အလြမ္းနဲ႔ပဲပန္းေတြကိုပြင့္ေစလိုက္တယ္ ၄

႐ြာငယ္ေလး၏တစ္ခုတည္းေသာလက္ဖက္ရည္ဆိုင္တြင္ျဖစ္သည္။ ေဝလင္းႏွင့္အေပါင္းအပါတစ္သိုက္ စိတ္ၾကိဳက္ေလေပါေနၾကသည္။ ဆိုင္ပိုင္႐ွင္ကိုၾကည္တိုးကလည္းဆိုင္လူ႐ွင္းေနသျဖင့္
သူတို႔ႏွင့္တစ္ဝိုင္းတည္းဝင္ထိုင္ေနသည္။ ယခုလူ႐ွင္းသည္ဆိုရာ၌
အျခားအခ်ိန္တြင္လူ႐ႈပ္သည္ဟုမဆိုလိုပါ
သူ႕ဆိုင္သည္အစဥ္သျဖင့္လူ႐ွင္းေနသည္သာျဖစ္သည္။

ကိုၾကည္တိုးသည္အသက္၃၀ေက်ာ္လူပ်ိဳၾကီးျဖစ္ျပီး
ကဗ်ာ႐ူး စာ႐ူးျဖစ္သည္။ အေဖ်ာ္ဆရာ စားပြဲထိုး ပန္းကန္ေဆး ေငြသိမ္း အစ႐ွိသည့္တာဝန္မ်ားကို သူတစ္ေယာက္တည္းလုပ္သည္ ဆိုင္နာမည္ကိုလည္းဘာစိတ္ကူးနဲ႔လည္းမသိ
“လူ႐ွင္tea house”ဟုေပးထားသည္။ေနာက္ပိုင္း ႐ြာသားေတြနားလည္လိမ့္မည္မဟုတ္ဟုယူဆသျဖင့္ ျမန္မာလိုပဲအကုန္ေရးလိုက္ရာ“လူ႐ွင္တီးေဟာက္စ္” ဟူ၍ ျဖစ္သြားေတာ့သည္။ “လူ႐ွင္”ဆိုတာ သူကဗ်ာေရးျပီးေအာင္ျမင္ခဲ့ရင္ယူမည့္ကေလာင္အမည္ဟုလည္းသိရသည္။
အားလံုးကလည္း သူ႔ဆိုင္သည္ သူေပးသည့္နာမည္ႏွင့္အလြန္လိုက္သည္ဟုေထာက္ခံၾကသည္။
လူ႐ွင္ဆိုင္က အျမဲလူ႐ွင္းသည္ကိုး ။

႐ြာက ဘာမသိညာမသိ လက္ဖက္ရည္ေသာက္ခ်င္သည္ဟု ပူဆာသည့္ကေလးမ်ားကို မိဘမ်ားကတစ္ခြန္းတည္းေျပာသည္...
“အဲဒီလူ႐ွင္ဆိုင္က ကေလးေတြကို တီးလည္းတီးတယ္ ေဟာက္လည္းေဟာက္တယ္ အဲဒါေၾကာင့္လူ႐ွင္တီးေဟာက္လို႔ေခၚတာ နင္တို႔သြားေသာက္ရဲရင္ ေသာက္ၾကည့္”ဟုျခိမ္းေခ်ာက္လိုက္ရင္ ကေလးေတြအားလံုးျငိမ္က်ျပီးသားျဖစ္သည္။ ဆိုရရင္ ကဗ်ာဆန္ဆန္ ဆိုင္နာမည္ေၾကာင့္ ကေလးမိဘေတြလည္း ပိုက္ဆံကုန္သက္သာေလသည္။ ဆိုင္ကလည္း စားပြဲဝိုင္းသံုးဝိုင္းသာ႐ွိသည့္ ခေနာ္နီခေနာ္နဲ႔ အင္ဖက္မိုးလက္ဘက္ရည္ဆိုင္ျဖစ္သည္။

အမွန္မွာသူတို႔႐ြာအေနအထားနဲ႔ဆိုင္နာမည္ေတာင္မလိုအပ္လွပါ၊သူေပးလိုက္သည့္္နာမည္ကလည္း ဒီေခတ္ဘန္းစကားနဲ႔ဆိုရရင္“နည္းနည္းလန္ထြက္ေနသည္” ကဗ်ာသမား၊ထြက္သက္ဝင္သက္တိုင္းမွာကဗ်ာပါသူဆိုေတာ့လည္းဒီေလာက္ေတာ့႐ွိမွာေပါ့ေလ.. အားလံုးထိုသို႔ပဲနားလည္လိုက္ၾကသည္။ ကိုၾကည္တိုးသည္ ႐ုပ္ရည္သန္႔ျပန္႔သည္၊ ေျခေထာက္တစ္ဖက္ဆာေနသည့္အားနည္းခ်က္ေတာ့႐ွိသည္။ အ႐ွိန္ႏွင့္သြားေနသည့္ ကားတစ္စီးအေပၚတိုးေဝွ႕တြယ္စီးရာမွ ျပဳတ္က်၍ေျခေထာက္ဆာရျခင္းျဖစ္သည္ တခ်ိဳ႕ကလည္းဂ႐ုဏာေဒါေသာႏွင့္ေျပာၾကသည္ “ၾကည္တိုးက ကားေပၚမွာ
ၾကည့္က်က္ျပီးမတိုးေတာ့ ျပဳတ္က်ျပီေပါ့တဲ့။

သူ႔ဆိုင္အမာခံေဖာက္သည္သည္ အဓိကေဝလင္းတို႔အဖြဲ႕ပဲျဖစ္သည္။ တခ်ိဳ႕တေလလည္း႐ွိပါသည္ မ်က္စိလည္လမ္းမွားျပီးေရာက္ ေရာက္လာတတ္သည့္ တစ္ျခား႐ြာသားမ်ား။
သူ႕လက္ဖက္ရည္ကို လူေတြေသာက္ႏိုင္ၾကေသာ္လည္း မေသာက္ႏိုင္တာကေတာ့
သူ႔ကဗ်ာပဲ ျဖစ္သည္ ၁၀တန္းထိေက်ာင္းေန
ဖူးျပီးျမိဳ႕မွာႏွစ္ကာလအေတာ္ၾကာအနည္ထိုင္ခဲ့ဖူးသည့္ သူ႔သည္ တစ္ဒန္တည္း ဒန္ေနသည့္ ေမာ္ဒန္ကဗ်ာ ပရိသတ္ျဖစ္သည္ ။ ဆိုင္လာေသာက္သည့္ေဖါက္သည္ေတြထဲမွာ ရင္ဘတ္တူသူမ်ား႐ွိရင္ ခံစားႏိုင္ေစရန္သူအၾကိဳက္ဆံုးကဗ်ာစာအုပ္မ်ားကို စားပြဲေပၚတင္ေပးထားေလ့႐ွိသည္။

ပထမဆံုး သူ႕ကဗ်ာ ကိုဖတ္ျပီး မွတ္ခ်က္ေပးသူမွာ ဖိုထိုးျပီးထြက္ရပ္ေပါက္ရန္ၾကံစည္ေနသည့္ တစ္ဖက္႐ြာက ကပၸိယၾကီးတစ္ဦးဟု သိရသည္။ တစ္မနက္လံုး သူ႔ကဗ်ာကိုထိုကပၸိယၾကီးထိုင္ဖတ္ေနသည္ ဖင္ျပန္ေခါင္းျပန္ဖတ္သည္ အလြတ္ရသေလာက္နီးပါးဖတ္ျပီး ဆိုင္႐ွင္ကိုၾကည္တိုးအား တိုးတိုးေလးလွမ္းေခၚသည္ ။ ျပီးေနာက္ ဆိုင္ပတ္ဝန္းက်င္ကို ေက်ာမလံုသလို က်ီးၾကည့္ေၾကာင္ၾကည့္ ၾကည့္ျပီး အလြန္အေရးၾကီးဟန္ျဖင့္ စကားကိုေျဖးေလးစြာ တစ္လံုးခ်င္းေျပာသည္...

“ေ႐ွးပညာ႐ွိေတြဟာ အရမ္းလွ်ိဳ႕ဝွက္တယ္ကြ သူတို႔ရဲ႕ အတတ္ပညာေတြကို တေဘာင္ဆန္ဆန္ နိမိတ္ဆန္ဆန္ ပေဟဠိစကားေလးေတြနဲ႔ဖြက္ျပီး ဝွက္ထားေလ့႐ွိတယ္ ဥာဏ္တူရင္ယူေစဆိုျပီး ေနာင္လာေနာက္သားေတြအတြက္ေပါ့ကြာ အဲဒီမွာပဲသိသူေဖၚစား မသိသူေက်ာ္သြားၾကေပါ့ အဓိကကေတာ့ လွ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္ကိုျမင္ေအာင္ၾကည့္တတ္ဖို႔ပဲ ဆို႐ိုးေတာင္႐ွိေသးတယ္ကြာ “ၾကည့္ေသာသူျမင္၏”တဲ့။
ကိုၾကည္တိုးနားထဲမွာေတာ့ “ျပေသာသူေပၚ၏”လို႔ပဲၾကားလိုက္မိသည္။
စကားနည္းနည္းပဲေျပာရေသးသည္ကပၸိယၾကီးေပါေနမွန္းေပၚေနျပီေလ..

အလိုက္သင့္အလ်ားသင့္ေခါင္းေလးတညိတ္ညိတ္လုပ္ေပးေနလိုက္သည္။ ကဗ်ာေရးရင္ဒီအေၾကာင္းထည့္စပ္ဦးမွ ဟုလည္းေတြးေနပံုရေလသည္။
“ခုမင္းစာအုပ္ကိုငါဖတ္ရသေလာက္ေတာ့ တစ္ဝက္ေလာက္နီးနီး သေဘာေပါက္ေနျပီ ဒါေပမယ့္ မ႐ွင္းတာ႐ွိေသးတယ္ အဲဒါလည္းအခ်ိန္ေပးေလ့လာလိုက္ရင္ျဖစ္တာပဲ ေ႐ွးဘဝက
ထူးျခားတဲ့ပ႒ာန္းဆက္တစ္ခု ေၾကာင့္ ခုဒီစာအုပ္ကို ငါဒီမွာဖတ္ဖို႔ကံၾကံဳရတာပဲ အဲဒီေတာ့ ငါေျပာမယ္ မင္းဒီစာအုပ္ကိုအျခားဘယ္သူမွ မျပပါနဲ႔ အထူးလွ်ိဳ႕ဝွက္ထားပါ ပညာကို ပညာမွန္းမသိဘဲအလြဲသံုးစားလုပ္
တဲ့လူေတြရဲ့လက္ထဲေရာက္ရင္ ဒီစာမ်ိဳးကအရမ္းအႏ ၱာရာယ္ၾကီးတာကြ ငါေနာက္တစ္ေခါက္ထပ္ျပန္လာဖတ္မယ္ကြာ ငါထြက္ရပ္ေပါက္ရင္ အရင္ဆံုးမင္းရဲ့ လူေသလိုျဖစ္ေနတဲ့ လူ႐ွင္ဆိုင္ကိုကယ္တင္မွာပါ ခုေတာ့ဆရာတစ္ဦးနဲ႔ခ်ိန္းထားေသးတယ္ ေနာက္မွထပ္ျပန္လာဖတ္မယ္ ငါေျပာတာေတြ ေသေသခ်ာခ်ာစဥ္းစားေနာ္ ကဲ ငါသြားျပီ”

ကပၸိယၾကီးထြက္သြားေတာ့ကိုၾကည္တိုးမွာ ကပၸိယၾကီးကိုၾကည့္လိုက္ သူ႕ေမာ္ဒန္ကဗ်ာစာအုပ္ကိုၾကည့္လိုက္ျဖင့္မ်က္ကလူးဆန္ျပာ ျဖစ္က်န္ခဲ့ေလသည္။
မ်က္ကလူးဆန္ျပာဆိုတာ မ်က္လံုးက ကလူး… ကလူး ဟုေအာ္ျပီးစေကာထဲကဆန္ကိုထြက္ျပာေနျခင္းမဟုတ္ပါ၊ ျပဴးတူးျပဲတဲျဖစ္ေနျခင္းကိုဆိုလိုပါသည္။ (ဤကားစကားခ်ပ္(သို႕) ဘေလာ့ပိုင္႐ွင္ေမာင္သားၾကီး၏ အပိုသက္သက္လွ်ာ႐ွည္ျခင္းတည္း)

ေနာက္ပိုင္းတြင္ကပၸိယၾကီးဆိုသူလည္းျပန္ေပၚမလာေတာ့ပါ ဖိုထိုးရင္း“ပလံု”သြားသည္ဟုသိရသည္။
ဝိဇၨာေလးေသာင္းဆရာအေပါင္းလည္း မကယ္ႏိုင္ၾကေတာ့ဘူးထင္သည္။
(ပလံု=စုံးစံုးျမႈပ္)
ထိုအေၾကာင္းကိုျပန္ေျပာတိုင္းရယ္ျဖစ္ၾကသည္ ။
“လူ႐ွင္တီးေဟာက္စ္”ရဲ႕ေရာင္းေရးဝယ္တာက အလဲလဲအကြဲကြဲျဖစ္ေသာ္လည္း တစ္ကိုယ္တည္းသမားကိုၾကည္တိုးအတြက္ေတာ့ ဖူလံုပါေလသည္။ သူ႔ဆိုင္လူမ႐ွိတိုင္းသူေျပာတတ္တာတစ္ခု႐ွိသည္။ “႐ြာသားေတြကခက္တယ္ ေပးကားေပး၏ မရ ဆိုသလိုေပါ့ကြာ ငါ့လက္ဖက္ရည္ယဥ္ေက်းမႈကိုသူတို႔နားမလည္ဘူး ငါ့ကဗ်ာရဲ့အႏွစ္သာရကိုသူတို႔ဆြဲယူစားသံုးမတတ္ဘူး”ဟူသတည္း။
………………..
ဆိုင္ထဲထိုင္ေနၾကရင္းမွ တင္ထြန္းက စကားစသည္။
“ညကဗီြဒီယို႐ံုမွာ လူသတ္သမားကားျပတယ္ အိေလးနဲ႔သြားၾကည့္တာေပါ့ ေကာင္းလိုက္တာ”
အိေလးဆိုသူမွာ တင္ထြန္း၏ရည္းစား အိအိခိုင္ျဖစ္သည္။
“လူသတ္ကားကိုေကာင္မေလးနဲ႔ၾကည့္တာေကာင္းရလားဟ”
အားလံုးကဘုေတြထြက္ေနတဲ့အၾကည့္နဲ႔ျပန္ေအာ္ေတာ့တင္တြန္းက တဟြင္းဟြင္းျမည္သံျပဳလွ်က္ ပါး႐ိုက္ခ်င္စဖြယ္ျပံဳးသည္..
“အိေလးကေၾကာက္ေလေလ ကိုယ့္နားကပ္ေလေလ ေလကြာ မင္းတို႔ဒါေလးေတာင္မသိဘူးလား”
“မင္းကေတာ့မေၾကာက္ဘူးေပါ့”
တခ်ိန္လံုးျငိမ္ေနသည့္ကိုၾကည္တိုးက ေမးလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။

“မေၾကာက္ပါဘူး ဘာေၾကာက္စရာ႐ွိလို႔လဲ”
“မင္းက႐ုပ္႐ွင္မွန္းသိလို႔မေၾကာက္ဘူးေနတာပါ အျပင္မွာအဲလိုေသြးထြက္သံယိုျမင္ကြင္းမ်ိဳးတစ္ကယ္ျမင္ရရင္ေတာ့လား”
ကိုၾကည္တိုးအသံကစိန္ေခၚသံပါေနသျဖင့္တင္ထြန္းမ႐ိုးမ႐ြျဖစ္သြားသည္ ခ်က္ခ်င္းပဲျပန္ပက္သည္။
(ဆိုင္ကေရေႏြးႏွင့္မဟုတ္ပါ စကားကို စကားျဖင့္ပက္ခ်င္းသာျဖစ္သည္)
“႐ုပ္႐ွင္နဲ႔အျပင္ဘာမွမကြာပါဘူးဗ် ဒီေခတ္႐ုပ္႐ွင္ပညာေတြက အံ့မခန္းပဲ အားလံုးသ႑ာန္လုပ္ သ႐ုပ္တူေအာင္႐ိုက္ထားတာ အျပင္မွာလည္းဒီလိုပဲေနမွာပဲ မေၾကာက္ပါဘူး”

တင္ထြန္းစကားဆံုးေတာ့ ကိုၾကည္တိုးက ေျခာက္ကပ္ကပ္ရယ္သည္။ တဆက္တည္းမွာပဲ..
“ငါငယ္ငယ္ကေပါ့ကြာ.. ငါ့ဆိုင္ရဲ့မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ဟိုကုကၠိဳပင္ရိပ္ေအာက္မွာ စက္ဘီးျပင္ဆိုင္ဖြင့္တဲ့ ကိုျမတ္ဦးဆိုတဲ့ ကုလားတစ္ေယာက္႐ွိတယ္ ဆိုင္ဆိုေပမယ့္ ခေနာ္နီခေနာ္နဲ႔ ျဖစ္ကတတ္ဆန္း စက္ဘီးျပင္ဆိုင္ပါကြာ အမိုးေလးပဲ႐ွိတယ္ ဘာအကာမွမပါဘူး ပစၥည္းကိရိယာလည္းဘာမွဟုတ္တိပတ္တိမ႐ွိဘူး မ႐ွိတာပဲ႐ွိတယ္ဆိုတဲ့ဒသနေလးအတိုင္းေပါ့ကြာ”
ငါ့ဆိုင္လိုပဲေပါ့ကြာဟုေျပာလိုက္ရင္ပဲရျပီဟု ေဝလင္းတို႔အားလံုးေတြးေနၾကသည္။

“အဲဒီတုန္းက ငါေျခာက္တန္းေလာက္ပဲ႐ွိဦးမယ္ကြ တေန႔ေတာ့ကြာ ဘာရယ္မဟုတ္ သူစက္ဘီးျပင္ေနတာကိုငါခပ္လွမ္းလွမ္းက ကုကၠိဳအျမစ္ၾကီးတစ္ခုေပၚတက္ထိုင္ရင္းေငးၾကည့္ေနတယ္ကြ
တစ္ေအာင့္ေလာက္ၾကာေတာ့ အဝတ္အစားခပ္ႏြမ္းႏြမ္းနဲ႕႐ွမ္းေဘာင္းဘီ႐ွည္ဝတ္ထားတဲ့ ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္းလူၾကီးတစ္ေယာက္ေရာက္လာတယ္ ပခံုးေပၚမွာထင္းအစည္းေသးေသးေလးတစ္စည္းလည္း
ထမ္းထားေသးတယ္ အဲဒီလူၾကီးက ကိုျမတ္ဦးအနားလည္းေရာက္ေရာ သူ႔ထင္းစည္းကိုအသာကေလးခ်လိုက္တယ္ ျပီးလည္းျပီးေရာ ထင္းစည္းေတြၾကားထဲကေန ႐ွည္႐ွည္ေမ်ာေမ်ာတစ္ခုကိုဆြဲထုတ္လိုက္တယ္ သူဆြဲထုတ္လိုက္တာ ဘာလဲသိလား”

“႐ွည္႐ွည္ေမ်ာေမ်ာဆိုေတာ့ တ႐ုတ္ၾကီးလက္ဖက္ရည္ဆိုင္ကအီၾကာေကြးေပါ့”ဟုဘယ္သူမွျပန္မေျဖပါ၊ ေခါင္းတစ္ခါခါ၊ လည္တစ္ခါခါပဲလုပ္ျပလိုက္ၾကသည္။
“သူဆြဲထုတ္လိုက္တာက အမဲလိုက္တဲ့လက္လုပ္ေသနတ္ကြ ကိုျမတ္ဦးက စက္ဘီးကိုပဲငံု႔ျပင္ေနေတာ့ သတိမထားမိလိုက္ဘူးေပါ့ ငါကလည္းေၾကာင္ျပီးၾကည့္ေနမိတယ္ကြ ဘာလုပ္မယ္မွန္းမသိဘူးေလ ျပီးလည္းျပီးေရာ ကိုျမတ္ဦးရဲ့ ေနာက္ေစ့တည့္တည့္ကိုခ်ိန္ျပီးအဲဒီလူက အနီးကပ္ပစ္ထည့္လိုက္ယ္။ လႈပ္႐ွားမႈကသိပ္ျမန္တယ္ကြ။ ဒိုင္းဆိုတဲ့အသံက်ယ္ၾကီးနဲ႔ပဲကိုျမတ္ဦးရဲ့ေခါင္းတစ္ခုလံုးပြင့္ထြက္သြားတယ္ ေသြးေတြဆိုတာ ငါထိုင္ေနတဲ့ ကုကၠဳိျမစ္ကိုေတာင္လာစင္တယ္ ။

စက္ဘီးငံု႕ျပင္ေနတဲ့အခ်ိန္အနီးကပ္ေဆာ္ထည့္လိုက္တာဆိုေတာ့ကြာ ကိုျမတ္ဦးေခါင္းေ႐ွ႕တည့္တည့္ကစက္ဘီးစပုတ္တံေတြပါ တစစီလြင့္ျပီး ဆိုင္ေဘးကဝါးတိုင္ေတြကို တေဒါက္ေဒါက္နဲ႔ေဖါက္ျပီးစိုက္ကုန္တယ္ ႐ွမ္းေဘာင္းဘီနဲ႔လူကေတာ့ ပစ္ျပီးတာနဲ႔လစ္ေျပးသြားတယ္
အဲဒီျမင္ကြင္းျမင္ျပီးမိန္းမတစ္ေယာက္ ကိုယ္ဝန္ပ်က္က်သြားတယ္”
“စိတ္မေကာင္းစရာပဲဗ်ာ ကိုၾကည္တိုးေရာ ဘာေတြပ်က္က်ေသးလဲ”
“ေအး..ငါ့မွာပ်က္က်စရာဘာမွမ႐ွိေတာ့ ဘာမွပ်က္မက်လိုက္ဘူး လူကေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္မွာတအားလန္႔ျပီးေဂါက္ေတာက္ေတာက္ျဖစ္သြားတယ္”

“ခုေရာေဂါက္ေတာက္ေတာက္ပဲလား”ဟုဆက္ေမးခ်င္ေသးေသာ္လည္းေဝလင္းမေမးျဖစ္ေတာ့။
စကားကိုအဆံုးသတ္ျပီးကိုၾကည္တိုးက တင္ထြန္းကို ဘယ္ႏွယ့္႐ွိစဆိုသည့္အၾကည့္မ်ိဳးနဲ႔ၾကည့္သည္။
တင္ထြန္းမ်က္ႏွာေပၚက သူလိုခ်င္သည့္အရိပ္အေယာင္အခ်ိဳ႕႐ွာေတြ႕သြား၍လည္း ေက်နပ္သြားသည္
“ေၾကာက္စရာၾကီးပါလားဗ်ာ ဘယ္လိုရန္ညႇိဳးေတြမ်ား႐ွိလို႔ပါလိမ့္”
ေဝလင္းေမးခြန္းက အားလံုးသိခ်င္ေနၾကသည့္ေမးခြန္းျဖစ္သည္
စားပြဲေပၚက ေရေႏြးၾကမ္းကို တစ္က်ိဳက္ေကာက္ေမာ့ျပီး ကိုၾကည္တိုးစကားဆက္သည္။

“ထူးဆန္းတယ္ကြ ပစ္သြားတဲ့လူရဲ့နာမည္က ေသသူနာမည္နဲ႔ေျပာင္းျပန္ “ဦးျမတ္ကို”တဲ့ ဗမာလူမ်ိဳးပါ အဲဒီကာလက နာမည္ၾကီးဒျမတစ္ေယာက္ေပါ့ ေသသူက သူ႕ကိုသက္ဆိုင္ရာနဲ႔လက္ေထာက္ခ်လို႔ဆိုပဲကြ”
“ေၾသာ္…”
“အဲဒီကိစၥျဖစ္ျပီးမၾကာဘူး ဦးျမတ္ကိုတို႕ဒျမတစ္ဖြဲ႕လံုးေသကုန္ၾကျပန္တယ္”
“သက္ဆိုင္ရာက သတင္းရျပီး ေခ်မႈန္းပစ္လိုက္တာလား”
“မဟုတ္ဘူးကြ သူတို႔တစ္ဖြဲ႔လံုးေတာထဲမွာေသကုန္ၾကတာ ေသပံုကလည္းေတာ္ေတာ္ဆန္းတယ္”
“ဘယ္လို ဘယ္လိုဆန္းတာလဲဗ်”
အားလံုးကသိခ်င္ေဇာျဖင့္ဝိုင္းေမးၾကျပန္ေတာ့...

“ေအးကြ ေတာထဲမွာသမင္တစ္ေကာင္ကိုေတြ႕လို႔လိုက္ၾကတာတဲ့”
“ဟင္…ေတာ္ေတာ္ဆိုးတဲ့ဒျမေတြပဲ သမင္ကိုေတာင္ခ်မ္းသာမေပးဘူး ဒျမတိုက္မယ္တဲ့လား”
“နင့္ၾကီးေတာ္ ဒျမတိုက္ သတ္စားမလို႔လိုက္တာေပါ့ဟ အဲဒီသမင္ကိုလိုက္ရင္းနဲ႔ပဲေသကုန္ၾကတာ ဒီထက္ပိုထူးဆန္းတာက အဲဒီသမင္ဟာ သူတို႔ဒျမအဖြဲ႕ပဲျမင္ရတဲ့သမင္တဲ့ သူတို႔လည္းေသကုန္ေရာ အဲဒီသမင္လည္းေပ်ာက္သြားေရာတဲ့”
“ဗ်ာ”
တစ္မေအကေမြးထားတာမဟုတ္ေသာ္လည္း “ဗ်ာ”တစ္ခြန္းကိုေတာ့ ေဝလင္းတို႔တစ္ဖြဲ႔လံုး တစ္သံတည္းညီညီညာညာထြက္က်သြားသည္။ ။
.............................

ထံုးစံအတိုင္း...ဆက္ရန္ ... :P

အလြမ္းနဲ႔ပဲ ပန္းေတြကိုပြင့္ေစလိုက္တယ္ ၃

လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုးေဖါအဲျငိမ္ခ်က္သားေကာင္းလွသည္
ေကာင္ေလးလည္းဘာစကားစေျပာရမည္မသိသျဖင့္စက္ဘီးကိုပဲဖိနင္းေနသည္။
စိုင္းထီးဆိုင္သီခ်င္းထဲကလို“ေမာရဲ့လား”ဟုလွမ္းေမးရင္ေကာင္းမည္ဟု စိတ္ကူးယဥ္မိသည္။
အဲလိုေမးလာခဲ့ရင္“ေမာေတာ့ေမာတာေပါ့ ဒါေပမယ့္”ဆိုျပီးသီခ်င္းထဲကအတိုင္းျပန္ေျဖခ်င္ေနသည္။
သို႔ေသာ္လည္း အသံသည္ျပဳပါမ်ားရင္
ကုန္တတ္သည္အမွတ္ျဖင့္ေျခြတာေနပံုရေသာေကာင္မေလးဆီက ဘာအသံမွထြက္မလာပါေခ်။
ယုတ္စြအဆံုးသူ႔နာမည္ကိုပင္မေမး လံုးဝတံုဏိဘာေဝ ထို႔ေၾကာင့္သူ႔ကိုသူပဲအရင္စမိတ္ဆက္လိုက္ရသည္။

“က်ေနာ့္နာမည္ ေဝလင္းပါ”
“ေၾသာ္ အင္း”
အေနာက္ကေဖါအဲ အသံကဝတ္ေက်တန္းေက်အသံမ်ိဳး။
“နင္ကေဖါအဲေနာ္”
“အင္း”
“ေဖါအဲဆိုေတာ့ ပန္းေတြခ်စ္တတ္မွာေပါ့ေနာ္”
“မခ်စ္ဘူး လႊင့္ကိုပစ္တာ”
“ေဟာဗ်ာ”
ေဝလင္းဆိုတဲ့ေကာင္ေလးဘာသာျပန္လြဲသြားျပီထင္သည္။

တေအာင့္ေလာက္ၾကာေတာ့ ေဖါအဲဆီမွရယ္သံတိုးတိုးေလးထြက္လာသည္ ။
“ဘာရယ္တာလဲဟ”
“ေၾသာ္…နင့္နာမည္က ေဝလင္းဆိုေတာ့ ေဝလီဆိုတဲ့အစ္ကိုတစ္ေယာက္႐ွိဦးမွာေပါ့ေနာ္ နင္တို႔ႏွစ္ေယာက္ကို မနက္ေစာေစာၾကီးမွာေမြးခဲ့တာျဖစ္မယ္ ခစ္ ခစ္”
ဒီလိုက်ေတာ့လည္းေကာင္မေလးေပ်ာ္တတ္သား ေပါ့ေပါ့ပါးပါးရယ္သံေၾကာင့္ ေဝလင္းေပ်ာ္သြားသည္ ။
ေရေျမအဆံုးကိုေဖါအဲသြားေစခ်င္ဦးေတာ့ ေရာက္ေအာင္ပို႔မည္ဟုလည္းစိတ္ပိုင္းျဖတ္မိေလသည္။
…………………
အျပံဳးေငြ႔ေငြ႔ေလးျဖင့္ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းေျပာခဲ့တာေတြ အိမ္လာလည္ဖို႔ဖတ္ေခၚခဲ့တာေတြ ျပန္ေတြးတိုင္းေဝလင္းၾကည္ႏူးရသည္။
“ေကာင္မေလးေရ ငါဘာမွမသိေသးတဲ့မင္းရဲ့အေၾကာင္းကို စဥ္းစားလိုက္႐ံုပဲ ငါ့ရင္ေငြ႕ေတြက အေရာင္တဖိတ္ဖိတ္လက္တဲ့ ေကာင္းကင္ၾကီးတစ္ခုလိုသာလို႔ေမာလို႔ေပါ့ဟာ နင္ကေတာ့ငါ့ေကာင္းကင္မွာ လမင္းလာလုပ္ေနာ္ သာလိုကသာႏိုင္တယ္ မိုက္လိုက မိုက္ႏိုင္တယ္ နင္မၾကိဳက္ဘူးဆိုရင္ ၾကယ္ေတြအားလံုးကိုေတာင္ငါေျခြခ်ပစ္လိုက္ပါ့မယ္ ငါ့ရဲ့ရင္ဘတ္ေကာင္းကင္မွာ ေန႕ဆိုတာလည္းမ႐ွိေစရဘူး လမင္းကေလး မင္းအတြက္ ညခ်ည္းသက္သက္ျဖစ္ေပးပါ့မယ္ကြယ္”
…………………
ျခံထြက္အသီးအႏွံမ်ားအားေဖါအဲတို႔႐ြာဘက္သို႔ပို႔ေပးရသည့္ေန႔တြင္ေဝလင္းေပ်ာ္ေနသည္ ။
ထံုးစံအတိုင္းအားလံုးျပီးေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာမွတ္ထားသည့္ေဖါအဲတို႔အိမ္ဘက္လွည့္သည္။ အိမ္နားနီးလာေလေလ သူ႔ရင္ခုန္သံေတြကစဥ့္ကလ်ားျဖစ္ေလျဖစ္သည္ ။ အိမ္နားေရာက္လာေတာ့ ပထမဆံုးေတြ႔လိုက္ရသူက ေဖါအဲမဟုတ္ပါ ေဖါအဲတို႔ႏွင့္ဘယ္လိုေတာ္စပ္သည္မသိရသည့္အေဒၚၾကီး
တစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ သူဘာမွမေမးရခင္မွာပဲ ထိုအေဒၚၾကီးက ကရင္သံဝဲဝဲႏွင့္ဆီးေမးသည္..

“နင္ အရင္တစ္ေခါက္ေဖါအဲကိုလိုက္ပို႔တဲ့ “ေဝလီ”ဆိုတာလား”
“အယ္…ေဝလင္းပါဗ်”
“ေၾသာ္….ဟုတ္လား မသိပါဘူးကြယ္ ေဖါေအာေျပာတာငါနားၾကားလြဲသြားတာျဖစ္မယ္ နင္ကေခ်ာသားပဲေနာ္”
“ေၾသာ္ အဟီးး ဟုတ္လား”
“ေသသြားတဲ့ေစာေအာင္ႏိုင္နဲ႔ေတာင္တူေသးေတာ့”
“ဗ်ာ”
“သူကနင့္လိုပဲျဖဴျဖဴေခ်ာေခ်ာ ဒါေပမယ့္ရည္းစားတစ္အား႐ႈပ္တယ္”
ေဝလင္းစက္ဘီးတစ္စီးႏွင့္မိုးတိုးမတ္တတ္အေနအထားမွနားေထာင္ေနရျခင္းျဖစ္သည္ အေဒၚၾကီးဆိုသူက သူ႔အား အိမ္ထဲဝင္ထိုင္ရန္ေခၚဖို႔ေမ့ေနပံုရသည္ စကားကိုပဲ အသံဝဲဝဲျဖင့္ဆက္ေျပာသည္...

“သူကအဲလိုပဲ႐ုပ္ေခ်ာ အေျပာေကာင္း မိန္းကေလးေတြက်တာေပါ့ ရည္းစားဆိုတာကလည္း ဟိုနားတစ္ေယာက္ ဒီနားတစ္ေယာက္ ႐ွိသမွ်႐ြာေတြပတ္ျပီးထားေနတာ တေန႔က်ေတာ့ ငါတို႔႐ြာနဲ႔ေတာ္ေတာ္ေလးလွမ္းတဲ့အထက္႐ြာဘက္က ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ရည္းစားျဖစ္တယ္ ေျပာၾကတာေတာ့ ေကာင္မေလးရဲ့အဖိုးက ပညာသည္ဆိုပဲ တစ္အားစြမ္းတာ တစ္႐ြာလံုးလည္းေၾကာက္ၾကတယ္ ေစာေအာင္ႏိုင္ကသူ႔ထံုးစံအတိုင္း အဲဒီေကာင္မေလးကိုမၾကာခင္မွာပဲ ဘာအေၾကာင္းျပခ်က္မွမ႐ွိဘဲနဲ႔အဆက္အသြယ္ျဖတ္လိုက္တယ္ ေကာင္မေလးက ရည္းစားဦးဆိုေတာ့ အသဲကြဲျပီး႐ူးမတတ္ခံစားရတာေပါ့”

“အဲဒီမွာေျမးကိုတစ္အားခ်စ္တဲ့ ေကာင္မေလးရဲ့အဖိုးက ဘယ္လိုလုပ္လိုက္လဲမသိဘူး ေစာေအာင္ႏိုင္တစ္ေယာက္သြက္သြက္ခါေအာင္႐ူးသြားတယ္ ကိုယ္ေပၚမွာအဝတ္မကပ္ဘဲ႐ြာေတြထဲေလွ်ာက္သြားတယ္ သူ႔အေဖအေမေတြဆိုဆရာအမ်ိဳးမ်ိဳးေခၚျပီးကုတာပဲေပါ့ ဟိုအဖိုးၾကီးကိုလည္းသြားေတာင္းပန္ၾကတယ္ ဒါေပမယ့္အဖိုးၾကီးက ဒီကိစၥသူနဲ႔မဆိုင္ဘူး သူဘာမွလည္းလုပ္မထားဘူးဆိုျပီးျငင္းလႊတ္တယ္ အဲလိုျဖစ္ျပီးမၾကာဘူး ေရတြင္းပ်က္တစ္ခုထဲက်ျပီးဂုတ္က်ိဳးေသေနတဲ့ ေစာေအာင္ႏိုင္ရဲ့အေလာင္းကိုေတြ႔ရ
ေတာ့တာပဲ ညဘက္အိမ္သားေတြမသိလိုက္ဘဲ႐ူးျပီးေလွ်ာက္သြားတာကေန ျပဳတ္က်တာတဲ့ သတိထားစရာပဲေပါ့ ငါေတာ့ နင့္လိုေကာင္ေလးေတြေတြ႔ရင္အဲဒီအေၾကာင္းဥပမာထားျပီးဆံုးမ
ရတာပဲ ေျပာရဦးမယ္ ေဖၚအဲက ငါ့တူမေလ နင္အခုဘာလာလုပ္တာလဲ”

စကားကို႐ွည္လွ်ားေထြျပားစြာေျပာျပီးေနာက္ သူ႔ကိုယ္သူ ေဖါအဲ၏အေဒၚမွန္းသိေစရန္မိတ္ဆက္ျပီး
တစ္ဆက္တည္းဘာလာလုပ္တာလဲဟုေမးသည္။ “အေဒၚ့တူမကိုလာေၾကာင္မလို႔ပါဗ်”ဟုေျဖရန္မသင့္ေတာ္မွန္းေဝလင္းသိပါသည္။ အဲလိုေျဖလိုက္မွပဲ “ငါကလည္းပညာသည္ပဲ”ဟုအေဒၚၾကီးဆိုသူက ျပန္ေအာ္ေျပာလွ်င္ေျပးေပါက္မွားကိန္းျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ပဲစကားကိုစကားႏွင့္တူေအာင္ၾကည့္က်က္ေျပာရေလသည္။
“က်ေနာ္ဟိုဘက္ထိပ္အိမ္ကိုအသီးအႏွံေတြလာပို႔တာဗ် အဲဒါ သတိရလာတာနဲ႔ ေဖါအဲမ်ား႐ွိမလားဆိုျပီး”
“႐ွိပါတယ္႐ွင္....႐ွိပါတယ္..အိမ္ထဲၾကြပါဦး”

သူ႔စကားပင္မဆံုးလိုက္ ၊ အိမ္ေပါက္ဝေလွကားမွ႐ုတ္တရက္ထြက္ေပၚဘာသည့္အသံတစ္ခုေၾကာင့္ ေဝလင္းရင္ထဲႏွင္းအစင္းစင္းျပိဳက်လာသလိုခ်မ္းျမလင္းေျမ့သြားရသည္. ။
ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ႏႈတ္ခမ္းထက္မွာအျပံဳးတစ္စကိုအလွပဆံုးထြန္းညႇိလွ်က္သူ႔အားမ်က္ဝန္း
ေတာက္ေတာက္မ်ားျဖင့္လွမ္းၾကည့္ေနသည့္ေဖါအဲ။ အေဒၚၾကီးဆိုသူကစိတ္ၾကိဳက္ေလေပါလိုက္ရျပီျဖစ္သျဖင့္အိမ္ေနာက္ဘက္သို႔ဝင္ေရာက္
ေပ်ာက္ကြယ္သြားျပီျဖစ္သည္။

အိမ္ေပၚသူတက္သြားေတာ့ ေဖၚအဲက အိမ္ၾကမ္းခင္းကိုၾကက္ေတာင္ေမႊးတစ္ျမက္စည္းျဖင့္ေကာက္ကာငင္ကာထလွည္းသည္ အိမ္ခင္းပ်ဥ္ျပားမ်ားသည္ အၾကိမ္ၾကိမ္အခါခါဖေယာင္းတိုက္ထားမႈေၾကာင့္မဲနက္ေတာက္ေျပာင္ကာ ကိုယ့္အရိပ္ေတာင္ ကိုယ္ျပန္ျမင္ရသေလာက္ျဖစ္သည္။
တံျမက္လွည္းေနရင္းမွထိုင္ေနသည့္ေဝလင္းကိုစကားလွည့္ေျပာသည္
“နင္လာလို႔ တံျမက္စည္းထလွဲတာဟ”
“ေအးေလ နင့္အိမ္ၾကမ္းခင္းကဒီေလာက္ေတာင္ေျပာင္လက္ေနတာ လွည္းစရာလိုေသးလို႔လား”

“ငါအေမငါ့ကိုေျပာဖူးတယ္ဟ သူတို႔ငယ္ငယ္ကေပါ့ အိမ္ကိုဧည့္သည္လာရင္ ဆံပင္မျဖီးရဲဘူးတဲ့ အိမ္ၾကမ္းျပင္ကိုလည္းဆံပင္အစေတြတစ္စက္မွမ႐ွိေအာင္လွည္းက်င္းရတယ္တဲ့ လာတဲ့ဧည့္သည္ေတြထဲက ကိုယ့္ကိုမေက်နပ္တဲ့လူေတြ႐ွိေနရင္ မေတာ္ကိုယ့္ရဲ့ဆံပင္တစ္ေခ်ာင္းသူတို႔ရသြားရင္ ကိုယ္ဒုကၡေရာက္ျပီတဲ့”
ေဖါအဲစကားကအဆန္းျဖစ္သည္ ေဝလင္းလည္းစိတ္ဝင္စားသြားရသည္ သို႔ေသာ္ သူသည္ ရင္ဘတ္ေနာက္ကြယ္ကႏွလံုးသားတစ္ခုကိုအရင္းျပဳျပီးအလည္လာသည့္ဧည့္သည္တစ္ေယာက္သာ
ျဖစ္ေၾကာင္းကိုေတာ့ ေနာက္မွေဖါအဲသိေအာင္ေျပာျပရေပဦးမည္။

ေဖါအဲကေျဖာင့္စင္းသြယ္လ်သည့္သူ႔ဆံပင္မ်ားအား လက္တစ္ဘက္ျဖင့္သပ္တင္လွ်က္စကားဆက္သည္..
“အဲဒီဆံပင္တစ္ေခ်ာင္းကိုယူျပီး ေညာင္ပင္တစ္ပင္ရဲ့ အ႐ြက္မွာထုတ္ခ်င္းေဖါက္ျပီး ခ်ည္လိုက္တယ္ ေနာက္ျပီး သူတို႔တတ္ကြ်မ္းတဲ့မႏ ၱာန္တစ္ပုဒ္နဲ႔႐ြတ္လိုက္တယ္ဆိုရင္ အဲဒီဆံပင္ပိုင္႐ွင္မိန္းကေလးကဒုကၡေရာက္ေရာတဲ့ ဆံပင္နဲ႔သပ္လွ်ိဳထားတဲ့ေညာင္႐ြက္ကိုေလတိုက္လို႔လႈပ္
တာနဲ႔ အဲဒီမိန္းကေလး နဂိုစိတ္ေတြေပ်ာက္ျပီး႐ူးေတာ့တာပဲ”
“ေၾကာက္စရာၾကီးပါလားဟာ”
ေဝလင္းကတအံ့တၾသျပန္ေျပာသည္။ တစ္ကယ္လည္းပဲအံ့ၾသေနသည္ ယခုလိုကိစၥမ်ိဳးသူမၾကားဖူးေသးေခ်။

“ထူးဆန္းတာက ေလတိုက္တာရပ္သြားလို႔ေညာင္႐ြက္ကေလးမလႈပ္ေတာ့ရင္ လူကနဂိုစိတ္ျပန္ဝင္ျပန္ေရာတဲ့ ေစာေစာကဘာေတြျဖစ္ခဲ့လဲဆိုတာလည္းမသိေတာ့ဘူးတဲ့ ဆိုေတာ့ဟာ အဲဒီေညာင္႐ြက္မေၾကြမခ်င္းကို ေလတိုက္တာနဲ႔ဆံပင္ပိုင္႐ွင္က႐ူးရမယ့္သေဘာပဲ ေနာက္ျပီးအဲဒီေညာင္႐ြက္မေၾကြခင္ပဲ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြကေသသြားၾကတယ္”
စကားကိုအဆံုးသတ္ျပီးေနာက္ တအံ့တၾသျဖစ္ေနသည့္ေဝလင္းအားနက္နဲသည့္အျပံဳးတစ္စျဖင့္
ေဖါအဲလွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။
………………
ထိုည လမင္းကိုေမာ့ၾကည့္ရသည္မွာ ေအးတိေအးစက္ႏိုင္လွသည္ဟု ေဝလင္းထင္သည္၊လမင္းကိုတစ္စံုတစ္ဦးက
မႏ ၱာန္ျဖင့္႐ြတ္ဖတ္ကာ ထုတ္ခ်င္းေဖါက္ျပီး ဆံပင္တစ္ေခ်ာင္း သပ္လွ်ိဳထားသလိုခံစားရသည္။ ထိုဆံပင္သည္ ဘယ္သူ႔ဆံပင္လည္းေတာ့ အတိအက်မသိႏိုင္ေသးပါ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လမင္းကိုေလမတိုက္ဖို႔ေတာ့ ေဝလင္းဆုေတာင္းမိေလသည္။ ။
...........................

ဆက္ရန္...............

အလြမ္းနဲ႔ပဲ ပန္းေတြကိုပြင့္ေစလိုက္တယ္ ၂

ထိုည အိပ္မက္တြင္ေကာင္ေလးသည္ ျမားနတ္ေမာင္ဆိုသူႏွင့္ေတြ႔ေလသည္၊ ျမားနတ္ေမာင္က ကေလးမဟုတ္ဘဲ လူၾကီးျဖစ္ေနသည္ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးကလည္းပါလိုက္ေသးသည္ ဗမာၾကီးမို႔လို႔လားမသိ ေခါင္းေတာင္းက်ိဳက္ၾကီးႏွင့္ျဖစ္သည္။ အေတာင္ပံလည္းမပါပါေခ်။ ခုန္ဆြ ခုန္ဆြလုပ္ျပီး ေတြ႔ကရလူကိုလက္ထဲကျမားျဖင့္ေလွ်ာက္ပစ္ေန၏။
“ဒီမွာ ဒီမွာ”
လူေတြၾကားထဲ ဟိုခုန္ ဒီခုန္လုပ္ေနေသာ ျမားနတ္ေမာင္ကို ေကာင္ေလးက လွမ္းေခၚလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။

“ဘာကိစၥတုန္းေမာင္ရင္ေလးရဲ့”
“ကိစၥကေတာ့ ခင္ဗ်ားက်ေနာ့ကို ဘာေတြလုပ္ထားတယ္ဆိုတာပဲ”
ေကာင္ေလးသည္ေျပာလည္းေျပာ ဒဏ္ရာရထားသည့္သူ႔ဘယ္ဘက္ရင္အံုကိုလည္းမေက်မခ်မ္းျဖင့္လက္ညႇိဳးထိုးျပလိုက္၏။
“ဒီမွာေမာင္ရင္ေလး အဲဒီျမားေလးတစ္ေခ်ာင္းပစ္ဖို႔ ဆယ့္ကိုးႏွစ္တိတိ က်ဳပ္ေစာင့္လာခဲ့ရတယ္ကြယ့္
မလြန္တန္ပါဘူးေနာ္”
ျမားနတ္ေမာင္ၾကီးကအသံေျပေျပကေလးျဖင့္ျပန္ေျပာသည္။
“ေနစမ္းပါဦး က်ေနာ့္ကိုမွဘာကိစၥအရင္ပစ္ရတာလဲ ေကာင္မေလးကိုပဲအရင္ပစ္လိုက္ပါေတာ့လား”
သူ႔စကားၾကားေတာ့ ျမားနတ္ေမာင္က ဟက္ခနဲ တစ္ခ်က္ရယ္သည္...

“ဒါကေတာ့ေကာင္ေလးေရ lady firstဆိုတဲ့ဥပေဒသေဘာအရေပါ့ကြာ အရာရာမွာ မိန္းကေလးေတြကိုဦးစားေပးရတယ္ကြ အထူးသျဖင့္ဒီခ်စ္ေရး ခ်စ္ရာေပါ့ကြာ ေကာင္မေလးအမ်ားၾကီးမူလို႔ရေအာင္ အမ်ားၾကီးေ႐ြးခြင့္႐ွိေအာင္ေပါ့ ေကာင္မေလးကစခ်စ္ရင္ မင္းငပ်င္းၾကီးျဖစ္ေနလိမ့္မယ္ကြဲ႕ အဲဒါေၾကာင့္ မင္းကိုပဲစခ်စ္ခိုင္းလိုက္တယ္ ကိုယ္စြမ္းဥာဏ္စြမ္း႐ွိသေလာက္ၾကိဳးစားေပေတာ့ ဟိုက ေယာက်ၤားေတြကို ေခါင္းေခါက္ယူမယ္ဆိုရင္ မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႔ က်ေနာ့ေခါင္းကိုေခါက္လွည့္ပါခင္ဗ်ဆိုျပီးမင္းေခါင္းသြားထိုးေပးလိုက္ေပါ့ ငိုျပသင့္လည္းငိုျပပလိုက္ လိုအပ္ရင္ဒူးေထာက္သင့္လည္း ေထာက္ပလိုက္၊ ဟားဟားဟား”

ေကာင္ေလးစိတ္တိုလာျပီျဖစ္သည္။ တိုလာသည့္စိတ္ႏွင့္ပဲဆက္ျပီးလွ်ာ႐ွည္သည္....
“က်ေနာ္မသိလိုက္တာ႐ွိတယ္ ျမားကဘယ္ခ်ိန္က်ေနာ့္ရင္ဝကိုလာမွန္ခဲ့တာလဲ”
“ေအး ေျပာျပမယ္ မင္းကိုထိတဲ့ျမားကေတာ့ မေကာင္းသူထိပ္ ေကာင္းသူထိပ္ဆိုျပီးရမ္းသမ္းျပီးငါပစ္တင္လိုက္တာ မင္းကပက္လက္ၾကီးအိပ္ေနခ်ိန္နဲ႔တိုးသြားေတာ့ ျမားအက်မွာ မင္းရင္ဝကိုတန္းထိတာပဲ”
“ဘာ”
ေတာ္ေတာ္ပစ္စလက္ခတ္ႏိုင္သည့္ ျမားနတ္ေမာင္ၾကီးပဲျဖစ္သည္ …ေတာ္ေသးတယ္ အအိပ္ေဆာ့ျပီးဖင္ေထာင္မအိပ္မိလို႔ ။
…………………….....


တိမ္ျဖဴေတြ အဆုပ္လိုက္ပြင့္သည့္ နံနက္ခင္းတစ္ခုတြင္ေကာင္ေလးအိပ္ယာမွႏိုးလာခဲ့သည္။
ႏုႏုေႏြးေႏြးေနျခည္သည္ ေကာင္ေလးတို႔႐ြာငယ္တစ္ခုလံုးကို ေ႐ႊရည္ျဖင့္သုတ္လိမ္းထား၏ ။
အတန္းလိုက္ပစ္ခ်ထားသည့္ေနေရာင္ျခည္ေအာက္တြင္ ေႏြဦးပန္းပြင့္မ်ား ဟိုမွ သည္မွ အျပိဳင္းအ႐ိုင္းပြင့္သစ္ကုန္ေခ်ျပီ ။ ေႏြေတးသီငွက္တို႔ႏွင့္အတူ ေလထုထဲရစ္သီဖြဲ႔ကာထံုမႊန္းေနသည့္ေႏြပန္းရန႔ံမ်ားက ႐ြာငယ္ေလးကို ပနံတင့္ေစလွ်က္႐ွိသည္။

“မဂၤလာပါ ေကာင္းေသာနံနက္ခင္းေလးပါ ေဖါအဲေရ”
သူ႔ေကာင္းကင္တစ္ခုတည္းကိုသာ ကြက္ကြက္ကေလးသာေပးသည့္ ညကလမင္းေလးကိုတိုင္တည္ႏႈတ္ခြန္းဆက္မိသည္ ခက္ေတာ့လည္းခက္ပါသည္ ဘယ္မွာေနမွန္းပင္မသိရ
“ငါလည္း႐ူးလိုက္တာေလ”
တစ္ေယာက္တည္းေျပာျပီးျပံဳးမိျပန္သည္။
ေကာင္ေလးအေဖျဖစ္သူက သားအိပ္ေရးပ်က္မွာစိုး၍မႏိႈးေတာ့ဘဲေစာေစာစီးစီးျခံထဲဆင္းသြားျပီ ျဖစ္သည္။အေမကေတာ့မီးဖိုေခ်ာင္မွာထံုးစံအတိုင္းအလုပ္႐ႈပ္ေနသည္ တစ္ဦးတည္းေသာသားမို႔မိဘမ်ားကအလိုလိုက္သည္ မခ်မ္းသာေသာ္လည္း လူလိုသူလို
ေတာ ့ေနႏိုင္ၾကေလသည္။ အဓိကအလုပ္မွာ ျခံအလုပ္ျဖစ္သည္။ ဒီေန႔လည္းတဘက္႐ြာမွယူစရာအေၾကြးမ်ား႐ွိသည္ဆို၍ ေရမိုးခ်ိဳးအဝတ္အစားလဲကာ အေမ့လက္ရာဟင္းႏွင့္ထမင္းစားျပီးတက္သုတ္႐ိုက္ထြက္လာခဲ့သည္။

တနာရီေက်ာ္ေက်ာ္မွ်စက္ဘီးနင္းရသည္ ေရာက္ေတာ့ ယူစရာ႐ွိတာယူျပီး အေမမွာထားသည့္အတိုင္း ျခံထြက္အသီးအႏွံအခ်ိဳ႕လိုက္ဝယ္သည္။ အားလံုးျပီးေတာ့ လမ္းေဘးအေၾကာ္ဆိုင္တစ္ခုမွာအဆာေျပဝင္စားေနလိုက္သည္။
ဆိုင္႐ွင္အေဒၚၾကီးက တဖက္ကစက္ဘီးကိုကလိေနသူအားစကားလွမ္းလွမ္းေျပာေနသည္။
“ဒုကၡပါပဲေအ.. အခ်ိန္မွီျပန္ေရာက္မွျဖစ္မွာ ဒီနားမွာစက္ဘီးျပင္ဆိုင္ကလည္းမ႐ွိ”
ေျပာလည္းေျပာ အေၾကာ္စားေနသူ ေကာင္ေလးကိုလည္းၾကည့္ျပီး..
“ေကာင္ေလးနင္ဘယ္႐ြာကလဲ ဟိုတစ္ေယာက္စက္ဘီးပ်က္သြားလို႔ နင္လမ္းၾကံဳရင္တင္သြားပါလားတခါတည္း”
အေၾကာ္သည္အေဒၚၾကီးစကားေၾကာင့္ေကာင္ေလးစိတ္ညစ္သြားသည္

စက္ဘီးကလိေနသူကားသူ႔ထက္အသက္နည္းနည္းပိုၾကီးသည့္လူငယ္တစ္ေယာက္ပဲျဖစ္သည္။
ဝတ္စားထားတာ ပြဲမင္းသားစတိုင္ႏွင့္ မ်က္ႏွာကလည္းေျပာင္ေခ်ာေခ်ာ္ႏိုင္လွသည္။
“ဘယ္႐ြာကတုန္းဗ်”
“ေတာင္ပိုင္း႐ြာကေလ”
“အာ.. က်ေနာ့္႐ြာနဲ႔တျခားစီကိုဗ်”
႐ြာအေနအထားကဆန္႔က်င္ဘက္ၾကီးျဖစ္သည္ အမ်ားၾကီးမေဝးေသာ္လည္း အမ်ားၾကီးလည္းမနီးပါ။
႐ွင္း႐ွင္းေျပာရရင္ ဒီေကာင့္ကိုတင္ခ်င္စိတ္လည္းမ႐ွိ။
အေၾကာ္သည္ကဆက္လက္လွ်ာ႐ွည္သည္..
“ဒါမွမဟုတ္ လမ္းၾကံဳသေလာက္ပဲေခၚသြားေပါ့ေအ လမ္းခြဲေရာက္ရင္သူ႔ဘာသာသူဆက္ေလွ်ာက္ပါေစေပါ့”
“အာ..မျဖစ္ဘူးဗ် ဒီမွာျခံထြက္ပစၥည္းေတြဝယ္လာတယ္ ေနာက္ခံုကမလြတ္ဘူး”
အျပတ္အသားပဲျငင္းလြတ္လိုက္သည္။
“အင္းေပါ့ေလ …ဒါဆိုလည္းဘယ္တတ္ႏိုင္မလဲ ေမာင္စိုးေရ သူ႔စက္ဘီးဒီတိုင္းသာထားလိုက္ နင္ကိုတိုင္ပဲလိုက္ပို႔လိုက္ေတာ့”

ထိုစကားကိုၾကားေတာ့ ေမာင္စိုးဟုအေခၚခံရေသာ စက္ဘီးကိုတတ္သလိုလို ႏွပ္သလိုလိုႏွင့္ေလွ်ာက္လုပ္ေနသူသည္ ဝမ္းသာအားရျဖစ္သြားပံုရသည္။ေကာင္ေလးနည္းနည္းေၾကာင္သြားသည္ သူ႔ကိုပို႔ရမွာမဟုတ္ဘူးကိုး ဘယ္သူမ်ားပါလိမ့္စက္ဘီးေပါက္ေနတာ... ဟိုဒီေဝ့ဝဲၾကည့္လိုက္ေတာ့...ေတြ႔ရပါျပီေကာ....
လမင္းက ညအခင္းမွာမသာဘဲ ေန႔ခင္းေၾကာင္ေတာင္ၾကီးသာေနသည္...
ေကာင္မေလးးး
ေဖါအဲဆိုတဲ့ေကာင္မေလးရယ္ေလ...
ေတြ႔မယ့္ေတြ႔ေတာ့လည္းဒီေနရာမွာလာေတြ႔ရတယ္ ေကာင္ေလးဝမ္းသာလိုက္သည္မွာဆိုဖြယ္မ႐ွိေတာ့ ေကာင္မေလးအားမြတ္သိပ္စြာစိုက္ၾကည့္ေနမိသည္ ေၾကာ့ေၾကာ့႐ွင္း႐ွင္းကိုယ္ေနဟန္၊ ျဖဴစင္ဝင္းပသည့္အသားအရည္ႏွင့္ပခံုးထက္နဲနဲေက်ာ္႐ွည္ေသာနက္ေမွာင္ေျဖာင့္စင္းသည့္ဆံပင္၊
မထူလြန္းမပါးလြန္းေသာမ်က္ခံုး၊ေျဖာင့္စင္းသည့္ႏွာတံ၊ညႇိဳ႕အားျပင္းျပင္းမ်က္ဝန္း၊နီနီေထြးေထြးႏႈတ္ခမ္းအစံုႏွင့္ ရင္ဘတ္ေနာက္မွာအသဲႏွလံုးပါသူပုရိသတိုင္းကို ေခါက္ခနဲ ပစ္ေခြလဲက်သြားေအာင္ ဖမ္းစားႏိုင္လြန္းသည့္အလွပဲျဖစ္သည္။

သူနဲ႔မလွမ္းမကမ္းက သစ္ျမစ္ဆံုၾကီးတစ္ခုေပၚမွာ အစကတည္းကေကာင္မေလးထိုင္ေနျခင္းျဖစ္သည္ သူကမျမင္တာပဲျဖစ္သည္ ျမင္လည္းျမင္ေရာ မ်က္ေတာင္ေလးတခ်က္ခတ္ဖို႔ကိုပင္ႏွေမ်ာလာမိသည္
ျပဴးျပဲၾကည့္ေနသူေကာင္ေလးႏွင့္ေဖါအဲတို႔တခ်က္အၾကည့္ခ်င္းဆံုသြားသည္ သို႔ေသာ္လည္းေဖါအဲကခ်က္ခ်င္းပင္မ်က္ႏွာျပန္လြဲလိုက္ျပီးခပ္ေဝးေဝးတေနရာသို႔သာမမွိတ္မသုန္ျပန္ေငး
ကာ လက္ထဲကကြာေစ့ကိုတေဂ်ာက္ေဂ်ာက္ျမည္ေအာင္ကိုက္လိုက္ေထြးလိုက္လုပ္ေနျပန္သည္
“ေကာင္မေလးငါ့ကိုမမွတ္မိဘူးထင္တယ္ အၾကည့္ကလည္းေအးတိေအးစက္ႏိုင္လိုက္တာ ခ်က္ခ်င္းၾကီးမ်က္ႏွာလႊဲပစ္ရက္တယ္....ေကာင္မေလးေရ...ေကာင္မေလးေရ”
......................
“ကဲဒါဆိုလည္း က်ေနာ္အဝတ္အစားလဲလိုက္မယ္ သူ႔စက္ဘီးကိုေတာ့ေလာေလာဆည္ဒီမွာပဲထားထားရမယ္”
ေမာင္စိုးဆိုသူသည္ေျပာလည္းေျပာျပီးအိမ္ျပန္အဝတ္အစားလဲရန္ထိုေနရာမွဝွီးကနဲေပ်ာက္ထြက္သြားသည္။
ေကာင္ေလးအၾကီးအက်ယ္ေနာင္တရေနေခ်ျပီ အစကတည္းကတင္ေခၚခြင့္ရမယ့္ကိစၥၾကီး ကိုယ္တိုင္ကအသံုးမက်တာ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေဖါအဲကိုဒီေကာင့္စက္ဘီးေနာက္ေတာ့အပါမခံႏိုင္...
ဘာေကာင္မွန္းလည္းမသိ အျငိမ့္ေတြထဲကလူျပက္ၾကီး႐ုပ္ႏွင့္
“ဟိုေလ..ဘယ္လိုေျပာရမလဲ အပန္းမၾကီးဘူးလို႔ထင္တယ္ က်ေနာ္ပဲလိုက္ပို႔လိုက္မယ္ေလ”
အေဒၚၾကီးကိုမ်က္ႏွာခ်ိဳျပန္ေသြးေနလိုက္ရသည္

အေဒၚၾကီးသည္ခ်က္ခ်င္းၾကီးေျပာင္းလဲသြားသူေကာင္ေလးအားထူးဆန္းသလိုၾကည့္ျပီး....
“ဘယ္ျဖစ္မွာလဲ နင္တို႔႐ြာနဲ႔ဆန္႔က်င္ဘက္ၾကီးေလ ေကာင္ေလးရဲ့”
“အာ ရပါတယ္ ကူညီလိုက္ပါ့မယ္ အခ်င္းခ်င္းေတြပဲ”
“အခ်င္းခ်င္း ဟုတ္လား ေဖါအဲနဲ႔နင္နဲ႔ခင္လို႔လား”
အေဒၚၾကီးသည္ ခုက်မွလွ်ာက႐ွည္ေနျပန္ျပီ
“ခင္တာ မခင္တာထက္ ကိုယ့္လူမ်ိဳးအခ်င္းခ်င္း ကူညီတဲ့သေဘာပါဗ်”
“လူမ်ိဳးအခ်င္းခ်င္း ဟုတ္လား နင္က ကရင္လည္းမဟုတ္ဘဲနဲ႔”
ခက္ျပီဒီအေဒၚၾကီးနဲ႔ အခက္ၾကီးခက္ျပီ ေစာေစာကအေကာင္းၾကီး ခုမွမေကာင္းၾကီးျဖစ္ျပီ သံညႇပ္ၾကီးနဲ႔သာ အေၾကာ္သည္အေဒၚၾကီးရဲ့ဗိုက္ေခါက္ကိုဖမ္းလိမ္ျပီး မွတ္ပလားဟ မွတ္ပလားဟ ဟုေအာ္ကာရန္ေတြ႔လိုက္ခ်င္ေနေတာ့သည္။

“အေဒၚရယ္ လူမ်ိဳးတူတာ မတူတာကအေရးမၾကီးပါဘူး တစ္ကယ္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ဟာ တစ္မိုးေအာက္တည္းကလူေတြပါဗ်ာ”
“တစ္မိုးေအာက္ ဟုတ္လား နင္တို႔တစ္အိမ္တည္းေနေနၾကလို႔လား မၾကားမိပါဘူး ေဖါအဲတို႔အေမနဲ႔ငါနဲ႔ခင္သားပဲ တခါမွမေျပာပါလား”
ကဗ်ာဆန္ဆန္ေျပာလိုက္မိကာမွပိုဆိုးျပီ
“ေမ့ေနလို႔ဗ် က်ေနာ္လည္းသူတို႔႐ြာဘက္သြားဖို႔႐ွိေသးတယ္ ေစာေစာကေမ့ေနတာ ခုမွျပန္သတိရတာ က်ေနာ္ပဲအိမ္အေရာက္ပို႔လိုက္ပါ့မယ္”
“ေၾသာ္ ေကာင္ေလးကလည္း နင့္ေနာက္ထိုင္ခံုကမလြတ္ဘူးေလ ဝယ္ထားတာေတြဘယ္နားသြားခ်ိတ္မတုန္း”
ဒီအေဒၚၾကီးေတာ့ျပႆနာပဲဟုေကာင္ေလးေတြးေနမိသည္
ရာဇဝင္ထဲက ပန္းပဲေမာင္တင့္တယ္ကိုင္သည့္တူၾကီးကိုသာခဏငွားျပီး အေၾကာ္သည္အေဒၚၾကီးကို မွတ္ပလားဟ မွတ္ပလားဟ ဟုေအာ္ျပီး ပုထြက္သြားေအာင္ထုခ်င္ေနေတာ့သည္။

ေကာင္မေလးကိုလွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့သူ႔ထံုးစံအတိုင္း ကြာေစ့ကိုတေဂ်ာက္ေဂ်ာက္ကိုက္လွ်က္ ဘာမွစိတ္မဝင္စားသလိုနဲ႔တေနရာရာကုိေငးေနဆဲ။
ထိုစဥ္အခိုက္ စက္ဘီးအသစ္ အဝတ္အစားအသစ္ႏွင့္ေမာင္စိုးျပန္ေရာက္လာသည္ ။
႐ုတ္တရက္ အေဒၚၾကီးကဘာစိတ္ကူးေပါက္သြားသည္မသိ
ေမာင္စိုးဘက္လွည့္ျပီး “နင္မအားရင္လည္းမပို႔နဲ႔ေတာ့”ဟုေျပာသည္
ျပီးေနာက္ေဖါအဲဘက္ကိုလွမ္းျပီးအသံအက်ယ္ၾကီးျဖင့္...
“ေဖါအဲေရ ဒီမွာေကာင္ေလးတစ္ေယာက္နင့္ကိုလိုက္ပို႔ခ်င္ေနလို႔တဲ့”

ေကာင္ေလးနည္းနည္းညစ္သြားသည္ ေတာ္ေတာ္စကားမတတ္တဲ့အေဒၚၾကီးပဲျဖစ္သည္
သူေျပာေစခ်င္တာကတမ်ိဳး လမ္းၾကံဳလို႔လိုက္ပို႔မွာျဖစ္ျဖစ္၊ အခက္အခဲျဖစ္ေနသည္ကိုကူညီသည့္သေဘာမ်ိဳးပဲျဖစ္ျဖစ္ ေျပာေစခ်င္သည္ ခုေျပာလိုက္ပံုက သူက မရမက အတင္းပို႔မယ္မွန္းသိသာေနသည္။ ဒီတစ္ခါဘာမွမစဥ္းစားခ်င္ေတာ့ ရမ္ဘိုၾကီးရဲ့ေလာင္ခ်ာကိုသာယူျပီး အေဒၚၾကီးကိုေရာ သူ႔အေၾကာ္တဲေလးကိုပါ ေပ်ာက္ထြက္သြားေအာင္“အုန္း”ကနဲပစ္ထည့္လိုက္ခ်င္ေနေတာ့သည္။
ေဒၚၾကီးစကားေၾကာင့္ေဖါအဲကသူ႔ကိုတစ္ခ်က္လွည့္ၾကည့္သည္ သို႔ေသာ္ ခ်က္ခ်င္းပင္မ်က္ႏွာျပန္လႊဲသြားျပန္သည္။ ေကာင္ေလးရင္ထဲဟာတာတာၾကီးျဖစ္က်န္ခဲ့သည္
“ေကာင္မေလးငါ့ကိုလံုးဝအသိအမွတ္မျပဳပါလား” တစ္ေယာက္တည္းအသံတိတ္ေရ႐ြတ္ရင္းအလိုလိုဝမ္းနည္းေနမိသည္။

ေမာင္စိုးက ေကာင္ေလးအား မေက်နပ္သည့္ပံုစံျဖင့္ ႐ႈတင္းတင္းမ်က္လံုးေစြၾကည့္သည္ ေကာင္ေလးကလည္းေမာင္စိုးအား ဂ႐ုမစိုက္သည့္ပံုစံျဖင့္႐ႈတည္တည္မ်က္လံုးေစာင္းၾကည့္သည္ (အၾကည့္ႏွစ္ခုကိုေပါင္းေသာ္ ငေစြႏွင့္ငေစာင္းဟုအမည္ထြက္မည္ျဖစ္သည္)
“ရပါတယ္ေဒၚေဒၚရဲ့ေဖါအဲအတြက္ပဲ အားေပးရမွာေပါ့ က်ေနာ့အလုပ္ကအေရးမၾကီးပါဘူး
လာေဖါအဲ ငါလိုက္ပို႔မယ္”
ေမာင္စိုးကနာမည္ႏွင့္လိုက္ေအာင္ပိုင္စိုးပိုင္နင္းႏွင့္လွမ္းေခၚလိုက္သည္။ ေကာင္မေလးကလည္းမတ္ထတ္ထပ္ရပ္လိုက္သည္ သြားျပီ ေကာင္မေလးလိုက္သြားေတာ့မည္
ေကာင္ေလးပို႔ခြင့္မ႐ွိေတာ့ လိုက္မပို႔ႏိုင္ေတာ့

ေမာင္စိုးဆိုတဲ့ေကာင္ လိုက္ပို႔ရတာကိုအခြင့္အေရးယူျပီးေဖါအဲကိုလမ္းမွာရည္းစားစကားေျပာမလားမသိ
ေဖါအဲကလည္းအားနာနာႏွင့္ဘာေတြျပန္ေျပာလိမ့္မလဲမသိ၊ ဘာမွန္းမသိ စဥ္းစား႐ံုႏွင့္ပင္အစိပ္စိပ္အမႊာမႊာျဖစ္ေအာင္ေၾကကြဲပစ္ဖို႔ေကာင္းေနျပီ ။ ေသစမ္းဆိုျပီးအေၾကာ္တဲတိုင္ႏွင့္သာ ကိုယ့္နဖူးကိုယ္ေျပးေဆာင့္လိုက္ခ်င္ေတာ့သည္။
စိတ္လက္မၾကည္သာစြာျဖင့္ေကာင္ေလးအေၾကာ္ဖိုးပိုက္ဆံ႐ွင္းသည္
စိတ္လက္မၾကည္သာစြာျဖင့္အေၾကာ္ဆိုင္မွထြက္လာခဲ့သည္
စိတ္လက္မၾကည္သာစြာပဲရပ္ထားတဲ့စက္ဘီးေထာင့္ကိုျဖဳတ္သည္ ေမာင္စိုးေနာက္ေဖါအဲေလးပါသြားမယ့္ျမင္ကြင္းကိုေတာ့သူမၾကည့္ခ်င္ေတာ့ ေခါင္းၾကီးငိုက္စိုက္ႏွင့္ပဲ စက္ဘီးကိုထနင္းသည္ ။

ထိုစဥ္မွာပဲအေဒၚၾကီးကိုလွမ္းေျပာလိုက္ေသာ ခ်စ္စရာအသံေလးတစ္ခု
“ေမာင္စိုးေနာက္မလိုက္ေတာ့ပါဘူးအေဒၚေရ ႐ြာမွာသူရည္းစားစကားမေျပာဖူးတာဆိုလို႔သမီးတစ္ေယာက္တည္းက်န္ေတာ့တယ္ ခုလိုက္ပို႔ရင္းမေျပာပါဘူးလို႔ဘယ္သူအာမခံရဲလဲ”
အသံကတိုးညႇင္းေသာ္လည္းျပတ္သားသည္ ေလွာင္သံတစ္ဝက္စြက္လွ်က္ခ်စ္ဖို႔လည္းအလြန္ေကာင္းေနသည္။
ကရဝိတ္ငွက္အသံသာတာ မိုးေစြငွက္အသံသာတာ စာေတြထဲဖတ္ဖူးသည္ ေဖါအဲအသံကိုဘယ္စာရင္းထဲထည့္ရေလမည္မသိ
သူ႔ကိုေ႐ွ႕ထားျပီးေျပာခ်လိုက္သည့္ေဖါအဲ၏စကားေၾကာင့္ ေမာင္စိုးမွာမ်က္ႏွာမထားတတ္ေအာင္ျဖစ္သြားသည္ စက္ဘီးျပင္ေပးသည့္မ်က္ႏွာမွမေထာက္ဟုလည္းေတြးေနပံုရသည္ (သူျပင္ေသာ္လည္းေပါက္ေနသည့္စက္ဘီးကျပန္မေကာင္းပါ)

ေမာင္စိုးကနာမည္ႏွင့္လိုက္ေအာင္ပိုးစိုးပက္စက္ျဖစ္က်န္ေတာ့မည္ျဖစ္သည္။
ေမာင္စိုးေနာက္မလိုက္ဘူးဆိုေတာ့သူ႔ေနာက္လိုက္မယ္ေပါ့ ေကာင္ေလးအလြန္ေပ်ာ္သြားသည္
စက္ဘီးကိုလည္းရပ္လိုက္သည္။ စက္ဘီးေနာက္ခံုကတိုလီမုတ္စေတြကိုေ႐ွ႕ျခင္းသို႔အျမန္ေျပာင္းထည့္လိုက္သည္ ။
အေနာက္ဘက္ကိုလွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့သူ႔စက္ဘီးဆီသို႔တစ္လွမ္းျခင္းလွမ္းလာေနသည့္
ေျခလွမ္းလွလွေလးမ်ား
(တနည္း) သူ႔ႏွလံုးအိမ္သို႔တစ္လွမ္းျခင္းလွမ္းလာေနသည့္ေျခလွမ္းလွလွေလးမ်ားအား ဝမ္းေျမာက္ဖြယ္ေတြ႔လိုက္ရေတာ့သည္။

ဆက္ရန္....ခုေလာေလာဆည္ေတာ့ ေသာက္ရန္.. :P

အလြမ္းနဲ႔ပဲ ပန္းေတြကိုပြင့္ေစလိုက္တယ္

ညသည္ႏွင္းဝတ္႐ံုျဖင့္စိုလဲ့ေန၏ ၊ အရပ္႐ွစ္ခြင္လံုးကိုိုဇာပုဝါအျဖဴပါးပါးေလးတစ္ထည္ကလႊမ္းျခံဳထားသလို ၾကည့္ေလျမင္ေလရာတိုင္းတြင္ႏွင္းေတြခ်ည္းအုပ္ႏွင့္သင္းႏွင့္မင္းမူေနၾကသည္။
မသိရင္ေတာ့ ေႏြရာသီဆိုတာ ဒီကမၻာေပၚမွာ ဘယ္တုန္းကမွမ႐ွိခဲ့ဖူးသလိုပံုစံႏွင့္။
ထံုအီေသာပန္းရနံ႔တခ်ိဳ႕လည္းတသုန္သုန္ျဖဴးေနသည့္ေအးစိမ့္စိမ့္ေလထုေတြထဲတြဲခိုကပ္ပါလာ
ေနၾကသည္ ။ခ်မ္းလြန္းလွသျဖင့္ေကာင္ေလးအိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္႐ွာေပ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ျဖင့္ေကာင္းကင္ကိုေမာ့ၾကည့္မိေတာ့ ခပ္ဝါးဝါးသာေနသည့္လမင္းၾကီးက “ဒါေတာ့ ငါလည္းမတတ္ႏိုင္ဘူး”ဆိုသည့္သေဘာျဖင့္ေကာင္ေလးကိုပခံုးႏွစ္ဖက္ျပန္တြန္႔ျပသည္။

ေကာင္ေလးနားလည္ပါသည္ လမင္းၾကီးခမ်ာ ခ်မ္းလို႔ေတာင္မွျခံဳစရာေစာင္မ႐ွိပါ ဝတ္လစ္စလစ္ခႏၶာကိုယ္နဲ႔ပဲ ေကာင္းကင္ေထာင့္ခ်ိဳးတေနရာမွာ ငုတ္တုတ္ၾကီး ကပ္ေနတာသာၾကည့္ေတာ့။
ဒီၾကားထဲလူအင္အားေတာင့္တင္းသည့္ၾကယ္စင္အစုအေဝးက တစ္ေကာင္ထီးတည္းလမင္းၾကီးကို
စိုးစိုးစီစီျမည္သံေပးျပီးေလွာင္ေနၾကေသးသျဖင့္ လမင္းၾကီးခမ်ာ အပ်က္အပ်က္ႏွင့္ ႏွာေခါင္းေသြးထြက္ရျပန္ေလရာသူ႔အျဖစ္က ေကာင္ေလးထက္ဆိုးေနေပသည္။ ဤသို႔ျဖင့္…အိပ္မေပ်ာ္ေသာေကာင္ေလးႏွင့္ အိပ္မေပ်ာ္ေသာလမင္းတို႔သည္ ေဆာင္းႏွင္းပြင့္ေတြကို ဘဝဘဝက ျငိဳးဘက္ၾကီးေတြလို စိမ္းစိမ္းၾကီးၾကည့္ကာငုတ္တုတ္မိုးလင္းရေတာ့သည္။

မိုးစင္စင္လင္းေတာ့ လမင္းၾကီးကႏႈတ္ဆက္သည္..
“ေကာင္ေလးေရ မင္းေနခဲ့ပါ ငါေတာ့အျခားကမၻာတစ္ဖက္ျခမ္းကိုအလင္းေပးဖို႔ခရီးႏွင္ရဦးေတာ့မယ္ အဲဒီမွာေဆာင္းဥတုမျဖစ္ပါေစနဲ႔လို႔ပဲဆုေတာင္းမိတယ္ သြားျပီေဟ့”
လမင္းၾကီးထြက္ခြါသြားေတာ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္တည္းငူငူငိုင္ငိုင္ၾကီးက်န္ရစ္သည္ ထို႔ေနာက္ အိမ္နံရံကျပကၡဒိန္ဆီသို႔အၾကည့္ေရာက္သြားသည္ ။
ထို႔ေနာက္သူ႔ႏႈတ္ဖ်ားမွအသံတိုးတိုးေလးထြက္လာသည္....
“ေကာင္မေလးရယ္....မင္းငါ့ကိုခြဲသြားခဲ့တာပဲ ဘာလိုလိုနဲ႔သံုးႏွစ္ျပည့္ေတာ့မယ္ေနာ္”
………………………….....

ေကာင္ေလးနဲ႔ေကာင္မေလးတို႔ေႏြဦးညတစ္ညတြင္ဆံုေတြ႕ခဲ့ၾကသည္
တစ္ႏွစ္မွာတစ္ခါက်င္းပျမဲျဖစ္သည့္ေကာင္ေလးတို႔႐ြာဘုရားပြဲတြင္ ေက်ာင္းရန္ပံုေငြအတြက္ ကာရာအိုေကကိုေကာင္ေလးေစာင့္ေပးရသည့္ညတြင္ျဖစ္သည္။ျမိဳ႕ေပၚကငွားလာသည့္
နာမည္အတန္အသင့္႐ွိသည့္ဇာတ္ပြဲျဖင့္ဘုရားပြဲကလူစည္ေသာ္လည္း ကာရာအိုေကဆိုမည့္သူေတာ့မေပၚေသး
ဝါသနာ႐ွင္ေတြထိုင္ရန္ခ်ေပးထားသည့္စက္ေ႐ွ႕ကခံုတန္းေတြၾကား ညဦးကတည္းက
ေကာင္ေလးငုတ္တုတ္ထိုင္ေနသည္။

လာမယ့္လာေတာ့ ပထဦးဆံုးေဖာက္သည္က ကုလားၾကီးျဖစ္ေနသည္
ဒစ္စကိုဒန္႔ဆာမ်ားဖြင့္ခိုင္းေလမလားဆိုျပီးေကာင္ေလးနည္းနည္းညစ္သြားသည္။ သို႔ေသာ္ ကုလားၾကီးက
ထြန္းအိျႏၵာဗိုသီခ်င္းဖြင့္ခိုင္းျပီး “အား..ယာ…ယာ… အား..ယာ..ယာ…ေမာင္ဘာကိုျငင္းမလဲ”ဆိုျပီးကုလားသံဝဲဝဲျဖင့္ ေခါင္းတလႈပ္လႈပ္ဆိုသြားေသာအခါ ေကာင္ေလးမွျပံဳးမိေသးေတာ့၏။
ပိုက္ဆံငါးဆယ္ေပးျပီးကုလားၾကီးထြက္သြားေတာ့ ေကာင္ေလးထိုင္ေနသည့္ခံုတန္းအေနာက္ကေန ခိုးခိုးခစ္ခစ္ရယ္သံေတြထြက္လာသည္

လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္ လူၾကီးေတြေျပာေလ့႐ွိသည့္ဥစၥာေစာင့္မေတြမ်ားလူေယာင္ဖန္ဆင္းျပီးပြဲခင္းထဲဝင္လာသလားမွတ္ရေအာင္ ႏွစ္ေယာက္ထဲကတစ္ေယာက္က လွလြန္းေနသည္ ။
“ငါ ဇူလိုင္မိုးသီခ်င္းဆိုမလို႔”
မလွလြန္းသည့္တစ္ေယာက္ကေျပာလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္ လွလြန္းသည့္တစ္ေယာက္ကေတာ့ေနၾကာေစ့ေတြကိုတစ္ေဖ်ာက္ေဖ်ာက္မည္ေအာင္ကိုက္လွ်က္သူ႔အား
ေတြေတြၾကီးၾကည့္ေနသည္
ဥစၥာေစာင့္မေလးေတြမဟုတ္ေလာက္မွန္းေကာင္ေလးေသခ်ာသြားသည္ ဥစၥာေစာင့္သာဆို ရင္ဂိုသီခ်င္းကိုဆိုလိမ့္မည္မဟုတ္ဟုထင္သည္။

“ဟုတ္ ဟုတ္ကဲ့ အေခြ႐ွာလိုက္မယ္”
“ဒါေပမယ့္ ငါအခုဆိုမွာမဟုတ္ဘူး ခဏေနမွဆိုမွာ”
“ေဟာဗ်ာ”
သူ႔ကိုၾကည့္ျပီးဘာမွန္းမသိ တခစ္ခစ္ရယ္ေနၾကျပန္သည္။
ထိုအခိုက္မွာပဲ အရက္နံ႔တစ္ေထာင္းေထာင္းထလွ်က္ ေက်ာျပင္ဗလာႏွင့္လံုခ်ည္တိုတိုဝတ္ထားသည့္ ဦးၾကီးတစ္ေယာက္ေကာင္ေလးနားသို႔ပံုက်လာသည္ ၊ေကာင္ေလးတို႔႐ြာထဲကပဲျဖစ္သည္ ။ ျပီးေနာက္ ဗလံုးဗေထြးေလသံျဖင့္..
“ငါ့တူၾကီးရယ္ သီခ်င္းဖြင့္ပါကြ မင့္ဦးေလးခံစားခ်က္ေတြဖြင့္ခ်င္လို႔ပါ”

“ဟုတ္ကဲ့ ဘာသီခ်င္းဆိုမလို႔လဲခင္ဗ်”
“ဟို သီခ်င္းေလကြာ ေကာင္းခ်က္ေတာ့ တစ္ကမၻာလံုးေက်ာ္ပါတယ္ဆို ဘယ္ေတာ့နားေထာင္ေထာင္မ႐ိုးဘူး”
“ဟုတ္ကဲ့ဦး သီခ်င္းနာမည္ေလး”
“ဦးၾကီးက စာမွမတတ္တာတူေလးရ နာမည္ဘယ္သိမွာတုန္း
ထြန္းရင္ေလကြာ သူဆိုထားတာေပါ့...တစ္ကယ္ေတာ္တဲ့ပါရမီ႐ွင္ပါကြာ ဦးၾကီးငယ္ငယ္ကဆိုမင္းအေဒၚကို အဲဒီသီခ်င္းနဲ႔ပဲ ေဂၚခဲ့တာေပါ့ကြယ္ ေအ့”
အေရးထဲ ေလကျပိဳေနေသးသည္ ေကာင္ေလးနည္းနည္းညစ္ေနျပီ

ေနာက္ကငနဲမႏွစ္ေကာင္ကေတာ့ ေကာင္ေလးကိုၾကည့္ျပီးျပံဳးစိစိျဖစ္ေနၾကသည္။
“ဟို…သီခ်င္းစာသား႐ြတ္ျပပါလား”
“ေအး…႐ြတ္ျပမယ္ ေနညိဳခ်ိန္တိမ္ေတာက္တဲ့အခါ”
“ရျပီ ရျပီ သိျပီ ငယ္သူငယ္ခ်င္းစာဥသီခ်င္း က်ေနာ္အေခြ႐ွာလိုက္မယ္”
ေကာင္ေလးလည္းအေခြကိုကမန္းကတန္း႐ွာသည္ ခံစားခ်က္ကို တစစီေဖါက္ခြဲလြင့္စင္ေနခ်င္သည့္ဦးၾကီးက သူ႔ေခြအ႐ွာကိုမေစာင့္ႏိုင္ ခ်ထားသည့္မိုက္ခြက္ကိုယူျပီး အသံျပဲၾကီးျဖင့္ စည္းလြတ္ေအာ္ဆိုေလေတာ့သည္။ ပါးစပ္တီးလံုးပင္ပါလိုက္ေသး

“တန္ တန္႔ တန္… တန္ တန္႔ တန္ ….ဒူတိုင္ ဒူတိုင္ ေဗ်ာင္ ေဗ်ာင္…”
“ဟာ..ဦးၾကီး ေနဦးေလ”
“ေနညိဳခ်ိန္ တိမ္ေတာက္တဲ့အခါ႐ြာလမ္းကေလးမွာ.....”
“ဟာ…ဒုကၡပဲ ေနပါဦးခဏ”
“စာဥတို႔သူငယ္ခ်င္းမေတြေရခပ္ ဆင္းလို႔လာ ဒန္႔ ဒန္႔ ဒန္”
“ဒုကၡပါပဲဗ်ာ အေခြကလည္း ႐ွာမရေသးဘူး”
ေနာက္ကေကာင္မေလးႏွစ္ေကာင္ကေတာ့ ေကာင္ေလးနဲ႔ဦးၾကီးအျဖစ္ကိုၾကည့္ျပီး တစ္ကိုယ္လံုးသိမ့္သိမ့္ခါေအာင္ရယ္ေနၾကေလေတာ့သည္။ ပြဲခင္းပရိတ္သတ္အေပါင္းလည္းရယ္သြားၾကကုန္သည္။

သူအေခြ႐ွာေတြ႔သြားခ်ိန္မွာေတာ့ ဦးၾကီးဆိုသူက ႏိုင္ငံေက်ာ္အဆိုေတာ္ၾကီးစတိုင္ျဖင့္မ႐ွိသည့္ပရိတ္သတ္ကို ေက်းဇူးတင္စကားေျပာၾကားေနျပီျဖစ္သည္။
“ခုလိုနားေထာင္ေပးတဲ့ေတးခ်စ္ပရိသတ္အားလံုးကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္ သီခ်င္းကေတာ့ျပီးသြားပါျပီ ေအ့ ”
ထိုသို႔ေျပာျပီးမိုက္ကိုခ်လွ်က္ပုဆိုးခါးပံုစမွတစ္ဆယ္တန္အႏြမ္းသံုး႐ြက္ကိုေကာင္ေလးအားေပးကာ
“ဒါပဲ႐ွိတယ္ တူေလးေရ ယူထားလိုက္”ဟုေျပာျပီးဒယိမ္းဒယိုင္ျဖင့္ပြဲခင္းဘက္လွည့္ထြက္သြားသည္။

“ကဲ နင့္ကာရာအိုေကၾကီးကစြံမယ့္ပံုမေပၚဘူး လူလည္းမ႐ွိဘူး ခုဖြင့္ေပးငါ့ဇူလိုင္မိုးသီခ်င္း”
ထံုးစံအတိုင္းမလွလြန္းသည့္ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္၏အသံပဲျဖစ္သည္ ရယ္ရတာဝသြားျပီထင္ လွလြန္းသည့္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ေနၾကာေစ့ကိုပင္ဆက္လက္စားသံုးေနျပီျဖစ္သည္။ စကားလည္းနည္းပံုရသည္
ခုထက္ထိေကာင္မေလးသိပ္လွတာပဲသိေသးသည္ အသံေတာ့မၾကားဖူးေသး လူလွသလိုအသံေလးလည္း လြင္လြင္ကေလးျဖစ္ေနမွာပဲလားမသိ စဥ္းစားရင္းႏွင့္ပင္ေကာင္ေလးရင္ဖိုရသည္ စကားေလးတစ္ခြန္းေလာက္ေတာ့ေျပာသင့္သည္ဟုလည္းေကာင္ေလးထင္ေနမိသည္

သို႔ေသာ္... အသံေခြ်တာပံုရသည့္ေကာင္မေလးပါးစပ္မွ ေနၾကာေစ့ကိုက္ခြါသံ တေဖ်ာက္ေဖ်ာက္ကလြဲျပီး အျခားဘာသံမွထြက္မလာခဲ့။
မိုးအတြက္မိုး သီခ်င္းေခြကို႐ွာသည္ မေတြ႔ အေခြထည့္သည့္ေသတၱာကိုဖင္ျပန္ေခါင္းျပန္လွန္သည္ မေတြ႔
ေကာင္ေလးစိတ္ညစ္ရျပန္သည္ ။ စက္ပိုင္႐ွင္သည္အေခြမ်ားကိုအေရာေရာအေႏွာေႏွာထည့္ထားသျဖင့္အ႐ွာခက္ရျခင္းျဖစ္သည္

“ဟို ဇူလိုင္မိုးအေခြေတာ့မ႐ွိဘူးဗ် မိုးေဒဝါသီခ်င္းဆိုပါလား အဲဒါေတာ့႐ွိတယ္ အဲဒါလည္းမိုးသီခ်င္းပဲေလ”
“ဟာ..ေတာက္တီးေတာက္တဲ့ ဇူလိုင္မိုးဆိုမယ့္ဟာကို”
“ေအးဗ်ာ အေခြကက်န္သြားလားမသိဘူး ဒီမွာမ႐ွိဘူး ဒါမွမဟုတ္ တိမ္တမာန္ေရာ မျဖစ္ဘူးလား”
“ေဟာေတာ္…နင္နဲ႔ေတာ့ခက္ေနျပီ မိုးသီခ်င္းဆိုပါမယ္ဆိုမွ ဘယ္က တိမ္သီခ်င္းဆိုခိုင္းေနတာတုန္း မ႐ွိရင္လည္းမ႐ွာနဲ႔ေတာ့ မဆိုေတာ့ဘူး လာ ေဖါအဲ ပြဲဘက္ပဲလွည့္ေတာ့မယ္”
.................

ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္ထြက္သြားေတာ့သူ႔ရင္ထဲဟာတာတာၾကီးျဖစ္က်န္ခဲ့သည္
“နာမည္ကေဖါအဲတဲ့လားကြယ္ ဒါဆိုရင္ပန္းခ်စ္သူေလးေပါ့ေနာ္”
အသံရယ္ ေနတဲ့႐ြာရယ္ သူမရင္ဘတ္ထဲကႏွလံုးသားရယ္ကိုပဲမသိေသးတာ နာမည္ေလးေတာ့သိလိုက္ရျပီ လူကိုလည္းသိလိုက္ရျပီ ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေကာင္ေလးေပ်ာ္ခဲ့ပါသည္

ထိုညေကာင္းကင္တြင္ေကာင္ေလးအတြက္ လႏွစ္စင္းသာခဲ့သည္
တစ္စင္းက စႏၵာမည္ေသာ ႐ွိရင္းစြဲလမင္းၾကီးျဖစ္ျပီး ေနာက္တစ္စင္းကေတာ့ ေဖါအဲဟုေခၚေသာ အသံေဖ်ာက္ေဖ်ာက္သာထြက္သည့္ ေနာက္မွ ေကာက္ကာငင္ကာသာသည့္ လမင္းကေလးပင္ျဖစ္ေတာ့သည္။

ဆက္ရန္.... ခုေလာေလာဆည္ေတာ့ထံုးစံအတိုင္း zzZzZzzzzZ
..........................
သီခ်င္းတင္ပါဆိုတဲ့ညီေလးရာတေမနဲ႔ နဒီမိုးညိဳတို႔အတြက္...
ဇူလိုင္မိုး
တိမ္တမာန္

က်ားကေလးတို႕႐ြာ-၂

“တစ္ေတာဝင္…ထြက္....တစ္ကုန္းတက္၍ တစ္ေတာင္ကိုေက်ာ္....တစ္ပင္မွာနားေသာ္....အားငယ္ေျဖမခ်ိ...ေတြ႔လိမ့္ႏိုးႏိုး...ေမွ်ာ္ကိုးလို႕ေနာ္......”
………………………..
ခုလည္းဒီသီခ်င္းထဲကအတိုင္းျဖစ္ေနေပျပီ က်ေနာ္တို႔ေလွ်ာက္ခဲ့သည့္ေျခလွမ္းအေရအတြက္အတိုင္းသာ မိုးေပၚတည့္တည့္ေထာင္ျပီးေလွ်ာက္ရင္ခုေလာက္ဆို နတ္ျပည္ဝင္သည့္ ဂိတ္ဝၾကီးသို႔တန္းတန္းမတ္မတ္ၾကီးေရာက္ေနေလာက္ျပီ.....။
ေက်ာင္းပိတ္တုန္းေအးေဆးမေနခ်င္တဲ့ေကာင္....ေလွ်ာက္စမ္း...ေလွ်ာက္စမ္း.....ေလွ်ာက္စမ္း.....။
က်ေနာ့္ဆီက အထုပ္အပိုးေတြေရာ ဂစ္တာကိုေရာအကုန္ယူျပီးဝိုင္းကူသယ္ေပးတာေတာင္ အေမာခံႏိုင္သူဝင္းေက်ာ္ကေ႐ွ႕မွ မတ္မတ္ မတ္မတ္ႏွင့္ေလွ်ာက္ေနဆဲ က်ေနာ္က ေနာက္မွ ယိုင္တိ ယိုင္တိုင္ျဖင့္ လဲက်လိုက္ ဆက္ေလွ်ာက္လိုက္ ျဖစ္ေနဆဲ….


ဒီလိုနဲ႔ ေနလံုးၾကီးစံုးစံုးျမႇဳပ္မွ သစ္သားျပားျဖင့္ ျဖစ္ကတတ္ဆန္း႐ိုက္ျပီးစိုက္ထူထားေသာ သူတို႔႐ြာအဝင္ဆိုင္းဘုတ္ၾကီးအား ဝမ္းေျမာက္ဖြယ္ေတြ႔ရေတာ့သည္။
“မရင္းကုန္းေက်း႐ြာမွ လွိဳက္လွဲစြာၾကိဳဆိုပါသည္” ဟူ႔ေရးသားထားသည့္ ဆိုင္းဘုတ္ၾကီးသည္ က်ေနာ့္အဖို႔ေတာ့...
“တာဝတိ`သာနတ္နန္းမွလႈိက္လွဲစြာ ၾကိဳဆိုပါသည္ နတ္သမီးအပါးခုႏွစ္ေထာင္တို႔သည္လည္း ႏႈတ္ခမ္းနီဆိုးလွ်က္ သင့္တစ္ေယာက္တည္းအားေစာင့္ဆိုင္းေနၾကကုန္သည္” ဟူ႔ေရးထားသည့္ဆိုင္းဘုတ္ၾကီးအား ျမင္ေတြ႔ရဘိအလား ဝမ္းသာအယ္လဲျဖစ္ရေလေတာ့သည္။
(ယခုစာေရးေနခ်ိန္တြင္အနားမွာထိုင္ေနသည့္သူငယ္ခ်င္းက မင္းဟာက အပါးခုႏွစ္ေထာင္ဆိုေတာ့ မလြန္လြန္းဘူးလား နတ္သမီးငါးရာဆိုေတာ္ျပီေပါ့တဲ့ သူ႔ႏွယ္ေနာ္.ကပ္သီးကပ္သပ္စိတ္ကူးနဲ႔ေရးတဲ့စာကိုေတာင္ၾကံဖန္ျပီးကပ္ေစးနဲေနခိုင္းေသးတယ္ က်ေနာ္ကျပန္ေျပာလိုက္ပါတယ္ ငါက ငါးရာနဲ႔မေလာက္ဘူးေဟ့ အပါးခုႏွစ္ေထာင္တိတိ တစ္ျပားသားမွမေလွ်ာ့လို႔ :P)


“ကဲသားၾကီးေရ....အိမ္ေရာက္ျပီကြ...အိမ္ေရာက္ျပီ...ဟားဟား...”
ေခြ်းအလံုးလံုးၾကားမွ ဝင္းေက်ာ္က က်ေနာ့္ဘက္လွည့္ျပီး ေအာ္ေျပာသည္…။
“အင္း….ေရာက္ဦးမွပဲ....ႏို႔မို႔ရင္ ငွက္ေတြက ပ်ံရင္းေသတယ္ မင္းနဲ႔ငါက လမ္းေလွ်ာက္ရင္းေသတယ္
ဆိုျပီးစကားပံုအသစ္ထြက္ေနဦးမယ္”
က်ေနာ့္စကားေၾကာင့္ဝင္းေက်ာ္တစ္ဟားဟားေအာ္ရယ္သည္။
ညီအစ္ကိုမသိတသိအခ်ိန္ဟုေခၚႏိုင္ေသာ္လည္းကိုယ့္႐ြာသားကိုကိုယ္တိတိက်က်သိပံုရေသာ႐ြာသားမ်ာက
“ေစာဝင္းေက်ာ္ျပန္လာျပီေဟ့....
ေစာဝင္းေက်ာ္ျပန္လာျပီ.....သူ႔အေဖၚျမိဳ႕သားတစ္ေယာက္လည္းပါလာတယ္ေဟ့”
ဟုတစ္အိမ္မွတစ္အိမ္ေအာ္ျပီး ေျပးထြက္ၾကည့္ၾကကုန္သည္။
ဝင္းေက်ာ္၏သူငယ္ခ်င္းမ်ားကအေျပးအလြားေရာက္လာၾကျပီးအထုပ္ကိုကူသယ္သူသယ္ဂစ္တာၾကီးကို
ယူျပီး အသံေၾကာင္ျဖင့္ တစ္ေဂ်ာင္ေဂ်ာင္တီးသူတီးႏွင့္က်ေနာ္တို႔ဝန္းက်င္ေလး႐ႈပ္ယွက္ခက္သြားသည္
သူတို႔က်ေနာ့္ကိုၾကည့္တဲ့အၾကည့္က က်ေနာ္ျမင္ေနက် ျမိဳ႕ထဲကလူေတြရဲ့အၾကည့္မ်ိဳးမဟုတ္ ႏွစ္လိုဖြယ္အျပည့္႐ွိျပီး ပကတိသန္႔စင္သည္။
တခဏအတြင္းမွာပင္က်ေနာ္တို႔အားလံုးငယ္ေပါင္းၾကီးမ်ားသဖြယ္ ရင္းႏွီးသြားၾကေတာ့သည္။


ဝင္းေက်ာ္တို႔အိမ္ေရာက္ေတာ့အထုပ္အပိုးေတြျပစ္ခ်ျပီးအနားယူၾကသည္ ။
ထိုညထမင္းဝိုင္းသည္ က်ေနာ့္တစ္သက္တြင္အျမိန္ဆံုးထမင္းဝိုင္းတစ္ခုျဖစ္ခဲ့သည္။ဝင္းေက်ာ္မိဘမ်ားသည္ ႐ိုး႐ိုးေတာင္ယာ လယ္လုပ္စားသူမ်ားျဖစ္သည္ စိတ္သေဘာထား႐ိုးသားျဖဴစင္ၾကသည္။
“နင္ကျမိဳ႕သားဆိုေတာ့ အတြဲေတာ့ေခ်ာင္းဖူးမွာေပါ့ေနာ္ အဟိ”
႐ုတ္တရက္ၾကီးထြက္ေပၚလာသည့္အေဒၚၾကီးတစ္ေယာက္၏အေမးေၾကာင့္ပါးစပ္ထဲေရာက္လုေရာက္ခင္ထမင္းတစ္လုတ္
ေလထဲရပ္တန္႔သြားသည္ ဘာျပန္ေျပာရမယ္မွန္းမသိ
“ေဒၚေလးကလဲဘာေတြေလွ်ာက္ေမးေနတာလဲ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းအေနခက္ေအာင္လုပ္ေနျပန္ျပီ ”
ဝင္းေက်ာ္ကထမင္းဝိုင္းေဘးတြင္ထိုင္ေနေသာ အေဒၚၾကီးဆိုသူကိုအျပစ္တင္စကားဆိုလိုက္သည္
“သူငယ္ခ်င္းေရ....ဗိုက္တင္းေအာင္မစားနဲ႔ဦးဟ ငါတို႔အစီအစဥ္႐ွိေသးတယ္ ” ညေနကမွခင္ခဲ့ၾကသည့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က က်ေနာ့္နားကပ္ျပီးတိုးတိုးေလးေျပာလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။
ထမင္းမ်ားစားေသာက္ျပီး အစီအစဥ္႐ွိတယ္ဆိုသည့္သူငယ္ခ်င္းဆီသို႔က်ေနာ္တို႔ခ်ီတက္ခဲ့ၾကသည္။


႐ြာလယ္ကိုေရာက္ေတာ့အလွဴအိမ္တစ္ခုက ဗီြဒီယိုဗလာပြဲျပေနသည္။႐ြာ၏တစ္ခုတည္းေသာဗြီဒီယို႐ံုက ငွားလာၾကျခင္းျဖစ္သည္။
“ညီေလး မင္းဝင္းေက်ာ္မဟုတ္လား လာပါဦးကြာ သူၾကီးငါ့ကို ဒုကၡေပးသြားျပီ”
ေတာ္ေတာ္ေလးေထြေနပံုရသည့္အလွဴအိမ္မွလူတစ္ေယာက္က ဝင္းေက်ာ္ကိုျမင္သြားကာ လွမ္းေခၚလိုက္သျဖင့္က်ေနာ္လည္းလိုက္သြားရသည္ ။ သူကဗြီဒီယိုပိုင္႐ွင္ကိုဖိုးေစာဟုသိရသည္
“ငါစာမတတ္ပါဘူးဆိုမွ သူၾကီးက ငါ့ကိုဒီစာဖတ္ျပီးေၾကညာခိုင္းေနတယ္ ေရာ့ဒီမွာမိုက္ ဒီမွာစာ႐ြက္ မင္းပဲေၾကညာလိုက္ေတာ့”
ကိုဖိုးေစာကမ္းေပးသည့္စာ႐ြက္ထဲကပဲပင္ေပါက္လက္ေရးႏွင့္ေရးထားသည့္စာမ်ားကိုဖတ္ျပီး
က်ေနာ္ရယ္ခ်င္ခ်င္ျဖစ္ေနသည္။ စာထဲတြင္ယခုကဲ့သ႔ို႐ြာအလွဴတြင္ကာလသားမ်ားေသာက္ေသာက္စားစားမလုပ္ရန္ႏွင့္ေတြ႔႐ွိပါက ျပင္းျပင္းထန္ထန္အေရးယူမည့္အေၾကာင္းေရးထားသည္။ ကာလသားေတြဘယ္လိုေနမည္မသိေသာ္လည္း ကာလဘဲၾကီး ကိုဖိုးေစာေတာ့ေစာေစာစီးစီးဝီေနျပီျဖစ္သည္။.....(ဆက္ရန္)

က်ားကေလးတို႕႐ြာ-၁

“မေရာက္ေသးဘူးလား.....”
“ေရာက္ေတာ့မွာပါဟ.. ေ႐ွ႕နားေလးတင္.....”
……………………………….....
က်ေနာ္မွတ္မိသေလာက္ဆို“ေ႐ွ႕နားေလးတင္”ဆိုသည့္စကားတစ္ခြန္းသည္က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းပါးစပ္ကေနထြက္ထြက္လာ
ေနတာ ဒါပါနဲ႔ဆို အခြန္းႏွစ္ဆယ္တိတိျပည့္ျပီျဖစ္သည္။ သူေျပာသည့္႐ြာ၏အရိပ္အေယာင္ကိုမွ မျမင္ရေသး လူလည္းဖတ္ဖတ္ေမာေနျပီ၊သူငယ္ခ်င္းဝင္းေက်ာ္တို႕႐ြာကိုလာခဲ့ရသည့္ခရီးကမနည္းပါေခ်၊ သေဘၤာကို ဖင္စုတ္ေနေအာင္စီးရသည္ လမ္းကိုလည္း ဖိနပ္စုတ္ေအာင္ေလွ်ာက္ရသည္။
ထံုးစံအတိုင္း ေတာအုပ္ေတြ ႐ြာေတြ လယ္ကြင္းေတြသာ တစ္ခုျပီးတစ္ခု ျဖတ္သြားသည္
သူေျပာသည့္“ေ႐ွ႕နားေလးတင္”သည္ ေ႐ွ႕နားေလးေနရာမွတစ္လက္မမွေလွ်ာ့မသြားေသး ။
ေနကလည္းအလြန္ပူသည္ ဆက္ေလွ်ာက္ၾကရင္း ေတာစပ္တစ္ခုအေရာက္တြင္ အရိပ္အာဝါသေကာင္းသည့္ဇရပ္ငယ္ေလးတစ္လံုးအားေတြ႔၍ႏွစ္ဦးသား ေျခပစ္လက္ပစ္ထိုင္ခ်လိုက္ၾကသည္ ဒီခရီးကိုသြားလာေနက် ဝင္းေက်ာ္က ဘာမွမျဖစ္ေသာ္လည္း က်ေနာ့္မွာေတာ္ေတာ္ပင္ပန္းေနျပီ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးခက္ခဲျပီး ကားအေရာက္အေပါက္အလြန္နည္းသည့္ သူတို႔႐ြာကို အလည္လာခဲ့မိျခင္းသည္ မွားေလျပီဟုလည္းေနာင္တရေနသည္။


“က်ဥ္းက်ဥ္းၾကပ္ၾကပ္ ျမိဳ႕ထဲက လမ္းေတြ အုတ္ခံုေတြမွာ သီခ်င္းလိုက္ဆိုရတာ မမိုက္ဘူးကြ ေဟာဒီမွာၾကည့္စမ္း လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ေလေျပေတြ ေတာပန္းရနံ႔ေတြအဆံုးမဲ့မိုးေကာင္းကင္ေတြ နဲ႔ဝန္းရံေနတဲ့ ေအးခ်မ္းတဲ့ ဒီလိုဇရပ္ေလးထဲမွာ သီခ်င္းဆိုရတာ ဘယ္ေလာက္ကဗ်ာဆန္လဲ”
ဝင္းေက်ာ္က ေျပာလည္းေျပာ ပါလာသည့္ဂစ္တာကိုလည္းၾကိဳးညႇိအသံစမ္းျပီးသီခ်င္းဆိုရန္ျပင္သည္။
“ဒီေနရာသီခ်င္းမဆိုေကာင္းဘူးကြဲ႔ နတ္ၾကမ္းတယ္”
ဝဲတဲတဲအသံတစ္ခုေၾကာင့္လွည့္လိုက္ရာ ဘယ္တုန္းကဇရပ္ထဲဝင္လာသည္မသိေသာ ကရင္အဖိုးၾကီးတစ္ေယာက္ကိုေတြ႔ရေလသည္။
“ငါလူပ်ိဳတုန္းကေပါ့ မယ္ဒလင္တီးအရမ္းေတာ္တဲ့ သန္းစိန္ဆိုတဲ့သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္႐ွိတယ္ တေန႔ေတာ့ ေတာတက္လာတာ အားတဲ့အခ်ိန္အပ်င္းေျပတီးဖို႔ဆိုျပီး သူ႔မယ္ဒလင္ေလးပါယူလာျပီး အားအား႐ွိတိုင္း တီးလိုက္ဆိုလိုက္လုပ္ေနတာတဲ့ အလုပ္ေတြျပီးလို႔႐ြာလည္းျပန္ေရာက္ေရာ အေၾကာင္း႐ွာမရဘဲ သြက္သြက္ခါေအာင္႐ူးေတာ့တယ္ ဘယ္ဆရာမွ မကုႏိုင္ဘူး အဲဒါမင္းတို႔ကေလးေတြ သတိထားၾက ဒီေတာကနာမည္ၾကီးတယ္ ၾကမ္းတယ္”
အဖိုးၾကီးကစကားအ႐ွည္ၾကီးေျပာျပီးေနာက္ခါးၾကားထဲက ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္ႏွင့္ထုပ္ထားေသာေဆး႐ြက္ၾကီးကိုထုတ္ကာအဆုပ္ေသးေသးေလးလုပ္ျပီး ပါးေစာင္တြင္ထိုးထည့္လိုက္သည္ ထို႔ေနာက္ မ်က္လံုးေလးမွိန္းကာေဆး႐ြက္ၾကီး၏အရသာကို တျမံဳ႕ျမံဳ႕ခံစားေနေလေတာ့သည္။


ဝင္းေက်ာ္က သိပ္ေက်နပ္ပံုမေပၚ ။ အဖိုးၾကီးဘက္လွည့္ျပီး.....
“အဲဒီလူက မယ္ဒလင္တီးျပီး႐ူးသြားတာဘၾကီးရ ခုက်ေနာ္တို႕ကဂစ္တာတီးမွာ မ႐ူးေလာက္ဘူးထင္ပါတယ္၊
က်ေနာ့္အထင္ေျပာရရင္ ဒီေတာကိုေစာင့္တယ္ဆိုတဲ့နတ္က နတ္မျဖစ္ခင္ လူအရင္ျဖစ္ခဲ့လိမ့္မယ္ ရည္းစားလည္းထားဖူးျပီး အသည္းလည္းကြဲဖူးလိမ့္မယ္ဗ် အဲဒါဟိုမယ္ဒလင္ဆရာက လြမ္းလြမ္းေဆြးေဆြးသီခ်င္းေတြလာလုပ္ေတာ့ သူ႔အရင္ဘဝကငယ္ခ်စ္ကိုလြမ္းျပီးခံစားရတာေပါ့ဗ်ာ အဲဒါနဲ႔သူ႔ကို စိတ္ထိခိုက္ေၾကကြဲေအာင္လုပ္ရပါ့မလားဆိုျပီး မယ္ဒလင္ဆရာကိုဒဏ္ခတ္တဲ့အေနနဲ႔႐ူးေအာင္လုပ္လိုက္တာေနမွာ ဒါေပမယ့္ခုက်ေနာ္ဆိုမယ့္သီခ်င္းကအလြမ္းသီခ်င္းမဟုတ္ဘူးဗ် ေတာေစာင့္ၾကီးလည္းစိတ္ဝင္စားေလာက္မယ္မထင္ဘူး ဘၾကီး“ေလးျဖဴ”ဆိုတာကိုၾကားဖူးလား”
“အင္း….ေလးျဖဴေတာ့မေျပာတတ္ဘူးကြဲ႕ “ဂ်ိဳးျဖဴ”ေတာ့သိတယ္ ေ႐ြဂ်ိဳးျဖဴ မူလခဲ ဇာတ္ထုပ္ၾကီးေလ ၾကားဖူးတာေပါ့”
အဖိုးၾကီးစကားေၾကာင့္က်ေနာ္တို႕ႏွစ္ေယာက္သားရယ္မိၾကသည္ ဘယ္လိုပင္ေျပာေျပာအယူသီးသူအဖိုးၾကီးကလက္မခံ သီခ်င္းမဆိုရန္သာအတန္တန္တားေလသည္ ဝင္းေက်ာ္လည္းစိတ္ေလွ်ာ့လိုက္ေတာ့သည္
က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ဂစ္တာၾကီးလြယ္ျပီးဇရပ္ထဲကထြက္လာေတာ့ ကရင္အဖိုးၾကီးမွာ တ႐ွဴး႐ွဴးေဟာက္လွ်က္အိပ္ေပ်ာ္ႏွင့္ျပီျဖစ္သည္။


လယ္ကြင္းတစ္ခုကိုျဖတ္ေလွ်ာက္ၾကရင္း ဟိုးအေဝးဆီမွခပ္ပ်ပ်ေလးလွမ္းျမင္ေနရေသာ ေတာအုပ္ေသးေသးေလးတစ္ခုကိုဝင္းေက်ာ္က လက္ညိဳးထိုးျပီး..။
“အဲဒီေတာအုပ္ဆိုေန႔ခင္းၾကီးေတာင္ဘယ္သူမွမဝင္ရဲဘူးကြ ႏြားေပ်ာက္ရင္ေတာင္ ဘယ္ႏြားပိုင္႐ွင္မွအဲဒီထဲဝင္ျပီးမ႐ွာၾကဘူး အရမ္းၾကမ္းတယ္ ႏြားေက်ာင္းသားေတြလည္းေ႐ွာင္တယ္ အရင္ငါတို႔႐ြာမွာ“ငွက္ထီး”ဆိုတဲ့လူတစ္ေယာက္႐ွိတယ္ကြ....”
……………………
(“ငွက္ထီး”ဆိုသျဖင့္ ႐ြာထဲမွ“ခ်က္ၾကီး”၏ အစ္ကိုဟုမထင္မွတ္ေစလိုပါ သူတို႔႐ြာတြင္ ခ်က္ၾကီးဆိုတာလည္း႐ွိမေနပါ
“ဝိုင္းစိန္မ”ဆိုသူလည္း႐ွိမေနပါ ျမန္မာ႐ုပ္႐ွင္ႏွင့္ ဝတၴဳစာအုပ္မ်ားတြင္သာ ေတာႏွင့္ပတ္သက္လာတိုင္းထိုအမည္နာမမ်ားအားေဖာေဖာသီသံုးထားသည္ကိုေတြ႕ရမည္ျဖစ္သည္
ၾကံဳတုန္းေျပာရပါဦးမည္...
“ငွက္ထီး”ဆိုတာနာမည္အရင္းမဟုတ္ဟုသိရသည္ နာမည္အရင္းက“ထြန္းေနာင္”
ျဖစ္ပံုကဒီလို ထြန္းေနာင္တို႔လူပ်ိဳဘဝက စိတ္တူကိုယ္တူသူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလံုး ကိုယ့္ဘာသာကို နာမည္ဆန္းဆန္းေလးေတြေခၚျပီး ႐ြာနီးခ်ဳပ္စပ္က ျဖစ္သမွ်ဘုရားပြဲတိုင္းတြင္ လက္စြမ္းျပ လက္ေဝွ႔ဝင္ထိုးသည္ဆို၏ ။ သူတို႔ထဲတြင္အာလူးစိန္၊ အ႐ိုင္းေလး၊ ေ႐ြဒူးပ်ံ အစ႐ွိသျဖင့္အမည္ဆန္းဆန္းမ်ားထြက္ေပၚလာၾကသည္။
“ေ႐ြဒူးပ်ံ”ဆိုသူသည္ ဒူးပ်ံ မပ်ံမေျပာတတ္ေသာ္လည္း ဒူးေတာ့ခဏခဏလန္သည္ဆို၏ မူးတိုင္းေမွာက္ေမွာက္လဲက်ႏိုင္လြန္းသည္ဆိုကိုး ။
သူငယ္ခ်င္းမ်ားကိုအားက်မခံလိုသျဖင့္ ထြန္းေနာင္လည္း“ငွက္ထီး”ဆိုသည့္နာမည္အား သူ႔ဘာသာသူ စိတ္ၾကိဳက္ေ႐ြးခ်ယ္ကာ လက္ေဝွ႔ပြဲတြင္ဝင္ထိုးသည္။
ပထမအခ်ီစစဖြင့္ခ်င္းငွက္ထီးနဖူးကြဲသည္ ။
“ဘာမထီဇာနည္ဖြားတဲ့ကြ” ဟုေအာ္ျပီးနဖူးထက္ေသြးခ်င္းခ်င္းနီလွ်က္အျပံဳးမပ်က္ျပန္ထြက္လာသည္။
ပြဲၾကည့္ပရိတ္သတ္အေပါင္းက ေဟးကနဲေအာ္ကာသူ႔သတၱိကိုခ်ီးက်ဴးၾကသည္။
ဒုတိယအခ်ီစစဖြင့္ခ်င္းငွက္ထီးေ႐ွ႕သြားႏွစ္ေခ်ာင္းျပဳတ္ျပန္သည္ ။
“ဘာမ႐ွီ ႐ွာနည္ဖြားတဲ့ကြ” ဟုေအာ္ျပီးပါးစပ္ကေသြးမ်ားယိုစီးလွ်က္အျပံဳးမပ်က္ျပန္ထြက္လာသည္။
(ေ႐ွ႕သြားက်ိဳးသြားသျဖင့္အသံမပီျခင္းသာျဖစ္ပါသည္)
ပြဲၾကည့္ပရိတ္သတ္အေပါင္းက ေဟးကနဲေအာ္ကာသူ႔သတၱိကိုခ်ီးက်ဴးၾကျပန္သည္။
တတိယအခ်ီစမယ္လုပ္ေတာ့ငွက္ထီးကို႐ွာမေတြ႔ၾကေတာ့ ေပ်ာက္ျခင္းမလွေပ်ာက္ေနေလျပီ ပြဲဒိုင္လူၾကီးလည္းေလာ္စပီကာမွတစ္ဆင့္ “ဘာမထီဇာနည္ဖြားငွက္ထီး ေရာက္ရာအရပ္ကျပန္လာပါ”ဟုေအာ္ေခၚရ၏..
“ဘာမထီလား ဘာလားေတာ့မသိဘူးဗ် ကိုထြန္းေနာင္တစ္ေယာက္ေတာ့အိမ္ျပန္ေျပးတာေတြ႕လိုက္တယ္ဗ်”
ခုမွ႐ြာထဲကလာခဲ့ပံုရေသာ ႏြားေက်ာင္းသားေလးတစ္ေယာက္၏စကားေၾကာင့္လူတခ်ိဳ႕လည္း ဘုရားဝင္း၏အနိမ့္ပိုင္းဘက္က်သည့္ သူတို႔႐ြာလမ္းမၾကီးအားလွမ္းၾကည့္လိုက္ၾကရာ ဖုန္လံုးၾကီးမ်ားတစ္ေထာင္းေထာင္းထလွ်က္ တန္းေနေအာင္ထြက္ေျပးသြားသူ ဘာမ႐ွီ ႐ွာနည္ဖြားအားေတြ႕လိုက္ၾကရာ လက္ညႇိဳးၾကီးတစ္ထိုးထိုးျဖင့္ခြက္ထိုးခြက္လန္ရယ္ၾကေလေတာ့သည္။
ထြန္းေနာင္တို႔ထိုးသည္မွာစိန္ေခၚပြဲ အထူးပြဲ က်ားပြဲမဟုတ္ပါ ကိုယ့္အလွည့္ႏွင့္ကိုယ္နားနားေနေနထိုးရေသာ႐ိုး႐ိုးပြဲသာျဖစ္ပါသည္
ယခုျဖစ္ရပ္မ်ားကိုေနာင္မွက်ေနာ္သိခဲ့ရျခင္းျဖစ္သည္)
……………….

…“အဲဒါနဲ႔ တစ္ေန႔က်ေတာ့ ငွက္ထီးနဲ႔သူ႕အေဖၚတစ္ေယာက္ဟိုဘက္႐ြာကိုေျမပဲမ်ိဳးေတြသြားယူတယ္ကြ
ျပန္လာေတာ့ေတာ္ေတာ္ေနာက္က်ေနျပီ လျပည့္ညလည္းျဖစ္ဆိုေတာ့ ပတ္ဝန္းက်င္ကေန႔ခင္းနဲ႔မျခားလင္းခ်င္းေနတယ္ဆိုပဲ အဲဒါ ငါေျပာတဲ့အရမ္းၾကမ္းတယ္ဆိုတဲ့ ေတာစပ္နားလည္းေရာက္ေရာ ငွက္ထီးကဗိုက္နာလာျပီး အေလးသြားခ်င္ေနတယ္ အဲဒါနဲ႔အတူပါလာတဲ့သူ႔သူငယ္ခ်င္းကိုေစာင့္ခိုင္းျပီး သူကခ်ံဳပုတ္တစ္ခုထဲ ဝင္ျပီးသူ႔ကိစၥကို႐ွင္းပါေရာ
ခဏေနၾကာေတာ့ သူ႔အေနာက္ဘက္နားကေနျခိဳးျခိဳးခြ်တ္ခြ်တ္အသံၾကားလို႕လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူနဲ႔သိပ္မေဝးတဲ့ အေနာက္ဘက္ေျမကြက္လပ္ၾကီးတစ္ခုမွာလူတစ္ေယာက္ကိုေတြ႕လိုက္ရတယ္တဲ့ ထူးျခားတာက အဲဒီလူက ကတံုးေျပာင္ၾကီးနဲ႔ အက်ီၤလည္းမပါဘူး ခါးေတာင္းက်ိဳက္ထားျပီး ကိုယ္လံုးကလည္း သာမန္လူေတြရဲ့ႏွစ္ဆေလာက္ၾကီးတယ္ဆိုပဲ သူ႔ေ႐ွ႕မွာလည္းအရမ္းၾကီးတဲ့ ရာဝင္စဥ့္အိုးၾကီးတစ္လံုး႐ွိေနတယ္ လရဲ့အလင္းနဲ႔ အိုးထဲကဟာေတြကအေရာင္ဖိတ္ဖိတ္ေတာက္ေနတယ္
စိန္ေတြ ပတၱျမားေတြျဖစ္လိမ့္မယ္ထင္တာပဲတဲ့ ခ်ံဳပုတ္ထဲကသူ႔ကိုေတာ့ အဲဒီကတံုးၾကီးက မျမင္ဘူးဆိုပဲ


တစ္ေအာင့္ေလာက္ၾကာေတာ့ ရာဝင္စဥ့္အိုးၾကီးထမ္းလာတဲ့ အဝတ္ဗလာ ေခါင္းေတာင္းက်ိဳက္ၾကီးနဲ႔ကတံုးၾကီးတစ္ေယာက္ထပ္ေရာက္လာျပန္တယ္ .. ။စဥ့္အိုးၾကီးကိုအသာအယာခ်ျပီး ေစာေစာက ကတံုးၾကီးလိုပဲ မလႈပ္မယွက္ရပ္ေနျပန္တယ္ ေနာက္ခဏၾကာေတာ့ေနာက္ကတံုးၾကီးတစ္ယာက္နဲ႔ မိန္းမေခ်ာေလးတစ္ေယာက္ အားလံုးေပါင္းေလးေယာက္ျဖစ္သြားတယ္”
“မိန္းမေခ်ာေလးလည္းေခါင္းေတာင္းက်ိဳက္ထားတာပဲလား ဆံပင္မပါဘူးလား”
သိခ်င္စိတ္ျဖင့္က်ေနာ္ေမးလိုက္မိသည္။
“နင့္ၾကီးေတာ္ခါးေတာင္းက်ိဳက္လား...ဆံပင္လည္းပါတာေပါ့ဟ အက်ီၤနဲ႔ ထမီနဲ႔ ႐ွင္းပလား
အိုးကလည္းသံုးလံုး အိုးထဲကအေရာင္ေတြကလည္းတစ္လက္လက္နဲ႔
သူ႕ကိုေတာ့ေလးေယာက္စလံုးမျမင္ၾကဘူးဆိုပဲ ေလးေယာက္လည္းျဖစ္သြားေရာ ကတံုးၾကီးေတြတစ္ေယာက္လက္တစ္ေယာက္ကိုင္ျပီးေတာ့စဥ့္အိုးသံုးလံုးကိုဝိုင္းျပီး သူတို႕ရင္ဘတ္က်ယ္ၾကီးေတြနဲ႔အုပ္မိုးလိုက္ၾကတယ္ ျပီးလည္းျပီးေရာ ႐ုတ္ခနဲေပ်ာက္ကုန္ေရာတဲ့ကတံုးေတြေရာ အိုးေတြေရာပဲ ဟို မိန္းမေခ်ာေလးေရာ ဘာဆိုဘာမွမ႐ွိေတာ့ဘူး ေျမကြက္လပ္ၾကီးပဲက်န္ခဲ့တယ္
ငွက္ထီးဆိုအားကနဲေအာ္ျပီး႐ြာထဲတန္းေျပးတာ စိုက္ဖို႔ယူလာတဲ့မ်ိဳးေတြေတာင္မသယ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး
သူ႔သူငယ္ခ်င္းလည္း ဘုမသိ ဘမသိလိုက္ေျပးတာေပါ့ ငွက္ထီးလည္းသူတို႔အိမ္ထဲေရာက္မွ သူ႔အျဖစ္ကိုသူျပန္သတိရတယ္”
“ဘာတဲ့လဲ”
“ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ေျပးလာတာ ခ်ီးကုန္းဖို႔ေမ့သြားတယ္ေလ တစ္လမ္းလံုးနံေဟာင္ေနပါေရာလားကြယ္”
က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္သားရယ္မိၾကသည္။
ဒီလိုနဲ႔စကားေတြေဖါင္ေအာင္ေျပာျပီးေလွ်ာက္လာလိုက္ၾကရာ ေနပင္အေတာ္ေစာင္းသြားျပီ လူလည္းတစ္ကိုယ္လံုး႐ိုက္ေခ်ထားသလို ႏြမ္းနယ္ေနေလျပီ ေတာစပ္တစ္ခုလြန္လာျပန္သည္...
“ဘာမွမပူနဲ႔သားၾကီး ဟိုမွာေလငါတို႔႐ြာ ျမင္ေနရျပီ”
ဝင္းေက်ာ္၏စကားေၾကာင့္က်ေနာ္အလြန္အမင္းဝမ္းသာသြားသည္
သူညႊန္ရာသို႔ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဟိုးမိုးကုပ္စက္ဝိုင္းၾကီးေအာက္က မံႈပ်ပ်သာလွမ္းျမင္ေနရေသးသည့္သူတို႔႐ြာငယ္ေလး....
လြယ္လာသည့္အိတ္ကိုေရာ ထမ္းလာသည့္ဂစ္တာကိုပါ ဂလံုကနဲအသံမည္ေအာင္က်ေနာ္ပစ္ခ်လိုက္မိေလေတာ့သည္။
ငယ္ငယ္ကၾကားဖူးသည့္ ဟသၤာတထြန္းရင္၏သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကိုလည္းနားထဲျပန္လည္ၾကားေယာင္လာသည္
…..သားမွားျပီ....မွားျပီ ေမေမရဲ့……… ခ်စ္ေဇာေတြၾကြယ္........(ဆက္ရန္ ....)

က်ားကေလးရဲ့ပံုျပင္ ၂

ယခင္ပိုစ္႔အဆက္........
ေနာက္တစ္ရက္လင္းျပန္ေတာ့သတင္းဆိုးတစ္ခုက႐ြာငယ္ေလးကိုလႈပ္ႏိုးသြားျပန္သည္
ေမာင္ေက်ာ္လွအားသခ်ၤိဳင္းကုန္းထဲ႐ွိေညာင္ပင္ၾကီးေပၚတြင္ၾကိဳးတြဲေလာင္းႏွင့္လည္လိမ္ျပီး
ေသေနသည္ကိုေတြ႔ၾကရသည့္သတင္းပင္။
“သေႏၶယုတ္ ေခြးစုတ္ ဖိုးဇံအစုတ္ပလုတ္ ဒီေကာင့္ကို၄ရက္တိတိထိတ္တံုးခတ္ပလိုက္”
သူၾကီးအသံဟိန္းထြက္သြားရျပန္သည္။
ယခုျဖစ္ရပ္သည္႐ြာငယ္ေလးအဖို႔အလြန္ဆိုး႐ြားအက်ဥ္းတန္သည့္ျဖစ္ရပ္ၾကီးျဖစ္သလို နားလည္ရခက္သည့္ပေဟဠိပုစၥာတစ္ပုဒ္လည္းျဖစ္ျပန္ေနသည္ ယဥ္မႈံႏွင့္ေက်ာ္လွတို႔သည္လူငယ္ဘာဝတိုးတိုးေလးၾကိဳက္ေနၾကတာတစ္႐ြာလံုးအသိ ခက္သည္ကႏွစ္ဖက္လူၾကီးမ်ားျဖစ္သည္ မုဆိုးမသားေက်ာ္လွအားယဥ္မံႈတို႔အသိုင္းအဝိုင္းကလက္သင့္မခံႏိုင္ ဟုဆိုသည္
ေက်ာ္လွအစားေခြးကိုအျမီးျဖတ္ျပီးေပးစားပစ္မည္ဟုယဥ္မံႈအသိုင္းအဝိုင္းကမၾကာခဏေၾကြးေက်ာ္သည္ ဟုလည္းသတင္းသဲ့သဲ့ထြက္ဖူးသည္။
လူၾကီးမၾကိဳက္လည္းခိုးေျပးလို႔မရဘူးလား? ဒီလိုဘာသာတရားကခြင့္မလြတ္ႏိုင္တဲ့လုပ္ရပ္မ်ိဳးကို
ဘာေၾကာင့္လုပ္ခဲ့ၾကရတာလဲ?
ေ႐ွးအထံုေရစက္ေၾကာင့္ပဲလား? ႐ြာေလးအဖို႔ ေမးခြန္းေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာျဖင့္က်န္ရစ္သည္။
“ဒီလိုမွန္းသိရင္ေပးစားပါ့မယ္ေတာ္” ယဥ္မံႈအေမကားမ်က္ရည္ေလးစမ္းစမ္းႏွင့္ေျပာ႐ွာသည္။
ေက်ာ္လွအေမလည္းသားစိတ္ျဖင့္အိပ္ယာကမထႏိုင္ေတာ့။
ဤသို႔ျဖင့္ထိုႏွစ္႐ြာဘုရားပြဲသည္ေပ်ာ္စရာသိပ္မေကာင္းေတာ့ေပ အားလံုး၏စိတ္ထဲတြင္တအံုေႏြးေႏြးႏွင့္လူငယ္ႏွစ္ေယာက္၏အျဖစ္ဆိုးအားမေမ့ရက္ႏိုင္ၾကေတာ့...
အတန္အသင့္နာမည္ၾကီးသည့္ျမိဳ႕မွဇာတ္အဖြဲ႔ကိုငွားရမ္းခဲ့ေသာ္လည္းခါတိုင္းႏွစ္ေလာက္လူမစည္ဟု
႐ြာသားမ်ားထင္ေနၾကသည္ ညဥ့္အေမွာင္ပ်ိဴးေတာ့႐ြာနီးခ်ဳပ္စဟိုမွသည္မွတဖြဲဖြဲေရာက္လာၾကေသာ္လည္းအရင္ႏွစ္အားမမွီ လူသည္ေလွ်ာ့ျမဲေလွ်ာ့ေနေလသည္ တိတ္ဆိတ္မႈတစ္ခုသည္ၾကီးစိုးျမဲၾကီးစိုးေနေလသည္။
ဇာတ္ကန္႔လန္႔ကာဖြင့္အျပီးနာရီဝက္အၾကာတြင္ေခါင္းေဆာင္မင္းသမီးေလးသည္ေ႐ွ႕ထြက္ျပီးသီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို
အလြမ္းအေသာျဖင့္ဆိုေလသည္ ျပိဳးျပိဳးျပက္ျပက္မီးေရာင္ေအာက္က အလွၾကီးလွေနသည့္ဇာတ္မင္းသမီးေလး၏ေတးအေသာတြင္ေ႐ြပြဲလာအကုန္လံုးစီးေမ်ာနစ္ဝင္လွ်က္...။
ထိုစဥ္အခိုက္ဝယ္မေမွ်ာ္လင့္ေသာအျဖစ္အပ်က္တစ္ခုျဖစ္လာေလသည္။
အလြန္က်ယ္ေလာင္သည့္ျမည္ဟီးသံႏွင့္အတူဇာတ္စင္ၾကီးတစ္ခုလံုးျပိဳက်သြားျခင္းပင္ အေပၚမွမီးဆလိုက္တန္းႏွင့္ေဘးမွဇာတ္စင္ေဆာက္သည့္သစ္လံုးသည္စင္အျပိဳတြင္ဇာတ္မင္းသမီးအား
႐ိုက္မိရက္သားျဖစ္သြားသည္...
ပြဲခင္းတခုလံုးထဆူကာ တာဝန္႐ွိသူမ်ားအေျပးအလြားျဖင့္ေရာက္လာၾကသည္ မင္းသမီးသည္ မိုက္ ကိုလက္ထဲတြင္ကိုင္ရက္ၾကီးလဲက်သြားျခင္းျဖစ္ျပီးသစ္လံုး႐ိုက္မိသည့္ေဝဒနာေၾကာင့္
“အား”ကနဲဟုအသံနက္ၾကီးျဖင့္နာက်င္စြာေအာ္လိုက္သည့္အသံသည္ အသံခ်ဲ႕စက္မွတစ္ဆင့္
တစ္႐ြာလံုးသို႔ဟိန္းထြက္သြားေတာ့သည္
အႏွစ္ခ်ဳပ္ေသာ္ လူ႐ြင္ေတာ္တစ္ဦးႏွင့္လိပ္ကာဆြဲတစ္ဦးေျခေတာက္သြင္သြင္က်ိဳးသည္ မင္းသမီးမွာကားသစ္လံုးအ႐ွိန္ႏွင့္႐ိုက္မိသည့္ဒဏ္ျဖင့္ဦးေခါင္းတစ္ျခမ္းစိစိညက္ညက္ေၾကျပီးမ်က္လံုးတစ္ဖက္လည္း
ကြ်တ္ထြက္ကာ အသက္ထြက္သည္…။
“သေႏၶယုတ္ ေခြးစုတ္ ဖိုးဇံအစုတ္ပလုတ္ ဒီေကာင့္ကိုတစ္ပတ္တိတိထိတ္တံုးခတ္ပလိုက္”
သူၾကီးအသံဟိန္းထြက္သြားရျပန္သည္။
သို႕ေသာ္ ဖိုးဇံသည္အေျခအေနကိုၾကိဳသိေလရကားအတန္ငယ္ေဝးသည့္အမ်ိဳးတစ္ေယာက္႐ွိသည့္႐ြာသို႔လစ္ေလျပီ..
မလစ္ခင္ေျပာသြားေသးသည္
“မင္းတို႔႐ြာဘက္ကိုခ်ီးပါရင္ေတာင္ ဖင္မလွည့္ေတာ့ဘူးေဟ့”တဲ့။ ႐ြာငယ္ေလး၏ကံဆိုးမိုးေမွာင္က်မႈကို
သူ႔အေပၚပဲအျပစ္ပံုၾကသည္ ယဥ္မႈံအေလာင္းကိုသူမထိန္းႏိုင္ဘဲလြတ္က်သြား၍သာ႐ြာခိုက္ေနရသည္ဟ
ုအားလံုးတစ္ညီတစ္ညြတ္တည္းယူဆၾကသည္။
စင္ျပိဳရျခင္းအေၾကာင္းရင္းကို႐ွာမေတြ႕ခဲ့ၾက ခါတိုင္းႏွစ္မ်ားေဆာက္သကဲ့သို႔ပင္ ေဆာက္ခဲ့ၾကသည္ ပြဲစင္တစ္ခုလံုးတစ္မဟုတ္ခ်င္းျပားျပားဝပ္ျပိဳက်သြားရျခင္းမွာနည္းနည္းေတာ့ထူးဆန္းသည္ ႐ြာ႐ွိသက္ၾကီး႐ြယ္အိုမ်ားကား သိုက္လမ္းေၾကာင္းႏွင့္တိုက္ေနသည္ကတစ္မ်ိဳး ကန္ေတာ့ပြဲေကာင္းေကာင္းမေပး၍တစ္မ်ိဳးထင္ေၾကးေပးၾကကုန္သည္
ဇာတ္ဆရာကိုလည္းမနည္းေလွ်ာ္လိုက္ၾကရသည္ မင္းသမီးကိုေတာ့ထို႐ြာသုသာန္တြင္ပင္ျမႇဳပ္ႏွံခဲ့ၾကသည္
အသံခ်ဲ႔စက္မွေနာက္ဆံုးထြက္လာခဲ့သည့္မင္းသမီးေလး၏မခ်ိမဆန္႔ေအာ္လိုက္သည့္
အသံၾကီးသည္႐ြာသားမ်ားနားတြင္စြဲလွ်က္႐ွိေတာ့သည္။ ။
………………………………..
က်ေနာ္ေမာ္လျမဳိုင္တြင္ေက်ာင္းတက္စဥ္က ေစာဝင္းေက်ာ္ဆိုသည့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္႐ွိခဲ့သည္
သူသည္နယ္မွေက်ာင္းလာတက္သူျဖစ္ျပီးယခုျဖစ္ရပ္သည္ သူငယ္ငယ္က သူတို႔႐ြာတြင္အမွန္တစ္ကယ္
ျဖစ္ပ်က္ခဲ့သည့္ အျဖစ္အပ်က္ဟုဆိုသည္
သူေျပာသလိုပင္သူတို႔႐ြာငယ္ေလးသည္ ဥပါဒါန္ေၾကာင့္ ဥပါဒ္ေရာက္ရျခင္းေလာ...
မေတာ္တဆတိုက္ဆိုင္မႈေလာ...? ဘယ္သူမွေသေသခ်ာခ်ာမသိႏိုင္ေပ။
အယူသီးသူ႐ြာသားမ်ားသည္ မယဥ္မံႈကိုမထိန္းႏိုင္ဘဲ ေရာေထြးလဲျပိဳက်သူဖိုးဇံအားတရားခံအျဖစ္ျမင္လွ်က္႐ွိခဲ့သည္
တိုက္ဆိုင္၍ပဲလားမသိေပ.. ထိုႏွစ္၌လည္းသူတို႔႐ြာတြင္ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းေလာက္ေအာင္ လူအေသအေပ်ာက္
မ်ားလြန္းသည့္ႏွစ္ျဖစ္ခဲ့ရသည္ တခ်ိဳ႕ဆိုေၾကာက္လန္႔ျပီး႐ြာပင္ေျပာင္းေျပးၾကသည္။
ေနာက္ပိုင္း လူေျပာမ်ားသည့္အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုလည္း႐ွိေသးသည္ သူတို႔႐ြာအထက္ဘက္တစ္ေခၚသာသာေလာက္
ေဝးသည့္ေနရာတြင္ ေလးအိမ္စု ဟူသည့္႐ြာတစ္႐ြာ႐ွိသည္ ေလးအိမ္စုဟုေခၚရျခင္းမွာ တစ္႐ြာလံုးမွအိမ္ေျခ ေလးအိမ္သာ႐ွိေသာၾကာင့္ျဖစ္သည္ (ေနာက္ပိုင္းတြင္ငါးအိမ္စုအျဖစ္ေျပာင္းလဲေခၚေဝၚခဲ့သည္ အိမ္သစ္တစ္လံုး
တိုးလာ၍ျဖစ္သည္ သို႔ေသာ္….မၾကာလိုက္ “ေလးအိမ္စု” ဟုျပန္ေခၚၾကျပန္သည္ အသစ္ေဆာက္သည့္အိမ္မီးေလာင္
သြား၍ျဖစ္သည္)
ေစာဝင္းေက်ာ္၏ဦးေလးသည္ထိုအခ်ိန္က လူပ်ိဳသာ႐ွိေသးသည္
ညညတြင္ကာလသားတို႔ထံုးစံအေဖၚတစ္ေယာက္ႏွင့္မယ္ဒလင္တစ္လက္ဆြဲျပီးေလးအိမ္စု႐ြာသို႔
ေဂၚေရးျပထြက္ေလ့႐ွိသည္ဆို၏။
အိမ္ေျခေလးလံုးသာ႐ွိေသာထိုေလးအိမ္စု႐ြာတြင္လက္မထပ္ရေသးသူမိန္းမပ်ိဳဟူ၍ႏွစ္ေယာက္သာ႐ွိသည္၊
တစ္ေယာက္ကလွေသာ္လည္း ေ႐ွ႕သြားႏွစ္ေခ်ာင္းက်ိဳးေနသျဖင့္ ႐ုပ္ကေပါေတာေတာၾကီးျဖစ္ေနသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ လက္က်န္တစ္ေယာက္ကိုသာ ပတ္ျပီးေဂၚေရးဖြင့္ေနၾကရသည္။
တစ္ခါေသာ္… ေလးအိမ္စုတြင္ ညနက္အထိစကားေကာင္းေနလိုက္ၾကရာ အိမ္အျပန္ေနာက္က်ၾကေလသည္
ထိုညသည္လျပည့္ညျဖစ္သျဖင့္ ေလာကဓာတ္တစ္ခြင္လံုးလင္းခ်င္းေနသည္ မင္ဒလင္တစ္ေအးေအး သီခ်င္းတစ္ညဥ္းညဥ္း
ျဖင့္ျပန္လာရာ သူတို႔႐ြာမေရာက္ခင္စပ္ၾကားသကၤ်ိဳင္းကုန္းအျဖတ္တြင္အလြန္ဆိုးဝါးသည့္အပုပ္နံ႔တစ္ခုကိုရသည္ဆို၏
ဝင္းေက်ာ္၏ဦးေလးသည္ဘာမွမျဖစ္သလိုမွင္ႏွင့္ေမာင္းႏွင့္သီခ်င္းဆိုေနႏိုင္ေသးေသာ္လည္းအေဖၚလိုက္လာ
သူမွာေၾကာက္ဒူးတုန္လွ်က္႐ွိေနေလျပီ အေနာက္ဘက္မွလည္းတစ္ေယာက္ေယာက္က
ကပ္ပါလာသလိုလိုေျခသံတ႐ွပ္႐ွပ္ၾကားရသည္

“မင္း….မင္း…အခု.ဆိုတဲ့..သီ..သီခ်င္းက..ဇာတ္မင္းသမီးမေသခင္...ေနာက္..ဆံုးဆို...ဆို...သြားတဲ့သီခ်င္းကြ...”
အေဖၚျဖစ္သူမွာအသံပင္မပီေတာ့....ေၾကာက္စိတ္ကလူကိုဖံုးလႊမ္းလွ်က္႐ွိေနျပီ..။ထိုေနရာသည္ဇာတ္စင္ျပိဳရာတြင္
မ႐ႈမလွေသဆုံးခဲ့ရသူ
ဇာတ္မင္းသမီးေလး၏အေလာင္းကိုေျမျမႇဳပ္ခဲ့ရာေနရာလည္းျဖစ္ေတာ့သည္။
ေနာက္မွေန၍႐ွပ္႐ွပ္ကပ္ပါလာသည့္ေျခသံကိုအေဖၚျဖစ္သူကစိတ္မထိန္းႏိုင္ဘဲ
ေၾကာက္ေၾကာက္ႏွင့္လွည့္ၾကည့္လိုက္ရာ
ျမင္လိုက္ရေသာျမင္ကြင္းေၾကာင့္ေသြးပ်က္မတတ္ထိန္႔လန္႔သြားျပီး ေပါသြပ္ကာတြန္းထဲကလို
“ေမြးေမေလ့”ဟုမေအာ္ႏိုင္ဘဲ ေအာ္ခ်င္သလိုေအာ္ျပီး႐ြာထဲတန္းေျပးေတာ့သည္။
သူငယ္ခ်င္း၏ဦးေလးလည္းလိုက္ေျပးသည္ အေနာက္ကိုေတာ့လွည့္မၾကည့္ရဲ...လွည့္မၾကည့္၍ဘာမွမျမင္ခဲ့
ဘာမွမျမင္၍ဘာမွလည္းမျဖစ္ခဲ့ ျမင္လိုက္ရသည့္အေဖၚမွာ တစ္ပတ္တိတိေၾကာက္ဖ်ားဖ်ားသည္
နည္းနည္းျပန္ေနေကာင္းလာေတာ့သူျမင္ခဲ့ရသည္ကို႐ြာသားမ်ားအားေၾကာက္ေၾကာက္ႏွင့္ျပန္လည္ေျပာျပသည္
“မသကၤာလို႔လွည့္ၾကည့္လိုက္တာ ဇာတ္မင္းသမီးရယ္ေလ..ငါတို႔အေနာက္ကေနထပ္ၾကပ္မကြာလိုက္လာျပီးဟိုေကာင့္သီခ်င္းအသြားတိုင္း
လိုက္ကေနတာ
ေခါင္းတစ္ျခမ္းကေပ်ာက္ေနျပီး မ်က္လံုးလည္းမ႐ွိဘူး ငါဟိုေကာင့္ကိုေျပာသားပဲ အဲဒီသီခ်င္းမဆိုပါနဲ႔လို႔ ကံေကာင္းလို႔
လိပ္ျပာလြင့္ျပီးမေသတာ... ေတာ္ျပီ…ေလးအိမ္စု႐ြာမသြားေတာ့ဘူး”..။ ။
……………………………….........
(ယခုျဖစ္ရပ္ကိုယံုပါလို႔က်ေနာ္မေျပာလိုပါ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းေျပာျပသည္မ်ားကိုျပန္လည္ေရးျပျခင္းသာျဖစ္သည္
ေစာဝင္းေက်ာ္ကိုက်ေနာ္တို႕က small tigerဟုနာမည္ေျပာင္ေခၚၾကသည္
သူ႔အေဖနာမည္က ဦးက်ားၾကီးကိုး :P
ဒါေၾကာင့္ဒီပိုစ္ေလးကိုလည္းက်ားကေလးရဲ့ပံုျပင္ဆိုျပီးအမည္ေပးလိုက္ရပါေၾကာင္း...။ ။)

က်ားကေလးရဲ့ပံုျပင္

“အဲဒီမသာမကို ငါမဖမ္းလို႔ဘယ္သူဖမ္းရဲလို႔လဲ ေက်းဇူးမတင္ဖင္လွန္ျပတဲ့ဟာေတြ သတၱိ႐ွိတဲ့ေကာင္ထြက္ခဲ့ကြာ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးခ်င္းခ်ည္ျပီးေဆာင့္ျပိဳင္႐ုန္းပစ္မယ္ ထြီ”
တခုေသာေန႔လည္ခင္းတြင္ျဖစ္သည္ ျမန္မာျပည္အလယ္ပိုင္း အတန္အသင့္ေခါင္သည့္ ႐ြာတစ္႐ြာ႐ွိသူၾကီး၏အိမ္ဝင္းထဲကတလင္းျပင္ေပၚတြင္ထိတ္တံုးခတ္ခံထိထားေသာဖိုးဇံဆိုသူသည္ ေဒါသအမ်က္ေခ်ာင္းေခ်ာင္းထြက္လွ်က္ဆဲေရးတိုင္းထြာေန၏ ။
ျဖစ္စဥ္ကဒီလို...
မေန႔ကသူတို႔႐ြာတြင္ မယဥ္မံႈဆိုသူသည္အိမ္သားမ်ားမ႐ွိခိုက္ၾကိဳးဆြဲခ်သတ္ေသသြားသည္ ႐ြာပတ္ျပီးအတင္းတုတ္သန္း႐ွာလုပ္ေနေသာအေမျဖစ္သူကညေနေစာင္းအိမ္ျပန္ေရာက္မွေတြ႔ရာ ခုႏွစ္သံခ်ီေအာ္ျပီးတက္သြားေတာ့သည္ ႐ြာသားမ်ားလည္းေရာက္လာၾကကုန္ျပီးအေမျဖစ္သူကိုေျခခ်ိဳးလက္ခ်ိဳးလုပ္သူလုပ္ ႏွာႏွပ္ေပးသူေပးႏွင့္ပ်ာယာခတ္သြားသည္ သမီးျဖစ္သူကိုေတာ့တစ္ေယာက္မွမထိရဲၾကပါေခ် မယဥ္မႈံသည္အသက္၂၄ႏွစ္ အတန္အသင့္႐ုပ္ရည္႐ွိျပီး စကားနည္းကာ ေအးေအးေနတတ္သူေလးျဖစ္သည္ အေဖ အေမ အစ္ကိုအၾကီးႏွင့္ေမာင္ငယ္တစ္ေယာက္႐ွိျပီး စီးပြားေရးလည္းအတန္အသင့္ေျပလည္ၾကသည္။
မိသားစုမွာေရာ ႐ြာထဲမွာပါျပႆနာအက်ယ္အက်ယ္မျဖစ္စဖူး
ဘယ္လိုကံၾကမၼာဆိုးကမ်ားသူမကိုဒီလိုလုပ္ပစ္ဖို႔တြန္းအားေတြေပးပစ္ခဲ့သည္မသိ.. ၾကမ္းျပင္မွတစ္ေပေက်ာ္ေက်ာ္အထိေျခေတာက္ကလြတ္ေနသည္ မ်က္ႏွာကျပာႏွမ္းေဖာင္းအစ္ေနျပီးမ်က္လံုးမ်ားကအဆမတန္ျပဴးက်ယ္ေနကာ လွ်ာကလည္းအျပင္သို႔အစ္ထြက္ေနသည္ သူမအသက္႐ွင္စဥ္ကအေပါင္းအသင္းမ်ားပင္ထိုျဖစ္စဥ္အားေတြ႕ျပီးအလြန္တရာထိတ္လန္႔ကုန္ၾကရာ ဘယ္သူမွအနားမကပ္ရဲေတာ့ ႐ြာသူၾကီးလည္းေရာက္လာျပီးအေျခအေနကိုၾကည့္႐ႈျပီးေနာက္႐ြာသားႏွစ္ေယာက္အားတာဝန္ေပးသည္ တစ္ေယာက္ကအေပၚတက္ျပီးၾကိဳးကိုခုတ္ျဖတ္ရန္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ကေအာက္မွေန၍ဆီးဖမ္းထားရန္ျဖစ္သည္ တာဝန္ေပးခံရေသာ႐ြာသားႏွစ္ေယာက္လည္းခါးေတာင္းကိုေျမာင္ေနေအာင္က်ိဳက္ကာေသသူအနားသြားျပီး
တစ္ခ်က္စီေမာ့ၾကည့္ၾကျပီးေနာက္ ႐ြာထဲသို႔တစ္ဟုန္ထိုးေျပးဝင္ကာေပ်ာက္ကြယ္သြားေတာ့သည္ ။ ႐ုတ္တရက္သူၾကီးေတာင္ေၾကာင္သြားသည္
“ေခြးမသားေတြ ဘယ္ေျပးတာလဲ”
“ေၾကာက္ျပီးေျပးသြားတာဗ်” ဆယ္အိမ္မွဴးကထေအာ္သည္
“နက္ျဖန္မွပဲအဲဒီႏွစ္ေကာင္ကို႐ြာထိပ္ကဇရပ္အမိုးကိုျပင္ဖို႔တာဝန္ေပးလိုက္မယ္ ဒဏ္ခတ္တဲ့အေနနဲ႔ ကဲဒီကိစၥဘယ္သူတာဝန္ယူမလဲ လူႏွစ္ေယာက္လိုတယ္”
ထိုအခါေသသူမယဥ္မႈံ၏အစ္ကိုသည္မ်က္ရည္ေတြေတြက်ေနရင္းမွ
“က်ေနာ္ၾကိဳးတက္ျဖတ္ပါ့မယ္ဗ်ာ ညီမကိုဒီအတိုင္းၾကီးၾကည့္မေနရက္ဘူး တစ္ေယာက္ေယာက္ကေအာက္ကေနဖမ္းျပီးထိန္းထားေပးပါ”
႐ြာသားအားလံုးသူလိုလိုကိုယ္လိုလိုျဖင့္တစ္ေယာက္မွေတာ့ထြက္မလာ
“ဆီးဖမ္းတာေတာ့ဟုတ္တယ္ ျပိဳလဲမက်သြားဖို႔အေရးၾကီးတယ္ ဖမ္းတဲ့လူေရာ ေသတဲ့လူေရာ ေရာေထြးျပီးျပဳတ္က်ရင္႐ြာနာတယ္ဗ် နိမိတ္မေကာင္းဘူး”
အယူသည္းၾကသူ႐ြာသားမ်ားထဲမွထြက္လာသည့္အသံျဖစ္သည္ ။
“လုပ္ပါဗ်ာ က်ေနာ့္ညီမေလးကိုဒီအတိုင္းၾကည့္မေနၾကပါနဲ႔ အေဖကလည္းအမ်ိဳးေတြ႐ြာေရာက္ေနတယ္ အီးဟီးဟီး”
ေျပာရင္းမွအစ္ကိုျဖစ္သူငိုျပန္ပါေလျပီ ။
ထိုအခိုက္ “ငါဖမ္းပါ့မယ္ကြာ” ဆိုသည့္အသံႏွင့္အတူဖိုးဇံေရာက္ခ်လာသည္။
သူၾကီးကဖိုးဇံအား႐ႈတည္တည္ႏွင့္ၾကည့္ျပီးေနာက္
“မင္းမူးေနလား အရက္နံ႔ကထြက္ေနတယ္ ၾကည့္လုပ္ေနာ္ ေစာေစာက႐ြာသားေျပာသလိုလူေရာမသာေရာအလဲလဲအျပိဳျပိဳျဖစ္လို႔ကေတာ့ မင္းမလြယ္ဘူး”
ဖိုးဇံလည္းဘာမွမျဖစ္ေစရေၾကာင္းအာမခံျပီးေသသူအားေအာက္မွေသေသခ်ာခ်ာေပြ႔ထားျပီး
အစ္ကိုလုပ္သူအားၾကိဳးျဖတ္ခ်ခိုင္းလိုက္သည္ အစ္ကိုလုပ္သူလည္းၾကိဳးကိုတိကနဲခုတ္ခ်လိုက္ရာ
ၾကိဳးလည္းအျပတ္ ေသသူလည္းက်အလာ ဆီးဖမ္းတဲ့လူကလည္းအမူးနဲ႔ဆိုေတာ့ ေသသူနဲ႔ဖိုးဇံၾကမ္းျပင္မွာလံုးေထြးသြားေတာ့သည္။
႐ြာသားမ်ား၏ဟာကနဲ ဟင္ကနဲအာေမ႗ိတ္သံႏွင့္အတူ ႐ြာသူၾကီး၏က်ယ္ေလာင္လွေသာအသံၾကီးလည္းဟိန္းထြက္လာေလသည္။
“သေႏၶယုတ္ ေခြးစုတ္ ဖိုးဇံအစုတ္ပလုတ္ ဒီေကာင့္ကို၂ရက္တိတိထိတ္တံုးခတ္ပလိုက္”
ထိုသတင္းဆိုးသည္တစ္႐ြာလံုးသို႔ပ်ံ႕သြားသည္ ။
ထိုေန႔ညေနတြင္ ေမာင္ေက်ာ္လွဆိုသူသည္အိမ္သို႔အလြန္သုန္မႈံခက္ထန္ေနသည့္မ်က္ႏွာျဖင့္ျပန္ေရာက္လာသည္ ေရာက္ေရာက္ခ်င္းအေမျဖစ္သူအားျခံသြင္းႏြားတစ္ေကာင္လြတ္ေန၍ျပန္ထြက္႐ွာရန္ႏြားခ်ည္ၾကိဳးတစ္ေခ်ာင္းအား
ေတာင္းျပီး႐ြာအျပင္ဘက္သို႔ထြက္လာခဲ့သည္၊
ထို႔ေနာက္သုသာန္အတြင္းသို႔ဝင္ေရာက္ေပ်ာက္ကြယ္သြားေတာ့သည္ ညသည္နက္သထက္နက္လာေနခဲ့သည္။
(ဆက္ရန္......)