြတ္က်က္လိုက္တယ္<br /><br />ေနာက္ေန႔က်ေတာ့ ဆိုင္ကိုမေယာင္မလည္နဲ႔ေရာက္သြားတယ္ သူ႔အခန္းနဲ႔နီးနီးေလးကိုး<br />ဆိုင္ေရာက္ေတာ့အခန္႔သင့္ပဲင႐ုပ္သီးထုပ္ေတြၾကားမွာအလုပ္႐ႈပ္ေနတဲ့ေကာင္မေလးကိုေတြ႔တယ္<br />ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ဆိုင္ကလူ႐ွင္းေနတယ္ သူ႔အတြက္အကြက္ပဲ အရင္ကလည္းေကာင္မေလးနဲ႔သူနဲ႔မ်က္မွန္းတန္းေနက်၊ ေမးထူးေခၚေျပာေတြ႐ွိေနက်ပါ အနီးဆံုးဆိုတဲ့ေနရာကိုသူတိုးကပ္သြားတယ္<br />မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ျပီးေကာင္မေလးကိုခ်စ္ရည္လဲ့ေနတဲ့မ်က္လံုးေတြနဲ႔ၾကည့္ေနလိုက္တယ္<br />အသိမ္ေမြ႕ဆံုးအျပံဳးတစ္ခုကိုျပံဳးျပျပီး က်ေနာ္သင္ထားတဲ့အတိုင္း supervisorက ဗမာသံပီပီသသၾကီးနဲ႔တလံုးခ်င္းေျပာခ်လိုက္တယ္....<br /><br />“ေဖ -ိုး မ” တဲ့<br /><br />supervisorရဲ့ရည္းစားစကားကိုၾကားေတာ့ဇတ္ဇတ္ၾကဲေကာင္မေလးက“ဇြတ္ၾကီးပါပဲလား႐ွင္ စဥ္းစားပါရေစဦးလား ဒီကမိန္းမသားမို႔ပါ”ဆိုျပီးမမူပါဘူး လုပ္စရာ႐ွိတာပဲလုပ္ထည့္လိုက္တယ္<br />ျမန္မာ့အားကစားကမၻာကိုလႊမ္း မလႊမ္းေတာ့မသိဘူး ျမန္မာ့အမ်ိဳးသမီးလက္ဝါးကေတာ့ မေလး႐ွားကဘဲၾကီးရဲ့ပါးကိုအဲဒီေန႔က ပိုးစိုးပက္စက္ကိုလႊမ္းသြားတယ္<br />supervisorမ်က္ႏွာရဲပေတာင္းခတ္ကုန္တယ္ ေကာင္မေလးကျမန္မာျပည္ကမွာထားတဲ့င႐ုပ္သီးအနီမႈန္႔ေတြကိုထုပ္ေနရင္းတန္းလန္းကိုး ၾကည့္ရတာပါး႐ိုက္ခ်င္စိတ္က လက္အေဆးကိုေတာင္မေစာင့္ႏိုင္႐ွာဘူး တန္းျပီးတြယ္ထည့္လိုက္တာ<br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">(ေကာင္မေလးေရ so sorryပါကြယ္ မင္းကိုတကယ္ေျပာရဲတယ္မထင္လို႔ပါ)</span><br /><br />အဲဒီေနာက္ပိုင္း supervisorလည္းအခန္းေျပာင္းသြားပါေရာ ႐ွက္လို႔တဲ့<br />အဲဒီေနာက္ပိုင္း က်ေနာ္လည္းအလုပ္ေျပာင္းရပါေရာ ခြ်န္တြန္းလုပ္လို႔တဲ့<br /><br />ဒီလိုပါပဲ က်ေနာ္ဆိုတဲ့ေကာင္ကအမ်ားၾကီးလည္းမဆိုးသလို အမ်ားၾကီးလည္းမေကာင္းပါဘူး<br />ကိုၾကီးရီႏိုကဆုနဲ႔စူးဆိုျပီးေက်ာင္းတုန္းကအမွတ္တရျဖစ္ခဲ့တာေတြေရးဖို႕တဂ္လာတယ္<br />ေက်ာင္းအေၾကာင္းေျပာမယ္ဆိုရင္ နား႐ြက္ဆြဲထိုင္ထလုပ္ရတာ၊ ခံုေပၚမတ္တတ္ရပ္ရတာ ၾကိမ္လံုးစာမိတာေတြပဲ ထပ္ေနလိမ့္မယ္ထင္တယ္ ဒါေပမယ့္ ေရးလိုက္ပါမယ္ ..<br />………......<br /><br />ေန႔လည္ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္တစ္ခုမွာပါ က်ေနာ္တို႔ေဘာ္လံုးကန္ၾကတယ္ နာမည္နဲ႔လိုက္ေအာင္အီးေပါေလာေတြမ်ားတဲ့<br />E အခန္းကေကာင္ေတြနဲ႔ကန္ၾကတာပါ<br />အဲလိုနဲ႔တစ္ခ်က္မွာက်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းကန္ထည့္လိုက္တဲ့ေဘာလံုးက Eအခန္းက ေကာင္တစ္ေကာင္ရဲ့ဖင္ကိုဒိုင္းကနဲသြားထိတယ္ အဲေကာင္လည္း စိတ္ဆိုးဆိုးနဲ႔ျပန္လွည့္လာျပီး<br />သူ႔ေနာက္တည့္တည့္မွာ႐ွိေနတဲ့က်ေနာ့္ကို ေဆာင့္တြန္းပါေတာ့တယ္ က်ေနာ္ယိုင္ထြက္သြားတယ္<br /><br />“ေဟ့ေရာင္..ငါကန္တာမဟုတ္ဘူး မင္းလူမွားေနျပီ”<br /><br />စကားေတာင္ဆံုးေအာင္မေျပာရဘူး ေဒါသအရမ္းထြက္ေနတဲ့အဲေကာင္က က်ေနာ့္မ်က္ခြက္ကိုလက္သီးေတြအတြဲလိုက္ပစ္သြင္းလိုက္ပါတယ္ ေန႔ခင္းေၾကာင္ေတာင္ၾကီး က်ေနာ့္မ်က္လံုးထဲမွာ twinkle twinkle little starေတြအလ်ားလိုက္လက္သြားပါတယ္။<br />စက္ေသနတ္ပစ္သလိုသူ႔လက္သီးခ်က္ေတြကေတာ္ေတာ္ျမန္ပါတယ္ က်ေနာ့္ဘက္ကအခံၾကီးသက္သက္<br />ဒီလိုနဲ႔တစ္ခ်က္မွာ က်ေနာ့္ကိုထိုးေနရင္းကေနလွမ္းကန္ေတာ့ သူ႔ေျခေတာက္ကိုက်ေနာ္မိသြားတယ္ လက္က်န္ရပ္ေနတဲ့အျခားတစ္ဖက္ကို က်ေနာ္လွမ္းကန္ထည့္လိုက္ေတာ့ အဲေကာင္ သဲေတြၾကားထဲပံုကနဲေလးဘက္ေထာက္က်တယ္<br /><br />က်ေနာ္လည္းရတဲ့အခြင့္အေရးကိုလက္လြတ္မခံဘဲ သူ႕ဇက္ပိုုးကို ဖေႏွာင့္နဲ႔ ခုန္ျပီးအားကုန္ေဆာင့္နင္းခ်လိုက္တယ္ အသံေတာင္မထြက္ဘူး သူ႔မ်က္ခြက္က သဲထဲမွာနစ္သြားတာ<br />တစ္ခ်က္ထဲနဲ႔ပြဲျပီးသြားတယ္ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းကျပန္ေျပာျပတယ္ အဲေကာင့္အေဖက ကရာေတးဆရာၾကီးတဲ့ သင္တန္းေတာင္ဖြင့္ထားတာတဲ့ အဲေကာင္ဆိုလည္း ခါးပတ္ အနီလား အစိမ္းလားမသိဘူး ရထားတာတဲ့ က်ေနာ္ျပန္ေျပာလိုက္တယ္ ငါ့အေဖက ဘာကရာေတးမွမတတ္ဘူး<br />ဒါေပမယ့္ ငါကအျမဲတမ္း ဗန္ဒိန္း(jean-claude Van Damme)ကားၾကည့္တယ္လို႕<br /><br />fighterႏွစ္ေကာင္ကိုယ့္အခန္းကိုယ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ကိုယ့္ခံုေပၚကိုယ္မတ္တတ္ရပ္ရတယ္<br />တစ္ေယာက္ကိုၾကိမ္သံုးခ်က္မိတယ္ ဒါေပမယ့္က်ေနာ္ေက်နပ္တယ္ က်ေနာ့္အတန္းပိုင္က လူပိန္သလိုေဒါသပိန္တယ္ ကိုင္တဲ့ၾကိမ္လံုးကလည္း လူနဲ႔လိုက္ေအာင္ေသးတယ္(အဲ..စပ္ေတာ့စပ္တယ္) ဟိုေကာင့္အတန္းပိုင္က လူၾကီးသလိုေဒါသလည္းၾကီးတယ္ ကိုင္ထားတဲ့ၾကိမ္လံုးကလည္း ႏွစ္လံုးပူး အယ္ေနတာပဲ<br /><br />“ကရာေတးဆရာၾကီးရဲ့သားကို ငါတို႔အခန္းကသားၾကီးတြယ္ထည့္လိုက္တာ အသံေတာင္မထြက္ေတာ့ဘူးေဟ့” ဆိုျပီး အတန္းေဖၚေတြကလိုက္ေၾကာ္ညာေတာ့ က်ေနာ္heroၾကီးျဖစ္လို႔ေပါ့ အိမ္ျပန္ေရာက္မွ မွန္ၾကည့္လိုက္ေတာ့<br />“ဟိုက္..heroၾကီးအခြက္ဖူးေယာင္ေနပါေပါ့ ေစာေစာကေတာ့ေသြးပူေနလို႔နာရေကာင္းမွန္းမသိဘူး ခုမွဘုေတြေရာ ညိဳမဲတာေတြေရာေပါင္းထြက္လာတာ အိးးး ေတာ္ေသးတယ္ အတန္းေဖၚေတြမေတြ႔လိုက္တာ” အဲလိုနဲ႔ေနာက္ေန႕ေက်ာင္းပ်က္တယ္ heroရဲ့ဘုထြက္ေနတဲ့အခြက္ကိုသူမ်ားျမင္လို႔မျဖစ္ဘူးေလ...။<br />………………..<br /><br />“နက္ျဖန္ေန႔တစ္ဝက္ပဲတက္ရမွာ ေက်ာင္းေျပးရေအာင္ကြာ မင္းအိမ္ကဂစ္တာေရာသီခ်င္းစာအုပ္ေရာ မခဲ့ ငါလည္း မခဲ့မယ္”<br />သူငယ္ခ်င္းက်ေနာ့္ကိုႏွစ္ခါမညႇိရပါ အဲဒီစကား သူမေျပာရင္ေတာင္က်ေနာ္ေျပာေတာ့မလို႔ပါ<br />ေနာက္ေန႔ေက်ာင္းတက္ေခါင္းေလာင္းလည္းထိုးေရာ က်ေနာ္တို႔လည္း<br />႐ႈခင္းသာကိုတန္းေရာက္ပါေလေရာေပါ့ သူငယ္ခ်င္းက အေအးဆိုင္ဘက္ေျပးျပီး အဆာေျပစားဖို႔သြားဝယ္တယ္ က်ေနာ္ကေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆး ဆိုလို႔တီးလို႔ေကာင္းမယ့္ေနရာတစ္ခု႐ွာတယ္<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ျခံဳတစ္ခုကိုအေရာက္မွာေက်ာင္းစိမ္းဝတ္စံုနဲ႔ ျမက္ပင္ေတြၾကားဝမ္းလ်ားေမွာက္ေနတဲ့ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ကိုေတြ႔လိုက္တယ္ သူ႔ပံုစံက ပစ္ကြင္းေကာင္းေကာင္းရဖို႔ ရန္သူဆီကိုနီးသထက္နီးေအာင္ၾကိဳးစားခ်ဥ္းကပ္ေနတဲ့ ကြန္မန္ဒိုတစ္ေယာက္လို က်ေနာ္အနားကပ္လာတာလည္းသိေရာ က်ေနာ့္ဘက္လွည့္ျပီး အသံမထြက္ဖို႔ပါးစပ္ကိုလက္ညႇိဳးနဲ႔ေထာက္ျပတယ္ ျပီးလည္းျပီးေရာေ႐ွးတူ႐ႈကို မ်က္စပစ္ျပတယ္<br />သူမ်က္စပစ္ျပတဲ့ေနရာကိုက်ေနာ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အားပါးပါး….<br />သမၼာက်မ္းစာေတြထဲမွာပဲဖတ္ဖူးတဲ့ ဧဒင္ဥယ်ာဥ္ၾကီးတစ္ခုျဖစ္တည္ေနပါေပါ့လား<br />အားေတာ့နာတယ္ ဒါေပမယ့္ အစအဆံုးထိုင္ၾကည့္ေပးလိုက္တယ္ အဟိ<br /><br />ျမင္ကြင္းက အသက္၁၈ႏွစ္ေအာက္မၾကည့္သင့္တဲ့ျမင္ကြင္းမဟုတ္ပါဘူး အေတြ႕အၾကံဳသိပ္႐ွိပံုမရတဲ့ စံုတြဲက အနမ္းနည္းနည္း စကားမ်ားမ်ားနဲ႔ပဲခ်ိန္းဆိုျခင္းအမႈျပီးေနတာပါ<br />ျပီးလည္းျပီးေရာ ကြန္မန္ဒို ေက်ာင္းသားကၾကံဳးဝါးတယ္ (မခ်ိတင္ကဲ ရင္ေခါင္းသံၾကီးနဲ႔ အားမလိုအားမရေျပာတာပါ ျခံဳထဲကျမက္ေတြကိုလက္နဲ႔ၾကံဳးျပီး ပါးစပ္ထဲထည့္ဝါးတာမဟုတ္ပါဘူး)<br />“ေတာ္ေတာ္ညံ့တဲ့ေကာင္ ငါသာဆိုရင္ေတာ့လား”တဲ့<br />အံ့တၾကိတ္ၾကိတ္သူ႕ကိုၾကည့္ျပီးက်ေနာ္လန္႔လာတယ္ ဒီကိစၥမ်ိဳးကအႏၱရာယ္ၾကီးတယ္ေလ တ႐ွိန္႐ွိန္နဲ႔အလ်ံညီးညီးမီးထေတာက္ေနတဲ့သူ႔ႏွာေခါင္းကမီးကိုဘယ္ေရပိုက္ကမွျငိမ္းသတ္ႏိုင္မယ္မထင္<br />ဘူး အဲဒါနဲ႔ အျမန္ဆံုးပဲထြက္လာလိုက္တယ္<br /><br />စားစရာသြားဝယ္တဲ့သူငယ္ခ်င္းေရာက္လာေတာ့ အရိပ္ေအးေအးခံုတန္းတစ္ခုမွာထိုင္လိုက္တယ္ သီခ်င္းစာအုပ္ကိုအက်အနေနရာခ်ျပီး ဂစ္တာစတီးမယ္အလုပ္မွာ က်ေနာ္တို႔နဲ႔မလွမ္းမကမ္းေနရာတစ္ခုကေန က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္နဲ႔အသံၾကီးတစ္သံထြက္လာတယ္<br /><br />“ဦးဘေကာင္းသည္ အအိပ္ၾကမ္းေသာ အပ်ိဳစင္ေလး အညိဳ၏ ဖြံ႕ဖြံ႕ထြားထြားအသားအစိုင္အခဲမ်ားကို ျမင္ေတြ႕ရသည့္ခဏ၌ ရင္ထဲတြင္ ေျခာက္ကပ္လာကာေရဆာသလိုပင္ျဖစ္လာသည္ ေနာက္ဆံုး စိတ္မထိန္းႏိုင္ေတာ့ဘဲ ရာဂဘူလီးစီးေနသည့္ ဦးဘေကာင္းသည္ အညိဳ၏အခန္းတြင္းသို႔ဝုန္းကနဲဝင္ေရာက္သြားေလသည္<br />ထို႔ေနာက္…….<br />ထို႔ေနာက္…….<br /><br />က်ေနာ္နဲ႔က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္လိုက္ၾကတယ္(ေန႔တိုင္းပ်င္းဖို႔ေကာင္း<br />ေအာင္ျမင္ေနၾကရတဲ့မ်က္ႏွာႏွစ္ခုကိုပဲ ထပ္ျပီး ထူးသလိုဆန္းသလိုၾကည့္မိၾကတယ္) ဒီအသံကိုႏွစ္ေယာက္စလံုးမွတ္မိတယ္ က်ေနာ္ေဆာ္ပေလာ္တီးထားတဲ့(က်ေနာ့္ကိုလည္းေဆာ္ပေလာ္တီးထားတဲ့) ကရာေတးေက်ာ္ၾကီးရဲ႕အသံ<br />ဒီေကာင္ဘယ္ကအျပာစာအုပ္ေတြရလာလဲမသိဘူး အသံအက်ယ္ၾကီးနဲ႔ေအာ္ဖတ္ေနတယ္ က်ေနာ္တို႔လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူ႔ေဘးပတ္ပတ္လည္မွာ သူ႔သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ပါတယ္ တစ္ေယာက္က သူေအာ္က်ယ္ ေအာ္က်ယ္ေအာ္ဖတ္တာကိုသေဘာအက်ၾကီးက်ျပီး တဝါးဝါး တဟားဟားနဲ႔ရယ္ေနတယ္ ေနာက္တစ္ေကာင္ကေတာ့feelတက္ေနေလရဲ့<br /><br />“မျဖစ္ဘူး ဒီေကာင့္ပါးစပ္ကို ေျခမန႔ဲသြားဆို႔ေပးရမယ္”<br />သူတို႔ဆီက်ေနာ္ေလွ်ာက္သြားတယ္<br />“ဒီမွာေဟ့ေရာင္ မင္းေစာက္သံနဲ႔ ပတ္ဝန္းက်င္ကိုဒုကၡမေပးနဲ႔ ငါတို႔ဒီမွာသီခ်င္းဆိုလို႔မရဘူး”<br />“မင္းဘာသာမင္း ေဝးေဝးသြားဆိုပါလား ဒါမင္းအေဖပိုင္တဲ့ေျမလား”<br />က်ေနာ့္ကိုဘုၾကည့္ၾကည့္ျပီးငနဲကျပန္ေအာ္တယ္ (ဘုၾကည့္ၾကည့္တယ္ဆိုတဲ့စကားကလည္း႐ွင္းရခက္ပါတယ္ အၾကည့္မွာဘုၾကီးတစ္ခုပါေနတာမဟုတ္သလို ၾကည့္တဲ့လူကလည္း ေက်ာကုန္းမွာဘုၾကီးေပါက္ေနတဲ့လူမဟုတ္ပါဘူး ထားေတာ့ ထားေတာ့)<br />ဒီတစ္ခါေတာ့က်ေနာ္စတင္ျခင္းအလွည့္ပါ ထိုင္ေနတဲ့သူ႕ကိုေျပးျပီးထိုးထည့္လိုက္တယ္<br /><br />စာအုပ္ေရာလူေရာေနာက္ကိုလန္က်တယ္ ေဒါသတၾကီးနဲ႔ျပန္ထတယ္ အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ ခါးပတ္အနီလား အစိမ္းလားမသိတဲ့ေကာင္နဲ႔ ဗန္ဒိန္းရဲ့အမာခံပရိတ္သတ္ အၾကိတ္အနယ္ တဖုန္းဖုန္းတဒိုင္းဒိုင္းေပါ့<br />ေဘးကသူ႕သူငယ္ခ်င္းေရာ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းေရာဝင္မပါဘူး ဘေဘာထားၾကီးမားစြာနဲ႔ပဲထိုင္ၾကည့္ေနၾကတယ္<br />ပြဲလည္းျပီးေရာထံုးစံအတိုင္းဟိုေကာင္ေမွာက္တယ္<br />ထံုးစံအတိုင္း အဲဒီသတင္းက အတန္းပိုင္နားကိုေပါက္တယ္<br />ထံုးစံအတိုင္း တေယာက္ၾကိမ္သံုးခ်က္ မိတယ္<br />ထံုးစံအတိုင္း သားၾကီးက heroျဖစ္ျပန္တယ္<br />ထံုးစံအတိုင္းheroၾကီးအခြက္ ဖူးလို႔ေယာင္လို႔ေပါ့ခင္ဗ်ာ..<br /><br />ကဲ …ဆိုင္သလားေတာ့မသိဘူး ေရးေတာ့ေရးလိုက္ျပီကိုရီႏိုေရ အမ်ားၾကီးမဆိုးသလိုအမ်ားၾကီးလည္း မေကာင္းတဲ့က်ေနာ့္လိုေက်ာင္းသားအဖို႕“ဆု”ဆိုတာခ်ိဳ(ဂ်ိဳ)နဲ႔လားေပါ့ခင္ဗ်ာ ေက်ာင္းလို႔ေျပာလိုက္ရင္က်ေနာ့္မွာၾကိမ္လံုးခ်ည္းေျပးျမင္ေနရတယ္ေလ ေက်နပ္ႏိုင္ပါေစ။ ။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ေနာက္ေန႔ေတြက်ရင္မဟာဆန္တဂ္ေၾကြးဆပ္ရဦးမယ္</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6963972841839961495-4648964926675040416?l=thergyi72.blogspot.com' alt='' /></div>သားၾကီးhttp://www.blogger.com/profile/12167308997133501252noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-6963972841839961495.post-19532160556730987832009-07-20T09:26:00.000-07:002009-07-20T23:46:56.153-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_jtszohgbSXE/SmScHH5BDUI/AAAAAAAAAa4/D2pPFJeFy0A/s1600-h/sad_girl2.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 312px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_jtszohgbSXE/SmScHH5BDUI/AAAAAAAAAa4/D2pPFJeFy0A/s320/sad_girl2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5360581102668942658" /></a><br />“႐ွင္…႐ွင္…ဘာစကားေျပာတာလဲ”<br />တယ္ရီယာေပါက္စနေလး တခြီးခြီးျဖစ္ေနသလိုပန္းႏု႐ွက္ေသြးမ်က္ႏွာႏွင့္ေကာင္မေလးသည္ရန္႐ွာေတာ့မလိုအသံျပဳလာသည္<br />“ဟိုဟိုဒီဒီေတာ့ေလွ်ာက္မေတြးနဲ႔ေလ က်ဳပ္ဆိုလိုတာကတမ်ိဳးပါ မင္းျမင္တဲ့အတိုင္းပဲေလ ဒီအခန္းကဂ်ပိုးမ်ားတယ္ ဂ်ပိုးဆိုတဲ့ေကာင္ေတြက ေတြ႔တဲ့လူကိုေတြ႔တဲ့ေနရာမွာ ကုပ္ကပ္ျပီးေတာ့ကို လူမျမင္ေအာင္တြယ္တတ္တာမ်ိဳး ေတာ္ၾကာက်ဳပ္အခန္းလာမိလို႔ေကာင္မေလးအခန္းဂ်ပိုးေရာက္သြားတယ္ဆိုရင္က်ဳပ္လည္းမေကာင္းဘူးေလ အရင္ကလည္း ေျပာခံထိဖူးတယ္ သူတို႔ဘာသာသူတို႔ဖင္ယားျပီးလာတာပါ သူတို႔ဘာသာသူတို႔ဖင္ယားျပီးပဲထျပန္သြားတယ္ ဂ်ပိုးလည္းကိုက္ေရာက်ဳပ္ေၾကာင့္တဲ့ အဲဒါေၾကာင့္ပါ”<br /><br />“ေၾသာ္..ေၾသာ္...ဂလိုကိုး...ေတာ္ပါေသးရဲ့”<br />တယ္ရီယာေလးခ်က္ခ်င္းပင္စိတ္္ျပန္ေျပသြားသည္ေစာေစာက စတင္လာေနသည့္ရန္႐ွာမည့္အရိပ္အေယာင္မ်ားေပ်ာက္ကုန္ျပီး လူလည္းၾကည္ၾကည္လင္လင္ျပန္ျဖစ္လာသည္ ထို႔ေနာက္အသံကေလးအုပ္အုပ္ျဖင့္ေျပာသည္..<br /> “ဒါဆိုလည္းဝင္မထိုင္ေတာ့ပါဘူး႐ွင္”<br />ထိုသို႔ေျပာျပီးေနာက္<br />သက္ျပင္း႐ွည္ၾကီးကိုခ်လွ်က္မွသူ႔အား႐ြန္း႐ြန္းစားစားၾကည့္ေလသည္။<br /><br />သူကလည္းအားက်မခံ႐ြန္း႐ြန္းစားစားၾကီးျပန္ၾကည့္ပစ္ေလသည္ ။ မ်က္လံုးႏွစ္စံုတို႔သည္ ဘာသာစကားတစ္ခုကိုအသံတိတ္ေျပာေနဘိသကဲ့သို႔႐ွိသည္ ထိုအသံတိတ္ဘာသာစကားကို တိုက္႐ိုက္ဘာသာျပန္ရေသာ္ ေကာင္မေလး၏အၾကည့္က<br />“က်မအတြင္းခံကအစေလွ်ာ္ဖို႔ပ်င္းလို႔ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး ဂ်ပိုးဆိုရင္႐ြံလြန္းလို႔ပါ႐ွင္”ဟုအဓိပၸါယ္ရမည္ျဖစ္ျပီး<br />သူ႔အၾကည့္ကေတာ့ “ေၾသာ္…ေကာင္မေလးႏွယ္ အတြင္းခံကအစေလွ်ာ္ရမွာပ်င္းလို႔ ဝင္မထိုင္ရဲေတာ့ဘူးကိုး”ဟုအဓိပၸါယ္ထြက္မည္ျဖစ္သည္။<br />တဒဂၤတိတ္ဆိတ္မႈကိုေကာင္မေလးကစတင္ျဖိဳခြဲသည္ ထံုးစံအတိုင္းလွ်ာနဲ႔ပဲျဖစ္သည္။<br /><br /> “ဟိုေလ..ဒီေန႔ ကိုထူးတို႔ဆီမွာ မုန္႔ဟင္းခါးခ်က္တယ္ေလ အဲဒါ႐ွင့္အတြက္လာပို႔တာ က်မကိုယ္တိုင္ခ်က္ထားတာေနာ္”<br />ေကာင္မေလးသည္ သူ႔ကိုသူ“က်မ”ဟုသံုးႏႈန္းတတ္ျပီး သူတို႔ကိုေတာ့“႐ွင့္”ဟုနာမ္စားသံုးေျပာဆိုတတ္သည္။<br />သူ႔အဖို႔ေတာ့“႐ွဥ့္”ပဲေခၚေခၚ“ေမ်ာက္”ပဲေခၚေခၚ သိပ္ေတာ့လည္းကိစၥမ႐ွိပါ။<br />ေကာင္မေလးသည္အခ်ိန္ျပည့္ကိုထူးအခန္းထဲအလည္ေရာက္ေနသည္ကမ်ားသည္ ကိုထူးသည္အားလံုးထဲတြင္ဝင္ေငြအျမင့္ဆံုးအလုပ္သမားေခါင္းေဆာင္တစ္ေယာက္လည္းျဖစ္သည္။<br />ေကာင္မေလးယူလာသည့္ခ်ိဳင့္ထဲကဟင္းရည္ႏွင့္မုန္႔ဖတ္မ်ားကိုသူလွယ္ယူလိုက္သည္။ ခ်ိဳင့္အလြတ္ကိုေကာင္မေလးအားျပန္ေပးျပီးေနာက္ ထံုးစံအတိုင္းအခန္းထဲက ဂ်ပိုးထိုးစစ္ဆက္လက္ဆင္ႏြဲေနျပန္သည္။<br /><br />ေကာင္မေလးမွာခ်ိဳင့္အလြတ္ၾကီးလက္ထဲဆြဲလွ်က္မတင္မက်ၾကီးျဖစ္ေနသည္။ (တင္လိုက္ က်လာလိုက္မျဖစ္တာကိုဆိုလိုပါသည္)<br />“႐ွင္တစ္ခုခုေျပာဖို႔ေမ့ေနတယ္လို႔မထင္ဘူးလား”<br />“ေၾသာ္…အင္းး...ဟုတ္သားပဲ ေမ့ေနတယ္ ေက်းဇူးပါပဲ”<br />“ဟြန္းးး”<br />ေကာင္မေလးမ်က္ႏွာအနည္းငယ္ မဲ့႐ြဲ႕သြားသည္။ <br />“ဒီလို႐ွင့္ ကိုထူးက 012သံုးတယ္ေလ က်မက 016သံုးတာ အဲဒါသူမလုပ္တတ္လို႔႐ွင့္ကိုအကူအညီေတာင္းခ်င္လို႔ ဟိုေလ MMS GPRS ဖြင့္ေပးပါလား ေနာက္ျပီး camera settingလည္းခ်ိန္ေပးပါဦး သိပ္မၾကည္ဘူးျဖစ္ေနတယ္<br />ေနာက္ျပီး friend and family နံပါတ္ေလးပါထည့္ေပးေနာ္<br />ေနာက္ျပီး ဟို walkmanထဲကplaylistလုပ္တာေလ<br />ေနာက္ျပီး………..<br />ေနာက္ျပီး……….. ”<br /><br />ေၾသာ္…သင္းကအက်ိဳးလိုလို႔ေညာင္ေရလာေလာင္းေနတာကိုး.. ရပါ၏ ။<br />ေကာင္မေလးလက္ထဲကမေန႔ကမွကိုထူးဝယ္ေပးထားေသာအသစ္စက္စက္sony ericsson w910iအားယူလိုက္ျပီးသူလည္းတတ္သေလာက္မွတ္သေလာက္ကလိေပးလိုက္သည္။<br />ရျပီဆိုေတာ့ေကာင္မေလးကpicture message ပို႔ၾကည့္ friend and family noေတြေခၚၾကည့္နဲ႔ <br />အားလံုးအိုေကသြားသျဖင့္အလြန္ေပ်ာ္သြားသည္။ ေကာင္မေလးသည္ ထက္ထက္မိုးဦးလည္းမဟုတ္ေလသျဖင့္“ဒါမွက်ဳပ္ေမာင္ၾကီးေတာ့”ဟုသူ႔ကိုၾကည့္ျပီးထမေအာ္ပါ လွိဳက္လွိဳက္လွဲလွဲေက်းဇူးတင္စကားေျပာျပီးေတာ့သာေပ်ာ္႐ႊင္ျမဴးထူးစြာထြက္ခြာသြားခဲ့သည္။<br /><br />အေပးအကမ္းရက္ေရာသူကိုထူးႏွင့္ေ႐ႊသုႏၵရီမည္ေသာ အလွဘုရင္မေလးတို႔ေနာက္ပိုင္းတြင္ အိုေကမွာစိုေျပသြားၾကသည္။ ေကာင္ေလးေတြအားလံုးေစြ႕ေစြ႕ခုန္က်န္ခဲ့သည္။ ဥပေဒကလည္း႐ွိႏွင့္ျပီးျဖစ္သျဖင့္ ေကာင္ေလးေတြအားလံုး ျမင္သာျမင္မၾကင္ရ ေငးၾကည့္႐ံုပဲတတ္ႏိုင္ၾကရေလေတာ့သည္။<br />တခ်ိဳ႕ေကာင္ေလးေတြလည္းေသာကဗ်ာပါေတြေဝျပီးေျခမကိုင္မိလက္မကိုင္မိျဖစ္ကုန္ၾကကာေနာက္ဆံုး ဘာကို ကိုင္လိုက္မိသည္မသိ မူးရစ္ရီေဝေႏြညေနျဖစ္သြားေတာ့သည္ (မဟုတ္မွလြဲေရာ vol 40%စာတန္းကပ္ထားေသာ ပုလင္းကို ကိုင္လိုက္မိၾကျပီထင္သည္)<br />ေနာက္ပိုင္းတြင္ေကာင္မေလးသည္ ဖုန္းကိုအေၾကာင္းျပ၍တစ္မ်ိဳး၊ သီခ်င္းကိုအေၾကာင္းျပ၍တစ္ဖံု သူ႔ဆီအလည္ေရာက္သည့္အေခါက္ေတြစိပ္လာခဲ့သလို ႏွစ္ဦးသား၏ခင္မင္မႈသည္လည္းအတိုင္းအတာတစ္ခုထိ႐ွိသြားၾကသည္။<br /><br /> ထိုအတိုင္းအတာကိုေပတံနဲ႔တိုင္းရင္ ၁၂လက္မရဲ့ဟိုမွာဘက္ေလာက္မ႐ွည္ေသာ္လည္းေပ႐ွည္ေအာင္ခ်ဲ႕ကားေျပာဆိုတတ္ေသာပတ္ဝန္းက်င္<br />ေၾကာင့္ သူႏွင့္သုႏၵရီတို႔၏သတင္းသည္ဟိုလိုလိုဒီလိုလိုျဖစ္ခဲ့ရသည္။<br />ကိုထူးသည္နဂိုကတည္းကသေဘာထားျပည့္ဝသူျဖစ္ျပီးသူ႔ကိုလည္းညီတစ္ေယာက္လိုခ်စ္ခင္သူျဖစ္သည္ ပတ္ဝန္းက်င္၏အတင္းအဖ်င္းကိုအစဥ္သျဖင့္ကိုထူးလ်စ္လွ်ဴ႐ႈခဲ့ေလသည္။<br />ဂ်ပိုးမ်ားအားလံုးသူ႔အားဆလံေပးျပီးထြက္ေျပးကုန္ျပီျဖစ္သျဖင့္လည္းေကာင္မေလးသည္စိတ္႐ွိတိုင္း<br />လာလည္ေနတတ္ျပီျဖစ္သည္။<br /> <br />ဂစ္တာအိုတစ္လက္ စီဒီကက္စက္အစုတ္တစ္လံုးႏွင့္ အလုပ္အကိုင္မယ္မယ္ရရမ႐ွိသည့္ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္တို႔သာ စုေပါင္းေနထိုင္သည့္အခန္းက်ဥ္းေလးကို ေကာင္မေလးသည္အလုပ္သမားေခါင္းေဆာင္ကိုထူး၏ေခတ္ေပၚဇိမ္ခံပစၥည္းအျပည့္ႏွင့္ခမ္းနားထည္ဝါသည့္<br />အခန္းထက္ပိုႏွစ္သက္ပံုရသည္။ အလည္လာတိုင္းလည္းသူစားဖို႔တစ္ခုခုယူလာတတ္သည္။<br />“႐ွင္နဲ႔က်မ”သံုးႏႈန္းရာမွ “နင္နဲ႔ငါ”ျဖစ္သြားသည္။<br /><br />တခါတခါေကာင္မေလးသည္ အစ္မေတြ႐ွိသည္ဆိုသည့္ခပ္ေဝးေဝးျမိဳ႕ေလးတစ္ျမိဳ႕သို႔ အခ်ိန္ကာလ အတိုင္းအတာတစ္ခုထိၾကာေအာင္တစ္ေယာက္တည္းသြားေရာက္လည္ပတ္ေလ့႐ွိသည္။ ထိုသို႔ေသာ အခါမ်ိဳးတြင္ ကိုထူးသည္“ေ႐ႊသုႏၵရီ”သီခ်င္းကိုအာေပါက္ေအာင္ဆိုကာအလြမ္းေျဖလွ်က္႐ွိသည္။<br />သူကေတာ့ထံုးစံအတိုင္းနဖူးေပၚလက္တင္ျပီးအေရာင္ေလ်ာ့ေလ်ာ့သူ႔မနက္ျဖန္မ်ားအား စိုစိုထိုင္းထိုင္းစိတ္ကူးတို႔ျဖင့္ၾကိဳတင္ရင္ေမာေနတတ္ျမဲျဖစ္သည္။<br /><br />တစ္ေန႕… သုႏၵရီဆိုသူေလးသူ႔အားဖုန္းဆက္ေခၚသည္ အခန္းခ်င္းနီးနီးေလးဆိုေသာ္လည္း ဖုန္းလွမ္းလွမ္းဆက္တတ္တာ ေကာင္မေလးအက်င့္ပဲျဖစ္သည္။<br />“ခုပဲအစ္မတို႔ဆီကျပန္ေရာက္တာ နင္ၾကိဳက္ေလာက္မယ္ထင္တဲ့သီခ်င္းတစ္ေခြဝယ္လာေပးတယ္ လာယူေနာ္”တဲ့<br />သူေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္သြားသည္ ဘာသီခ်င္းေခြမွန္းေတာ့မသိရေသး ဘာသီခ်င္းျဖစ္ျဖစ္ေလ ေအာင္ျခင္း႐ွစ္ပါးအေခြေတာ့မဟုတ္ေလာက္ဟုသူထင္သည္ ဟုတ္လည္းဘာျဖစ္လဲ ဝမ္းေတာင္သာရဦးမွာ<br /><br />သီခ်င္းေခြကိုသူသြားယူေတာ့ အဖံုးကာဗာမွာသူမလက္ေရးႏွင့္ “ငါ့ကိုဘယ္ေတာ့မွမေမ့ပါနဲ႔”ဟုအဓိပၸါယ္ရသည့္အဂၤလိပ္စာျဖင့္ေရးထားျပီး ေအာက္နားေလးတြင္သူမနာမည္အရင္းကိုဆိုင္းထိုးထားတာေတြ႕ရသည္ ။<br />ေကာင္မေလးအတြက္ေက်းဇူးဆိုေသာစကားကိုအထပ္ထပ္ေျပာရလြန္းလို႕ထပ္ေျပာရမွာေတာင္သူ႔အေနႏွင့္႐ွက္လွျပီျဖစ္သည္ အစစအရာရာသူ႔အေပၚေကာင္းခဲ့တဲ့ေကာင္မေလးအတြက္ ေလာေလာဆည္တြင္အဖိုးအခအေနႏွင့္သူတံု႕ျပန္ႏိုင္ခဲ့တာဆိုလို႔ ဂစ္တာတီးျပီးသီခ်င္းဆိုျပျခင္းပဲ႐ွိသည္ ေကာင္မေလးလည္းထိုတစ္ခုတည္းကိုသာေတာင္းဆိုျမဲျဖစ္ခဲ့သည္။<br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_jtszohgbSXE/SmScRGrwWoI/AAAAAAAAAbA/aK7rzhOFQrw/s1600-h/801B052G5ci.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 219px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_jtszohgbSXE/SmScRGrwWoI/AAAAAAAAAbA/aK7rzhOFQrw/s320/801B052G5ci.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5360581274143578754" /></a><br />ေနဖင္ထိုးေအာင္အိပ္လိုက္ဦးမည္ဟုသူစိတ္ကူးထားသည့္စေနေန႔တစ္ရက္တြင္ျဖစ္သည္။(စကားအျဖစ္ေျပာရတာပါ ေနက ဖင္ကိုလာမထိုးပါ ဘယ္ေနရာကိုမွလည္းမထိုးပါ အခန္းကေနေရာင္ေတာင္သိပ္မဝင္ပါ) ေစာေစာစီးစီးတံခါးေခါက္သံေၾကာင့္အိပ္ယာမွလူးလဲထကာသြားဖြင့္ေပးလိုက္သည္။ အခန္းေ႐ွ႕မွာေရာက္ေနတာက မေတြ႔ျဖစ္တာၾကာျပီျဖစ္သည့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ သူ႔မ်က္ႏွာက မတင္မက်ၾကီး တစ္စံုတစ္ခုကိုအျပင္းအထန္စဥ္းစားေနပံုရသည္ အခ်ိန္ေတြၾကာေနျပီးမွ ခုလိုတစ္ေခါက္ျပန္ေတြ႕ရတာေတာင္ သာေၾကာင္းမာေၾကာင္းေတြမေမးမိၾက(သာေၾကာင္းမာေၾကာင္းမေမးၾကသလို ဘယ္လိုလဲ မဟန္ေတာ့ဘူးလား ေ႐ွာေတာ့မလားဟုလည္းမေမးမိၾကပါ)<br /><br />အခန္းထဲဝင္ထိုင္ေတာ့ထံုးစံအတိုင္းေရေမႊးနံ႔ကတေထာင္းေထာင္းထသည္။ ထိုသူငယ္ခ်င္းသည္ေရေမႊးအလြန္ဆြတ္သူျဖစ္ျပီး ေရေမႊးမဆြတ္တတ္သူ သူ႔အားလည္းမၾကာခဏအျပစ္တင္တတ္သူျဖစ္သည္ ။<br />“လူေ႐ွ႕သူေ႐ွ႕သြားတာ ေမႊးေမႊးၾကိဳင္ၾကိဳင္ေလးေနမွေပါ့”ဟု မၾကာခဏသူ႔အားေျပာတတ္သည္။<br />“ေမႊးေမႊးၾကိဳင္ၾကိဳင္မလိုပါဘူး နံနံေစာ္ေစာ္မျဖစ္ရင္ပဲရပါတယ္”ဟုသူကျပန္ေျပာတတ္သည္။<br /><br />သူကလူတစ္မ်ိဳးျဖစ္သည္(ႏွစ္မ်ိဳးျဖစ္ခ်င္၍လည္းမရပါ) <br />လွတပတမိန္းကေလးမ်ားအေမႊးနံ႕တစ္သင္းသင္းႏွင့္သူ႔ေ႐ွ႕ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားရင္ ပန္းေတြအျပည့္တင္လာသည့္ ေလွာ္သူမပါေသာေလွေလးတစ္စင္း သူ႔ေ႐ွ႕တင္ျငိမ့္ျငိမ့္ညင္ညင္ေလးစီးေမ်ာသြားသလိုၾကည္ႏူးပီတိ ဂြမ္းဆီထိျဖစ္ေနတတ္သူျဖစ္ျပီး<br /> ေရေမႊးန႔ံတေထာင္းေထာင္းႏွင့္ေယာက်ၤားၾကီးတစ္ေယာက္ေယာက္ သူ႔ေ႐ွ႕ကျဖတ္သြားရင္ေတာ့ နတ္ကေတာ္ၾကီးစိတ္ေဖါက္ျပီး သူ႔ေ႐ွ႕ကဂြ်မ္းထိုးခ်သြားသလို ေဝါ့…ေဝါ့…ထြီး ဟုအသံထြက္ေအာ္ခ်င္ေနသူျဖစ္သည္။ <br /><br />ထိုသူငယ္ခ်င္းက အသန္႔အျပန္႔ၾကိဳက္လြန္းသူျဖစ္၍ ပိုက္ဆံေပးဝယ္ရသည့္ေရေမႊးကိုဆြတ္ျပီး မသိရင္ ဘဝဘဝက ပါရမီေတြေၾကာင့္ထြက္လာရတဲ့ ေမြးရာပါကိုယ္သင္းရနံ႔အလားဂုဏ္ယူေနတတ္ျခင္းကိုသူအျပစ္မတင္ေတာ့ပါ။<br />ထိုေရေမႊးသည္ လူကိုသာမက ေခြးကိုသြားဆြတ္ရင္ေတာင္ ေမႊးလိမ့္ဦးမည္ဆိုတာကိုလည္း အက်ယ္အက်ယ္ခ်ဲ႕ေျပာမေနေတာ့ပါ ။ စကားနည္းရင္ရန္လည္းစဲေလသည္။<br /><br />“ေရာ့ ေလာေလာဆည္ဒါပဲဧည့္ခံစရာ႐ွိတယ္”<br />ေရတစ္ဗူးႏွင့္ဖန္ခြက္ႏွစ္လံုးယူလာျပီး ခြက္ထဲေရအျပည့္ေလာင္းထည့္ကာ သူငယ္ခ်င္းအားကမ္းေပးလိုက္သည္ သူလည္းတစ္ခြက္ယူသည္ ။<br />“ေဟ့ေရာင္ ဒီလမ္းထဲအဝင္ကြာ ဟိုထိပ္ဆံုးကအိမ္မွာျဖဴျဖဴေခ်ာေခ်ာအလန္းေလးတစ္ေဗြေလ မင္းသိလား”<br />“ေ႐ႊသုႏၵရီနဲ႔ေတြ႕ခဲ့ျပီနဲ႔တူတယ္ ေယာင္လို႔ေတာင္စိတ္ကူးနဲ႔မပစ္မွားေလနဲ႔ကိုယ့္လူ ပိုင္႐ွင္႐ွိျပီးသားကြ ေတာ္ၾကာ အလုပ္ပိတ္လို႔ငါ့ဆီခဏလာလည္မိပါတယ္ ေနရင္းထိုင္ရင္းဒုသနေသာျဖစ္ရတယ္လို႔ေတာ့အေျပာမခံပါနဲ႔”<br /><br />“ဟာ…ငါသိပါတယ္ကြ မင္းကလည္း ငါေျပာခ်င္တာကတျခား ဒီလိုကြ ငါေနတဲ့ျမိဳ႕ဘက္ကို တစ္ပတ္တန္သည္ ႏွစ္ပတ္တန္သည္ အဲေကာင္မေလးအျမဲလာတယ္ကြ ေတြ႔ဖူးေနက်ပဲ သိတာေပါ့ သူကေတာ့ငါ့ကိုဘယ္သိမွာလဲ အမႈမဲ့အမွတ္မဲ့ေနမွာေပါ့ သူတည္းတဲ့အိမ္ကဘာလဲသိလား”<br />“အင္း သူ႔အစ္မေတြအိမ္ျဖစ္မွာေပါ့ သူသြားေနက်ပဲေလ”<br />“ဘယ္ကလာသူ႔အစ္မအိမ္ျဖစ္ရမွာလဲ အဲဒီအိမ္ကနာမည္ၾကီးအိမ္ကြ ငါေရာက္ေတာ့မေရာက္ဖူးဘူး...ဒီလိုေဟ့....ဒီလို....”<br />သူ႔သူငယ္ခ်င္းသည္ အပီအျပင္ဖြေတာ့မည္ဆိုသည့္အထာျဖစ္ေရေလးတစ္ငံုေသာက္ ခြက္ကိုစားပြဲေပၚျပန္တင္ျပီး လွ်ာကိုအက်အနေနရာယူကာ(ပါးစပ္ထဲမွာပါပဲ) အသံကိုအတတ္ႏိုင္ဆံုးႏွိမ့္ခ်လွ်က္ သူ႔အားခေရေစ့တြင္းက် ေျပာျပေလေတာ့သည္...<br /><br /><br />နားေထာင္ရင္း နားေထာင္ရင္းျဖင့္….တျဖည္းျဖည္းႏွင့္အနီးကပ္ၾကားရသည့္သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ၏စကားသံထဲတြင္သံမႈန္<br /> သံစေတြကပ္ပါလာသလို နားထဲၾကမ္း႐ွ႐ွျဖစ္လာတာ သူခံစားရသည္ အသံကလည္းေနရာတေနရာတည္းကထြက္ေပၚလာျခင္းျဖစ္ေသာ္လည္း တခါတခါေဝးသြားလိုက္ တခါတခါနီးလာလိုက္....<br />သူ႔ႏွလံုးခုန္သံတို႕သည္လည္းတစ္ဒုန္းဒုန္းႏွင့္ဆူညံလာေနၾကသည္<br />ေခါင္းကလည္းတျဖည္းျဖည္းေနာက္က်ိလာသည္.....<br />တစ္တြတ္တြက္ႏွင့္အသံထြက္ေျပာဆိုေနေသာသူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ၏ပါးစပ္ကို လူေသတစ္ေကာင္အား ဖုတ္သြင္းေနသည့္ ေအာက္လမ္းဆရာ၏ မႏၱာန္႐ြတ္ေနသည့္ပါးစပ္အလားထင္မွတ္လာသည္<br />ေနာက္ဆံုးးးး<br />ေနာက္ဆံုးးးး<br />..................<br />....................<br />သူမွတ္မိလိုက္တာကေတာ့ သူ႔လက္ထဲကေရထည့္ထားသည့္ဖန္ခြက္သည္ သူ႔လက္မွလြတ္က်ျပီးၾကမ္းျပင္ေပၚသို႔အ႐ွိန္ျပင္းျပင္းျဖင့္က်ကာတစစီလြင့္စင္ကုန္ျခင္းျဖစ္ျပီး ထိုလြင့္စင္ေလေသာ ဖန္ခြက္ကြဲအစအနေတြႏွင့္အညီအံ့ၾသထိတ္လန္႔ျခင္း၊ မယံုၾကည္ႏိုင္ျခင္း၊ ေဝခြဲရခက္ျခင္းအစ႐ွိသည့္စိတ္ေစတသိက္တို႔သည္လည္း သူ႔ႏွလံုးေသြးေၾကာတစ္ဝိုက္ကိုဝုန္းဒိုင္းၾကဲကာစီးနင္းလိုက္ၾကျခင္းျဖစ္သည္။<br />“သုႏၵရီရယ္…..မင္း..မင္း ဘာေတြျဖစ္ေနတာလဲကြယ္....<br />အားလံုးကေတာ့...မင္းကို ဘုရင္မတစ္ပါးအလားပဲ....ခုေတာ့...ခုေတာ့.....မင္းး....က......<br />ဘယ္သူ႔ကိုမွမငဲ့ခ်င္ေနပါ ကိုထူးကိုေတာ့ငဲ့သင့္ပါတယ္...”<br /><br />ဤသို႔ျဖင့္ ထိုစေနေန႔မနက္ခင္းေလးသည္ ေမွာင္အတိက်သြားခဲ့သည္။<br />.............<br />“မင္းကိုအေမႊးနံ႔ၾကိဳက္တယ္လို႔ပဲငါထင္ခဲ့တာ လက္စသတ္ေတာ့မင္းက အပုပ္နံ႔ကိုလည္းဝတ္႐ံုတစ္ခုလို ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုး ဆင္ျမန္းတတ္ေသးတာပဲကိုး”<br /><br />“ဘာ!!! ဘာရယ္?? မင္းဘာေျပာတာလဲ”<br />………………<br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_jtszohgbSXE/SmSiBEDTvWI/AAAAAAAAAbI/4uBJnceg42M/s1600-h/346.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_jtszohgbSXE/SmSiBEDTvWI/AAAAAAAAAbI/4uBJnceg42M/s320/346.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5360587595628920162" /></a><br />……………….<br />“လာပါညီရ လိုက္ခဲ့ပါ ဒီမွာႏွစ္ေယာက္တည္းမို႔လို႔”<br />“လာပါဟ နင္ကလည္း အေဖၚရေအာင္ပါဆို အေပၚေရာက္ရင္ဝတ္ဖို႔အေႏြးထည္မ႐ွိလို႔လား ကိုထူးထဲကတစ္စံုပိုယူလာခဲ့မယ္ေလ ဓါတ္ပံုလည္းအတူ႐ိုက္ၾကရေအာင္”<br />အလွဆံုးဝတ္စားထားၾကသည့္ေ႐ႊသုႏၵရီႏွင့္ ကိုထူးတို႔ganting highlandတက္ရန္သူ႔အားမရမကေခၚေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။<br />“ဘာျဖစ္တာလဲညီရ ေငးေငးငိုင္ငိုင္နဲ႔ အိပ္ေရးပ်က္ျပန္ျပီလား”<br />“နင္ေနမေကာင္းဘူးလား အဲလိုမလုပ္နဲ႔ေလဟာ ငါ့အသိဆရာဝန္ကိုဖုန္းဆက္လိုက္မယ္ေနာ္ OK?”<br /><br />သူသည္အင္းမလုပ္ အဲမလုပ္ဘဲ ေၾကာင္တက္တက္ႏွင့္ႏွစ္ေယာက္စလံုးကိုေငးၾကည့္ေနဆဲျဖစ္သည္....<br />ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္မွပဲကိုထူးဘယ္ဘက္ရင္အံုက နီေစြးေနသည့္ေသြးတစ္ကြက္ကိုသူလွမ္းျမင္ရသည္<br />ျမားနတ္ေမာင္၏လက္ခ်က္ေလာ ? ေ႐ႊသုႏၵရီ၏လက္ခ်က္ေလာ ? သူမေဝခြဲႏိုင္ခဲ့။<br />သုႏၵရီ႕ကိုၾကည့္လိုက္ျပန္ေတာ့ႏႈတ္ခမ္းေထာင့္စြန္းက ယႏၱရားအတတ္ျဖင့္ဆင္ယင္ထားသည့္ေကြးေကြးညႊန္႔ညႊန္႔အျပံဳးတစ္စံုႏွင့္အတူသူမရင္ဘတ္က သံပါတ္ေပးထားသည့္စက္႐ုပ္ႏွလံုးသားတစ္ခု<br />ေခတ္ပေယာဂေၾကာင့္ေလာ ၊ သူမ၏ဘဝေပးေလာ? သူလံုးဝမသိႏိုင္ခဲ့ပါေလေတာ့<br />……………….<br /><a href="http://www.fileden.com/files/2009/5/9/2435898/05%20ShweThoneThaYi.mp3">ေ႐ႊသုႏၵရီ</a> <br /><br />ထိုညေနတြင္အလင္းမႈန္သဲ့သဲ့ေကာင္းကင္ေပၚက ပထမဆံုးထြန္းေတာက္လာသည့္ၾကယ္ေလးတစ္ပြင့္ကို ေငးေငးရီရီလုပ္ရင္း သူတိုးတိုးေလးညဥ္းမိသည္<br />“သုႏၵရီရယ္ မင္းကၾကိဳးေတြ တစ္ကယ္ပဲေပ်ာက္ခဲ့ျပီလားကြယ္”<br />ဝမ္းနည္းစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ၾကယ္ကေလးသည္ သူ႔ညဥ္းသံကိုမၾကားခဲ့ပါေလေတာ့။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6963972841839961495-1953216055673098783?l=thergyi72.blogspot.com' alt='' /></div>သားၾကီးhttp://www.blogger.com/profile/12167308997133501252noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-6963972841839961495.post-43724239600266692762009-07-17T09:06:00.000-07:002009-07-17T09:17:22.726-07:00♪….ေျခလက္…ေခါင္း ခါး.. စည္းဝါးနရီ…ပိုင္ႏိုင္ေလသည္...မိုးမလင္းမွီ...ေ႐ႊသုႏၵရီေရ... ကၾကိဳးေပ်ာက္မွာ..စိုးမိသည္.... ♬♫♪<br /><br />ေစာေစာစီးစီးသီခ်င္းသံေၾကာင့္သူလန္႔ႏိုးသြားခဲ့သည္။ ခ်က္ျခင္းေတာ့မထျဖစ္ေသး ၊ အိပ္ယာထက္တြင္ဆက္လက္မွိန္းေနရင္းသီခ်င္းသံကိုသူအသာအယာနားစြင့္ေနလိုက္သည္။<br /><br /> ♬…..ပရိတ္သတ္လက္ခုပ္သံၾကား....ယစ္မူးလြန္မွားမွျဖင့္.....ထိန္းမႏိုင္..သိမ္းမႏိုင္...<br />ယိမ္းယိုင္မလားကြယ္....ေမာင္ေတြးမခ်ိပါသည္...... ♫♪<br /><br />တစ္ဖက္ခန္းကာရာအိုေကစပီကာေဘာက္မွထြက္လာေသာအသံသည္ကိုထူး၏အသံမွန္းသူတန္းသိပါသည္ ကိုထူးသည္ သီခ်င္းကိုအသံအက်အန၊ အျဖတ္အေတာက္၊ အဆြဲအငင္ ေသေသခ်ာခ်ာျဖင့္သီဆိုႏိုင္သူေတာ့မဟုတ္ပါ။ အသံကလည္းအသံဝါၾကီးျဖစ္သည္(အသံနီ႐ွိသလားမသိပါ)<br />သီခ်င္းလည္းဆိုေလ့႐ွိသူေတာ့မဟုတ္ပါ ၊ ကိုထူးဘဝတစ္ခုလံုးတြင္အစမွအဆံုးထိမွတ္မိသည့္သီခ်င္းသည္ အေရအတြက္အားျဖင့္လက္ဆယ္ေခ်ာင္းပင္ျပည့္လိမ့္မည္ဟုသူမထင္... ယခုေ႐ႊသုႏၵရီအပုဒ္အပါအဝင္ေပါ့<br /><br />ေ႐ႊသုႏၵရီသီခ်င္းကိုလည္းခုရက္ပိုင္းေလာက္မွဖြင့္ၾကည့္လိုက္ ျပန္ဆိုလိုက္လုပ္ေနျခင္းျဖစ္သည္။<br />ဒီသီခ်င္းကိုမွေကာက္ကာငင္ကာၾကိဳက္ရလြမ္းရသည့္အေၾကာင္းရင္းလည္း႐ွိခဲ့ေလသည္။<br />ျမားနတ္ေမာင္သည္ အလြန္လက္သရမ္းသူသာျဖစ္ေပမည္ အပူမ႐ွာခ်င္သူ(အေအးကိုလည္းမ႐ွာေလာက္သူ)လူပ်ိဳၾကီးကိုထူး၏ရင္ဘတ္ကိုမွမ်က္ႏွာလႊဲကာ ခဲျဖင့္မပစ္ပဲ ျမားျဖင့္ပစ္ခဲ့ေလသည္။<br />……………………<br />မိုးေပၚကနတ္သမီးေလးလို႐ုတ္ျခည္းသူတို႔ဆီေရာက္ခ်လာေသာထိုေကာင္မေလးကို “ေ႐ႊသုႏၵရီ”ဟုသူတို႔အမည္တပ္လိုက္ၾကသည္၊ ေကာင္မေလး၏လက္ထဲတြင္“ေ႐ႊသုႏၵရီ”<br />သီခ်င္းအေခြပါလာသည္ကိုအစြဲျပဳ၍ျဖစ္သည္။လက္ထဲတြင္သီခ်င္းပါလာခဲ့ေသာ္လည္း ရင္ဘတ္ထဲတြင္သီခ်င္းပါမလာခဲ့ေသာ သူမသည္သီခ်င္းဆိုျခင္းအမႈကိုေတာ့လံုးဝ ဝါသနာမပါပါေလ။ထိုအေခြကိုလည္းတစ္စံုတစ္ေယာက္က လက္ေဆာင္ေပးလိုက္ျခင္းသာျဖစ္ေၾကာင္းသိရသည္ ဘာပဲေျပာေျပာ ထိုသီခ်င္းကိုသူတို႔ခ်စ္သလို ထိုေကာင္မေလးကိုလည္းသူတို႔အားလံုးခ်စ္ၾကေလသည္။<br /><br />“ၾကိဳက္တဲ့ေကာင္Qခ်င္သေလာက္Q၊ ရန္ေတာ့မျဖစ္ေၾကး ေနာက္ျပီးတစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႔ျငိသြားရင္ က်န္တဲ့လူေတြအကုန္ေနာက္ဆုတ္ေပး”<br /><br />သူတို႔အားလံုးၾကားကတိုးတိုးတိတ္တိတ္ဥပေဒျဖစ္သည္။ထိုဥပေဒကိုထုတ္ျပန္သူမွာကိုထူးျဖစ္သည္။<br />ထိုဥပေဒကိုအားလံုးလိုက္နာၾကေလသည္ မလိုက္နာတာကသူတစ္ေယာက္တည္းျဖစ္သည္ ။<br />“ဒီဥပေဒထဲမွာက်ေနာ့္ကိုထည့္မတြက္ပါနဲ႔ က်ေနာ္လိုက္နာစရာအေၾကာင္းမ႐ွိသလို ေဖာက္ဖ်က္ဖို႔လည္းအေၾကာင္းမ႐ွိဘူး ႐ွင္း႐ွင္းေျပာမယ္ဗ်ာ... စိတ္ကိုမဝင္စားဘူး”<br />သူကပဲေျပာရေသး ဆိုသည့္အၾကည့္ျဖင့္တခ်ိဳ႕ကသူ႔ကိုၾကည့္သြားၾကသည္ တခ်ိဳ႕ကလည္းျပိဳင္ဘက္တစ္ေယာက္အလိုလိုေလွ်ာ့ေနေလသျဖင့္ဝမ္းသာသြားၾကသည္။<br />“မင္းကေတာ့အလာၾကီးပဲ”ဟုကိုထူးကသူ႔အားရယ္က်ဲက်ဲျဖင့္ျပန္ေျပာေလသည္။<br />“က်ေနာ္ကအလႅာဟ္ၾကီးမဟုတ္ဘူး ဗုဒၶဘာသာဗ်”<br />သူကကိုထူးအားအရယ္မက်ဲတက်ဲျဖင့္ျပန္ေျပာေလသည္။<br /><br /><br />သူသည္တခါတခါေနရင္းထိုင္ရင္းအသားလြတ္စိတ္ၾကီးဝင္ေနသူသာျဖစ္သည္<br />The antsသီခ်င္းထဲက“တစ္ရာ့ကိုး တစ္ရာ့တစ္ဆယ္ အိမ္ေပါက္ေစ့ေလွ်ာက္လို႔လည္ လူမေလးေခြးမခန္႔တယ္ အသံခ်ဲ႕စက္သိပ္ၾကိဳက္တယ္”ဟူသည့္စာသားသည္ သူ႔ကိုေစာင္းျပီးဖြဲ႔ဆိုထားျခင္းေတာ့မဟုတ္ေလာက္၊ ဒဲ့ျပီးဖြဲ႔ဆိုထားျခင္းသာျဖစ္ေလာက္သည္။<br />သူသည္အလုပ္ဟုတ္တိပတ္တိမ႐ွိ ဘဝက ပတ္ခ်ာယမ္းေနေသာ္လည္း သူ႔ကိုေပးထားသည့္ အလြန္စုတ္ျပီး ျခင္လည္းအလြန္ေပါေသာ ၊ဂ်ပိုးလည္းအလြန္ကိုက္ေသာ ေနရာထိုင္ခင္းက်ဥ္းက်ဥ္းကေလးတစ္ခုတြင္ ဘုရင္လိုေနျပီး ဘုရင္လိုအိပ္သူျဖစ္သည္ သန္လ်က္ရယ္၊ ေမာင္းမမိႆံရယ္မပါတာပဲကြာျခားသည္။<br /><br />တေန႔တေန႔သူ႔အေတြး သူ႔စိတ္ကူးတို႔သည္ သူ႔ထက္အရပ္ျမင့္ၾကေလသည္။<br />ငပိေၾကာ္ႏွင့္ထမင္းျဖဴခ်ည္းစားရသည့္ရက္မ်ိဳး႐ွိခဲ့သည့္တိုင္ သူသည္ဟိတ္ၾကီးဟန္ၾကီးတခြဲသားႏွင့္အခန္းထဲတြင္အက်အနတင္ပ်ဥ္ေခြထိုင္ကာ<br />မိန္႔မိန္႔ၾကီးစားတတ္ေနေလသည္။<br />……….<br />ေ႐ႊသုႏၵရီဘြဲ႕အမည္ခံေကာင္မေလးသည္ အေပၚကပဲၾကည့္ၾကည့္ ေအာက္ကပဲၾကည့္ၾကည့္ ေသလိုက္လို႔ရေအာင္လွသူေလးျဖစ္သည္။(ေ႐ွ႕ကၾကည့္လည္းယဥ္တယ္ ေနာက္ကၾကည့္လည္းယဥ္တယ္... အဲဒါကေ႐ွးေဟာင္းသီခ်င္းပါကြယ္)<br />စေတြ႔ကတည္းက ေကာင္မေလးသူ႔ကိုၾကည့္သည့္အၾကည့္ကတစ္မ်ိဳးၾကီးျဖစ္ေနမွန္းသူသိပါသည္။<br />စေတြ႔ကတည္းက ေကာင္မေလးကိုျပန္ၾကည့္သည့္သူ႔အၾကည့္ကလည္း ႏွစ္မ်ိဳးၾကီးျဖစ္မေနမွန္းေကာင္မေလးသိခ်င္သိပါမည္။<br /><br />ျမန္မာျပကၡဒိန္တြင္သၾကန္အက်ေန႔ဟုတိတိက်က်ေရးျပထားေသာ ေသာေန႔လည္ခင္းတစ္ခုတြင္ျဖစ္သည္။<br />လူငယ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား၏ပါးစပ္မွသၾကၤန္ရနံ႔ႏွင့္အတူ အယ္လကိုေဟာရနံ႔ပါပူးေပါင္းထြက္လာသည့္ေန႔တေန႔တြင္ျဖစ္သည္။<br />ထို႔ထက္ပို၍ တိတိပပဆိုရေသာ္ သူသည္ သူတစ္ေယာက္တည္းမင္းမူေနသည့္အခန္းထဲက ေကာ္ေဇာခင္း ေခါင္းအံုး ေစာင္ အစ႐ွိသည့္ေနရာမ်ားတြင္ ေျခကုပ္ယူကာ ပုန္ကန္ျခားနားလွ်က္႐ွိေနသည့္ဂ်ပိုးမ်ားအား လွည္းေနေလွေအာင္း ျမင္းေဇာင္းမက်န္ လက္သံေျပာင္ေျပာင္ျဖင့္လိုက္လံႏွိမ္နင္းလွ်က္႐ွိေသာေန႔တစ္ေန႔တြင္ျဖစ္သည္။<br /><br />ေ႐ႊသုႏၵရီအမည္႐ွိေကာင္မေလးသည္ ဆိုင္းမဆင့္ ဗံုမဆင့္ဘဲ စတီးခ်ိဳင့္တစ္လံုးသာဆင့္လွ်က္သူ႔အခန္းသို႔ ေရာက္ခ်လာသည္။ ျပီးေနာက္ အေမွာင္ေရာင္မ်ားမ်ားသူ႔အခန္းထဲက သီခ်င္းေလး တေအးေအးျဖင့္ ဂ်ပိုးေတြကိုလိုက္ျပီးေသဒဏ္စီရင္ေနေသာသူ႔အားေတြ႔လိုက္ရာအလြန္အံ့ၾသသြားေလသည္။<br /><br />“သၾကၤန္တြင္းၾကီး႐ွင့္ အသက္မသတ္ရဘူး”<br />“ဒါဆိုလည္း ဂ်ပိုးေတြကိုေျပာျပလိုက္ သၾကၤန္တြင္းၾကီး အေသြးမေသာက္ရဘူးလို႔”<br /><br />လွည့္မၾကည့္ဘဲျပန္ေျပာလိုက္သည့္သူ႔စကားေၾကာင့္ေကာင္မေလးနည္းနည္းညစ္သြားပံုရသည္။<br />“သူတို႔ကလူမွ မဟုတ္တာ ဘယ္လိုေျပာလို႔ရမွာလဲ”<br />“သူတို႔လူမဟုတ္မွန္းသိလို႔ပဲ လူဟုတ္ေနတဲ့ငါကသေဘာထားၾကီးၾကီးနဲ႔ေစာင့္ပါေသးတယ္ သူတို႔စမကိုက္မခ်င္းငါက စမသတ္ဘူး”<br />“အယ္..ဒုကၡပဲ”<br />အေတာ္ေျပာရဆိုရခက္တဲ့ လူပဲ ဟုေကာင္မေလးေတြးမိသည္<br />ေ႐ႊသုႏၵရီသည္ ေခ်ာစုခင္လည္းမဟုတ္ေလသျဖင့္“ဘယ္လိုလူၾကီးလည္းေဟ့ ေတြးရသိပ္ခက္တာပဲ”လို႔ေတာ့မညည္းပါ။<br /><br /><br />“ငါေသေသာ္ ငါ့အႏုပညာေတြက်န္အံ့”ဟုေၾကြးေၾကာ္ေသာ ကဗ်ာဆရာလို “ငါေ႐ြ႕ေသာ္ ငါ့ဂ်ပိုးေတြက်န္အံ့”ဟုေၾကြးေၾကာ္ခဲ့ပံုရေသာ အရင္ဒီအခန္းကိုေနသြားသူသည္ ေနာက္မွေရာက္လာသူသူ႔အတြက္ ဂ်ပိုးမ်ားအား ဗုန္းေဘာလေအာ ခ်န္ပစ္ခဲ့ေလသည္။<br />ညတစ္ညမွာသူ႔အတြက္ ၅နာရီတိတိအိပ္ခ်ိန္႐ွိတယ္ဆိုပါစို႔ ၊ ၅နာရီထဲက တစ္နာရီသည္ စေကၠာမအတတ္ပညာျဖင့္ ေျမလွ်ိဳးေနၾကသည့္ဂ်ပိုးမ်ားအားလိုက္လံႏွိမ္နင္းရသည့္နာရီျဖစ္သည္ လက္က်န္ေလးနာရီထဲက တစ္နာရီသည္ angel မဟုတ္ေသာ္လည္း အေတာင္ပံကိုယ္စီေတာ့ပါၾကသည့္ ျခင္မ်ားအားလိုက္လံသုတ္သင္ရသည့္နာရီျဖစ္သည္ လက္က်န္သံုးနာရီထဲကတစ္နာရီသည္ သူ႔ဘဝ၏အဆင္မေျပမႈမ်ားအား နဖူးေပၚလက္တင္ရင္း သက္ျပင္းၾကီးမ်ားအခါခါခ်လွ်က္ စဥ္းစားေတြးေတာေနရသည့္နာရီျဖစ္သည္ ထို႔ေၾကာင့္လက္က်န္ႏွစ္နာရီသာ သူ႔အတြက္အိပ္ခ်ိန္႐ွိေလသည္။<br /><br />ဒီၾကားထဲဂေယာက္ဂယက္အိပ္မက္ေတြ ထပ္မက္ရသည့္ညမ်ိဳးဆို သူသည္အလြန္အိပ္ေရးပ်က္ရေတာ့၏။<br />ျခင္မ်ားကိုႏွိမ္နင္းရာ၌သူသည္ “မိုးပ်ံလက္ဝါး”သိုင္းျဖင့္ႏွိမ္နင္းျခင္းျဖစ္ျပီး ဂ်ပိုးမ်ားကိုေတာ့ “ေျမလွန္တုတ္ထိုး”သိုင္းကြက္ျဖင့္ဖယ္႐ွားရေလသည္။<br /><br />“က်မကအျပင္မွာခ်ိဳင့္တစ္လံုးနဲ႔မိုးတိုးမတ္တတ္ၾကီး႐ွင့္ အထဲမေခၚေတာ့ဘူးလား”<br />ေကာင္မေလးစကားေၾကာင့္သူလည္းအခန္းဝသို႔တျဖည္းျဖည္းခ်င္းလွမ္းလာျပီး ေကာင္မေလးအားေျခဆံုးေခါင္းဆံုးၾကည့္ေလသည္။ ေျခဆံုးေခါင္းဆံုးဆိုရာ၌ ဖိုးကာသီခ်င္းထဲကလို နဖူးကစ ေျခဖ်ားထိကိုဆိုလိုျခင္းမဟုတ္ပါ ဆံပင္ကစ ဖိနပ္ထိကို အားမနာလွ်ာမက်ိဳး စူးစူးရဲရဲၾကီးၾကည့္ပစ္လိုက္ျခင္းျဖစ္သည္ ျပီးေနာက္ သူ႔ႏႈတ္မွစကားသံတခ်ိဳ႕ေလးေလးပင္ပင္ၾကီးထြက္လာသည္...<br />“ဝင္ပါ ထိုင္ပါ ရပါတယ္ တခုေတာ့႐ွိတယ္ေနာ္ ငါ့အခန္းထဲဝင္ျပီးသြားလို႔ကေတာ့ မင္းအခန္းမင္းျပန္ေရာက္တာနဲ႔ အတြင္းခံကအစ စင္စင္ၾကယ္ၾကယ္ေဆးဖို႔သာျပင္”<br />“႐ွန္”<br />ၾကည့္ရတာ ႐ွင္ ဟုအသံထြက္ခ်င္ပံုရသည္ သို႕ေသာ္လည္းေကာင္မေလးမပီျပင္ေတာ့ပါ မ်က္ႏွာမွာရဲခနဲျဖစ္သြားသည္ ေက်ာကလည္းအလိုလိုစိမ့္လာသည္ ကိုယ့္ေ႐ွ႕တည့္တည့္ကထြက္လာတဲ့စကားတစ္ခြန္းကိုေဘးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္စီမွာ႐ွိေနတဲ့နားေတြကၾကားျပီး ပခံုးႏွစ္ဖက္အလယ္မွာ႐ွိတဲ့ဦးေခါင္းကအံ့ၾသထိတ္လန္႔သြားတာကို ကိုယ့္ေနာက္တည့္တည့္က “ေက်ာ”ဆိုတာၾကီးက ဝင္စိမ့္ေပးရျခင္းမွာဆိုင္ေကာဆိုင္ရဲ့လားေတာ့မသိပါ ။<br />ေစာ္ကားလိုက္ေလျခင္းဆိုျပီးေတာ့လည္း ေကာင္မေလးအေတြးေရာက္သြားရသည္။<br />တကယ္ေတာ့လည္းေကာင္မေလး သူ႔စကားကိုဆံုးေအာင္နားမေထာင္ရေသး၍သာျဖစ္သည္။<br /><br /><span style="color:#cc0000;">(ဆက္ရန္….ခုေလာေလာဆည္ေတာ့ အိပ္ရန္ zzzzZZZZ )</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6963972841839961495-4372423960026669276?l=thergyi72.blogspot.com' alt='' /></div>သားၾကီးhttp://www.blogger.com/profile/12167308997133501252noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-6963972841839961495.post-48263653505438073252009-07-15T10:13:00.000-07:002009-07-15T10:21:34.033-07:00ဘေလာ့စစလုပ္ခ်င္းရခဲ့တဲ့ကြန္မန္႔ေတြကေတာ့ က်ေနာ့္ကိုဘေလာ့လုပ္နည္းသင္ေပးခဲ့တဲ့<a href="http://therngal.blogspot.com/">ကိုသားငယ္</a>ဆီကရယ္ photo shopသင္ေပးတဲ့ကိုျငမ္းလို႔သူ႔ကိုသူအမည္ခံယူထားတဲ့ဆရာတစ္ေယာက္ဆီကရယ္ပဲ႐ွိပါတယ္။ အဲဒီကစလို႔တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ၾကာသြားပါတယ္ ဘယ္သူမွေယာင္ျပီး(လမ္းမွားျပီး)ေရာက္မလာၾကပါဘူး ဆိုေတာ့…ကြန္မန္႔လည္းမ႐ွိဘူးေပါ့။<br />ေနာက္ျပီးက်ေနာ္ကစာေရးတာကိုဝါသနာမပါပါဘူး ကိုေရးတဲ့စာကိုကိုယ္တိုင္ဖတ္ရတာေတာင္အဆင္မေျပရင္ အျခားလူေတြအတြက္ပိုဆိုးျပီလို႔ယူဆထားလို႔ပါ အဲဒါေၾကာင့္ ေရးတာထက္ ဖတ္တာကိုပဲပိုၾကိဳက္တယ္ <br />မေမွ်ာ္လင့္တဲ့တစ္ရက္မွာ c-boxမွာcommentတစ္ခုတိုးလာတာေတြ႔ရတယ္ ၾကယ္ျပာဆိုတဲ့အစ္မဆီကပါ<br />က်ေနာ္ေရးတဲ့ေျခာက္အိပ္မက္ဆိုတဲ့ပိုစ္နဲ႔ပတ္သက္ျပီးဖတ္လို႔ေကာင္းတဲ့အေၾကာင္းဝင္ေရးထားတာပါ <br />ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္သြားပါတယ္ ခက္တာကအစ္မက အဲ့တုန္းကလင့္မေပးခဲ့ဘူး ၾကယ္ျပာဆိုတာပဲသိလိုက္တယ္ ။<br /><br /><br />ေနာက္ဟိုဒီေလွ်ာက္သြားရင္းအစ္မႏိုင္းႏိုင္းစေနဘေလာ့ကိုေရာက္သြားတယ္ ပထမဆံုးေရာက္ဖူးျခင္းပါ forward mailေတြထဲကေနႏိုင္းႏိုင္းစေနဆိုတဲ့နာမည္ကိုေတာ့ရင္းႏွီးေနတာေတာ္ေတာ္ၾကာပါျပီ အစကေတာ့ေယာက်ၤားတစ္ေယာက္လို႔ပဲထင္ခဲ့တယ္ ဘေလာ့ေရာက္မွမဟုတ္မွန္းသိတယ္ အဲဒီမွာက်ေနာ္ပထမဆံုးcommentေပးျဖစ္သြားတယ္ အစ္မစာေတြအျမဲဖတ္ဖူးေပမယ့္ဘေလာ့ကိုေတာ့ခုမွေရာက္ဖူးတဲ့အေၾကာင္းေပါ့ ေနာက္တစ္ေန႔လည္းက်ေရာ အစ္မဘေလာ့ကိုသြားထပ္လည္ေတာ့ က်ေနာ့္ဘေလာ့လင့္ကို “ဖတ္စရာေလးေတြ”ဆိုတဲ့ေနရာမွာခ်ိတ္ထားတာေတြ႔လိုက္ရတယ္ ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္သြားပါတယ္ ကိုယ့္ဘေလာ့ကို သူမ်ားဘေလာ့မွာလင့္ခ်ိတ္ထားတာကို ပထမဆံုးေတြ႔ဖူးျခင္းပါပဲ အဲဒီကစျပီးလာလည္တဲ့လူေတြသိသိသာသာတိုးလာပါတယ္ အဲဒီကမွတဆင့္ဘေလာ့ကာညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမေတြလည္းတိုးလာခဲ့ပါတယ္ <br /><br /><br />အစားအေသာက္ဘေလာ့၊နည္းပညာဘေလာ့၊ ရသေတြေပးစြမ္းတဲ့ဘေလာ့၊ ဘာသာေရးဘေလာ့အစ႐ွိသျဖင့္ေပါ့ အမ်ားၾကီး႐ွိၾကပါတယ္ အဲဒီထဲကမွ က်ေနာ့္ဘေလာ့ဟာ ဘာဘေလာ့လို႔ေျပာရမွန္းေတာင္မသိပါဘူး အဲဒါေၾကာင့္ပဲေရးခ်င္တာေလွ်ာက္ေရးတယ္ဆိုျပီးေခါင္းစီးမွာ တင္ထားလိုက္ေတာ့တယ္ ေနာက္ျပီး ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ ေကာင္းေကာင္းေရးပါမယ္ဆိုမွ က်ေနာ့္စာေတြက ေနရင္းထိုင္ရင္း ေပါ ေပါသြားတယ္ ဖတ္ဖူးသူေတြသိပါတယ္ က်ေနာ္လည္းမတတ္ႏိုင္ပါ။ <br />ခုေနာက္ပိုင္းစာေတြစိုက္လိုက္မတ္တတ္ျပန္ေရးျဖစ္ေနတာလည္း အစ္မခင္ဦးေမရဲ့ “ရဲရဲသာေရး မင္းေရးတတ္တယ္ဆိုတာအစ္မသိတယ္”ဆိုတဲ့ကြန္မန္႔တစ္ခုေၾကာင့္လို႔ေျပာရမယ္ စာေတြဆက္ေရးေနဖို႔အေကာင္းဆံုးေသာတြန္းအားတစ္ခုေပါ့ ေနာက္ျပီးအစ္မေကာင္းကင္ျပာရဲ့ “မင္းဘာေရးေရး ဒို႔ေတာ့လာဖတ္တယ္ ဗိုလ္ေအာင္ဒင္ေရ့”ဆိုတဲ့ကြန္မန္႔တစ္ခုေၾကာင့္လည္းျဖစ္ပါတယ္<br /><br /><br />ကြန္မန္႔မွာဝင္ဖဲ့တာေတာ့မၾကံဳဖူးေသးပါဘူး c-boxမွာေတာ့ႏွစ္ေယာက္က ဝင္သမသြားဖူးတယ္ ဘယ္သူမွန္းလည္းမသိတဲ့လူေတြကို ျပန္ေျပာရမွာနည္းနည္းပ်င္းတာနဲ႔ ဘာမွေတာ့မတံု႔ျပန္ျဖစ္ဘူး<br />ကြန္မန္႔ေပးတဲ့ေနရာမွာဘယ္သူအေကာင္းဆံုးလဲေတာ့က်ေနာ္လည္းမေျပာတတ္ပါ ကိုတင္တဲ့ပိုစ္မွာကြန္မန္႔တစ္ခုတိုးရင္ဘယ္သူမဆိုေပ်ာ္တာပါပဲ တခါတခါက်ေတာ့ ကိုကိုယ္တိုင္ေတာင္ အရမ္းဖတ္လို႔ေကာင္းတဲ့သူမ်ားပိုစ္တစ္ခုကိုဖတ္ျပီး ေနာက္ဆံုးဘာမွတ္ခ်က္ေပးရင္ေကာင္းမလဲမစဥ္းစားႏိုင္တာေတြၾကံဳဖူးပါတယ္ အဲဒါေၾကာင့္တစ္ခ်ိဳ႕ေတြရဲ့ “လာဖတ္တယ္” “ၾကိဳက္တယ္”ဆိုတဲ့တိုတိုတုတ္တုတ္ကြန္မန္႔ေတြရရင္လည္း သူတို႔ခမ်ာငါ့လိုပဲ ႐ုတ္တရက္ ဘာမွတ္ခ်က္ေပးရင္ေကာင္းမလဲ မစဥ္းစားႏိုင္လို႔ေနမွာပါေလလို႔ပဲေတြးတယ္။<br /><br /><br />ကိုေနေဒးသစ္ေရးတဲ့ကြန္မန္႔ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကိုေတာ့ အေတာ္သေဘာက်မိတယ္ ေတြ႔ဖူးသေလာက္ေပါ့<br />အေၾကာင္းရာအခ်က္အလက္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကိုျပန္ေကာက္ျပီး ပိုစ္တစ္ခုရဲ့ဆိုလိုရင္းအႏွစ္ကိုေသေသခ်ာခ်ာသိျပီးေတာ့မွကြန္မန္႔ျပန္တာမ်ိဳးပါ က်ေနာ္အားက်ပါတယ္ ။<br />ညီတဂ္ထားတာနဲ႔ဆိုင္ရဲ့လားေတာင္မသိ ေက်နပ္ႏိုင္ပါေစညီေလး ရာတေမ(အစ္မကိကိေခၚသလို)ေရးးး။<br />အဟမ္း…အဟမ္း….!!!! <br />တစ္ဆက္ထဲမွာပဲ … ေအာက္ပါပုဂၢိဳလ္မ်ားကို ကြ်ႏ္ုပ္သည္ tag ရေပလတၱံ :P<br />ရဖူးတဲ့အထဲကအၾကိဳက္ဆံုးကြန္မန္႔ ၊ဒါမွမဟုတ္ ကြန္မန္႔ေတြကိုပိုစ္အေနနဲ႔ေပါ့ <br />ေရးေတာ္မူၾကစမ္းကြယ္ ငွဲ ငွဲ ငွဲ…<br />ငွက္ကေလး<br />ျမဴးသွ်ရီ<br />ေမေလး<br />ခ်စ္ပါးေလး<br />တလႏြန္<br />ေမဇင္<br />ျဖဴစင္ၾကယ္<br />မီးမီးခ်စ္ <br />ေရးေပးၾကပါခင္ည ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6963972841839961495-4826365350543807325?l=thergyi72.blogspot.com' alt='' /></div>သားၾကီးhttp://www.blogger.com/profile/12167308997133501252noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-6963972841839961495.post-21995436953238964202009-07-11T09:32:00.000-07:002009-07-13T00:34:06.805-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_jtszohgbSXE/SljC8PBh4_I/AAAAAAAAAaw/K-HXtXjBeBI/s1600-h/emo_kiss.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_jtszohgbSXE/SljC8PBh4_I/AAAAAAAAAaw/K-HXtXjBeBI/s320/emo_kiss.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5357246096838091762" /></a><br />သူၾကည့္ဖူးေသာ႐ုပ္႐ွင္တစ္ခုတြင္ ဇာတ္လိုက္မင္းသားသည္ အသည္းလည္းကြဲေရာ အရက္ေတြေသာက္၊ ကားကိုတရၾကမ္းေမာင္းျပီး အက္ဆီးဒင့္ျဖစ္ကာ ေ႐ွာေလသည္။ သူဖတ္ဖူးသည့္သတင္းတစ္ခုတြင္ လူတစ္ေယာက္သည္ အသည္းလည္းကြဲေရာ အျမင့္ဆံုးတိုက္ေပၚကေနခုန္ခ်ျပီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အဆံုးစီရင္သြားေတာ့သည္။ သူ႔အသိတစ္ေယာက္သည္ အသည္းလည္းကြဲေရာ ေသနတ္မွန္လည္းမွန္ပေလ့ေစေတာ့ မိုင္းနင္းမိလည္း နင္းပေလ့ေစေတာ့ဟုသေဘာပိုက္ကာ စစ္ထဲသို႔ဝင္သြားေလသည္။<br />(ရာထူးၾကီးလည္းၾကီးပေလ့ေစေတာ့ဟု သေဘာပိုက္ မပိုက္သူမသိပါေခ်)<br />ဒီတစ္ခါသူ႔အသည္းကြဲလွည့္ျဖစ္သည္။<br />……………………….<br /><br />“ေနာက္တစ္ခါကိုနဲ႔ဒီလိုထပ္ခ်ိန္းေတြ႔ရင္ေလ ၾကိဳးတစ္ေခ်ာင္းယူလာမယ္ သိလား ကို႔လက္ေတြကိုေနာက္ျပန္ၾကိဳးတုပ္ထားခ်င္လို႔” <br />မ်က္ေစာင္းေလးဝင့္ကာ ေျပာလာသည့္ခ်စ္သူေကာင္မေလး၏စကားေၾကာင့္ သူရယ္ခ်င္သြားသည္။<br />သို႔ေသာ္…. ရယ္ခ်င္ရက္လည္းလက္တို႔သူမ႐ွိသျဖင့္ ရယ္ခ်င္စိတ္ကို စိတ္မွာပဲဆက္သိမ္းထားလိုက္သည္။<br />“ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ဖင္ျပန္ ေခါင္းျပန္ၾကည့္ျပီးပါျပီပြင့္ရယ္ ကိုလူစစ္စစ္ပါပဲ အဲ…လက္ႏွစ္ဖက္က ေမ်ာက္ျဖစ္ေနတာေတာ့ကိုလည္းမတတ္ႏိုင္ဘူး ဆိတ္ပါးစပ္ထပ္မပါတာကိုပဲ ၾကံဖန္ျပီးဝမ္းသာရေတာ့မယ္ ကို႔ကို မျငဴစူပါနဲ႔လားပြင့္ရယ္ ေဇာ္ပိုင္ေတာင္မွသီခ်င္းထဲထည့္ဆိုထားေသးတယ္ေလ..မင္းနဲ႔မွေမ်ာက္ျဖစ္ျပီကြယ္.. ဆိုျပီးေတာ့”<br />“ကိုကလည္း မင္းနဲ႔မွခ်စ္တတ္ျပီပါ သူ႔က်မွပဲ”<br /><br />အလွဆံုးမ်က္ေစာင္းေလးတစ္ခု သူထပ္ရျပန္သည္၊ ထိုမ်က္ေစာင္းေလးကိုသူအလြန္ခ်စ္ေလသည္။<br />“ကိုစဥ္းစားမိတယ္ပြင့္ရဲ့ ဒါဟာစူးစမ္းတတ္တဲ့ လူေတြရဲ့သဘာဝေၾကာင့္ပဲျဖစ္မယ္ ကိုတို႔နဲ႔ ခႏၶာကိုယ္ဖြဲ႔စည္းတည္ေဆာက္ပံုျခင္း လံုးဝမတူတဲ့ မ ဆိုတာကိုစိတ္ဝင္စားၾကတာေလ ဥပမာကြာ ကိုယ့္မွာမ႐ွိတာေတြ ပြင့္မွာ႐ွိေတာ့အံ့ၾသမိတယ္ အံ့ၾသတဲ့အေလွ်ာက္အဲဒါေတြကိုျမင္ခ်င္တယ္ ေတြ႔ခ်င္တယ္ ေနာက္ျပီး..အဟီး...ထိၾကည့္ခ်င္တယ္”<br />သူ႔စကားေၾကာင့္သူ႕ခ်စ္သူေကာင္မေလးသည္ ပါးစပ္မွေအာ္လွ်က္သူ႔ေက်ာျပင္ကို တဘုန္းဘုန္းထုေလသည္။<br />“…လူဇိုး…လူဇိုး...လူဇိုး...”<br /><br />“ကိုတို႔အေခၚအေဝၚေျပာင္းၾကရေအာင္ပြင့္ရယ္ ဘာျဖစ္တာလဲမသိဘူး ကို“ပြင့္”လို႔ေခၚတဲ့အသံၾကားရင္ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြက ဝိုင္းဝိုင္းျပီးရယ္ၾကတယ္ အရင္ကဒီလိုမဟုတ္ဘူး ခုမွဒီေကာင္ေတြဘာစိတ္ကူးနဲ႔ရယ္ေနၾကလဲမသိဘူး”<br />သူ႔ခ်စ္သူေကာင္မေလးနာမည္အျပည့္အစံုမွာ“ပြင့္ျဖဴသင္း”ျဖစ္သည္ သူကခ်စ္စႏိုးျဖင့္ အဖ်ားဆြတ္ျပီး“ပြင့္”ဟုေခၚသည္။ သူနဲ႔ရင္းႏွီးစကေရာ ခ်စ္သူဘဝေရာက္သြားခ်ိန္ထိ ပြင့္ ဟုသူတစ္လံုးတည္းေခၚတာ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြအသိပင္ သူမွတ္မိသေလာက္ သူတို႔ခ်ိန္းေတြ႔တဲ့ရက္ေတြမ်ားလာျပီးသည့္ေနာက္ပိုင္း ထို“ပြင့္”ဆိုေသာစကားကို သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြကရယ္လာၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္သူေကာင္မေလးနာမည္ကို အဖ်ားဆြတ္မေခၚခ်င္ေတာ့ အရင္းဆြတ္ျပီးေတာ့ပဲေခၚရန္ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ <br /><br />“ျဖဴသင္း”လို႕ေခၚျပန္ရင္လည္း မလွေလာက္ဘူးဟုသူထင္သည္ အခန္႔မသင့္လို႕ေခၚတဲ့အခ်ိန္လွ်ာခလုတ္တိုက္မိရင္ ေဘးလူမ်ားနားၾကားလြဲႏိုင္သည္။<br />ဥပမာ ျဖဴသင္းကို “ခ႐ုသင္း”ဟုလြဲၾကားသလိုမ်ိဳးေပါ့။ ခ႐ုသင္းျပီးရင္ သမင္ျဖဴပါမလာႏိုင္ဘူးလို႔ေတာ့ဘယ္သူမွအာမ မခံႏိုင္ေပ။<br />“ခုကစျပီး“ျဖဴ”လို႔တစ္လံုးတည္းေခၚမယ္ေလ ဟုတ္ျပီလား ဒီေကာင္ေတြကလည္း ဘာစိတ္ကူးနဲ႔လည္းမသိပါဘူးကြာ ကိုယ့္ခ်စ္သူကို ကိုပြင့္လို႔ေခၚတာရယ္စရာလား”<br />ထို႔ေနာက္ခ်စ္သူတို႔ႏွစ္ေယာက္သားတိတ္ဆိတ္သြားၾကျပန္သည္။ ခဏၾကာေသာ္ ေကာင္မေလးက ေစာေစာကသူ႔စကားကိုဘယ္လိုအဓိပၸါယ္ေကာက္ျပီးေတြးလိုက္ေလသည္မသိ ပါးစပ္မွေအာ္လွ်က္သူ႔ေက်ာျပင္ကို တဘုန္းဘုန္းထပ္ထုျပန္ေလသည္။<br />“…လူဇိုး…လူဇိုး...လူဇိုး...”<br /><br />“တစ္ကယ္လို႔အိမ္ကသေဘာမတူရင္ “ျဖဴ႕”ကို ကိုခိုးေျပးမယ္ေနာ္ လိုက္ရဲတယ္မဟုတ္လား”<br />“လိုက္ရဲတာမွဟိုဖက္ကမ္းေတာင္လြန္ေသး ပြင့္... အဲေလ.. ျဖဴေလ ကို႔ကိုမခြဲႏိုင္ဘူး အရမ္းခ်စ္တယ္”<br />သူ႔အတြက္ခ်စ္သူက အရာရာကိုစြန္႔လႊတ္ရဲသည္ဆိုသျဖင့္သူအလြန္ဝမ္းသာသြားမိသည္ ေကာင္မေလးကိုသူ႔ရင္ခြင္ထဲတရၾကမ္းဆြဲယူကာေပြ႕ထားလိုက္သည္ ။<br />ပါးေဖာင္းေဖာင္းလမင္းၾကီးသည္ကမၻာေျမေပၚကခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္ကိုေတြ႔ေလေသာ္ တ႐ုတ္ၾကီးတစ္ေယာက္၏ေလသံမ်ိဳးျဖင့္ “ဝမီၾကည့္ရဲဘူး ႐ွက္လယ္”ဟုေအာ္ကာ ေတြ႔ကရာတိမ္မည္းမည္းတစ္ခုတည္းသို႔ေျခစံုပစ္ဝင္ကာကိုယ္ေယာင္ေဖ်ာက္သြားေတာ့သည္။<br />ထို႔ေၾကာင့္သူတို႕ညသည္ ေမွာင္သထက္ေမွာင္လာခဲ့သည္။ တစံုတစ္ေယာက္၏လက္ျဖင့္ၾကဲခ်ထားသလို ဟိုမွသည္မွၾကယ္စင္တို႔သည္လည္း လက္သထက္ လက္လာေနခဲ့သည္။ <br />……………<br /><br />ေနာက္ပိုင္းတြင္သူ႔ေကာင္မေလးသည္ တစ္ကယ္ပဲခိုးရာလိုက္ေျပးခဲ့သည္ သို႔ေသာ္ သူ႔ေနာက္ကိုလိုက္ေျပးျခင္းမဟုတ္ အျခားတစ္ေယာက္ေနာက္ကိုလိုက္ေျပးသြားျခင္းသာျဖစ္သည္<br />ဆိုရရင္…. သူသည္ အသည္းျဗန္းျဗန္းကြဲေလသည္။ <br />“ေၾသာ္..ငါဒီဘဝျဖဴနဲ႔မေပါင္းရေတာ့ပါလား ေၾသာ္..ငါဒီဘဝအျခားေနာက္တစ္ေယာက္နဲ႔ ေပါင္းရေတာ့မွာပါလား...<br />ေၾသာ္… ျဖဴ႕ႏႈတ္ခမ္းလွလွေလးေတြကိုငါမနမ္းရေတာ့ပါလား...ေၾသာ္...အျခားႏႈတ္ခမ္းလွလွေလးေတြကို ငါနမ္းရေတာ့မွာပါလား ေကာင္မေလးေရ ခ်စ္ခြင့္ရခဲ့တဲ့ေန႔ေတြညေတြအတြက္ေက်းဇူးပါကြယ္ မင္းမ႐ွိဘဲနဲ႔ေတာ့ေနရတာ ေၾကာင္စီစီၾကီးပါ ေသတာပဲေကာင္းပါတယ္”<br />သူသည္ သတ္ေသရန္ဆံုးျဖတ္လိုက္ေလသည္။<br /><br />ထို႔ေနာက္သူ႔တူေလးတစ္ေယာက္၏ေသနတ္ကိုအိမ္သားမ်ားမ႐ွိခိုက္တိတ္တဆိတ္ယူလာခဲ့သည္။ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ရပ္ကိုခိုင္ခိုင္မာမာခ်ထားခဲ့ျပီျဖစ္သည္ ျဖစ္ေလရာဘဝတြင္ယခုကဲ့သို႔က်န္ေနရစ္ရျခင္းအျဖစ္မွေဝးရပါရန္ဘုရားတြင္သူေနာက္ဆံုးဆုေတာင္းသည္ အိမ္အတြက္ေနာက္ဆံုးႏႈတ္ဆက္စာတစ္ေစာင္ေရးခဲ့ရန္လည္းသူစိတ္ကူးမိသည္ ႐ုတ္တရက္ဘာေရးရမယ္မွန္းမသိ “သားမိုက္ကိုခြင့္လြတ္ပါ သားခ်စ္သူေခၚရာေနာက္လိုက္ေျပးသြားပါျပီ”လို႔ေတာ့ေရးလို႔မျဖစ္ေခ် ထိုစာမ်ိဳးကားလင္ေနာက္လိုက္ေျပးသူမိန္းကေလးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေရးေလ့႐ွိသည့္စာသာျဖစ္သည္။ ေနာက္ဆံုးဘာေရးရမယ္မွန္းမသိသျဖင့္ဘာမွလည္းမေရးျဖစ္ခဲ့ေတာ့။<br />“အားလံုးကိုႏႈတ္ဆက္ခဲ့တယ္ ဘဝတစ္ခုမွာငါတို႔ေတြျပန္ဆံုေတြ႕ၾကမယ္” သူ႔ႏႈတ္မွထိုသို႔ေရ႐ြတ္ျပီးေနာက္ ယူလာခဲ့သည့္ေသနတ္ကိုသူ႔နားထင္တြင္ေတ့၊မ်က္လံုးကိုမွိတ္၊ ေမာင္းကိုဆြဲျပီးပစ္ခ်လိုက္ေလသည္။ <br /><br />ဖြားကနဲလႊင့္စင္ကုန္သည့္အရာမ်ားသည္ ယမ္းလည္းမဟုတ္ ေသြးလည္းမဟုတ္ဘဲ ေရေတြသာျဖစ္ေနသည္ကိုသူေတြ႔လိုက္ရသည္ <br />“ေၾသာ္…ေမ့ေနလိုက္တာ ငါ့တူေလးေသနတ္ကသၾကၤန္မွာေဆာ့တဲ့ေရေသနတ္ၾကီးကိုးဟ ေသနတ္တိုင္းလည္းလူဘယ္ေသပါ့မလဲေလ”<br />တူေလးေသနတ္ကလူမေသသျဖင့္ တူၾကီးေသနတ္ကိုလည္း သူယူမေနေတာ့ေပ တူၾကီးရဲ့ေသနတ္ကား တဖုန္းဖုန္းတဒိုင္းဒိုင္းႏွင့္အသံအလြန္က်ယ္သည့္ က်ိဳက္ထီး႐ိုးေသနတ္ျဖစ္ေန၍ျဖစ္သည္။<br />“အပ်ိဳၾကီးေတြကိုပစ္မယ္”ဟူသည့္စာတန္းလည္းေသနတ္တြင္ပါ႐ွိေနသည္ျဖစ္ရာ အပ်ိဳၾကီးမဟုတ္သည့္သူ႔ကိုပစ္စရာအေၾကာင္းမ႐ွိေတာ့ေပ။<br /><br /><br />ထို႔ေနာက္သူ႔အဖိုးအ႐ြယ္ေကာင္းစဥ္ကေတာလိုက္ရာတြင္လက္စြဲေတာ္အျဖစ္သံုးခဲ့သည့္ ေျပာင္း႐ွည္အမဲလိုက္ လုပ္ေသနတ္ကိုမခ်လာသည္ ျမင္ဖူးေနက်အဖိုးလုပ္သလိုယမ္းေတြ ခဲေတြကိုေသေသခ်ာခ်ာေထာင္းထည့္သည္ အားလံုးျပီးေသာ္ နားထင္ကိုခ်ိန္ၾကည့္ရာ ေျပာင္းကမဟားတရား႐ွည္သျဖင့္အဆင္မေျပေပ နဖူးကိုလည္းခ်ိန္မရျပန္ သူ႔လက္တိုလြန္း၍မဟုတ္ ေသနတ္ကေျပာင္းဝကေန ဖင္အထိကိုအလြန္႐ွည္လြန္းေန၍သာျဖစ္သည္ သူ႔အဖိုးသည္ အရပ္႐ွည္သလို လွ်ာလည္း႐ွည္သည္ လက္စြဲေတာ္အမဲလိုက္ေသနတ္ကိုေတာင္သူ႔လို႐ွည္႐ွည္ၾကီးလုပ္ထားတာသာၾကည့္ေတာ့ သူ႔အဖိုးတြင္မ႐ွည္တာဆိုလို႔တစ္ခုသာ႐ွိသည္ ထိုအရာကား“စိတ္”ပင္ျဖစ္ေတာ့သည္။<br /><br />ကိုယ့္ဘာသာကိုအဆင္မေျပသျဖင့္ “ငါသတ္ေသမလို႔ပါဟ လက္နဲ႔မမွီလို႔ ေမာင္းတစ္ခ်က္လာျဖဳတ္ေပး”ဆိုျပီးအျခားလူကိုအကူအညီေတာင္း၍လည္းရမည္မဟုတ္၊ ထို႔ေၾကာင့္ေသနတ္ျဖင့္သတ္ေသရန္ကိုသူလက္ေလွ်ာ့လိုက္ေလသည္။<br /> <br />ၾကိဳးဆြဲခ်ေသရင္ေရာ ? ဒါလည္းမေကာင္းႏိုင္ပါေပ မ်က္လံုးၾကီးျပဴး လွ်ာၾကီးထြက္ျပီး မသာအလွပ်က္မည့္ကိစၥ၊ သူသည္ေသတာေတာင္အလွပ်က္မွာေၾကာက္သူျဖစ္သည္ မေသခင္ကလည္းမလွ၍ျဖစ္သည္။ ေရထဲခုန္ခ်ရင္ေရာ? ဒါလည္းမေကာင္းႏိုင္ဟုသူယူဆသည္သူတို႔ဆီက ျမစ္ေတြ ေခ်ာင္းေတြ အင္းအိုင္ေတြကေရေတြသည္ ကိုယ္မျမင္ႏိုင္သည့္ ဘက္တီးရီးယားေတြ အမႈိက္ေတြ စြန္႔ပစ္ပစၥည္းေတြ ဖိနပ္အစုတ္ေတြအရည္ေပ်ာ္ေရာသမေမႊထားသည့္ေရျဖစ္ႏိုင္သည္ ထိုညစ္တီးညစ္ပတ္အရည္မ်ားကိုယ္ခႏၶာထဲဝင္ျပီးမႊန္းၾကပ္ကာေသဆံုးရမည့္အေရးသည္ ႐ႊံစရာၾကီးျဖစ္သည္။ <br /><br /><br />တိုက္ေပၚကခုန္ခ်သတ္ေသရင္ေရာ? ဒါလည္းမျဖစ္ျပန္ သူသည္အျမင့္ေၾကာက္သူျဖစ္သည္၊ ခုန္မခ်ရေသးခင္မူးလဲေနမွျဖင့္ဒုကၡ သူသည္မေတာ္တဆsupermanလိုပ်ံသန္းႏိုင္သည့္ပါဝါမ်ိဳး႐ွိခဲ့ရင္ေတာင္အျမင့္ကိုေတာ့ပ်ံလိမ့္မည္မဟုတ္<br />ႏွစ္ထပ္တိုက္ေခါင္မိုးေက်ာ္႐ံုသာပ်ံမည့္သူျဖစ္သည္ ထို႔ထက္နိမ့္ခ်င္လည္းနိမ့္လိမ့္ဦးမည္ျဖစ္သည္။ဓါတ္တိုင္ေတြ၊သစ္ပင္ေတြျငိလည္းျငိပေလ့ေစေတာ့ ေနာက္မွၾကည့္႐ွင္းမည္။ အျမင့္ကိုေတာ့သူအလြန္ေၾကာက္ေလသည္ ။ အျမင့္ကိုပဲေၾကာက္ျပီး“ေဒၚျမင့္”ကိုေတာ့မေၾကာက္ဘူးလားဟုေမးလာရင္ ေဒၚျမင့္ကိုလည္းသူေၾကာက္ပါသည္ ။ေဒၚျမင့္ဆိုတာစိန္ေဗဒါ၏ညီမ မဟုတ္ေသာ္လည္းလက္သံေတာ့အလြန္ေျပာင္သည့္သူတို႔ေက်ာင္းက ဆရာမ အပ်ိဳၾကီးျဖစ္သည္။ <br /><br />မေတာ္တဆsupermanမ်ားျဖစ္သြားရင္ သူ႔တြင္လုပ္ရန္စိတ္ကူးႏွစ္ခု႐ွိသည္ ။ပထမတစ္ခုမွာ ျမန္မာျပည္ကိုဒုကၡအေပးဆံုးလူတစ္ေယာက္ကို႐ွာျပီး လက္ျပန္ၾကိဳးတုပ္ကာ ငမန္းေပါေသာပင္လယ္ထဲပစ္ခ်ရန္ျဖစ္သည္။ ဒုတိယစိတ္ကူးမွာ အေနာက္ႏိုင္ငံသို႕ပ်ံ သန္းသြားျပီး <br />miley cyrusအားခိုးယူကာလူသူအေရာက္အေပါက္မ႐ွိေသာကြ်န္းတစ္ကြ်န္းသို႔ေဆာင္က်ဥ္းသြားျပီးႏွစ္ေယာက္<br />သားအသက္ထက္ဆံုးအတူေနထိုင္သြားရန္ျဖစ္သည္ ။ “သမီးမိုက္ကိုခြင့္လႊတ္ပါ”ဆိုျပီးMileyသည္အေဖျဖစ္သူ Billy ray cyrus ဆီေနာက္ဆံုးႏႈတ္ဆက္စာေရး မေရးေတာ့သူမသိႏိုင္ေပ mileyရဲ့ရည္းစားJustin gastonကိုေတာ့ အဆိုေတာ္မ်ိဳးေၾကာ့ျမိဳင္၏အကူအညီျဖင့္ ကမၻာၾကီးအျပင္ဘက္ထုတ္ထားရမည္ျဖစ္သည္။ စဥ္းစား႐ံုႏွင့္ပင္အလြန္အရသာ႐ွိသည့္ကိစၥျဖစ္သည္။ သူပ်င္းရင္ miley cyrusကိုသီခ်င္းဆိုခိုင္းမည္ mileyပ်င္းရင္ သူကတစ္ျပန္ေမ်ာက္အကျဖင့္ကျပေဖ်ာ္ေျဖမည္ျဖစ္သည္။ ကမၻာဦးလူသားအာဒမ္ႏွင့္ဧဝသည္ အက်ၤီဝတ္ မဝတ္သူ႔အေနနဲ႔မေသခ်ာေသာ္လည္း သူႏွင့္mileyကေတာ့ ေသခ်ာေပါက္ကို အက်ၤီဝတ္ရဦးမည္ျဖစ္သည္။<br /><br />အဆိပ္ေသာက္သတ္ေသရင္ေရာ? ဒါလည္း….ဒါလည္း မျဖစ္ေသးပါေပ သူသည္ငယ္ငယ္ကတည္းကပင္“ဖင္ကိုေဆးထိုးအပ္နဲ႔ၾကိဳက္သေလာက္ထိုး စားေဆးေတာ့လာမေကြ်းနဲ႔”ဟု ေဒါက္တာျဖစ္သူကိုစိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးေအာ္ဟစ္ဖူးသူျဖစ္သည္။ သူ႔အတြက္အဆင္ေျပႏိုင္မယ့္နည္းလမ္းကိုဘယ္လိုမွ႐ွာမရပါေလခဲ့ ၊ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္းဘယ္လိုမွၾကံမရေတာ့သည့္အဆံုး သူ႔ဘဝအတြက္အေကာင္းဆံုးေသာဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုကိုပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ခ်ကာ ျပတ္ျပတ္သားသားလည္းလုပ္ေဆာင္ခဲ့ေလေတာ့သည္။<br /><br />“ရည္းစားအသစ္ထပ္႐ွာျပီး ခ်စ္ပစ္လိုက္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ သတ္ေသရန္မလိုအပ္ေတာ့ သူဆာေလာင္မြတ္သိပ္ခဲ့ဖူးသည့္အနမ္းတစ္ခ်ိဳ႕ကို အစားျပန္ရခဲ့သည္။ <br />ခုေကာင္မေလးကို သူကခ်စ္စႏိုးျဖင့္“ပြင့္”ဟုမေခၚပါ ေကာင္မေလးနာမည္မွာလည္းပြင့္ဆိုေသာစာလံုးမပါပါ။<br />ေကာင္မေလးကလည္းသူ႔ကို“လူဇိုး”လို႔မေခၚပါ သူ႔ေက်ာျပင္ကိုလည္းလက္သီးဆုပ္ေလးျဖင့္မထုပါ။<br />အရာရာသည္ေျပာင္းလဲသြားျပီျဖစ္သည္ ။ မေျပာင္းလဲတာက သူ႔လက္ပဲျဖစ္သည္။ ခုခ်ိန္ထိေမ်ာက္အျဖစ္ကေနတစ္ျပားသားမွမေ႐ြ႕ေသးေပ။<br /><br />တခါတခါ သူ႔ႏႈတ္မွျမန္မာသံစဥ္သီခ်င္းတစ္ပိုင္းတစ္စညဥ္းေနေလ့႐ွိသည္ကို သူ႔ပတ္ဝန္းက်င္မွလူမ်ားၾကားရေလ့႐ွိသည္ဆို၏။<br />သီခ်င္းစာသားမွာေအာက္ပါအတိုင္းျဖစ္သည္....။<br /><br /> ♬♫♪….အခ်စ္စာရင္း....႐ႈပ္သမွ်ရယ္.... ဒုကၡေတြသာ…အသြယ္သြယ္ပါ..ေမရယ္.... ♬♪<br />….ခ်စ္တဲ့ေဝဒနာကို......သားၾကီးမွာ...ခံရေလေတာ့... ♫♪ေဟာ္..ေဟာ္...တယ္...<br />….ျမန္ျမန္သာ...ေသခ်င္ျပီကြယ္....ေရထဲကိုခုန္ခ်ရင္လည္း...မႊန္းနစ္မွာပဲ...တစ္ခုတည္းစိုးရိမ္တယ္..... ♬♫♪<br /> ♬….ေသနတ္နဲ႔နားထင္ကိုပစ္ရင္....အိမ္နီးခ်င္းေတြႏိုးမွာ...စိုးလို႔ရယ္......♪....ဖိုးသိၾကားမင္းရယ္........<br />...............................................♪ . ♬ မိုးၾကိဳးသာပစ္လိုက္ပါေတာ့ကြယ္..♬♪♫<br /> ♬♫♪<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6963972841839961495-2199543695323896420?l=thergyi72.blogspot.com' alt='' /></div>သားၾကီးhttp://www.blogger.com/profile/12167308997133501252noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-6963972841839961495.post-42357939663184643572009-07-07T09:24:00.000-07:002009-07-07T09:56:50.217-07:00<span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">သူေတာ္ေကာင္း<br /></span><br />သူ႔နာမည္အရင္းကိုဘယ္သူမွမသိၾက လူတကာေခၚၾကသလို “သူေတာ္ေကာင္း”ဟုပဲေခၚၾကသည္<br />သူေတာ္ေကာင္းဆိုတာ သူ႔ဘာသာသူေပးထားတဲ့နာမည္ လူကပိန္ပိန္ပါးပါး မုတ္ဆိတ္က်င္စြယ္ထူလပ်စ္နဲ႔<br />ဘယ္ကလာတာလဲဆိုေတာ့ “ထန္းပင္”ကတဲ့။ ထန္းပင္ဆိုတာဘာလဲ “ထန္းတပင္”႐ြာကိုဆိုလိုတာလားဆိုေတာ့ မဟုတ္ဘူး ထန္းပင္ကပဲတဲ့ ။<br />နာမည္က“သူေတာ္ေကာင္း”<br />လာတာက“ထန္းပင္ေပၚက”<br />တစ္ရပ္ကြက္လံုးထိုသို႔ပဲယူဆလိုက္ၾကေတာ့သည္။ ေဆြမ႐ွိ မ်ိဳးမ႐ွိ<br />ဘယ္ကဘယ္လိုသူတို႔ရပ္ကြက္ထဲေရာက္လာမွန္းပင္မသိ။<br />ေနရာကအတည္တက်မ႐ွိ အိပ္ခ်င္လာရင္ေတြ႔တဲ့ေနရာထိုးအိပ္သည္ ဗိုက္ဆာလာျပီဆိုရင္အေၾကာ္ဆိုင္ေတြေ႐ွ႕ အသုပ္ဆိုင္ေတြေ႐ွ႕တြင္ ထံုေပေပၾကီးႏွင့္ရပ္ေနတတ္သည္<br />ႏႈတ္ကေတာ့ဘာမွထုတ္မေျပာ သူမေျပာေသာ္လည္းသိတတ္သည့္ အေၾကာ္သည္ အသုပ္သည္မ်ားက သူစားဖို႔ တခုမဟုတ္တခု ေပးေကြ်းျမဲျဖစ္သည္ ။<br /><br /> ရပ္ကြက္ထဲကသူ႔ကိုသနားသည့္အိမ္အခ်ိဳ႕ကလည္း သူစားဖို႔ ထမင္းဟင္းမ်ားယူလာတတ္သည္။ စားလို႕ေသာက္လို႔ဗိုက္တင္းျပီဆိုရင္ တေနရာရာသို႔သြားကာ စန႔္စန္႔ၾကီးအိပ္ေတာ့သည္။ <br />ထိုတေနရာရာသည္ ဘုရားေစာင္းတန္းလည္းျဖစ္လိမ့္မည္ ဇရပ္ထဲတြင္လည္းျဖစ္လိမ့္မည္ ဒါမွမဟုတ္ ေျမၾကီးေပၚတြင္လည္းျဖစ္လိမ့္မည္<br />သူ႔တြင္ဟိုေနရာမွာမွအိပ္ရမယ္ ဒီေနရာကျဖင့္မသင့္ေတာ္ဘူးဆိုသည့္ သတ္မွတ္ခ်က္မ်ိဳးမ႐ွိပါေခ်။<br />အိပ္တယ္ဆိုတာ ေက်ာကုန္းရယ္ ၾကမ္းျပင္ရယ္ ႐ွိရင္ရျပီဟုယူဆထားပံုရသည္ အဲဒီၾကမ္းျပင္ဆိုတာ ေျမၾကီးလည္းျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ႏိုင္သည္။<br />သူသည္ေမြးကတည္းက႐ူးလာသလား၊ ေမြးျပီးမွ႐ူးသြားသလားကိုဘယ္သူမွမသိ၊ သိရန္ၾကိဳးစား၍လည္းျဖစ္ႏိုင္မည္မဟုတ္။<br /><br /><br />“ခင္ဗ်ား႐ူးေနတာၾကာပလား စ႐ူးတဲ့ရက္ကိုေျပာျပပါလား”ဆိုျပီးအ႐ူးကိုေမးရန္မျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္း<br />ရပ္ကြက္ကသိသည္။ ဒီလိုမွမဟုတ္ “ခင္ဗ်ားအ႐ူးေလာကထဲစဝင္ခါစကအေတြ႔အၾကံဳေျပာျပပါလား အ႐ူးေလာက ကဝါရင့္အ႐ူးၾကီးေတြ ခင္ဗ်ားကိုလက္တြဲေခၚၾကလား အ႐ူးအခ်င္းခ်င္းပညာျပတာမ်ိဳးၾကံဳဖူးလား”ဆိုျပီး ေန႔စဥ္ေတြ႔ေနၾက ျမင္ေနၾက မဂၢဇင္းစာအုပ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက မင္းသား၊ မင္းသမီး အင္တာဗ်ဴးလို ေမးရန္လည္းမျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္းသိၾကသည္ သူကသူေတာ္ေကာင္း ေအးေအးေဆးေဆး႐ူးေနတာ ကိုကအေနအထိုင္မတတ္ရင္ သူယုတ္မာျဖစ္သြားလိမ့္မယ္ ။<br />....................<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">ေဒၚပြင့္</span><br /><br />“ထိုင္ေနတာအေကာင္း ထသြားမွက်ိဳးေရာ”ဆိုစကား႐ွိသည္<br />ေဒၚပြင့္လည္း ဆင္းရဲေနတာအေကာင္း ဆင္းရဲရာကခ်ဲအခ်ီၾကီးေပါက္ျပီးေန႔ခ်င္းခ်မ္းသာသြားတာလည္းအေကာင္း ခ်မ္းသာရာက ႐ုတ္တရက္ၾကီးျပန္ဆင္းရဲသြားေရာ ေဒၚပြင့္႐ူးေတာ့သည္။ အထပ္လိုက္ အထပ္လိုက္ပိုက္ဆံေတြက လက္ပူေအာင္ေတာင္မကိုင္ရေသး သူခိုးအကုန္ဝင္မသြားေလျပီ။<br />အရပ္တကာေလွ်ာက္သြားျပီး ေတြ႔ကရပစၥည္းမ်ားကို“ဒါငါပိုင္တဲ့ဟာေလး ဟိုဟာကတေန႔ကမွခ်ဲေပါက္တဲ့ပိုက္ဆံနဲ႔ဝယ္လာတဲ့ဟာေလး ငါ့ကိုျပန္ေပး ငါ့ကိုျပန္ေပး”ဆိုျပီးေသာင္းက်န္းေတာ့သည္ <br /><br />တီဗီအေရာင္းဆိုင္တစ္ဆိုင္သို႕ဝင္ျပီးတီဗီတစ္လံုးကိုခပ္တည္တည္ႏွင့္ “ဒါငါမေန႔ကပဲ ဝယ္သြားတဲ့တီဗီေလ ဘယ္လိုလုပ္ဒီေရာက္ေနတာလဲ ခုခ်က္ခ်င္း ငါ့အိမ္ျပန္ပို႔ေပး”ဆိုျပီးေသာင္းက်န္းရာ သူ႔အိမ္ကလူမ်ားလိုက္လာျပီး ဆိုင္႐ွင္ကို ေက်နပ္ေအာင္မနည္းေတာင္းပန္လိုက္ရသည္ ။<br />ေနာက္ပိုင္းသူတို႕ရပ္ကြက္ကလူမ်ားေဒၚပြင့္ကိုျမင္ရင္အလိုလိုလန္႔ေနရသည္ ဘယ္ေတာ့မ်ားငါ့လက္ထဲကစတီးခ်ိဳင့္ကိုသူ႔ဟာလို႕ေအာ္ျပီး ျပႆနာ႐ွာမွာပါလိမ့္ ?<br />ဘယ္ေတာ့မ်ား ငါ့စီးလာတဲ့စက္ဘီးကိုသူ႔အိမ္ကဘီးပါဆိုျပီး ဆြဲလားရမ္းလားလုပ္မွာပါလိမ့္?<br />ဘယ္ေတာ့မ်ား…..?<br />ဘယ္ေတာ့မ်ား…..?<br />အ႐ူးထဲတြင္ ဥစၥာ႐ူးသည္အေတာ္ဆိုးဝါးလွေၾကာင္းရပ္ကြက္ကသိလိုက္ၾကသည္။<br />.......................<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">ဦးေခြး</span><br /><br />အေမျဖစ္သူသည္“ေခြး”ကိုအလြန္ခ်စ္တတ္ပံုရသည္ ရင္ႏွင့္လြယ္ျပီးေမြးလာတဲ့သားကိုေတာင္ေခြးနာမည္မွည့္ထည့္လိုက္သည္ ။ ငယ္ငယ္ကေတာ့“ေမာင္ေခြး” ၊နည္းနည္းအ႐ြယ္ေရာက္ေတာ့“ကိုေခြး”၊ အ႐ြယ္ကေလးရလာေတာ့ဦးေခြးေပါ့။ အထက္အညာ႐ြာတစ္ခုကေနဒီရပ္ကြက္ထဲေျပာင္းလာခဲ့တာျဖစ္သည္။<br />“က်ေနာ္ဂီတကိုဘဝနဲ႔ရင္းျပီး႐ူးသြပ္ပါတယ္”ဆိုသည့္ အဆိုေတာ္မ်ား၏အင္တာဗ်ဴးမ်ားကိုျမင္ရ ဖတ္ရတိုင္း“ဦေခြး”ကိုက်ေနာ္သတိရမိသည္။ သူသည္ပံုမွန္အခ်ိန္ဆိုယဥ္ယဥ္ေလး႐ူးေနသူျဖစ္သည္ ရပ္ကြက္အလွဴခံမ႑တခုကျဖင့္ျဖင့္၊ ေဘးအိမ္တအိမ္အိမ္ကျဖင့္ျဖင့္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္တခုကျဖင့္ျဖင့္ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ျဖင့္သီခ်င္းဖြင့္ျပီဆိုပါက ဦးေခြးတို႔ ေရာက္ရာအရပ္ ၊ ၾကားရာအရပ္ကေန ေကြးေနေအာင္ကေတာ့သည္။<br /><br /> ေစ်းထဲလည္းမေ႐ွာင္ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေ႐ွ႕လည္းမေ႐ွာင္ အလွဴအိမ္လည္းမေ႐ွာင္ ကလည္းက ဆိုလည္းဆိုလုပ္သည္ ပတ္ဝန္းက်င္ကလူေတြ သူ႔အားတဝါးဝါးတဟားဟားျဖင့္ပြဲက်ေနၾကေသာ္လည္း ဂ႐ုမစိုက္ သူ႔ကိုအားေပးသည့္ပရိတ္သတ္မ်ားသဖြယ္သေဘာပိုက္ကာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္႐ႊင္႐ႊင္ၾကီး ဆိုဟယ္ ကဟယ္လုပ္ေတာ့သည္ သီခ်င္းသံရပ္သြားျပီဆိုရင္ျဖင့္ သံပတ္ကုန္သြားသည့္အ႐ုပ္လို ဆိုေနတာေတြေရာ၊ ကေနတာေတြပါ တိကနဲရပ္သည္ ။ ျပီးေနာက္ ခပ္တည္တည္ျဖင့္သြားစရာ႐ွိသည္ကိုဆက္သြားသည္ လုပ္ဆရာ႐ွိသည္ကိုဆက္လုပ္သည္ ။အလြန္ထူးဆန္းသည့္ကိစၥပင္ျဖစ္ေတာ့သည္။<br />သူ႔အတြက္ကံေကာင္းတာက သူတို႔ရပ္ကြက္သည္ ျငိမ္ျငိမ္ဆိတ္ဆိတ္ရပ္ကြက္မ်ိဳးျဖစ္ေန၍ျဖစ္သည္ အကယ္၍ ေန႔ေန႔ညည လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေတြ သီခ်င္းသံေတြ အလွဴခံေတြႏွင့္စည္ကားေနေသာရပ္ကြက္မ်ိဳးျဖစ္ပါက သူ႕ခဗ်ာ က ရင္းေသရမည္ျဖစ္သည္။<br />“က်ေနာ္ဂီတကိုဘဝနဲ႔ရင္းျပီး႐ူးသြပ္ပါတယ္”ဆိုသူမ်ား ဦးေခြးကိုမွီအံ့မထင္ ဦးေခြးကမွအမွန္အကန္႐ူးသြပ္ျခင္းျဖစ္သည္။<br />........................<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">Unknown(သို႕) ဟို အ႐ူးမ</span><br /><br />ဒီတစ္ေယာက္နာမည္ကိုေတာ့ဘယ္သူမွမသိၾက သူမႏွင့္ပတ္သက္လာတိုင္း “ဟို အ႐ူးမ.. ဟို အ႐ူးမ”ဟုသာရပ္ကြက္ကလူမ်ားမႏွစ္ျမိဳ႕စြာနာမ္စားသံုးေျပာဆိုၾကကုန္သည္။ သူမသည္အ႐ူးေတြထဲမွာဆိုးဆိုးဝါးဝါးအ႐ူးဟုဆိုရမည္ ။ဘယ္မွာေနသည္လည္းမသိရ တေန႔တေန႔ စုတ္စုတ္ျပတ္ျပတ္အဝတ္အစားႏွင့္မိတ္ကပ္မ်ားကိုေဖြးေနေအာင္လိမ္း ႏႈတ္ခမ္းနီကိုရဲပေတာင္းခတ္ေနေအာင္ဆိုးလွ်က္ တလမ္းဝင္ တလမ္းထြက္ကာေတြ႔ကရ လူပ်ိဳ၊ လူအိုေယာက်ၤားမွန္သမွ်ကို သူ႕လင္သဖြယ္ ေအာ္ဟစ္ဆဲဆိုသည္။<br /><br /><br />သူေအာ္သည္မ်ားကညစ္ညစ္ပတ္ပတ္ေပေပေရေရေတြခ်ည္းျဖစ္သည္ အေအာ္ခံရသူမ်ားအထူးအ႐ွက္ရၾကေလသည္ မသိရင္ သူ႔ကိုပဲေစာ္ကားခဲ့သလိုလို သူနဲ႔ပဲအိပ္ခဲ့သလိုလို သူ႕ကိုျမင္ရင္ ငါးေယာက္တစ္ေယာက္ယွဥ္ထိုးရဲသည္ဆိုသည့္ရပ္ကြက္ထဲက လူမိုက္ၾကီးတစ္ေယာက္ပင္ အိမ္ထဲအျမန္ေျပးဝင္ပုန္းရသည္ဆို၏ ။ သူ႔ခမ်ာအသားအနာခံရဲေသာ္လည္း နားအပူမခံႏိုင္၍ျဖစ္သည္။<br />သူမကိုတဏွာ႐ူး ၊ လင္တ႐ူးဟုတရပ္ကြက္လံုးက သတ္မွတ္လိုက္ၾကသည္။<br />....................<br /><br />က်ေနာ္သည္အ႐ူးမ်ားအေၾကာင္းေလွ်ာက္ေတြးေနရင္းမွတခါတခါကိုယ္ကိုတိုင္လည္း႐ူးမွန္းမသိ ႐ူးေနသည္ကိုေတြ႔လာရသည္ ။ ၾကိဳးစားရင္း ႐ုန္းကန္ရင္းျဖင့္ အခန္႔မသင့္ေအာ္တိုမက္တစ္“ငတ္”ေလေသာအခါ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီ ႐ူးသလိုလို ေပါသလိုလိုျဖင့္ေရာက္သြားတတ္သည္။ ဘာရယ္မဟုတ္ အသံတိတ္အကူအညီေတာင္းျခင္းျဖစ္သည္။<br />ထိုသို႔ေသာအခါမ်ိဳးတြင္က်ေနာ္သည္ “သူေတာ္ေကာင္း”ဟုကိုယ့္ကိုကိုယ္နာမည္ေပးထားသည့္အ႐ူးတစ္ေယာက္ျဖစ္မွန္းမသိျဖစ္၍ေနေလသည္။<br />ဟိုက႐ူးေနလို႕ ၊အလုပ္ လုပ္ဖို႔မျဖစ္ႏိုင္လို႕ သူတပါးအကူအညီကိုလိုတာ ။<br />ဒီကျဖင့္အေကာင္းၾကီး အလုပ္လည္းလုပ္ေနရက္ၾကီး သူတပါးအကူအညီကိုလိုတာ၊ သာ၍ပင္႐ွက္ဖြယ္ေကာင္းေတာ့သည္။<br /><br />တခါကမေျပာပေလာက္သည့္က်ေနာ့ပိုက္ဆံသည္ေပ်ာက္ျခင္းမလွေပ်ာက္သြားသည္ ။ ဘယ္လို႐ွာ႐ွာ ျပန္မေတြ႕ ထိုအခါတြင္ တခန္းတည္းေနသူငယ္ခ်င္းမ်ားအားယုန္ထင္ေၾကာင္ထင္ျဖစ္မိေတာ့သည္ ။<br />ပါးစပ္ကထုတ္မေျပာေသာ္လည္းစိတ္ထဲတြင္ေတာ့ သူတို႔ပဲျဖစ္မွာဟုပစ္မွားမိသည္ ျပန္စဥ္းစားရင္ ထိုစဥ္က က်ေနာ္သည္ “ေဒၚပြင့္”ဆိုသူ ဥစၥာ႐ူးမၾကီးျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္၍ေနေပသည္။<br /><br />မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့မွန္းသိေသာ္လည္း တားဆီးမရသည့္ဝါသနာေၾကာင့္ က်ေနာ္သည္တခါခါညဥ့္နက္သန္းေခါင္ လူေတြအိပ္ေနမွန္းမသိ ဂစ္တာတစ္လက္ႏွင့္သီခ်င္းေတြတစ္ပုဒ္ျပီး တစ္ပုဒ္ ေအာ္ဆိုေနတတ္သည္ က်ေနာ့္ေၾကာင့္ပတ္ဝန္းက်င္အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္မည္ကိုထည့္မစဥ္းစား ဆိုရရင္ က်ေနာ္သည္ “ဦးေခြး”ဆိုသူအက႐ူး အဆို႐ူးႏွင့္အတူတူပင္ျဖစ္ေတာ့သည္။ ျခားနားတာက ဦးေခြးက ပရိတ္သတ္႐ွိေသးသည္ က်ေနာ့္မွာ ဘာမွမ႐ွိ။<br /><br />တခါက က်ေနာ္ႏွင့္လံုးဝမတည့္သည့္အေကာင္တစ္ေကာင္ႏွင့္ က်ေနာ့္ခ်စ္သူေကာင္မေလးတို႔ စားေသာက္ဆိုင္တစ္ခုတြင္အတူထိုင္ေနၾကသည္ကိုျမင္ရေသာအခါ ေဒါသသည္ခ်ဳပ္တီးမႏိုင္ေတာ့ဘဲ လူေတြအမ်ားၾကီး႐ွိသည့္ဆိုင္ထဲသို႕တန္းတန္းမတ္မတ္ၾကီးဝင္သြားကာ ထိုသူအားျပႆနာ႐ွာေလသည္ ေကာင္မေလးကအမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာဆို႐ွင္းျပေသာ္လည္းလံုးဝလက္မခံ ထိုေကာင္အားမိုက္မိုက္႐ိုင္း႐ိုင္းေျပာဆိုမိသည္ ပတ္ဝန္းက်င္တခုလံုး၏မ်က္လံုးအစံုကိုပင္႐ွက္မေနႏိုင္ေတာ့....<br />ထိုသို႔ေသာအခါမ်ိဳးတြင္ က်ေနာ္သည္ “ဟို အ႐ူးမ”ဟုရပ္ကြက္ကေခၚသည့္ ညစ္တီးညစ္ပတ္အ႐ူးမႏွင့္ ဘာမွျခားေတာ့မည္မဟုတ္။<br />ခ်စ္ဆိပ္သည္ ငယ္ထိပ္တက္ေလသည္။<br />.........................<br />ကိုယ့္ကိုကိုယ္႐ူးမွန္းတေျဖးေျဖးႏွင့္႐ွာေဖြသိ႐ွိလာရေသာအခါ ကိုယ့္ထက္ပို႐ူးသူကို၎၊ ကိုယ့္ေအာက္ေလွ်ာ့႐ူးသူကို၎ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေတြ႔လာရသည္။ သူတို႔သည္ ဆရာဝန္လည္းျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မည္ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူလည္းျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မည္ သူေ႒းၾကီးလည္းျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မည္ ေခါင္း႐ြက္ဗ်တ္ထိုးေစ်းသည္လည္းျဖစ္ခ်င္ျဖစ္လိမ့္မည္ ။<br />ဘဝအေျခအေနေတြဘယ္လိုပဲျခားျခား တူညီတာကေတာ့ အားလံုးကိုယ့္နည္းကိုယ့္ဟန္ႏွင့္႐ူးေနၾကတာပဲျဖစ္သည္။<br /><br />သူတို႕ကံေကာင္းတာက အ႐ူးနာမည္အတပ္မခံၾကရျခင္းျဖစ္သည္။ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေရာက္ဖူးေလ အ႐ူးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကိုေတြ႕ဖူးလာေလျဖစ္သည္ ။ ေနာက္ဆံုး ေတြ႔ဖူးသမွ် မွတ္မိသမွ် အ႐ူးႏွင့္မ႐ူးသူမ်ားအေရအတြက္ကိုႏိုင္းယွဥ္လိုက္မိေသာအခါ က်ေနာ့္ျမိဳ႕ငယ္ေလးသည္ အ႐ူးမ်ားသာ၍ေပါေနေၾကာင္းအံ့ၾသဘြယ္ရာေတြ႔လိုက္ရေလသည္။<br /><br />တခုေတာ့ၾကံဖန္ျပီးဝမ္းသာလိုက္ပါဦးမည္ ပတ္ဝန္းက်င္ကိုအလြန္ဒုကၡေပးေသာ လူမ်ိဳးကိုလည္းဒုကၡေပးေသာ တိုင္းျပည္ကိုလည္းဒုကၡေပးေသာ ေနာက္ဆံုး ကမၻာကိုပင္ဒုကၡေပးႏိုင္ေသာေနာက္အ႐ူးတစ္မ်ိဳး က်ေနာ္တို႔ျမိဳ႕ငယ္ေလးတြင္ မေတြ႕ရေသး၍ျဖစ္သည္။<br />(က်ေနာ္မေတြ႔ေသးတာပဲျဖစ္မွာပါ)<br />ထိုအ႐ူးကားအျခားမဟုတ္ “အာဏာ႐ူး”႐ူးသည့္အ႐ူးပင္ျဖစ္ေတာ့သည္။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6963972841839961495-4235793966318464357?l=thergyi72.blogspot.com' alt='' /></div>သားၾကီးhttp://www.blogger.com/profile/12167308997133501252noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-6963972841839961495.post-36756389038806589842009-07-04T13:54:00.000-07:002009-07-04T21:58:23.798-07:00သူတို႔ျမိဳ႕တြင္ႏွင္းမ်ားသိပ္သိပ္သည္းသည္းက်ေသာနံနက္ခင္းတစ္ခု၌ သူ႔အိမ္ေစာင့္ေခြးၾကီးသည္ေပ်ာက္ျခင္းမလွေပ်ာက္သြားခဲ့သည္ ေျပးၾကည့္မွဒီလူနဲ႔ဒီေခြးပဲ႐ွိေတာ့နီးစပ္ရာအကုန္လံုးကိုျဖဲသဲျပီး႐ွာသည္ ၊မေတြ႔။ ျမိဳ႕ေလးတစ္ျမိဳ႕လံုးပတ္႐ွာသည္၊ မေတြ႔။<br />ၾကံရာမရသည့္အဆံုး ေခြးေပ်ာက္ေၾကာ္ညာရေတာ့သည္ ။ ေၾကာ္ညာပံုကလည္း သူမ်ားတကာလို ကိုယ့္ေခြးဓါတ္ပံုကို ကိုတင္ျပီးေၾကာ္ညာတာမဟုတ္ တင္စရာပံုကလည္းသူ႔တြင္မ႐ွိ ႏွစ္ေတြအမ်ားၾကီးအတူတူ႐ွိခဲ့ၾကပါလွ်က္ ဓါတ္ပံုေလးတစ္ပံုေတာင္႐ိုက္ဖို႔သတိမရခဲ့သည့္ သူ႔ကိုသူပဲအျပစ္တင္ေနမိသည္။<br />ထို႔ေၾကာင့္တတ္သေလာက္မွတ္သေလာက္ပန္းခ်ီအတတ္ပညာျဖင့္ ေပ်ာက္သြားသည့္သူ႔ေခြးပံုကို သူစိတ္ကူးပံုေဖၚျပီးေရးဆြဲရေတာ့သည္ ေရးဆြဲျပီး ေအာက္ဘက္နားတြင္“ေတြ႕ရင္ေျပာၾကပါ ထိုက္ထိုက္တန္တန္ေက်းဇူးတံု႔ျပန္မည္” ဟူသည့္စာတန္းေရးထိုးလွ်က္ မိတၱဴပြားကာ ျမိဳ႕အႏွ႔ံလိုက္ကပ္လိုက္သည္။<br />မိုးစုန္းစုန္းခ်ဳပ္ေတာ့ ေစာင္အထပ္ထပ္ျခံဳျပီး သူအိပ္ယာဝင္ခဲ့သည္...။<br />………………..<br /><span style="color:#000099;">ပထမေန႔<br /></span>ေျခတစ္ဖက္မသန္သည့္တ႐ုတ္ၾကီးတစ္ေယာက္ ေခြးဘီလူးတစ္ေကာင္ကိုဆြဲလွ်က္သူ႔အိမ္သို႔ေပါက္ခ်လာသည္။<br />“ေဟာဒီမွာ ေပ်ာက္ေနတဲ့မီ္းေခြး...ကဲ..ဝကိုေက်းဇူးဆပ္ေပေလာ့”<br />သူသည္တ႐ုတ္ၾကီးဆြဲလာသည့္ေခြးကိုေစ့ေစ့ၾကည့္လွ်က္ ေခါင္းကိုေျဖးညင္းစြာယမ္းခါလိုက္သည္။<br />“မွားေနျပီေပါက္ေဖၚၾကီးရ....ဒါက်ေနာ့္ေခြးမဟုတ္ဘူး”<br />“ဟင္…မီးေၾကာ္ျငာထားလဲ့ပံုထဲကအီတိုင္းပဲကို... စီစီခ်ာခ်ာဆိပါဦးကြ”<br />“ေသခ်ာပါတယ္ခင္ဗ်... က်ေနာ့္ေခြးက ေခြးဘီလူးမဟုတ္ပါဘူး ေနာက္ျပီး.. က်ေနာ့္ေခြးက ခုေပါက္ေဖၚၾကီးယူလာတဲ့ေခြးထက္အမ်ားၾကီး႐ုပ္ဆိုးပါေသးတယ္”<br />“ေၾသာ္…စုတ္ခ..စုတ္ခ...ဝ ခဲလီသမွ်သဲရီက်ျပီ... အီေဝးၾကီးကေတြ႔ျပီးဆြဲလာရတာ...မီဟုတ္ေတာ့လည္းဘီတတ္ႏိုင္မလဲေလ”<br />တ႐ုတ္ၾကီး..စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ျဖင့္ေခြးကိုဆြဲျပီးထြက္ခြါသြားခဲ့သည္။<br />……………….<br /><span style="color:#000099;">ဒုတိယေန႔<br /></span>အရပ္အလြန္ပုသည့္ကုလားမၾကီးတစ္ေယာက္သည္ အရပ္အလြန္မပုသည့္ကုလားမဟုတ္သည့္လူတစ္ေယာက္ႏွင့္အတူ သူ႔အိမ္သို႔ေပါက္ခ်လာသည္။<br />“ေပ်ာက္ေသာသူ႐ွာရင္ေတြ႔တဲ့ နာေလ.. ဒီေကာင့္ကိုေလ... မနည္းေခၚလာရတာ လမ္းတကာမွာေၾကာင္ေတာင္ေတာင္နဲ႔ ရပ္ေနတာေတြ႔လို႔ေလ...ကဲနာ့ကိုေက်းဇူးဆပ္ေပေတာ့”<br />“ဘယ္မွာလဲဗ် ဘာကိုေခၚလာတာလဲ ဘာမွမေတြ႔ပါလား”<br />“အာ…ဒီကန္ကေလး...ဒုကၡပါပဲ နင္ေၾကာ္ညာထားတဲ့ပံုထဲကလူေလ...ကိုယ့္လူေတာင္ကိုမမွတ္မိဘူးလား”<br />ေခၚလာသည့္ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ႏွင့္လူကိုလက္ညႇိဳးထိုးျပကာေျပာခ်လိုက္သည့္ထိုကုလားမ၏စကား<br />ေၾကာင့္ သူအၾကီးအက်ယ္အအံ့အားသင့္သြားရေလသည္။<br />“က်… က်ေနာ္ေၾကာ္ညာတာ လူေပ်ာက္မဟုတ္ဘူးဗ်...ေခြးေပ်ာက္...ေခြးေပ်ာက္ ဘယ္လိုလုပ္လူျဖစ္ေနရတာတုန္း”<br />“ဟမ္…ဟုတ္လား...နင့္ေၾကာ္ညာပံုကိုနင္ျပန္ၾကည့္လိုက္ဦးဒါဆို နာေလ…တယ္မေျပာခ်င္ဘူး ကန္ကေလး”<br />ကုလားမၾကီးသည္စိတ္သိပ္မႏွံ႔သည့္ပံုေပါက္ေနသည့္ထိုလူ၏လက္အားဆြဲလွ်က္စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးျဖင့္ထြက္ခြါသြားေတာ့သည္။<br />သူလည္းသူေၾကာ္ညာထားသည့္ပံုကိုအေသအခ်ာျပန္ၾကည့္ရသည္ ဟုတ္သားပဲ..ေစာေစာကလူနဲ႔ေတာင္တူေနေသးေတာ့..။<br />သင္ထားသည့္ပန္းခ်ီပညာကဘယ္ေလာက္ေပါက္ေျမာက္သလဲဆို ေခြးပံုဆြဲတာ လူပံုသြားေပါက္ေနသည္။<br />အသစ္ထပ္ဆြဲရသည္ မိတၱဴထပ္ပြားရသည္ ၊ ျမိဳ႕အႏွံ႔ကပ္ထားတာေတြျပန္ခြါျပီး အသစ္ျပန္ကပ္ရသည္။<br />…………….<br /><span style="color:#000099;">တတိယေန႔<br /></span>အ႐ူးဂိုက္ဖမ္းထားတာလား..တကယ္ပဲ႐ူးေနတာလား သိပ္မေသခ်ာသည့္ အဝတ္အထည္စုတ္စုတ္ျပတ္ျပတ္ႏွင့္ ညႇင္းသိုးသိုးလူၾကီးတစ္ေယာက္ သူ႔အိမ္သို႔ေပါက္ခ်လာသည္။<br />ပခံုးထိဝဲက်ေနသည့္စုတ္ဖြားဖြားဆံပင္ႏွင့္ အလြန္စုတ္သည့္လြယ္အိတ္ၾကီးတစ္လံုးကိုလည္းလြယ္ထားေသးသည္။<br />သူ႔ေ႐ွ႕တြင္ရပ္ကာ သူ႔အား႐ူတည္တည္ၾကည့္လွ်က္မွ...<br />“မင္းငါ့နာမည္သိလား”<br />“ဗ်ာ….မသိဘူးခင္ဗ်”<br />“ေအး..ငါလည္းမင္းနာမည္မသိဘူး ဒီေတာ့ဒီလိုလုပ္... မင္းနာမည္ကိုေျပာရင္ ငါ့နာမည္လည္းေျပာမယ္”<br />“ဟုတ္ကဲ့..ႏိုက္ထရစ္ေနရာက ငါ ေဇယ်ာေသာ္..အဲ..ေယာင္ကုန္ျပီ ဘာလဲ…ခင္ဗ်ားက acidရဲ့ ပရိတ္သတ္လား”<br />“acidပရိတ္သတ္လည္းမဟုတ္ဘူး အင္ဒရင္းပရိတ္သတ္လည္းမဟုတ္ဘူး လိုရင္းသာေျပာပါေလ”<br />“ဟုတ္… က်ေနာ့္နာမည္က “ေတာက္တီးေတာက္တဲ့”ပါ”<br />“ေဟ…ဟုတ္လား…လွလိုက္တဲ့နာမည္ေလး.. မင္းအေမမို႕ေပးတတ္တယ္ ငါ့နာမည္က “ေခ်ာက္ခ်ီးေခ်ာက္ခ်က္”ပါ နာမည္လွတာလည္းမေျပာနဲ႔ေလ ငါကေျမေလွ်ာက္ဝိဇၨာကိုးကြ”<br /><br /><br />“ဟုတ္လား…ေတြ႔ရတာဝမ္းသာတယ္ ေျမေလွ်ာက္ဝိဇၨာဆိုလို႔စာေတြမွာပဲဖတ္ဖူးတာ ”<br />“ေအးပါ အခုငါလာတာက မင္းအတြက္အေရးၾကီးကိစၥေျပာစရာ႐ွိလို႔ကြ... အျဖစ္ကဒီလို မဟာျမိဳင္ကဆရာသခင္ၾကီးေတြရဲ့ အမိန္႔အရ မေကာင္းသူဖယ္ ေကာင္းသူကယ္ဖို႔မင္းတို႔ေနတဲ့လူ႔႐ြာကိုငါလာခဲ့တယ္ဆိုပါေတာ့ကြာ ငါကဝိဇၨာမျဖစ္ခင္ကနည္းနည္းအပ်င္းၾကီးတယ္ ဝိဇၨာလည္းျဖစ္ေရာ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ ပိုျပီးေတာ့ကိုပ်င္းေတာ့တာပဲ ဝိဇၨာတန္ခိုးကိုအသံုးခ်ျပီး ေျမေၾကာေတြကို႐ံႈ႕ ႐ံႈ႕ျပီးေတာ့လမ္းေလွ်ာက္တာေလ တစ္နာရီေလွ်ာက္ရမယ့္ခရီးကို ငါကပ်င္းေတာ့ ေျခလွမ္းသံုးလွမ္းနဲ႔ေရာက္ေအာင္ကို႐ံႈ႕ပစ္တာ... အဲလိုေျမအ႐ံႈ႕ေကာင္းလို႔ပဲ ဒီျပႆနာတက္လာတာေဟ့”<br /><br /><br />“ဟုတ္ကဲ့ ေျပာပါခင္ဗ် နားေထာင္ေနပါတယ္”<br />“ေအး…တေန႔ေတာ့ကြာ ခ်မ္းသာဖို႕ကံ႐ွိေနတဲ့လူတစ္ေယာက္ကို မစဖို႔ဆရာသခင္ေတြက ငါ့ကိုလႊတ္လိုက္တယ္ ဒါေပမယ့္သူေနတဲ့ေနရာကိုသြားရမွာက မိုင္တစ္ရာေက်ာ္တယ္ကြ အဲဒါနဲ႔ ျမန္ျမန္ေရာက္ေအာင္ ငါလည္းေျမေၾကာေတြကို တန္ခိုးသံုးျပီး႐ံႈ႕လိုက္တာေပါ့ကြာ … မိုင္တစ္ရာကိုေျခဆယ္လွမ္းနဲ႔ပဲေရာက္ေအာင္လွမ္းလိုက္တယ္ေလ ေျခဆယ္လွမ္းလွမ္းျပီးလို႔ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေနရာမွားေနတယ္ကြ ခေနာ္နီခေနာ္နဲ႔တဲအိမ္အစုတ္ကိုေရာက္ရမွာ ခုဟာက နန္းေတာ္တမွ်လွပခမ္းနားတဲ့ အိမ္တစ္အိမ္ေ႐ွ႕ကိုတန္းျပီးေရာက္ေနတာကိုးကြ”<br />“ဟုတ္ကဲ့….စိတ္ဝင္စားစရာပဲ”<br /><br /><br />“ေအး….ငါလည္းၾကီးက်ယ္ခမ္းနားတဲ့အိမ္ၾကီးရဲ့အျပင္အဆင္ကိုေငးတုန္း႐ွိေသး ေနာက္ကေနလူတစ္အုပ္က ငါ့ကို ေသနတ္နဲ႔ တဖုန္းဖုန္း တဒိုင္းဒိုင္းျမည္ေအာင္ဝိုင္းပစ္ပါေရာလား ဟ႐ို႕”<br />“ေၾကာက္စရာၾကီးပါပဲလားဗ်ာ သူတို႔ကခင္ဗ်ားနဲ႔ရန္ျငိဳး႐ွိဖူးလို႔လား”<br />“ဘယ္ကလာ သိေတာင္မသိပါဘူးဆို... ေနာက္က်မွသိရတာက ငါ့ကိုအမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္နဲ႔မွားျပီးပစ္လိုက္တာတဲ့ ေကာင္းေရာ ဝိဇၨာမို႔လို႔မေသတာေပါ့ကြာ... အဲ..အဲ…က်န္ေသးတယ္ သူတို႔ပစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာပဲ အဲဒီလူစုေတြၾကားထဲကိုငါၾကည့္လိုက္ေတာ့...လား....လား.... ဘာေတြ႔လဲသိလား”<br />“ဘယ္သိမွာတုန္းဗ် ဘာေတြ႔လို႔လဲ”<br /><br /><br />“ေအး…မင္းရဲ့ေပ်ာက္ေနတဲ့ေခြးေလ လူလည္ေခါင္မွာ ဘုရင္ထိုင္ ထိုင္ေနပါေရာလားကြ”<br />“ဗ်ာ………မ..မ ျဖစ္ႏိုင္ဘူးထင္တယ္”<br />သူအလြန္အံ့ၾသသြားခဲ့သည္ ဘယ့္ႏွယ့္သူ႔ေခြးက လူေတြၾကားမွာဘုရင္ထလုပ္ေနပါလိမ့္<br />“ေအး….ဝိဇၨာဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွမမွားဘူးကြ မင္းမယံုရင္မင္းဒုကၡေရာက္လိမ့္မယ္ မင္းေခြးက႐ူးေနတာဆိုရင္ေတာ့ တစ္မြန္းတည့္ေလာက္ပဲေကာင္းစားမွာေပါ့ ခက္တာကမင္းေခြးကေပါေနတာ ေပါေနတဲ့ေခြးဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာေကာင္းစားမလဲဆိုတာ ငါ့ဝိဇၨာဥာဏ္နဲ႔ေတာင္မသိျမင္ႏိုင္ဘူးကြ အဲ…ေနာက္ျပီးသတင္းထပ္ၾကားတာ႐ွိေသးတယ္ မင္းကသူ႔ကိုေခြးေပ်ာက္ေၾကာ္ညာတယ္ သူကမင္းကို လူဝရမ္းျပန္ေၾကာ္ညာေနျပီေဟ့....ဆုေငြက ေကာင္းမွေကာင္းဆိုပဲ....ျမိဳ႕လယ္ေခါင္မွာေလွ်ာက္ကပ္ထားတဲ့မင္းရဲ့စာေတြကသူ႔ကိုအၾကီးအက်ယ္ သိကၡာက်ေစတယ္ဆိုပဲ ကဲ…လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္တာ မင္းဘာသာမင္းစဥ္းစားေတာ့ ငါေတာ့႐ွမ္ဘဲလားျပန္ျပီ တာ့တာ”<br />ဝိဇၨာဆိုသူလူထူးလူဆန္းၾကီးသည္ ႐ွည္လ်ားေထြျပားစြာသူ႔အားေျပာဆိုျပီးေနာက္ လာရာလမ္းအတိုင္းလွည့္ျပန္သြားေတာ့သည္။<br /><br /><br />“ေျမေၾကာမ႐ံူ႕ေတာ့ဘူးလားဗ်”<br />“႐ႈံေတာ့ဘူးေဟ့ ဒီတခါတြက္ကိန္းထပ္မွားရင္ ေသနတ္မဟုတ္ဘူး ေလာင္ခ်ာနဲ႔ထုခံေနဦးမယ္ ဟားဟားဟား”<br />ဝိဇၨာၾကီးျမင္ကြင္းမွေပ်ာက္သြားေတာ့ လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္တာကိုသူအလွ်င္အျမန္စီစဥ္ရသည္။<br />“ငါ့အိမ္ကထြက္သြားတုန္းကေတာ့ ေခြးပါပဲ ခုမွဘုရင္ထျဖစ္ေနတာေတာ့ငါလည္းမတတ္ႏိုင္ဘူး အင္း..ဘုရင္ျဖစ္ေတာ့လည္းေၾကာက္ရေသးတာပ”<br />ျမိဳ႕ထဲသို႔အေျပးအလႊားျပန္သြားျပီး သူကပ္ခဲ့သည့္ သူ႔လက္ရာေခြးပံုႏွင့္စာ႐ြက္အားလံုး၏ေအာက္က “ေတြ႔ရင္ေျပာၾကပါ ေက်းဇူးတံု႔ျပန္မည္”ဆိုတာၾကီးကိုဖ်က္ျပီး စာတန္းအသစ္ျပန္အစားထိုးေရးသည္။<br />အားလံုးျပီးေသာ္ အိမ္ကပစၥည္းမ်ားကို တပိုင္တႏိုင္ထုပ္ပိုးျပီး တျပည္တ႐ြာသို႔ သူထြက္ခြါသြားေလေတာ့သတည္း...။<br />ေရးခဲ့သည့္စာမွာေအာက္ပါအတိုင္းျဖစ္သည္။<br /><br />“……<span style="font-size:130%;">ေမာင္မင္းၾကီးသား... သက္ေတာ္ရာေက်ာ္႐ွည္ပါေစ</span>....”<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6963972841839961495-3675638903880658984?l=thergyi72.blogspot.com' alt='' /></div>သားၾကီးhttp://www.blogger.com/profile/12167308997133501252noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-6963972841839961495.post-11121411699925705052009-07-01T12:30:00.000-07:002009-07-02T00:55:27.687-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_jtszohgbSXE/Sku7HsvWr5I/AAAAAAAAAaQ/WM-oJBZUAh4/s1600-h/DSC01368.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_jtszohgbSXE/Sku7HsvWr5I/AAAAAAAAAaQ/WM-oJBZUAh4/s320/DSC01368.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5353578323003223954" /></a><br />“ကဲ…ကဲ… ထေတာ့… သြားၾကရေအာင္”<br />အိပ္မႈန္စံုမႊားျဖစ္ေနရာမွအသံေၾကာင့္သူေခါင္းေထာင္ၾကည့္လိုက္ရာ ခပ္တည္တည္ႏွင့္သူ႔အားငံုၾကည့္ေနေသာ ပိန္ပိန္႐ွည္႐ွည္လူၾကီးတစ္ဦးကိုေတြ႔ရသည္။<br />“ခင္ဗ်ားကဘယ္သူလဲ?.... ဘယ္ကိုသြားရမွာလဲ”<br />“ငါကေသမင္း ေသ႐ြာကိုသြားရမွာ ႐ွင္းျပီလား… ဟုတ္မလားဆိုျပီးမင္းကိုလူ႔ျပည္လႊတ္လိုက္တာ လူ႔သက္နဲ႔ႏွစ္ေပါင္း၂၀သာေက်ာ္သြားတယ္ ဘာမွ မဟုတ္ေတာ့လည္းျပန္ေခၚရတာေပါ့ ဒါပါပဲ”<br />“ေသမင္းသာဆိုတယ္ ဝတ္ထားတာလည္းpolo စပို႔႐ွပ္အက်ၤီနဲ႔ပါလား”<br />“လာတုန္းကေတာ့ေသမင္းဝတ္စံုနဲ႔ပဲကြ လမ္းမွာမိုးမိသြားလို႔ ေတြ႔ကရာအိမ္တစ္အိမ္မွာ ဒီအက်ၤီဝင္မတာပဲ ယူနီေဖာင္းကအေရးမၾကီးပါဘူးကြာ လူကသာအေရးၾကီးတာပါ ၾကံဳတုန္းမင္းကိုေျပာရဦးမယ္ လာမယ့္ႏွစ္က်ရင္ ငါတို႔ေသမင္းေတြ ယူနီေဖာင္းေျပာင္းေတာ့မယ္ကြ အနက္ေရာင္ထက္ပိုဆိုးတဲ့အေရာင္တစ္ေရာင္ကို ငါတို႔ေခါင္းေဆာင္ၾကီးကေတြ႕သြားျပီ”<br /><br /><br />“ဟုတ္လား ဘာအေရာင္လဲဗ် အပန္းမၾကီးရင္ေျပာျပပါလား”<br />“ေျပာျပဖို႔ကအပန္းေတာ့မၾကီးပါဘူး အႏၱရာယ္ေတာ့ၾကီးလိမ့္မယ္ထင္တယ္ ဒါေပမယ့္မင္းကိုေတာ့သိေအာင္ေျပာလိုက္ပါမယ္”<br />ေသမင္းဆိုသူလူၾကီးသည္ သူ႔ကိုယ္သူေက်ာမလံုသည့္ပံုစံမ်ိဳးျဖင့္ပတ္ဝန္းက်င္ကိုက်ီးၾကည့္ေၾကာင္ၾကည့္လုပ္ျပီးသူ႔နားကပ္၍<br />ထိုအေရာင္အားတိုးတိုးေလးေျပာျပလိုက္သည္ ၊ သူလည္းေခါင္းတညိတ္ညိတ္ျဖင့္ထိုအေရာင္သည္ေသမင္းတို႔ႏွင့္ပို၍လိုက္ဖက္ေၾကာင္းလူတကာ၏<br />ေအာ့ေက်ာလန္အေရာင္ျဖစ္ေၾကာင္းေထာက္ခံလိုက္သည္<br /><br /><br />“ဒါနဲ႔ခင္းဗ်ားေနာက္ကိုခုပဲလိုက္ရမွာလား က်ေနာ္က ဆိုက္တစ္ခုကေနdownloadလုပ္ေနတာ နာရီဝက္က်န္ေသးတယ္ဗ်”<br />“ေဟ့ no complainကြ အခ်ိန္နဲ႔ဒီေရသည္ေသမင္းကိုမေစာင့္တဲ့ ငါ့ကိုဆင္ေျခဆင္နား႐ြက္ေတြလာေပးမေနနဲ႔”<br />ဘိုလိုညႇပ္ေျပာလိုက္သည့္ေသမင္း၏စကားေၾကာင့္သူအလြန္အံ့ၾသသြားရေလသည္။<br />“ခင္ဗ်ားက အဂၤလိပ္လိုလည္းတတ္တာပဲလား ေတာ္ေတာ္တိုးတက္တဲ့ေသမင္းပဲ”<br />“တတ္ဆို ဒီလိုကြ ငါကေသမင္းသာဆိုတာ အခ်ိန္ယားေလး႐ွိရင္ ငရဲထိန္းအလုပ္ကိုလည္း part time ဝင္လုပ္ေသးတယ္ေလ တေန႔က်ေတာ့ အျဖဴေကာင္တစ္ေကာင္ကို ဒယ္အိုးထဲထည့္ေၾကာ္ရမယ့္တာဝန္ငါ့မွာ က်လာေရာေဟ့”<br />သူသည္အံ့ၾသျပီးရင္းအံ့ၾသရျပန္သည္။<br /><br /><br />“ဘယ့္ႏွယ့္အျဖဴေကာင္က ျမန္မာငရဲမွာလာက်ေနတာတုန္း”<br />“ဒီလိုကြ ဒီေကာင္ကျမန္မာျပည္ကိုအလည္လာတာ တေန႔က်ေတာ့ သူတည္းခိုတဲ့ေဟာ္တည္မွာပဲ ေဆးေျခာက္ကို ႐ွစ္အိုးေလာက္႐ႈျပီး tom &amp; jerry ကာတြန္းကားထိုင္ၾကည့္တာ တဝါးဝါးတဟားဟားနဲ႔ အေတာမသတ္ဘဲရယ္ရာကေန အသက္႐ႈဖို႔ေမ့ျပီးေသတာပဲ”<br />“ရယ္ျပီးေသတဲ့လူကို ေကာင္းကင္ဘံုပို႔သင့္ပါတယ္ဗ်ာ ဘယ့္ႏွယ့္ငရဲျပည္ပို႔ရတာတုန္း”<br />“မဟုတ္ဘူးကြ သူကေ႐ႊခိုးဖို႔ေရာက္လာတဲ့ေကာင္ ခိုးလည္းခိုးေနတာပဲ အဲဒါေၾကာင့္ငရဲေရာက္တာပါ ေတာ္ေတာ္ဆိုးတဲ့ေကာင္ကြာ ငရဲျပည္ေရာက္သြားတာေတာင္ ဗိုက္ကိုႏွိပ္ႏွိပ္ျပီးရယ္ေနတုန္းပဲ”<br />“အဲဒါနဲ႔ခင္ဗ်ားဘိုလိုတတ္ေရာလား သူကသင္ေပးလိုက္လား”<br />“အစကဒီလိုမဟုတ္ဘူးကြ သူ႔ကိုဒယ္အိုးထဲတြန္းခ်ခါနီးတိုင္း ဆီပူနဲ႔ေၾကာ္ခါနီးတိုင္း အသံျပဲၾကီးနဲ႔ အျမဲေအာ္တယ္ ….holy smokeတဲ့ assholeတဲ့ ေနာက္ျပီး son of the bitchတဲ့ အို …အမ်ားၾကီးကြာ သူေအာ္တာေတြ ၾကာလာေတာ့ငါလည္းစိတ္ဝင္စားျပီး မင္းေအာ္တာ ဘာေတြလဲကြလို႔ထေမးမိေရာ”<br /><br /><br />“သူကခင္ဗ်ားစကားကိုနားလည္လို႔လား”<br />“သူကၾကံဳရင္Qဖို႔ ျမန္မာစကားနည္းနည္းသင္ထားတယ္ေလ ေျပာတတ္တာေပါ့ အဲဒါနဲ႔ သူေအာ္တဲ့စကားရဲ့အဓိပၸါယ္ေတြေမး သိခ်င္တဲ့စကားေတြလည္းထပ္ေမးနဲ႔ နည္းနည္းပါးပါးသိလာတာေပါ့ကြာ.... talkingေတြသိပ္မ်ားျပီကြာ ကဲ…လစ္စို႔”<br />ေသမင္းသည္အခ်ိန္ဆြဲမေနခ်င္ေတာ့...သူ႔အားအတင္းေခၚေနေလျပီ။<br />“ေနစမ္းပါဦး ကိုယ့္စရိတ္နဲ႔ကိုေျခက်င္ေလွ်ာက္ျပီး ခင္ဗ်ားေနာက္လိုက္ေသရမွာလား ဒါေတာ့ပဲ့တယ္ဗ်ာ”<br />“ေအး…မင္းေျပာလည္းေျပာစရာပဲ အရင္ကေတာ့ ေသျပီးမွငါကလာေခၚတာ သန္တုန္းျမန္တုန္းဆိုေတာ့မင္းတို႔လူေတြကိုငါကထမ္းႏိုင္တယ္ေလ ခုေတာ့မႏိုင္ေတာ့ဘူး အသက္က ကမၻာႏွစ္ခုစာ႐ွိေနျပီ လမ္းေလွ်ာက္ျပီးလိုက္ေသေပေတာ့”<br /><br /><br />ေသမင္းသိပ္စိတ္မ႐ွည္ေတာ့မွန္းသူသိလိုက္သည္ ထို႕ေၾကာင့္ g-talkတြင္႐ွိေနေသးေသာေဘာ္ဒါတစ္ေယာက္ႏွစ္ေယာက္ကိုသူသည္ေသမင္းေခၚရာေနာက္လိုက္သြားေတာ့<br />မည္ျဖစ္ေၾကာင္းလွမ္းႏႈတ္ဆက္သည္ ခရီးလမ္းေျဖာင့္ျဖဴးပါေစေၾကာင္းလည္း ဟိုကသူ႔ဆီလွမ္းေမတၱာပို႔ၾကသည္။<br />ထို႔ေနာက္ကြန္ျပဴတာကိုshut downလုပ္သည္ ဖုန္းထဲပိုက္ဆံထည့္ျပီး ႐ွိသမွ်နံပါတ္မ်ားကိုေနာက္ဆံုးအေနျဖင့္လွမ္းဆက္သည္ အျပင္ထြက္ျပီးေဆးလိပ္ဝယ္သည္။ အိမ္သာတက္သည္ ေနာက္ျပီးေရခ်ိုဳးသည္ အေကာင္းဆံုးဝတ္စံုတစ္ခုကိုေ႐ြးခ်ယ္ဝတ္ဆင္လိုက္သည္ ထို႔ေနာက္<br />ေဘးအခန္းကိုလွမ္းေခၚျပီး အကယ္၍သူ႔ေကာင္မေလးေရာက္လာပါက သူေသျပီဟုေျပာၾကားေစလိုေၾကာင္း သူမ႐ွိေတာ့သျဖင့္ စိတ္အားငယ္ရန္မလိုေၾကာင္း ရည္းစားအသစ္တစ္ေယာက္ထပ္႐ွာ၍ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီးကဲႏိုင္ေၾကာင္း စသျဖင့္႐ွည္လ်ားေထြျပားစြာမွာတမ္းေခြ်သည္။ ေသမင္းၾကီးသည္ က်ိဳ႕တို႔က်ဲတဲ သူ႔ဆံပင္မ်ားကို တဗ်င္းဗ်င္းျမည္ေအာင္ကုတ္လ်က္....<br />“…..ေတာ္ေတာ္လွ်ာ႐ွည္တဲ့ေကာင္ပဲ....အင္း... လွ်ာ႐ွည္လို႔ပဲလူျဖစ္ရလာတာေပါ့ေလ..”<br /><br /><br />သူသည္ေဘးအခန္းကလူကိုစိတ္ၾကိဳက္မွာၾကားျပီးေနာက္ ေသမင္းဘက္လွည့္ျပီး...<br />သူ႔laptopေတာ့အားသယ္သြားခြင္႔ျပဳရန္ေတာင္းဆိုလိုက္သည္<br />ေသမင္းဆိုသူလည္း သူ႔အားသယ္ခြင့္ျပဳလိုက္သည္ ထို႔ေနာက္ ႏွစ္ေယာက္သားရထားတစ္တန္ ကားတစ္တန္ျဖင့္ ေသ႐ြာသို႔ခရီးဆက္ခဲ့ၾကေလေတာ့သည္။<br />အမွန္မွာတန္ခိုးသံုးျပီးေျမေၾကာ႐ံႈ႕သြားၾကရန္ျဖစ္ေသာ္လည္း ကမၻာ့ ကမၻာက သံုးလာခဲ့သည့္တန္ခိုးကို ေသမင္းအလြန္ပ်င္းေနျပီျဖစ္သည္ လူ႔ျပည္ေရာက္ခိုက္ ရထားေလးလည္းစီးခ်င္ေသး ကားေလးလည္းစီးခ်င္ေသးဆိုသျဖင့္ ႐ိုး႐ိုးတန္းတန္းခရီးသြားသလိုသြားၾကရျခင္းျဖစ္သည္။<br />ခရီးသြားေနရင္းမွသူသည္လွ်ာ႐ွည္မိျပန္သည္။<br /><br />“က်ေနာ္ေရာ ငရဲက်မွာပဲလား”<br />“ေၾသာ္…ခက္လိုက္ပါဘိ ငရဲျပည္ကလာေခၚပါတယ္ဆိုမွ နင့္အေမ့လင္ တာဝတိ‘သာကိုငါကပို႔ရမွာလား စိတ္ခ် ေဇာက္ထိုးၾကီးကိုက်ေစရမယ္”<br />“ဟို…ဟို…. ဘယ္လိုအျပစ္ေတြနဲ႔လဲဟင္ သိရင္ေျပာျပပါလား”<br />“ဒါေတာ့ ယမမင္းၾကီးပဲသိလိမ့္မယ္ ငါေတာ့ေသေသခ်ာခ်ာမသိဘူး အျပစ္ေပးပံုကိုေျပာျပလိုက္ဦးမယ္ အရက္မူးျပီးရမ္းကားတဲ့လူေတြကိုဆိုရင္ ဖင္ကေနမီးေမႊး ပါးစပ္ထဲကို ေရပူေတြေလာင္းထည့္ျပီးဒဏ္ေပးတယ္”<br />သူေက်ာထဲစိမ့္သြားသည္ သူ႔တြင္တင္က်န္ေနသည့္ အေၾကြးငါးပံု ေလးပံုသည္အရက္ေၾကြးသက္သက္ျဖစ္သည္။<br />“ေသာက္တုန္းကေတာ့ေကာင္းတယ္ဟ ခုေတာ့ဖင္ကိုမီးျမိဳက္ေတာ့မယ္ အီး..ဆိုးလိုက္တာ”<br />စိတ္ထဲတြင္သူ႔ဘာသာသူေျပာေနရင္းတုန္လႈပ္လ်က္႐ွိသည္<br />“ေနာက္ျပီး ရည္းစားထည္လဲတြဲတဲ့ေကာင္ဆိုရင္ အေျခာက္ၾကီးျဖစ္ေအာင္လုပ္ျပီး ေဆာင္ၾကာျမိဳင္ကို အ႐ွင္ေမြး ေန႔ခ်င္းၾကီး ပို႔ပစ္မယ္”<br />သူသည္ တုန္လွဳပ္ျပီးရင္းတုန္လွဳပ္ရျပန္သည္။<br />“ေနာက္ျပီး… ….ေနာက္ျပီး…..”<br />“ေတာ္ပါေတာ့ဗ်ာ....ေတာ္ပါေတာ့ ..နားမခ်မ္းသာလိုက္တာ”<br />“ဘာအခုမွေၾကာက္ပါျပီလဲ အစကတည္းကဆင္ျခင္ေပါ့ ေဟာ…ေျပာရင္းဆိုရင္း..ေရာက္ပါျပီေကာကြာ...ဟဲဟဲ...ဆင္းေပေတာ့”<br /><br /><br />သူတို႔သည္ကားေပၚမွဆင္းလိုက္ၾကသည္ ။<br />“ဘယ္မွလဲဗ် ငရဲ ဒါလူ႔ျပည္ပဲ႐ွိေသးတာ”<br />“လွ်ာမ႐ွည္နဲ႔ေဟ့ လာေလေရာ့ဒီမွာ အပ္ခ်ေလာင္း!!!! ”<br />ေသမင္းသည္ အပ္ခ်ေလာင္းဟုေအာ္လိုက္ရာ ငရဲျပည္အဝင္ဂိတ္ၾကီးသည္ သူ႔ေ႐ွ႕တည့္တည့္တြင္ ဘြားကနဲေပၚလာေလေတာ့သည္။ သို႔ေသာ္..တံခါးကပြင့္မေနပါေခ်။<br />“ဂိတ္တံခါးကလည္းပိတ္ရက္ၾကီးပါပဲလား ဘာျဖစ္တာလဲမသိ”<br />ေသမင္းသည္အလြန္အံ့ၾသသြားဟန္ျဖင့္ ဂိတ္တံခါးနားသို႕တိုးကပ္သြားျပီး တံခါးဖြင့္ေပးရန္အထဲသို႔လွမ္းေအာ္သည္ ထိုအခါအထဲမွေန၍ ႏွာေခါင္းစည္းတပ္ထားေသာပိန္ပိန္လိန္လိန္ငရဲထိန္းတစ္ဦးဂိတ္တံခါးအေပၚေပါက္မွေပၚလာသည္<br /><br /><br />ျမင္ကြင္းကထူးဆန္းေနသည္ စိတ္မ႐ွည္ေတာ့ေသာေသမင္းကထိုငရဲထိန္းကိုလွမ္းေအာ္သည္<br />“ဘာေတြျဖစ္ကုန္တာတုန္း မင္းမ်က္ႏွာဘာလို႔အဝတ္စည္းထားရတာတုန္း တံခါးကိုအခုဖြင့္”<br />“အမိန္႔ေတာ္ေၾကာင့္ လူ႔ျပည္ကလာသူမွန္သမွ်ဒီတံခါးထဲဝင္ခြင့္မေပးေတာ့ပါခင္ဗ်ာ က်ေနာ္တို႔ငရဲထိန္းလည္း ေသာက္ေသာက္လဲေသကုန္ၾကပါျပီ ဘယ္ႏိုင္ငံကေသလာတဲ့လူတစ္ေယာက္လည္းမသိဘူး ဒီငရဲေရာက္လာတာ ဝက္တုတ္ေကြးဆိုလား ဘာလားမသိဘူး ပါလာတာ အကုန္ကူးေရာ လူ႔ျပည္မွာကေဆး႐ွိတယ္ ဒီမွာေဆးမ႐ွိဘူးေလ ခုလုပ္ငန္းခြင္မွာ လူနည္းေနတာသာၾကည့္ေတာ့”<br />ငရဲထိန္း၏စကားေၾကာင့္<br />သူႏွင့္ေသမင္းလည္း ေခ်ာင္းၾကည့္ေပါက္မွတဆင့္အထဲသို႔လွမ္းၾကည့္လိုက္ရာ ငရဲသားကမ်ားေနျပီး ငရဲထိန္းမ်ားကထူးထူးျခားျခားေလွ်ာ႔ပါးေနသည္ .. ငရဲထိန္းေတြမွာလည္းႏွာေခါင္းစည္းကိုယ္စီႏွင့္။<br /><br /><br />တခ်ိဳ႕ငရဲသားဆို ခုတ္မယ့္ထစ္မယ့္ငရဲထိန္းမ႐ွိေတာ့သျဖင့္ အကုသိုလ္ျမန္ျမန္ကုန္ေအာင္ ကိုယ့္ဘာသာကို ဓါးေသြး ကိုယ့္ဘာသာကို ခုတ္ထစ္ေနၾကရသည္ တခ်ိဳ႕ဆိုပို၍ပင္ပန္းေသး ကိုယ့္ဘာသာကို ထင္း႐ွာရသည္ မီးေမႊးရသည္ ဆီပူလာရင္ ကိုယ့္ဘာသာကို ခုန္ခ်ၾကရသည္ အေတာ္ကသီလင္တႏိုင္ေလသည္။<br />ေသမင္းၾကီးဘယ္လိုပဲေျပာေျပာအမိန္႔နာခံသူငရဲထိန္းကား ဂိတ္တံခါးကိုလံုးဝမဖြင့္ေပးေတာ့ေပ<br />“ယမမင္းၾကီးကထပ္မွာလိုက္တယ္ လူ႔ျပည္က အဲဒီတုပ္ေကြးေပ်ာက္တဲ့တေန႔က်ရင္ေရာဂါကင္း႐ွင္းေၾကာင္းေထာက္ခံစာနဲ႔အတူျပန္လာခဲ့ၾကပါတဲ့ ဒါပဲ”<br />ထိုသို႔ေအာ္ေျပာျပီးထိုငရဲထိန္းလည္း သူတာဝန္က်ရာဘက္အျမန္ေျပးသြားျပီး ကင္ရမည့္သူကိုကင္ ခုတ္ရမည့္သူကိုခုတ္ ဆူးပင္ဖက္တဲ့ရမည့္သူကိုဖက္တက္ခိုင္း ေခြးစာေကြ်းပစ္ရမည့္သူကိုေကြ်းပစ္ျဖင့္ အလုပ္လက္မလည္ေအာင္႐ွိေလေတာ့သည္ ။<br />ေသမင္းၾကီးလည္းအလြန္စိတ္ညစ္သြားေတာ့သည္ ။<br /><br /><br />“ခုမွပဲေသာင္ျပင္လြတ္တဲ႔ေသမင္းျဖစ္ေနတယ္ မထူးပါဘူးကြာ လူ႔ျပည္ပဲခဏျပန္စတည္းခ်ၾကတာေပါ့”<br />ထို႔ေနာက္ေသမင္းသည္ အပ္ခ်ေလာင္းဟုျပန္ေအာ္ျပီး လူ႔ျပည္ကိုျပန္ေရာက္လာၾကေတာ့သည္ ။<br />သူ႔အခန္းလိုက္ေနမယ္တကဲကဲလုပ္ေနသျဖင့္မနည္းကန္ထုတ္ခဲ့ရေသးသည္ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ေသမင္းလည္း သူ႔လုပ္ငန္းႏွင့္အစပ္အဟပ္အတည့္ဆံုးေသာအဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုသို႔ဝင္ေရာက္လုပ္ကိုင္သြားခဲ့သည္ H1n1ေပ်ာက္ရင္ထပ္လာေခၚမည္ဟုလည္းမွာၾကားသြားေသးသည္။<br /><br />ထို႔ေနာက္…… ထို႔ေနာက္…… သူလည္း ….. အိပ္ယာမွလန္႔ႏိုးသြားေတာ့သည္ ။<br />“အင္း…. youtubeက သရဲဇာတ္လမ္းတစ္ခုၾကည့္ေနရာမွ႐ုတ္တရက္အိပ္ေပ်ာ္သြားျပီး အိပ္မက္ မက္ေနတာကိုး …..။ <br />႐ွည္လ်ားေထြျပားလြန္းသည့္အိပ္မက္ကို ျပန္စဥ္းစားရင္း သူ႔ႏႈတ္က စကားတခ်ိဳ႕ထြက္က်လာသည္။<br /><br />……….<span style="font-size:130%;">.အိပ္မက္ကလည္း.... လန္ထြက္ေနတာပဲ.</span>.......... ။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6963972841839961495-1112141169992570505?l=thergyi72.blogspot.com' alt='' /></div>သားၾကီးhttp://www.blogger.com/profile/12167308997133501252noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-6963972841839961495.post-80358162361665613072009-06-29T12:24:00.000-07:002009-06-29T12:33:36.318-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_jtszohgbSXE/SkkXCtyTOyI/AAAAAAAAAaI/tDxdkRMueZc/s1600-h/klcc.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 235px; height: 272px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_jtszohgbSXE/SkkXCtyTOyI/AAAAAAAAAaI/tDxdkRMueZc/s320/klcc.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5352834967524293410" /></a><br />“ထြန္းဦး”သည္ “မ်က္ႏွာျမင္ ကန္ခ်င္ပါေစ”ဆုေတာင္းျပည့္သူျဖစ္သည္။<br />ေ႐ွးဘဝကဘယ္လိုအထံုေရစက္ေၾကာင့္မသိ ဘုရားေပးသည့္သူ႔႐ုပ္သည္ အလြန္ပဲ့ေလသည္။<br />ထူးဆန္းတာကသူသည္ လူခ်စ္လူခင္အလြန္ေပါျခင္းျဖစ္သည္ ။က်ေနာ္တို႔ကိုေတြ႔တိုင္း“ငါျပန္ေတာ့မယ္ကြ”ဟု ေျပာေလ့႐ွိသည္<br />သူထိုသို႕ေျပာတိုင္း “ဝက္႐ူးလားေဟ့”ဟု က်ေနာ္တို႔အားလံုးက တညီတညြတ္တည္းျပန္ေအာ္ေလ့႐ွိၾကသည္။ ခုေတာ့ “မိုးၾကိဳးပစ္ ဘုရားစူး” သူတစ္ကယ္ျပန္ေတာ့မည္ျဖစ္သည္ ။<br />ကိုယ့္မိသားစု ကိုယ့္အသိုက္အျမံဳဆီျပန္ရေတာ့မည့္သူ႔အတြက္ ဝမ္းသာမိသလို ေနာက္ရက္ေတြက်ရင္သူမ႐ွိေတာ့ဘူးဆိုတဲ့အသိနဲ႔လည္းက်ေနာ္တို႔မွာစိတ္မေကာင္းျဖစ္ရျပန္ပါသည္<br />ဆိုရရင္ ဝမ္းလည္းသာပါတယ္ ဝမ္းလည္းနည္းပါတယ္ မိသိန္းၾကည္အေနအထားမ်ိဳးပါ။<br /><br /><br />ဒီမွာစားအတူ ႏြားအတူႏွစ္ေတြအၾကာၾကီး႐ွိခဲ့ၾကေပမယ့္ ဟိုေရာက္ရင္ တစ္သက္လံုးထပ္မေတြ႔ရေတာ့ဘူးလည္းျဖစ္ခ်င္ျဖစ္သြားႏိုင္သည္ေလ...<br />(စားအတူ သြားအတူလို႔ေရးခ်င္တာပါ စာလံုးေပါင္းမွားသြားပါတယ္)<br />က်ေနာ္တို႔ေဘာ္ေဘာ္ေတြ သူ႔အတြက္ အိမ္အျပန္လက္ေဆာင္ေတြေပးၾက အမွတ္တရပစၥည္းေတြ ေပးၾက ႏွင့္ သူ႔အျပန္လမ္းသည္ ဘာပဲေျပာေျပာ လွေနခဲ့ပါသည္<br />ထိုေနာက္ဆံုးတစ္ရက္ကို အလုပ္မွခြင့္ယူျပီးသူ႔ကို KLအထိလိုက္ပို႔ၾကသည္ ။<br />လူ႐ွင္းသည့္တ႐ုတ္စားေသာက္ဆိုင္တစ္ဆိုင္တြင္ ႏႈတ္ဆက္ပြဲေလးလုပ္ျဖစ္ၾကသည္ ။<br />စားေသာက္ဆိုင္ကလူအလြန္႐ွင္းေနျပီး က်ေနာ္တို႔တစ္ဝိုင္းႏွင့္ မလွမ္းမကမ္းက ေျမးအဘိုးတစ္ဝိုင္းသာ႐ွိၾကသည္။<br /><br /><br />ေျမးအဘိုးဟုထင္ရျခင္းမွာကြာျခားလြန္းသည့္အသက္အ႐ြယ္ေၾကာင့္ျဖစ္ျပီး ေျမးအဘိုးမဟုတ္မွန္းကို သူတို႔၏အမူအရာေၾကာင့္တစ္ေျဖးေျဖးခ်င္းသိလာရသည္။<br />စာထဲကအတိုင္းေျပာရရင္ ဒင္းတို႔ႏွစ္ဦးသည္ ကလူအိသို႔ ျမဴအိသို႔ျဖစ္ေနၾကသည္ က်ေနာ္တို႕အဖြဲ႔ကို“ဖုတ္ေလသည့္ငပိ ႐ွိတယ္လို႔မထင္”အေနအထားမ်ိဳးႏွင့္ ကဲခ်င္တိုင္းကဲေနၾကေလသည္။<br />အဘိုးၾကီးသည္ အားလံုးေပါင္းမွေျခာက္ဆယ့္ေလးပင္သာ႐ွိေတာ့မည့္ သူ႔ဆံပင္ကိုအေရာင္ေတာက္ေနေအာင္ဂ်ယ္လိမ္းထားျပီးအက်အနဖီးသင္ထားသည္ ေကာင္မေလးကားမ်က္ႏွာသြယ္သြယ္ ႏွာတံေပၚေပၚေလးႏွင့္ အဝတ္အစားကိုလန္ထြက္ေနေအာင္ဝတ္ထားျပီး ေခတ္ဆန္ဆန္လွသူေလးျဖစ္သည္။<br /><br /><br />“လူပ်ိဳေတြတဲ့လားကြာ? ဟားဟား…မင္းတို႕ေကာင္ေတြ ႐ွက္တတ္ရင္လဲေသလိုက္ဖို႔ေတာင္ေကာင္းေနျပီ ေတြ႔လား ဟိုမွာမင္းတို႔ဘဘၾကီးက နတ္သမီးေလးနဲ႔ မင္းတို႔ေကာင္ေတြ နတ္သမီးမေျပာနဲ႔ လက္ခ်မီးနာမည္နဲ႔ ကုလားမေတာင္မပိုင္ၾကဘူး ဟားဟားဟား”<br />က်ေနာ္တို႔ထဲမွ ကိုေက်ာ္ထြန္းဆိုသူ၏ခနဲ႔တဲ့တဲ့စကားေၾကာင့္ အားလံုး႐ွက္ရယ္ရယ္မိၾကသည္။<br />ေျပာအား႐ွိ