နံနက္မပါတဲ့ကိုယ့္ရဲ့မနက္ခင္း

က်ေနာ့နာမည္“မူးတူး”မဟုတ္ပါဘူး ၊ က်ေနာ္ကုလားလည္းမဟုတ္ပါဘူး၊
ဒါေပမယ့္.. ခုေလာေလာဆည္ေတာ့ က်ေနာ္အိပ္ခ်င္မူးတူးျဖစ္ေနပါတယ္။
ဗမာစကားကလည္းခက္ပါတယ္ ၊ အိပ္ငိုက္တာေတာင္
“မူးတူး”နာမည္ဆြဲထည့္ေနရေသးတယ္။ အဲလိုဆြဲထည့္ေၾကးဆို “အိပ္ခ်င္ေပါက္ေဖၚၾကီး”ေရာ..မျဖစ္ဘူးလား?
“အိပ္ခ်င္ဖထီး”ေရာ.. မျဖစ္ဘူးလား? ။ ၾကည့္ရတာ အိပ္ငိုက္တဲ့အလုပ္ကို “မူးတူး”နာမည္နဲ႔ကုလားက ပထမဆံုးစတင္ခဲ့လို႔ သူ႔ကိုဂုဏ္ျပဳတဲ့အေနနဲ႔ သူ႔နာမည္ကိုယူထည့္ထားတာပဲျဖစ္ရမယ္။

ထားေတာ့…
ခုျဖစ္ေနတာက “မူးတူး”မဟုတ္တဲ့သားၾကီးကမနက္ေစာေစာစီးစီးအိပ္ခ်င္မူးတူးျဖစ္ေနတာပါပဲ။
ကုလားထိုင္ေပၚမွာ ဗမာထိုင္ထိုင္ျပီးငိုက္ေနတာပါ အိပ္ယာေပၚမွာေတာ့မငိုက္ရဲဘူး အိပ္ေပ်ာ္သြားရင္ခ်ိန္းထားတာေလးလြဲသြားမွာစိုးလို႔။
………………..
ဒီေန႔မိုးသာစင္စင္လင္းသြားတယ္ မနက္ခင္းကေတာ့ပါမလာခဲ့ဘူး
က်ေနာ္မွမအိပ္ရေသးဘဲေလ ၊ ကိုယ့္အျပစ္နဲ႔ကိုယ္ပါပဲ
resident evil 4ကိုမိုးလင္းေပါက္ထိုင္ေဆာ့တာကိုး..၊ ကိုယ္ဂိမ္းေဆာ့တာကနည္းနည္းပါ ဂိမ္းကိုယ့္ကိုျပန္ေဆာ့တာကခပ္မ်ားမ်ား တညလံုးငုတ္တုတ္ထိုင္ျပီးဂိမ္းအေဆာ့ကို
ခံလိုက္ရတယ္ဆိုပါေတာ့ ။
မိုးလင္းေတာ့အိပ္မယ္အလုပ္မွာ အေပၚထပ္က ေကာင္မေလးေတြက ေစာေစာစီးစီး ထတြန္
ေနၾကေတာ့အိပ္မရျပန္ဘူး ။

အျပည့္အဝအိပ္စက္ခြင့္ရျပီးမွက်ေနာ့္မနက္ခင္းေလးကသာသာေမာေမာနဲ႔ေရာက္လာမွာပါ။
မနက္ခင္းကိုလူေတြကေန႔သစ္တစ္ေန႔လို႔တင္စားၾကတယ္ က်ေနာ့္အဖို႔ေတာ့ မနက္ခင္းဆိုတာလည္းေန႔ေဟာင္းတစ္ေန႔ပါပဲ
ကမ ၻာဦးကတည္းကတည္႐ွိခဲ့တဲ့မနက္ခင္း က်ေနာ္လူမျဖစ္ခင္(ဘာျဖစ္ေနမွန္းမသိခင္)ကတည္းကတည္႐ွိခဲ့တဲ့မနက္ခင္း
ေဟာင္းလိုက္သမွႏြမ္းလို႔ရိလို႔ေပါ့..၊ လက္နဲ႔“ဇတ္”ကနဲတို႔ထိၾကည့္ရင္ေတာင္ တစစီပဲ့ေၾကြက်သြားမလားပဲ..။
ေဟာင္းေနတဲ့ဒီမနက္ခင္းမွာပဲ က်ေနာ့္ေဘာ္ဒါႏွစ္ေကာင္ေရာက္ခ်လာပါတယ္ ထံုးစံအတိုင္းမ်က္ႏွာအေဟာင္းကိုယ္စီနဲ႔ေပါ့၊
(မ်က္ႏွာအသစ္လည္း႐ွိၾကပံုမေပၚဘူး ။ေမြးကတည္းကလည္းဒီမ်က္ႏွာတစ္ခုစီပဲပါလာၾကတယ္ ေသတဲ့အထိလည္းဒီမ်က္ႏွာတစ္ခုတည္းနဲ႔ပဲလူလုပ္သြားရမွာ…..ပ်င္းစရာၾကီး..။
တစ္ေယာက္ကိုအနည္းဆံုးမ်က္ႏွာ၈ခုစီေလာက္ဘုရားကဖန္ဆင္းေပးခဲ့ဖို႔ေကာင္းတယ္)

ေဘာ္ဒါႏွစ္ေကာင္က အသိတစ္ေယာက္ဆီမွာ႐ွိတဲ့အေခြသြားၾကည့္မလို႔လာအေဖၚစပ္တာပါ
သူတို႔ၾကည့္မယ့္အေခြက ျမန္မာျပည္မွာလူအင္အားအမ်ားဆံုး အကုန္အက်အမ်ားဆံုးနဲ႔႐ိုက္ထားတယ္ဆိုတဲ့႐ုပ္႐ွင္ကားေဟာင္းပါ။
ဘယ္ေလာက္ပဲၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္႐ိုက္ထားေလ က်ေနာ္စိတ္မဝင္စားပါဘူး ႐ိုက္ထားတာကလည္း “ပါေတာ္မူ”သြားတဲ့ကားၾကီးကိုး
“ပါလာေတာ္မူ”တဲ့ကားၾကီးမွမဟုတ္ဘဲကိုး..။
အရင္ျမန္မာျပည္မွာကတည္းကအဲဒီ႐ုပ္႐ွင္က်ေနာ္ၾကည့္ဖူးပါတယ္
က်ေနာ္တို႔ရဲ့တိုင္းျပည့္႐ွင္ သူတပါးေခၚေဆာင္ရာေနာက္ကိုလိုက္သြားရတဲ့အခန္းမွာ တစ္ကယ္စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရတယ္။

ဒါေပမယ့္…ခုဆိုရင္အေကာင္းဘက္လွည့္ေတြးေနတတ္ပါျပီ။
ထားပါေတာ့… ဥပမာ ဒီေန႔ဒီအခ်ိန္ထိ က်ေနာ္တို႔ဆီမွာသက္ဦးဆံပိုင္ဘုရင္စနစ္႐ွိေနေသးတယ္ဆိုပါစို႔…
“သားၾကီးေစာ္က ေရေရလည္လည္လန္းတယ္ကြာ ငါကိုယ္ေတာ္မင္းျမတ္အတြက္ ေတာ္ေကာက္ေစ”လို႔ဘုရင္ကမိန္႔လိုက္ရင္ သားၾကီးတို႔ေသျပီ ။ အဲခါက်ရင္ ဘုရင္ေကာ ဘာေကာနားလည္မွာမဟုတ္ဘူး အတင္းဝင္ျပီးနပမ္းဖက္လံုးမိမွာပဲ ။
………
က်ေနာ္မလိုက္ဘူးဆိုလို႔ေဘာ္ဒါႏွစ္ေကာင္ထြက္သြားၾကတယ္
ခ်ိန္းထားတဲ့ေဘာ္ဒါကလည္းေပၚမလာေသးေတာ့ကြန္ျပဴတာဖြင့္ျပီးmailစစ္ၾကည့္လိုက္တယ္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ပို႔ထားတဲ့mailတစ္ခုမွာ၂၀၁၂က်ရင္
ကမ ၻာပ်က္ေတာ့မယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းကိုခိုင္လံုတဲ့အေၾကာင္းအရာေတြနဲ႔ကိုးကားေရးသားထားတယ္
က်ေနာ္ဆိုတဲ့ေကာင္က ကာတြန္းစာအုပ္ထဲက“ငတက္ဖ်ား”လည္းမဟုတ္တဲ့အတြက္“ညတ္ခြ်ာဖ်ား”လို႔ေတာ့
ေယာင္ျပီးမေအာ္မိဘူးေပါ့ေလ ၊ ဒါေပမယ့္က်ေနာ္လန္႔သြားတယ္…

“ဒုကၡပဲ.. ငါေတာ့ေနရာအေ႐ြးမွားျပီ”
ကမ ၻာၾကီးကလည္း အင္တင္တင္နဲ႔ ၊ ပ်က္မယ္ဆိုလည္းေစာေစာကေျပာေရာေပါ့ ၊ အဲလိုမွန္းသိရင္အစကတည္းကလူလာမလုပ္ပါဘူး ခုေတာ့တို႔လို႔တန္းလန္းေတြ
ျဖစ္ေတာ့မယ္၊ က်ေနာ့္မွာထိုင္ရေတာ့မလို ထရေတာ့မလိုနဲ႔၊ အႏွစ္၂၀ေက်ာ္ရင္းခဲ့သမွ်ဒီတစ္ခါေတာ့အ႐ႈံးၾကီး႐ံႈးေတာ့မွာပဲ။
………………
တစ္ကယ္ပါပဲ…
တစ္ကယ္ပါပဲ….
ခ်စ္ရသူအတြက္က်ေနာ္႐ြယ္စူးဖူးတယ္
ကမ ၻာရဲ့ရင္ဘတ္က်ယ္ၾကီးတစ္ေနရာမွာသူမနဲ႔က်ေနာ့္အတြက္အိမ္လွလွေလးတစ္လံုး
ေဆာက္ဖို႔..။ ေနာက္ျပီးကမ ၻာ့ရင္ဘတ္ေပၚမွာပဲ သူမနဲ႔က်ေနာ္ သားသားမီးမီးေတြ..
အဲ…အဲ…သားသားမီးမီးေတြလို႔ေျပာရတာနည္းနည္းေတာ့ကီးျမင့္လြန္းေနတယ္ ခုမွက်ေနာ္တို႔ကခ်စ္သူအဆင့္ပဲ႐ွိေသးတာကိုး၊ ျခစ္သူအဆင့္မွမေရာက္ေသးတာကိုး..။
ဒါေပမယ့္….တတ္ႏိုင္ဘူးေလဗ်ာ ေတာ္ၾကာ၂၀၁၂ေရာက္မွ“ငါ့နွယ္မေျပာလိုက္ရေလျခင္း”ဆိုျပီးေနာင္တရေနရရင္မမိုက္ဘူး…
ဟုတ္တယ္ …သားသားမီးမီးေတြေမြးဖို႔ ၊ သာယာတဲ့မိသားစုေလးတစ္ခုတည္ေဆာက္ဖို႔
ေနာက္ျပီး …..
ေနာက္ျပီး……. အမ်ားၾကီးဗ်ာ….အမ်ားၾကီး
ခုေတာ့သြားျပီ အားလံုးသြားျပီ….ဂန္႔ျပီ…။
………….
လန္႔တာကလန္႔တာပဲ အိပ္ခ်င္တာကအိပ္ခ်င္တာပဲ ေျပာရရင္ေတာ့ခုထိ“သားၾကီး”က“မူးတူး”ျဖစ္ေနတုန္းပါပဲ….
အခ်ိန္အနည္းငယ္ၾကာသြားတယ္
ခ်ိန္းထားတဲ့ေဘာ္ဒါလည္းေပၚမလာခဲ့ပါဘူး မခ်ိန္းထားတဲ့ေဘာ္ဒါႏွစ္ေကာင္ပဲျပန္ေပၚလာတယ္
ေစာေစာကမ်က္ႏွာအေဟာင္းေတြနဲ႔ပါပဲ၊ က်ေနာ့အခန္းထဲဝင္လာျပီး ခုပဲ၂ေယာက္စလံုးၾကည့္ခဲ့တဲ့႐ုပ္႐ွင္ကားကို
၂ေယာက္စလံုးပဲအျပန္အလွန္ျပန္ေျပာျပေနၾကတယ္
က်ေနာ္ေတာင္ေၾကာင္သြားတယ္ ဘယ့္ႏွာၾကီးပါလိမ့္ ။ တစ္ေယာက္မၾကည့္လိုက္ရလို႔တစ္ေယာက္ကျပန္ေျပာျပတယ္ဆိုရင္တစ္မ်ိဳး…ခုဟာၾကီးက..။

ေျပာရင္းနဲ႔အသံေတြကက်ယ္ေလာင္လာတယ္ ေနာက္ဆံုးအခန္းကိုစိတ္ထိခိုက္ရတဲ့အေၾကာင္းလည္းပါတယ္
နန္းတြင္းအ႐ႈပ္ေတာ္ပံုေတြလည္းပါတယ္ မ်ိဳးခ်စ္သူရဲေကာင္းေတြရဲ့အေၾကာင္းလည္းပါတယ္ ျမန္မာျပည္သူ႕ကြ်န္ဘဝက်ခဲ့ရတာ
ရင္နာဖို႔ေကာင္းတဲ့အေၾကာင္းလည္းပါတယ္ ၂ႏွစ္ေယာက္စလံုးရဲ့ရင္ထဲမွာေတာ့ သူ႔ကြ်န္မခံလိုတဲ့စိတ္ေတြတစ္ဖြားဖြားထြက္ေနမွာေပါ့ ခဏေနေတာ့ တစ္ေယာက္ရဲ့ဖုန္းကအသံျမည္လာတယ္….
ေကာက္ကိုင္လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ…
………………
“……………”
“yes boss!!”
“……………”
“yes boss!!”
“……………”
“yes boss!!”
တစ္ဖက္ကဘာေတြေျပာေနမွန္းမသိဘူး က်ေနာ့္ေဘာ္ဒါကေတာ့ “ရက္စ္ေဘာစ္”ဆိုတာခ်ည္း။
ဖုန္းေျပာလို႔ျပီးသြားေတာ့ က်ေနာ့ဘက္လွည့္ျပီး..
“သူေ႒းကစေနေန႕ၾကီးဆင္းခိုင္းေနတယ္ကြာ အဲဒါငါတို႔သြားလိုက္ဦးမယ္ သူေ႒းကသူခိုင္းရင္ခ်က္ခ်င္းမွၾကိဳက္တယ္ကြ
ခုပဲသူ႔ကြ်န္မခံျပီဇာတ္ကားၾကည့္လာတယ္ ခုပဲဲသူ႕ကြ်န္သြားခံရဦးေတာ့မယ္
feelေတာ့နည္းနည္းငုပ္တာေပါ့ အဟီး”

အဲလိုေျပာျပီးႏွစ္ေကာင္သားသြားျဖဲေလးနဲ႔ရယ္တယ္ ၊ ရယ္တယ္ဆိုတဲ့ေနရာမွာလည္း
က်မ္းစာထဲမွာပါတဲ့မိန္းမေခ်ာေလးေတြရဲ့ရယ္နည္းမ်ိဳးေတာ့မဟုတ္ဘူးေပါ့ေလ
ဘယ္က်မ္းစာမွာမွမပါတဲ့ အရက္ဆိုင္ထဲက ဘဲနာေတြရဲ့ရယ္နည္းမ်ိဳးပါ ။
“ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ငါတို႔ကသူ႔ကြ်န္ခံတာမဟုတ္ပါဘူးသားၾကီးရာ အေပးအယူလုပ္ေနတာပါ ငါတို႔အျမဲေဆာင္ထားတဲ့ေဆာင္ပုဒ္တစ္ခု႐ွိတယ္ကြ
…စားတာကကိုယ့္အတြက္… လုပ္တာကသူေ႒းအတြက္…. ေျပးႏိုင္မွလြတ္မယ္.တဲ့ …ဟဲဟဲ…
သြားျပီေဟ့”
အဲလိုေျပာျပီးထလစ္မလို႔လုပ္တယ္။

“ေနပါဦး…မင္းတို႔ကဒီအတိုင္းျပန္မွာလား ဘာမွပါမလာဘူးလား ငါလိုက္ပို႔မယ္ေလ”
“ေနပါေစကြာ ပို႔မေနပါနဲ႔ ရပါတယ္ ဘာမွမပါဘူးဆိုေပမယ့္ငါတို႔မွာေျခေတာက္တစ္ေယာက္၂ေခ်ာင္းစီ
ပါၾကတယ္ေလ အဲဒီေျခေတာက္နဲ႔ပဲျပန္မွာေပါ့ ဒီနားေလးတင္ကို…ကဲ..ေနာက္မွေတြ႔ၾကတာေပါ့”
ႏွစ္ေကာင္သားထြက္သြားေတာ့မွက်ေနာ့္မွာ ရယ္ခ်င္ခ်င္ျဖစ္ရေသး
ကိုယ့္စကားကိုကိုယ္ျပန္ရယ္ခ်င္တာပါ လိုက္ပို႔မယ္လို႔သာေလွ်ာက္ေျပာတာ ဒီေကာင္ေတြသိပါတယ္ က်ေနာ့္မွာလည္းစီးစရာဆိုလို႔ေမြးကတည္းကပါလာတဲ့
ေျခေတာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းပဲ႐ွိတာ..။
……………
ခဏၾကာမွကမ ၻာပ်က္ေတာ့မယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းေျပာျပဖို႔သတိရလိုက္တယ္ လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ခပ္ေဝးေဝးကိုေရာက္ေနၾကျပီ
မ်ိဳးခ်စ္ႏွစ္ေကာင္သား သူ႕ကြ်န္ခံဖို႔(တစ္နည္း)အေပးအယူလုပ္ဖို႔ ရင္ဘတ္ၾကီးေကာ႔လို႔ ေခါင္းၾကီးေမာ့လို႔..ေျခလွမ္းက်ဲၾကီးေတြနဲ႔
ေလွ်ာက္သြားၾကေလရဲ့ ။ ။
.............
သူငယ္ခ်င္းsweetpeonyနဲ႔မႏွင္းတို႔tagေၾကြးခုထိမဆပ္ႏိုင္ေသးပါဘူး
က်ေနာ္ဆိုတဲ့ေကာင္ကလည္းtagထားတဲ့ေခါင္းစဥ္နဲ႔အညီပိုစ္တစ္ခုဖန္တီးႏိုင္ေလာက္ေအာင္
စာမေရးတတ္ပါ က်ေနာ့္အားနည္းခ်က္ပါပဲ
ေရးထားသမွ်စာေတြကလည္းသိတဲ့အတိုင္းေရာက္ရာေပါက္ရာေလွ်ာက္ေလွ်ာက္ေရးတာ
ေတြခ်ည္းပါ “ေရာက္ရာေပါက္ရာ”ဆိုတဲ့စကားကိုလည္း “ေရာက္တဲ့ေနရာ ေပါက္တဲ့လူ”ဆိုျပီး
အဓိပၸါယ္လြဲမေကာက္ေစခ်င္ပါဘူး က်ေနာ္အဲလိုေကာင္မ်ိဳးမဟုတ္ရပါဘူး
ခင္လို႔tagၾကတာမို႔ဝမ္းသာရပါတယ္ မဆပ္ႏိုင္ေသးတဲ့အတြက္
လည္းအထူးေတာင္းပန္ပါတယ္...

ကမ ၻာၾကီး..သို႔

“မဂၤလာပါကမၻာၾကီး ေကာင္းေသာေန႔/ညပါ”

ခင္ဗ်ားကိုေျခစံုခ်နင္းျပီး လူလုပ္လာခဲ့တာပဲ အႏွစ္၂၀ေက်ာ္သြားျပီ ခုမွပဲခင္ဗ်ားကို တခုတ္တရႏႈတ္ဆက္ျဖစ္ေတာ့တယ္၊
က်ေနာ့ေကာင္မေလးကိုခင္ဗ်ားသိပါတယ္ေနာ္ က်ေနာ့ကိုစိတ္ေကာက္တိုင္း ၾကားက ဘာမဆိုင္ညာမဆိုင္ခင္ဗ်ားကို ေျခေတာက္နဲ႔
ေဆာင့္ေဆာင့္ေအာင့္ေအာင့္နင္းတတ္တဲ့ေကာင္မေလးေလ၊ အဲဒီအတြက္က်ေနာ္ေတာင္းပန္တယ္ဗ်ာ ေကာင္မေလးကိုခြင့္လႊတ္ေပးပါ မလိမ္မိုး မလိမၼာေလးမို႔လို႔ပါ။

ကမၻာၾကီးေရ…..
က်ေနာ့ကိုတခ်ိဳ႕က“ဆန္ကုန္ေျမေလး”တဲ့ဗ်ာ ၊ ဆန္ကုန္ဆိုတဲ့စကားကိုက်ေနာ္လက္မခံႏိုင္ဘူး၊ က်ေနာ္အခုေနာက္ပိုင္းအစားနည္းလာတယ္ဗ် (အစားနည္းလာတယ္ဆိုေတာ့ အေသာက္ေတာ့မ်ားလာမွာေပါ့ဆိုျပီးေစာဒကမတက္နဲ႔ေလဗ်ာ အေသာက္ကိုလည္းခံုခံုမင္မင္မ႐ွိလွပါဘူး) တစ္ရက္ကိုထမင္း၂ႏွပ္စားတယ္ဗ်ာ စားတိုင္းလည္းတစ္ပန္းကန္ထက္မပိုဘူးဗ်ာ
အဲဒါနဲ႔မ်ားေတာင္က်ေနာ့္အတြက္ဆန္က အေတာ္ကုန္ရသတဲ့လား ..၊ မျဖစ္ႏိုင္တာေနာ္..

အခု႐ွင္းခ်င္ေနတာက “ေျမေလး”ဆိုတဲ့စကားပဲ
က်ေနာ့ကိုေက်ာေပၚတင္ျပီးမထမ္းဖူးဘဲနဲ႔မ်ား blindၾကီး“ေျမေလး”လို႔ေျပာတဲ့လူေတြကိုမေက်နပ္ဘူး
က်ေနာ္တစ္ကယ္ေလး မေလးကိုႏွစ္ေတြအၾကာၾကီးက်ေနာ့ကိုထမ္းလာခဲ့တဲ့ ခင္ဗ်ားပဲအသိဆံုးျဖစ္မွာ
ကဲ…မွန္မွန္ေျဖဗ်ာ… အားမနာနဲ႔ “က်ေနာ္ေလးသလား”??
ေလးတယ္ဆိုလည္း ခုကစျပီးကိုယ္ေဖါ့ေနေတာ့မလို႔

ၾကံဳတုန္းလူတစ္ေယာက္အေၾကာင္းခင္ဗ်ားကိုေျပာျပခ်င္ေသးတယ္ဗ်
အဲဒီလူဟာ က်ေနာ့အရင္ခင္ဗ်ားဆီကိုႏွစ္ေပါင္း၄၀ေက်ာ္ကတည္းကၾကိဳေရာက္ႏွင့္ေနတဲ့
ကမ ၻာသားအေဟာင္းၾကီးပါ ၊ အဘိုးၾကီးေပါ့ဗ်ာ။
ဘယ္ေန႔အဂၤါျဂိဳလ္က လာေခၚမလဲေစာင့္ေနရတာ ၊ လိန္ဖယ္လိန္ဖယ္နဲ႔ေပါ့။
အဘိုးၾကီးဆိုျပီးေလွ်ာ့ေတာ့မတြက္နဲ႔ေနာ္ ေပါက္တတ္ကရအရမ္းလုပ္တာ တိုက္ေပၚမွာလွမ္းထားတဲ့ေကာင္မေလးေတြရဲ့
အတြင္းခံေဘာင္းဘီကို ခိုးခိုးျပီးအခန္းထဲအျမဲထည့္တယ္ ဘာလုပ္တာလဲမသိဘူး

က်ေနာ္နဲ႔ကအခန္းသပ္သပ္စီဆိုေတာ့ဘယ္သိမွာလဲဗ် ေကာင္မေလးေတြျပန္ေျပာျပလို႔သိရတာ
သူတို႔ခဏခဏမိတယ္တဲ့ ေဘာင္းဘီခိုးတာ၊ ဒါေပမယ့္ဘာမွမေျပာရဲၾကဘူး အဲလိုေဘာင္းဘီခဏခဏေပ်ာက္လာေတာ့
ေကာင္မေလးေတြခမ်ာ ေရစိုေနတဲ့ေဘာင္းဘီေတာင္အခန္းထဲထည့္လွမ္းရေရာဗ်ိဳးး အခန္းထဲထည့္လွမ္းေတာ့ ေဘာင္းဘီကမေျခာက္ ေဘာင္းဘီကမေျခာက္ေတာ့ဝတ္လို႔မရ ဝတ္လို႔မရေတာ့ဒီအတိုင္းၾကီးေနရ ဒီအတိုင္းၾကီးေနရေတာ့
အဲ…အဲ… ဘယ္လိုျဖစ္လဲဆိုတာသူတို႔ပဲသိမယ္ က်ေနာ္မေျပာျပတတ္ဘူး ။

တေန႔ေတာ့ဗ်ာ
Titanicကားေဟာင္းၾကီးအလြမ္းေျပက်ေနာ္ထိုင္ၾကည့္ေနတုန္းအဲဒီအဘိုးၾကီး က်ေနာ့အခန္းထဲဝင္လာတယ္
ျပီးေတာ့ခပ္တည္တည္နဲ႔ထိုင္ၾကည့္တယ္ (ခပ္တည္တည္ထိုင္မၾကည့္လို႔ မဲ့႐ြဲ႕ျပီးထိုင္ၾကည့္ရမွာလားဆိုျပီး မေမးနဲ႔ေလဗ်ာ က်ေနာ္လည္းမေျဖတတ္ဘူး)
ခဏၾကာေတာ့ က်ေနာ့ကိုေျပာတယ္ အသံနည္းနည္းခ်ဲ႔ပါတဲ့ ဇာတ္ကားၾကည့္တယ္ဆိုတာ စကားသံၾကားရမွနားလည္မွာေပါ့တဲ့ အဲဒီအဘိုးၾကီးစာတစ္လံုးမွမတတ္ဘူးေနာ္ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္အသံခ်ဲ႕ေပးလိုက္ပါတယ္ ။

အေခြၾကည့္ေနရင္းဘာေျပာတယ္မွတ္လဲ အဲဒီတ႐ုတ္မင္းသမီးေတာ္ေတာ္လွတယ္ေနာ္တဲ့
က်ေနာ္ေတာင္ေၾကာင္သြားတယ္ kate winsletကိုဘယ္တ႐ုတ္မနဲ႔သြားမွားေနလဲမသိဘူး
ခဏၾကာေတာ့ က်ေနာ္စုထားတဲ့CDေတြကို တစ္ခ်ပ္ခ်င္းလိုက္ၾကည့္တယ္ အဲဒီထဲကတစ္ခ်ပ္ကိုေ႐ြးျပီး “ဒီကားျပပါလား”တဲ့
က်ေနာ္ေတာ္ေတာ္စိတ္ညစ္သြားတယ္ တိုက္တန္းနစ္ကျဖင့္ တိုက္ေနရင္းတန္းလန္း႐ွိေသး မနစ္ရေသးဘူး ဒါေပမယ့္အဘိုးၾကီးဆိုေတာ့(ကမ ၻာ႔လူေဟာင္းၾကီးဆိုေတာ့)ဦးစားေပးတဲ့အေနနဲ႔ ဖြင့္ေပးမလို႔က်ေနာ္လွမ္းယူလိုက္တယ္ ...

ဒါေပမယ့္ သူေ႐ြးလိုက္တဲ့အေခြက ဇာတ္လမ္းေခြမဟုတ္ဘူး သီခ်င္းေခြျဖစ္ေနတယ္
သိတဲ့အတိုင္းပဲေလ Mariah careyအေခြကာဗာမွာ သ႐ုပ္ေဖၚထားတဲ့အပံုကလန္ထြက္ေနတယ္ အဘိုးၾကီးကေကာ့ေကာ္လန္ကားအေခြထင္သြားတာေပါ့ ေတာ္ေတာ္ၾကီး႐ွင္းျပလိုက္ရတယ္ အဲလို႐ွင္းျပေတာ့ က်ေနာ့ကိုဘာျပန္ေျပာတယ္မွတ္လဲ “သီခ်င္းဆိုဖြင့္မေနပါနဲ႔ေတာ့ အဲလိုသီခ်င္းမ်ိဳးငါလည္းဆိုတတ္တတ္ေပါ့”တဲ့ အံ့ေရာဗ်ာ။

ျပီးေတာ့က်ေနာ့္ကိုေမးတယ္ “ဟိုအေခြမ႐ွိဘူးလား”တဲ့
က်ေနာ္ကလည္းျပန္ေျပာတယ္ “ဟိုအေခြမ႐ွိဘူး”လို႔
“ဟိုအေခြအရင္က႐ွိပါတယ္”
“ဟိုအေခြကို ဟိုအရင္ကတည္းက ဟိုေကာင္ယူသြားျပီေလ”
က်ေနာ္အဲလိုျပန္ေျပာေတာ့အဘိုးၾကီးနဖူးေၾကာ႐ံႈ႕လာတယ္ တစ္လက္စတည္းဆက္ေမးတယ္
“ဟိုအေခြကို ဟိုေကာင္ကဘာကိစၥယူသြားတာတုန္း”
“ဟိုေကာင္က ဟိုကေကာင္ေတြနဲ႔အတူၾကည့္ဖို႔ယူသြားတာေပါ့”
“ဘယ္ကိုယူသြားတာလဲ”
“ဟိုကိုယူသြားတာေပါ့”
ေမးရတာကိုအဘိုးၾကီးေမာလာပံုရတယ္ဗ် စကားကလည္းဘယ္မွမေရာက္ဘူးကိုး၊ ဒါေပမယ့္မေလွ်ာ့ေသးဘူးဆက္ေမးတယ္
“ဟိုေကာင့္ကိုဖုန္းဆက္ျပီးအေခြျပန္ပို႔ခိုင္းပါလား”တဲ့..
“ဟိုေကာင့္ဖုန္းက ဟိုးအရင္ကတည္းက ဟိုနံပါတ္မဟုတ္ေတာ့ဘူးေလ ေျပာင္းသြားျပီ”လို႔က်ေနာ္ေျပာလိုက္ေတာ့
အဘိုးၾကီးအၾကီးအက်ယ္စိတ္ညစ္သြားတယ္ ။

လာလာခ်ည္ေသးေနာ္.. သူကအဲေတာ့မွစိတ္ညစ္တာ က်ေနာ္စိတ္ညစ္တာျဖင့္ၾကာလွေနျပီ အခန္းထဲကိုသူဝင္လာကတည္းကပဲ က်ေနာ့အရင္ ကမၻာေပၚကိုဦးျပီးေရာက္တဲ့လူေဟာင္းၾကီးမို႔လို႔သာအလိုက္အထိုက္ဆက္ဆံေနရတာ လူကိုမ႐ိုေသသည့္တိုင္အသက္ကိုေတာ့႐ိုေသရမယ္ေလဗ်ာ ဟုတ္ဘူးလား ၾကည့္ရတာစိတ္ညစ္လာရင္ေခါင္းကုတ္တဲ့အက်င့္ကိုလူမ်ိဳးဘာသာမေ႐ြး
လုပ္္ၾကတယ္နဲ႔တူပါတယ္ ျမန္မာမဟုတ္တဲ့အဘိုးၾကီးက စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႔မယားတဲ့ေခါင္းကိုကုတ္တယ္္
ကုတ္တယ္ဆိုတဲ့ေနရာမွာလည္းအၾကမ္းပတမ္းၾကီးေတာ့မကုတ္ရဲဘူးေပါ့ သူေခါင္းကဆံပင္ေတြကအားလံုးေပါင္းမွအေခ်ာင္းတစ္ရာမေက်ာ္ေတာ့ဘူးကိုး
အေခ်ာင္းတစ္ရာမေက်ာ္တဲ့ဆံပင္ကိုအၾကမ္းပတမ္းကုတ္ရင္ကြ်တ္ကုန္မွာကိုး
ကြ်တ္ကုန္ရင္လည္းနဂိုေျပာင္ေနတဲ့နဖူးက ထပ္ေျပာင္မွာကိုး..။
...................

က်ေနာ္အခုလိုစကားေတြအ႐ွည္ၾကီးေျပာေနရတာအေၾကာင္း႐ွိလို႔ဗ်
အဲဒီအဘိုးၾကီးကေရာ “ဆန္ကုန္ေျမေလး”ပဲလားဆိုတာ ခင္ဗ်ားကိုေမးခ်င္လို႔
ခင္ဗ်ားက ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က်ထမ္းဖူးသူဆိုေတာ့ပိုသိမွာေပါ့
ေက်းဇူးျပဳျပီးက်ေနာ့ကိုေျဖၾကားေပးပါ ဘာမွေတာ့အေရးမၾကီးပါဘူး ေျဖခ်င္မွလည္းေျဖပါ
အဘိုးၾကီးေတာင္မွ အဂၤါျဂိဳလ္ကလာေခၚလို႔လိုက္သြားတာၾကာေပါ့ ။

ကမ ၻာၾကီးေရ ခင္ဗ်ားအခုတေလာေတာ္ေတာ္ခ်ဴခ်ာလာတယ္ေနာ္
ဆူနာမီျဖစ္လိုက္ ငလ်င္လွဳပ္လိုက္နဲ႔ ေသလိုက္တဲ့လူေတြလည္းမနည္းဘူး
၂၀၁၂႐ုပ္႐ွင္ေၾကာ္ျငာကိုၾကည့္ျပီးက်ေနာ္ျဖင့္လန္႔သြားတာပဲဗ်ာ
က်ေနာ္သိပါတယ္ ခင္ဗ်ားအိုေနပါျပီ ၊
အင္း… oldရျခင္းဒုကၡ hurtရျခင္းဒုကၡ dieရျခင္းဒုကၡ
ကမ ၻာၾကီးျဖစ္တဲ့ခင္ဗ်ားေတာင္မလြတ္ဘူးကိုး အဲ..အဲ.. dieေတာ့ မdieလိုက္နဲ႔ဗ်ာ ခင္ဗ်ားမ႐ွိရင္ ဟာလာဟင္းလင္းၾကီးထဲဘယ္နားေျခသြားခ်ရမွန္းက်ေနာ္တို႔သိမွာမဟုတ္ဘူး ဘာပဲေျပာေျပာက်န္းမာေရးေတာ့ဂ႐ုစိုက္ဖို႔မွာခ်င္တယ္။
……………………

ကမ ၻာၾကီးေရ!!!
ခင္ဗ်ားအတြက္သတင္းေကာင္းပဲ
ခင္ဗ်ားမႊန္ေနမွာစိုးလို႔ က်ေနာ္ေဆးလိပ္ျဖတ္ေတာ့မယ္
………………
ကမ ၻာၾကီးေရ!!!
ဒါပါပဲ က်ေနာ္လည္းအိပ္ေတာ့မယ္
Good nightေနာ္
မက္ေသာအိပ္မက္လွပါေစေနာ္..
အဲ..အဲ… ခင္ဗ်ားအိပ္မက္ေကာမက္တတ္လို႔လားဗ်ာ အိပ္ေကာအိပ္ရဲ့လား စၾကာဝဠာဟာလာဟင္းလင္းၾကီးထဲငုတ္တုတ္ပဲအျမဲထိုင္ေနတာလား.. ပ်င္းစရာၾကီးဗ်ာ ။ ။
..........................

photoshopျဖင့္္ဖန္တီးထားျခင္းသာျဖစ္ပါေၾကာင္း
မူရင္းပံုကိုဤေနရာတြင္ၾကည့္ႏိုင္ပါေၾကာင္း :)

လမ္းလြဲသူ

အဘိုးက်ေနာ့ကို မွတ္ခ်က္ေပးဖူးတယ္ (commentေပါ့ေလ)
onlineက home-pageမွာမဟုတ္ပါဘူး အျပင္ဘဝက home-pageမွာပါ ။
“ဒီေကာင္ လမ္းမယူဘူး”တဲ့
ဒီကိစၥကိုအဘိုးနားလည္ေအာင္ ျပန္႐ွင္းျပဖို႔ခက္ပါတယ္
ေျပာရမယ္ဆိုရင္ လမ္းကလည္း ဒီေကာင့္ကိုမွမယူတာကိုး ။
……………….
ငယ္ငယ္ကေပါ့….
ေက်ာင္းကအျပန္ အိမ္ေရာက္ေတာ့ အဘိုးကေမးတယ္
“မိုးဘာေၾကာင့္ခ်ိမ္းလဲ သိလား”
“ဟုတ္ကဲ့ အဘိုး သိပါတယ္”
အဘိုးက အလြန္အားရေက်နပ္သြားတဲ့အျပံဳးမ်ိဳးနဲ႔ မိန္႔မိန္႔ၾကီးျပံဳးျပီး..
“ကဲ…ဒါဆိုလည္းေျပာစမ္းကြာ”
“ဟုတ္ကဲ့.. မိုးေပၚကနတ္ေတြက တိုင္ကီအလြတ္ေတြကို ပတ္လွိမ့္ျပီးကစားေနၾကလို႔ တဒုန္းဒုန္း တဂ်ိမ္းဂ်ိမ္းနဲ႔ ေကာင္းကင္မွာဆူညံေနရတာပါ”
“ေဟ”
(အဘိုးရဲ့ အဲဒီ“ေဟ”ဆိုတဲ့အသံဟာ ေတာ္ေတာ္က်ယ္ပါတယ္)

“နတ္ေတြဟာ ေကာင္းကင္မွာေနေတာ့ ေနနဲ႔ပိုနီးတယ္ေလ က်ေနာ္တို႔ပူတာထက္ သူတို႔ကပိုပူတာေပါ့
မိုးရာသီလည္းေရာက္ေရာ နတ္ေတြအေပ်ာ္လြန္ျပီး အဲလိုတိုင္ကီအလြတ္ေတြနဲ႔ေဆာ့လို႔ မိုးခ်ိမ္းသံျဖစ္လာရတာပါအဘိုး”
“အဲဒါဆိုရင္ကြာ မိုးျခိမ္းသံၾကားတာနဲ႔ မိုးၾကိဳးပစ္မွာေၾကာက္ျပီး မင္းဘာလို႔အိမ္ထဲဝင္ဝင္ေျပးရတာလဲ မင္းေျပာေတာ့တိုင္ကီေတြဆို”

“က်ေနာ္ မိုးၾကိဳးပစ္မွာေၾကာက္တာမဟုတ္ဘူးအဘိုးရ တိုင္ကီခြံအလြတ္ေတြ ေခါင္းေပၚျပဳတ္က်လာမွာေၾကာက္လို႔အိမ္ထဲဝင္ေျပးတာ”
“ေဟ”
ဒီ“ေဟ”ကေတာ့ ေစာေစာက“ေဟ”ထက္ အသံအားေရာ အ႐ွည္အားပါႏွစ္ဆတိတိပိုပါတယ္။
အဘိုးေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့အေျဖက မိုးတိမ္ထဲကလွ်ပ္စစ္ဓါတ္တို႔ရဲ့႐ုန္းကန္မႈေတြ ေလထုရဲ့အပူေတြ စိုထိုင္းမႈေတြကိုပါ
ရလာတဲ့အေျဖကဘယ္႔ႏွာၾကီးမွန္းမသိ ၊ အံ့ၾသမွင္သက္စြာနဲ႔ ဟထားမိတဲ့ပါးစပ္ကို ကိုယ္တိုင္ျပန္ပိတ္ဖို႔အဘိုးေမ့ေန
တုန္းမွာပဲ က်ေနာ္က အဝတ္အစားလဲျပီး လမ္းေပၚထြက္လာခဲ့ပါျပီ ။
…………………
ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ေထာ္ေလာ္ကန္႔လန္႕ၾကီးေတြနဲ႔ က်ေနာ္လူလားေျမာက္ခဲ့ပါတယ္
(“လူလားေျမာက္”ဆိုတဲ့စကားကိုသိပ္မၾကိဳက္ပါ ၊ ဘယ့္ႏွယ့္လူက လားသြားေျမာက္ရမွာတုန္း က်ေနာ္ေတြ႔ဖူးတဲ့“လား”ေတြက လည္ပင္းခပ္႐ွည္႐ွည္ေတြ ထားေတာ့့)

တေန႔… သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကညဥ္းတယ္ …..
“ခုထိရည္းစားမရေသးဘူး စိတ္ညစ္လိုက္တာကြာ ဟိုတစ္ေယာက္ကလည္း ငါ့ကိုမတူသလိုလို မတန္သလိုလိုနဲ႔ ေနာက္တစ္ေယာက္ကလည္း ငါ့ကိုလူ႔ေပါက္ပန္းတဲ့ ျပန္မၾကိဳက္ခ်င္လို႔ရမယ္႐ွာေနၾကတာပါ ေကာင္မေလးေတြ မလြယ္ပါဘူးကြာ”
“ဘာမွမပူနဲ႔ေဟ့ေရာင္ ငါ တေဘာင္တစ္ခုၾကားထားတယ္ တေဘာင္စကားဆိုတာမ်ိဳးက သိပ္မွန္တာေနာ္”
“လုပ္စမ္းပါဦး မင္းရဲ့တေဘာင္က ငါ႔ကိုေစာ္ေတြဘယ္ေတာ့ၾကည္မယ္ဆိုတာမ်ိဳးပါလား”

က်ေနာ္က ဆရာၾကီးအသံနဲ႔ဆက္ေျပာတယ္….
“ဒီလိုကြ…တေန႔က်ရင္ ေဟာဒီကမၻာမွာ ေယာကၤ်ားေတြဟာ အလြန္႐ွားသြားလိမ့္မယ္တဲ့ ကမၻာ့လူဦးေရရဲ့ ငါးပံုေလးပံုဟာ မိန္းမေတြတဲ့ အဲဒီအခ်ိန္က်ရင္
ေယာကၤ်ားေတြဟာ မိန္းမေတြကိုျမင္တာနဲ႔ပုန္းေနရေရာတဲ့။ တခ်ိဳ႕ကလည္းထြက္ေျပးၾကတယ္
မိန္းမေတြက အုပ္နဲ႔သင္းနဲ႔အေနာက္ကလိုက္ေပါ့

ေယာက်ၤားဆိုတဲ့ေကာင္က ေၾကာက္ေၾကာက္လန္႔လန္႔နဲ႔သစ္ပင္ေပၚတက္ေျပး
ေတာ့ မိန္းမအုပ္ၾကီးက ေအာက္ကေန ဝါးလံုးနဲ႔လွမ္းထိုးတယ္ အဲဒီဝါးလံုးက ေယာကၤ်ားကိုလွမ္းထိတယ္ဆိုရင္ေတာင္ အဲဒီဝါးလံုးကို ဝမ္းပန္းတသာနဲ႔ မိန္းမေတြက ကရမက္နံ႔သာအမွတ္နဲ႔ မက္မက္စက္စက္ၾကီး႐ႈိက္နမ္းၾကရေတာ့တာ ေယာက်ၤားတစ္ေယာက္ကို ကာမပိုင္လင္အျဖစ္ေပါင္းသင္းခ်င္ရင္လည္း မိန္းမေတြအခ်င္းခ်င္း သတ္ၾကရတယ္တဲ့”

“အေဟးေဟးေဟး”
က်ေနာ့စကားေတာင္မဆံုးေသးဘူး ၊ သူငယ္ခ်င္းကသေဘာေတြေခြ႔ျပီးရယ္ေနတယ္။ တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ..
“ငါ့ကိုမတူသလိုလို မတန္သလိုလိုလုပ္တဲ့ေကာင္မနဲ႔ လူ႔ေပါက္ပန္းလို႔ေျပာတဲ့ေကာင္မေတြ ငါ့ကိုလိုခ်င္လြန္းလို႔ မိုက္တိုင္စန္လို
နား႐ြက္ေတြကိုက္ ေ႐ြဓူဝံလိုလက္သီးေတြထိုး၊ ေဒၚဘုမလို ဆံပင္ေတြဆြဲ ပါးေတြ႐ိုက္ျပီး ဖက္သတ္ၾကမွာျမင္ေယာင္ေသး အေဟးေဟး ေကာင္းေရာကြာ ဒါနဲ႔ မင္းရဲ့တေဘာင္က ဘယ္ေတာ့ေလာက္ျဖစ္မွာလဲ”

“မၾကာပါဘူး မသကာ႐ွိလွ မင္းရဲ့ေနာက္တစ္ဘဝေပါ့”
“အာ.... မင္းဟာၾကီးကလည္းကြာ”
“ငါ့ဟာၾကီးမဟုတ္ဘူးကြ သူမ်ားဟာၾကီး သူမ်ားဆီကၾကားလာတာ”
အားမလိုအားမရသံနဲ႔က်ေနာ့သူငယ္ခ်င္းစိတ္ညစ္သြားပါတယ္၊ စိတ္ညစ္ေတာ့လည္းျမန္မာဗြီဒီယိုေတြထဲကလို မယားတဲ့ေခါင္းကိုကုတ္ပါတယ္၊ ေနာက္ဘဝက် မိန္းမျဖစ္ေနရင္ျပႆနာပဲလို႔လည္း ေတြးေနမွာေပါ့

တေဘာင္စကားမွန္တာေနာက္မွထား ေလာေလာဆည္ေတာ့ က်ေနာ့စကားက ေတာ္ေတာ္ေလးပ်ံ႕သြားလို႔ ေကာင္မေလးေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား က်ေနာ့ကိုမေခၚၾကေတာ့ဘူး တစ္ေယာက္ကေျပာေတာ့ “ေသာက္ညင္ကပ္သြားလို႔”တဲ့။
…………………..
ကေလးေတြပံုျပင္ၾကိဳက္တာေတာ့လက္ခံပါတယ္ ဘယ့္ႏွယ့္လူၾကီးကပံုျပင္ၾကိဳက္ေနရတာတုန္း
က်ေနာ္တို႔ရပ္ကြက္ကလူပ်ိဳၾကီးေပါ့ ၊ အလွဴတစ္ခုမွာဝိုင္းလုပ္ေနတုန္း က်ေနာ္တို႔လူငယ္ေတြ
ဝိုင္းထဲဝင္ထိုင္ျပီး ပံုျပင္တစ္ပုဒ္စီေျပာခိုင္းေနတယ္ ဒီလူပ်ိဳၾကီးက က်ေနာ္တို႔လိုလူငယ္ေတြန႔ဲလည္း ပနံသင့္တာပါပဲ။

ေကာင္မေလးေတြ႐ွိေနတာကိုအခြင့္ေကာင္းယူျပီး ဝက္ျခံမ်ားမ်ား ႏွာေခါင္းနီနီနဲ႔အေကာင္တစ္ေကာင္က လြမ္းေမာဖြယ္ရာေ႐ွးေဟာင္း အခ်စ္ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ကို အားရပါးရေျပာျပတယ္ အခ်စ္သူရဲေကာင္းၾကီးစတိုင္နဲ႔ေပါ့ေလ။ ဒီေနရာမွာဝိုင္းကူလုပ္စရာေတြကလည္းျပီးကုန္ျပီဆိုေတာ့ အားလံုးပဲ ေရေႏြးၾကမ္းေသာက္ လက္ဖက္ေလးစားျပီးေအးေအးေဆးေဆးနားေထာင္ေနၾကတာေပါ့ ၊ အခ်စ္ပံုျပင္ျပီးေတာ့ လူပ်ိဳၾကီးက “အင္း….အလြမ္းရသတစ္ခုကိုငါရလိုက္တယ္”တဲ့၊

အဲဒီေနာက္ ပိန္စုတ္စုတ္ အေကာင္တစ္ေကာင္က သူငယ္ငယ္က စြဲလမ္းခဲ့ဖူးတဲ့ နဂါးၾကီးနဲ႔ယွဥ္ျပိဳင္တိုက္ခိုက္တဲ့သူရဲေကာင္းၾကီးတစ္ဦးရဲ့ပံုျပင္ကိုေျပာျပျပန္တယ္ ရင္ဘတ္ၾကီးေကာ့ျပီး ဟန္ပါပါနဲ႔ေျပာတာေပါ့။ ဇာတ္လမ္းျပီးေတာ့ လူပ်ိဳၾကီးက commentေပးျပန္တယ္
“ဒါဟာဝီရ ရသဆိုတာပဲ”တဲ့။

က်ေနာ့္အလွည့္ေရာက္လာပါတယ္ ။ အရင္ဆံုးလည္ေခ်ာင္း႐ွင္းဟန္နဲ႔
“အဟမ္း အဟမ္း”လို႔အသံျပဳလိုက္တယ္
က်ေနာ့ရဲ့တေဘာင္စကားေၾကာင့္ က်ေနာ့ကိုမေက်မနပ္ျဖစ္ေနၾကတဲ့ ေကာင္မေလးအခ်ိဳ႕ မ်က္ေစာင္းေလးေတြကို လွမ္းပစ္ၾကပါတယ္၊ ပစ္တိုင္းလည္းက်ေနာ့ကိုထိပါတယ္။

“…..ဟိုးေ႐ွးေ႐ွးတုန္းက ႐ြာတစ္႐ြာမွာအလြန္ေခ်ာေမာလွပတဲ့လံုမပ်ိဳေလးတစ္ေယာက္႐ွိသတဲ့ ၊ အဲဒီလံုမပ်ိဳဟာခဏခဏလည္းေလလည္တယ္တဲ့။ အေတာမသတ္ေလလည္တတ္လြန္းလို႔ ညညဆိုရင္ အိမ္ကို ကာလသားေတြလာလည္ရင္ အျမဲစိတ္ညစ္ရပါတယ္ ေအာင့္ထားရတာကိုး မေအာင့္ရင္လည္းနံေတာ့မွာကိုး ၊ သူလည္တဲ့ေလက ပါးစပ္နဲ႔လည္္တဲ့
“ေအ့ ေအ့”ဆိုတဲ့ေလကိုေျပာတာမဟုတ္ဘူးေနာ္ ပါးစပ္မဟုတ္တဲ့ဟာနဲ႔လည္တဲ့
“ဘူ ဘူ”ဆိုတဲ့ေလကိုေျပာတာ”

ေျပာျပီးက်ေနာ့ဘာသာက်ေနာ္ပဲ႐ွက္သလိုလိုျဖစ္လိုက္ေသးတယ္ ဘယ့္ႏွယ့္ ဟိုကထြက္တဲ့အသံကို ငါ့ပါးစပ္ကေနအသံတူလိုက္လုပ္ျပေနမိပါလိမ့္။
က်ေနာ့ပံုျပင္အပ်ိဳးက သိပ္မဟန္ေလာက္ဘူးလို႔ေကာင္မေလးေတြရိပ္မိၾကမွာပါ ဒါေပမယ့္ ထမသြားဘဲဆက္နားေထာင္ေနၾကတယ္ (ေသာက္ညင္ကပ္ကပ္နဲ႔ေပါ့)

“တေန႔က်ေတာ့တဲ့ သူ႔ဆီကို ႐ြာက လုလင္ပ်ိဳေလးတစ္ဦးက အလည္လာမယ့္အေၾကာင္းသတင္းေကာင္းပါးသတဲ့ လုလင္ပ်ိဳက
ေယာက်ၤားတို႔တတ္အပ္တဲ့အ႒ာရသ ၁၈ရပ္ကို ထံုးလိုေၾက ေရလိုေႏွာက္တတ္ကြ်မ္းတဲ့အျပင္
မၾကာခင္မွာပဲ မင္းေနျပည္ေတာ္ၾကီးကိုသြားျပီး ရာထူးၾကီးၾကီးနဲ႔ အမႈေတာ္ထမ္းဦးမယ့္လူပ်ိဳေပါ့။ ေယာက်ၤားပီပီသသနဲ႔႐ုပ္ကလည္းေခ်ာ ပညာကလည္းတတ္ဆိုေတာ့ အဲဒီလုလင္ပ်ိဳရဲ့နာမည္ကို သားၾကီးလို႔ပဲဆိုပါစို႔”

ေကာင္မေလးမ်ား ေသာက္ညင္ကပ္ျပီးရင္းထပ္ကပ္ရျပန္ပါတယ္ ။(သူတို႔မို႔မေမာႏိုင္မပန္းႏိုင္)
“အဲဒါနဲ႔ လုလင္ပ်ိဳလာလည္မွာကို ဝမ္းသာလံုးဆို႔ျပီးလံုမပ်ိဳေလးကေပ်ာ္ေနေလသတဲ့ကြယ္”
“အဲဒီလံုမပ်ိဳနာမည္ကေရာ အိုဂြက္ေထာ္လား”
“အိုဂြက္ေထာ္ေတာ့မဟုတ္ေလာက္ဘူး မယ္ေလျဖန္း ပဲျဖစ္ရမယ္”
ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္ကဝင္ေနာက္ေတာ့ အားလံုး“ဝါးကနဲ”ဝိုင္းရယ္ၾကတယ္။

က်ေနာ္ကေတာ့ခပ္တည္တည္ပဲ…
“လံုမပ်ိဳေလးေပ်ာ္တာကေနာက္မွ ေလလည္တာကိုလည္းမေအာင့္ႏိုင္႐ွာဘူးတဲ့ အဲဒါနဲ႔ၾကံရာမရတဲ့အဆံုး သူ႔ေမာင္ေလးကိုေခၚျပီးလံုမပ်ိဳေလးကေျပာသတဲ့ ေမာင္ေလးေပါ့ ဒီည သားၾကီးလာလည္ရင္အစ္မအနားမွာေနေပးပါ အစ္မေလလည္ရင္ ေမာင္ေလး ေလလည္တယ္ဆိုျပီးအျပစ္တင္သလိုနဲ႔ေျပာမလို႔ အစ္မအဲလိုေျပာရင္ေမာင္ေလးဘာမွျပန္မေျပာဘဲျငိမ္ျငိမ္ေန၊ အဲလိုေနေပးရင္ နက္ျဖန္ေမာင္ေလးကို မုန္႔စိမ္းေပါင္းတစ္ဝ ဝယ္ေကြ်းမယ္လို႔စည္း႐ံုးတယ္

အဲဒါနဲ႔လံုမပ်ိဳရဲ့ေမာင္ေလးကလည္းသေဘာတူလိုက္တယ္
ညေရာက္ေတာ့ ကိုယ္ေရာင္ကိုယ္ဝါေတာက္ေျပာင္လြန္းလွတဲ့ သားၾကီးက ေက်ာက္စီဓါးကိုလြယ္ျပီးစီးေတာ္ျမင္းနဲ႔အတူ
ေရာက္လာခဲ့သတဲ့ ျပီးလည္းျပီးေရာ အိမ္ေပၚတက္ျပီး အပ်ိဳလူပ်ိဳစကားေလးေတြဖလွယ္ၾကတာေပါ့ကြယ္ အလယ္မွာေရနံဆီမီးခြက္ၾကီးထြန္းလို႔ေပါ့ စကားေကာင္းေနလိုက္ၾကတာ ညဥ္႔ေတာ္ေတာ္နက္သြားတယ္ လံုမပ်ိဳေလးက ေလမလည္ဘဲဲစကားေကာင္းေနသတဲ့ ..

ေမာင္ေလးျဖစ္သူကလည္းအစ္မအနားမွာထိုင္ျပီးအရမ္းငိုက္ေနျပီ ေနာက္ဆံုးလံုးဝမေအာင့္ႏိုင္ေတာ့တာနဲ႔ အစ္မျဖစ္သူကို ကေလးပီပီ ေျပာလိုက္သတဲ့..
“အစ္မ…အစ္မအီးေပါက္မယ္ဆို ျမန္ျမန္ေပါက္ေလဗ်ာ က်ေနာ္အိပ္ငိုက္ေနျပီတဲ့ ကဲ ပံုျပင္ေလးကေတာ့ ဒါပါပဲ”
က်ေနာ္ထြက္လာေတာ့ ရယ္သံေတြက အေတာ္မစဲဘူး အေနာက္မွာက်န္ရစ္တယ္ လူပ်ိဳၾကီးလည္း ဘာရသ ရသြားမလဲမသိဘူး သူရလိုက္တဲ့“ရသ”ကေရာ နည္းနည္းနံေနမလားမသိဘူး ။
………….
အဘိုးေျပာသလိုပဲ…
လူကသာၾကီးျပင္းသြားတာ (“ၾကီးျပင္း”ေနာ္ “ၾကီးပ်င္း”မဟုတ္ဘူး စာလံုးေပါင္းမွားမွာစိုးလို႔)
လမ္းရယ္ က်ေနာ္ရယ္က ခုထိမယူျဖစ္ၾကေသးဘူး
လမ္းကလည္းက်ေနာ့ကို “ဟင့္အင္း”ပဲ ။
က်ေနာ္ကလည္းလမ္းကို “yes, I do”လို႔ေျပာဖို႔ျငင္းဆန္ေနတုန္း ။

အလြမ္းနကၡတ္ျငိတဲ့ေန႔

“ေကာင္မေလးေရ”
“ေကာင္မေလးေရ”
“အခုဆိုရင္ ေကာင္မၾကီးျဖစ္ေနျပီျဖစ္တဲ့ တခါက ေကာင္မေလးေရးးးး”
...............................
ဒီေန႔ဘာနကၡတ္နဲ႔ျငိတဲ့ေန႔လဲေတာ့မသိဘူး အိပ္ယာက ထလာကတည္းက လူကလြမ္းခ်င္သလိုလို ေဆြးခ်င္သလိုလိုၾကီး
မ်က္ႏွာသစ္ သြားတိုက္ အိမ္သာတက္ေတာင္ စိတ္က ဟိုယိမ္း ဒီယိမ္းနဲ႔
ဒီေလာက္ေတာင္လြမ္းေနမွေတာ့ ငယ္သူငယ္ခ်င္းစာဥပဲျဖစ္ရမယ္လို႔ေတာ့မေတြးၾကပါနဲ႔ က်ေနာ့မွာ စာဥဆိုတဲ့သူငယ္ခ်င္းမ႐ွိသလို “စာအု”နာမည္နဲ႔သူငယ္ခ်င္းလည္းမ႐ွိပါဘူး
အင္းး…..ျပန္ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့..။.
……………………….
လမင္းေလးရယ္ က်ေနာ္ရယ္ ရပ္ကြက္တစ္ခုမွာအတူၾကီးျပင္းခဲ့ၾကပါတယ္ က်ေနာ္ၾကီးလာတာက ႐ိုး႐ိုးတန္းတန္းပါ လမင္းကေတာ့အဲလိုမဟုတ္ဘူး ၾကီးေလ လွေလ လုပ္ေနတယ္၊ အဲဒါျပႆနာပဲ မေတာ္က်ေနာ္ကခ်စ္မိသြားရင္ေတာ့ က်ေနာ့ကို
ခ်ည္းအျပစ္တင္လို႔ရမွာမဟုတ္ဘူး ေအးေအးေဆးေဆးမေနဘဲ လွသထက္လွလာေနတဲ့လမင္းကိုလည္းအျပစ္တင္ရလိမ့္မယ္
ဒီလိုကိစၥမ်ိဳးမျဖစ္ရေအာင္ အစကတည္းက မလွပါနဲ႔ေတာ့လား…။
…………
က်ေနာ့မွာ“တင္ေအာင္”ဆိုတဲ့သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္႐ွိပါတယ္ က်ေနာ္သိထားတာက “တင္”ဆိုတာ“ဖင္”ကိုလည္းရည္ညႊန္း
ေခၚေဝၚၾကတာပါပဲ အဲဒီေတာ့ “တင္ေအာင္”ဆိုတဲ့နာမည္ဟာ “ဖင္ေအာင္”လို႔လည္းသက္ေရာက္တယ္
နာမည္ကသာ တင္ေအာင္ သူ႕တင္ကျဖင့္ လွလည္းမလွဘူး ေအာင္လည္းေအာင္မယ့္ပံုမေပၚပါဘူး။ ထားပါေတာ့“တင္”ဆိုတဲ့
စကားကိုခ်ည္းဇာခ်ဲ႕ေနရင္“ႏွာဘူး”လို႔ထင္ကုန္ၾကလိမ့္မယ္..။

တေန႕ကေပါ့ ေက်ာင္းကားေစာင့္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ က်ေနာ့သူငယ္ခ်င္းတင္ေအာင္ မေကာင္းတဲ့အေၾကာင္းကို
လမင္းေလးနဲ႔သူ႔သူငယ္ခ်င္းမႏွစ္္ေယာက္က်ေနာ့ေ႐ွ႕မွာပဲ စြာက်ယ္စြာက်ယ္လုပ္ျပီးေျပာေနတယ္ ။
“အဲဒီတင္ေအာင္ ေကာင္းကိုမေကာင္းဘူးသိလား လမ္းမွာေတြ႔ရင္မေခၚနဲ႔ တအားညစ္ပတ္တဲ့ေကာင္ စကားေျပာရင္လည္း သူ႔စကားက ဘယ္လိုၾကီးမွန္းမသိဘူး အေႏွာင့္အသြားမလြတ္နဲ႔”
က်ေနာ္မေနႏိုင္ပါဘူး ကိုယ့္ကိုေ႐ွ႕ထားျပီးကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းမေကာင္းေၾကာင္းေျပာတဲ့ကိစၥၾကီး.. မေနႏိုင္ေတာ့လည္းဝင္ပါရတာေပါ့ (စကားထဲမွာဝင္ပါလိုက္တာကိုေျပာတာပါ toiletလို႔ေရးထားတဲ့ အခန္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲဝင္“ပါ”တာမ်ိဳးကိုေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး)

“တင္ေအာင့္စကားက အေႏွာင့္ေတြ အသြားေတြနဲ႔ဟုတ္လား အ႐ိုးေတြ လက္ကိုင္ေတြေရာပါလား အဖ်ားကေရာ ေတာ္ေတာ္႐ွည္႐ွည္ပဲလား ငါေတာ့ စကားကိုအသံအေနနဲ႔ပဲၾကားဖူးတယ္ နင္မို႔လို႔စကားကိုအေႏွာင့္ေတြအသြားေတြနဲ႔ျမင္တယ္”
က်ေနာ့စကားဆံုးေတာ့ က်ေနာ့ကိုသံုးေယာက္စလံုးဘုၾကည့္ၾကည့္ပါတယ္ အဲဒီဘုၾကည့္သံုးၾကည့္ထဲက တစ္ဘုကိုက်ေနာ္
ေတာ္ေတာ္စြဲသြားတယ္ အၾကည့္ကဖုေနတာေတာင္ က်ေနာ့လမင္းေလးလွေနတုန္းပဲကြယ္။
……………………….
က်ေနာ္တို႔ရပ္ကြက္မွာ ဆိုကၠားဆရာ ကိုတြတ္နီဆိုတာ႐ွိပါတယ္ ပုလင္းဖင္ေလာက္ထူတဲ့မ်က္မွန္နဲ႔ စာလည္းအရမ္းဖတ္တယ္
ခက္တာက သူဖတ္တဲ့စာေတြက တ႐ုတ္သိုင္းဝတၳဳအမ်ားစု ၊ က်ေနာ္ငယ္ငယ္ကဆို သူဖတ္တဲ့စာအုပ္ေတြၾကည့္ျပီး ဒီလူၾကီး သိုင္းေတာ့တတ္မွာပဲလို႔ထင္ခဲ့တယ္။ ခက္တာက သူ႔ပံုစံက သိုင္းေလာကသား႐ုပ္မေပါက္ဘူး သိုင္းေလာကသားေတြ ပုလင္းဖင္ေလာက္မ်က္မွန္ၾကီးေတြတပ္ျပီး ဆိုကၠားနင္းၾကတယ္လို႔လည္းမၾကားမိဘူး…။
ဒါေပမယ့္ …တေန႔မွာေတာ့ ကိုတြတ္နီ သိုင္းတစ္ကယ္တတ္တယ္ဆိုတာကိုက်ေနာ္သိခြင့္ရလိုက္တယ္။
သိုင္းေတာင္မွ႐ိုး႐ိုးသိုင္းမဟုတ္ဘူး အရက္မူးသိုင္းၾကီး။

“မူးရင္မေမာင္းနဲ႔ ေမာင္းရင္မမူးနဲ႔”ဆိုတဲ့ေဆာင္ပုဒ္ပဲ႐ွိတယ္
“မူးရင္မနင္းနဲ႔ နင္းရင္မမူးနဲ႔”ဆိုတဲ့ေဆာင္ပုဒ္မၾကားဖူးဘူးေလ မူးမူးနဲ႔သူဆိုကၠားထြက္တဲ့ေန႔ေပါ့ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္နဲ႔ သူ႔ဆိုကၠားကို က်ေနာ္ငွားတဲ့ေန႔ေပါ့ ကိုးကြယ္တဲ့ဆရာေတာ္ေက်ာင္းကခင္တဲ့ကိုရင္ေလးတစ္ပါးပါ အေ႐ွ႕ထိုင္ခံုမွာ လမ္းၾကံဳလို႔
ဝင္လိုက္လာတဲ့ေန႕ကေပါ့။
လူအစည္ဆံုးဆိုတဲ့ လကၻက္ရည္ဆိုင္တစ္ဆိုင္ေ႐ွ႕အေရာက္မွာကိုတြတ္နီ မူးမူးနဲ႔ဘာသိုင္းကြက္သံုးလိုက္လဲမသိဘူး ဆိုကၠားေမွာက္ပါေလေရာ

လမ္းကခပ္ျမင့္ျမင့္အေနအထား လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ကအနိမ့္ပိုင္းမွာ ဆိုကၠားလည္းေမွာက္ေရာ
ကိုရင္ေလးက သကၤန္းတစ္လႊားလႊားနဲ႔ျပဳတ္က်တယ္ က်ေနာ္ကလည္းပုဆိုးတကားကားနဲ႔ေပါ့ သိုင္းေလာကသားျဖစ္တဲ့ကိုတြတ္နီကေေတာ့ ကိုယ္ကိုေဖါ့ျပီးက်တယ္ ဒါေပမယ့္ကံဆိုးသြားတယ္ လူဘာမွမျဖစ္ေပမယ့္ မ်က္မွန္ေတာ့ကြ်တ္က်သြားတယ္ လူႏွစ္ေယာက္နဲ႔ကိုရင္ေလးတစ္ပါး ညီညီညာညာပဲ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေ႐ွ႕တည့္တည့္ၾကီးလွိမ့္ဆင္းသြားပါတယ္ ။

အလွိမ့္ရပ္ေတာ့ကိုတြတ္နီလည္း ခ်က္ခ်င္းပဲျပန္ထလာျပီး လဲက်ေနတဲ့ကိုရင္ေလးကိုသြားေျပးထူလိုက္တယ္ အဲဒီမွာကံထပ္ဆိုးပါတယ္ မ်က္မွန္ကြ်တ္သြားေတာ့ ဘာမွမသဲကြဲေတာ့ဘူးေလ မူးကလည္းမူးေနတယ္ သူထူလိုက္တာက ေခြးေျခပုခံုေလးမွာထိုင္ျပီးလက္ဘက္ရည္ေသာက္ေနတဲ့
အပ်ိဳၾကီးေဒၚသင္းသင္းကိို၊ အပ်ိဳၾကီးကလည္းအဲဒီေန႔မွ အဝါေရာင္ပါတိတ္ဝမ္းဆက္ဝတ္ထားတာကိုး ဆိုကၠားေပၚကျပဳတ္က်တဲ့
ကိုရင္ေလးအမွတ္နဲ႔ ခ်ိဳင္းႏွစ္ဖက္ကေနဆြဲထူမလိုက္တာ အပ်ိဳၾကီးလက္ဖက္ရည္ေတြ သီးျပီး “ေအာင္မယ္ေလးေတာ့”ျဖစ္ပါေရာ။ေတာ္ေသးတယ္ မ်က္ႏွာသိေတြမို႔လို႔။

ဆိုင္ထဲကလူေတြတဝါးဝါးတဟားဟားေပါ့ အထူမခံလိုက္ရတဲ့ကိုရင္ေလးကေတာ့ သူ႔ဘာသာသူပဲထလာပါတယ္
ကိုတြတ္နီ္ၾကီးကိုၾကည့္ျပီး ငိုမဲ့မဲ႔နဲ႔ေျပာတယ္ …
“ဒီဒကာၾကီးေတာ့ ဝက္ပဲ”
…ဆိုကၠားေမွာက္ျပီး က်ေနာ္ျပန္အထမွာ ဆိုင္ထဲကိုထူပူေနတဲ့မ်က္ႏွာနဲ႔ လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့
ဘုရား…ဘုရား… က်ေနာ့ရဲ့ စာအု အဲေလ.. က်ေနာ့ရဲ့လမင္းေေလးက က်ေနာ့အျဖစ္ကိုၾကည့္ျပီးခြက္ထိုးခြက္လန္ရယ္ေနပါေပါ့လား က်မ္းစာထဲကအတိုင္းဆိုရင္ေတာ့ ဒီရယ္နည္းဟာ ေကာင္းျမတ္ေသာမိန္းမရဲ့ရယ္နည္းမဟုတ္ဘူး ဒါေပမယ့္…..ဒါေပမယ့္….. က်ေနာ္ခြင့္လြတ္ပါတယ္ ။
……………..
ေက်ာင္းပိတ္တဲ့တစ္ရက္မွာေပါ့
အက်အနဝတ္စားျပီးျမိဳ႕ထဲထြက္လာခဲ့တယ္ စာအုပ္ဆိုင္တစ္ဆိုင္ေေ႐ွ႕မွာ က်ေနာ့လမင္းေေလးနဲ႔ေတြ႔တယ္
အရင္ကဆိုသူက်ေနာ့ကိုသိပ္ျပီးဟက္ဟက္ပက္ပက္မ႐ွိလွပါဘူး ဒီေန႔ေတာ့ က်ေနာ့ကိုၾကည့္တဲ့သူ႕အၾကည့္က အေရာင္ေတြလက္ေနတယ္

ဘာရမလဲ အပီအျပင္ သ လာတာပဲ သူ႔ေ႐ွ႕မွာအျပံဳးေလးနဲ႔က်ေနာ္သြားရပ္ေတာ့ သူကစကားစေျပာပါတယ္
“ေတာ္ေတာ္ၾကည့္ေကာင္းတယ္”
“အဟီး ဟုတ္လား ဘာပဲေျပာေျပာနဂို႐ွိမွ နဂိုင္းထြက္တာပါဟာ ဒီလံုခ်ည္က ငါ့အေမမႏၱေလးသြားတုန္းက ဝယ္ခဲ့တာေလ ဒီပိုလိုစပို႔႐ွပ္က..”
“နင္ ဘာေတြေလွ်ာက္ေျပာေနတာလဲ ငါေျပာတာက လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေ႐ွ႕မွာ နင္ဆိုကၠားေမွာက္တာ ေတာ္ေတာ္ၾကည့္ေကာင္းတယ္လို႔ ရယ္လိုက္ရတာ ဗိုက္ေတာင္နာတယ္ ေျပာရင္းနဲ႔ေတာင္ရယ္ခ်င္လာျပီ အဟိ”
ေပါသြပ္ကာတြန္းထဲကလိုသာဆိုရင္ အဲဒီအခ်ိန္မွာ လူစင္စစ္ကေန က်ေနာ္“ဂိန္”လို႔အသံထြက္မိမွာပါပဲ
ရက္စက္လိုက္ပါေပ့ လမင္းရယ္။
…………………………
ဘာပဲေျပာေျပာအဲဒီလမင္းကို ရင္ခြင္မွာသာႏိုင္ေအာင္ က်ေနာၾကိဳးစားရေတာ့မယ္
ေက်ာင္းကေနအျပန္လမ္းတစ္ခုမွာေပါ့ ခါတိုင္းတစ္ေယာက္တည္းေက်ာင္းကျပန္လာေလ့မ႐ွိတဲ့ လမင္းေလးဒီေန႔ေတာ့တစ္ေယာက္တည္းရယ္ အေဖၚေတြပါမလာၾကဘူး..။
သိုင္းဝတၳဳမဖတ္လည္း ဒီေနရာမွာေတာ့ ကိုယ္ေဖါ့သိုင္းကိုက်ေနာ္တတ္သြားတယ္ထင္တယ္ အနားေရာက္သြားတာေတာင္
လမင္းေလးမသိလိုက္႐ွာဘူး ေျခသံလံုလိုက္ပံုမ်ား။

“ဟိ ယား”ဆိုျပီးတ႐ုတ္သိုင္းကားေတြထဲကလိုေတြ႔တာနဲ႔ဓါးထုတ္ဖို႕က်ေနာ္မျပင္ပါဘူး ဓါးလည္း႐ွိမေနပါဘူး
“အဟမ္း အဟမ္း”လို႔ပဲ ေက်ာင္းကျမန္မာစာဆရာၾကီးရဲ့ေလသံနဲ႔ အသံေပးလိုက္တယ္။ ပထမေတာ့ သူလန္႔သြားမလားပဲ
ဒါေပမယ့္မလန္႔ပါဘူး က်ေနာ့ကိုခပ္တည္တည္ပဲျပန္ၾကည့္ေနလိုက္တယ္ လမ္းေလွ်ာက္ေနရင္းကေပါ့
ျပီးေတာ့ အသံဆတ္ဆတ္ေလးနဲ႔ေမးတယ္
“ဘာလဲ”

အသံကြ်တ္ကြ်တ္ေလးနဲ႔ပဲက်ေနာ္ျပန္ေျဖလိုက္တယ္။
“ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး ဒီေန႔တစ္ေန႔လံုးေနေတာ္ေတာ္ပူတယ္ေနာ္”
“အင္းေလ…အဲဒါဘာျဖစ္လဲ”
“ဘာမွေတာ့မျဖစ္ဘူးေပါ့ဟာ ငါကေတာ့နင့္ကိုခ်စ္ေနျပီ”
“အမ္”
လမင္းေေလးအံ့ၾသသြားပါတယ္ စကားကလည္းဘာမွမဆိုင္ဘူးကိုး
ေပါရဲလိုက္ေလျခင္းလို႔လည္းေတြးမိသြားပံုရတယ္။
“လုပ္ဦးဟာ နင္ကလည္း အေျဖကေလးေပးလိုက္ပါေတာ့ ေစာင့္ရတာေမာလွျပီ”
“အမ္”
ေကာင္မေလးထပ္ျပီးအံ့ၾသျပန္ပါတယ္

အသံစြာစြာေလးနဲ႔ျပန္ေျပာတယ္…
“နင္ကလည္းဇြတ္ၾကီးပါပဲလား”
“ေၾသာ္.ဆႏၵေစာရေကာင္းလားဆိုျပီးလည္း ငါ့ကိုအျပစ္မတင္ပါနဲ႔ဟာ ငံုးဆူလူမသိဆိုသလို ငါ့အပူငါပဲသိပါတယ္ဟာ”
“နင္ ပူေနတယ္ ဟုတ္လား”
“ေအးေလ”
“ေတာ္ေတာ္ၾကာပလား”
“အခ်စ္စိတ္ေတြ မ်ိဳမသိပ္ႏိုင္ေတာ့လို႔ ပြင့္အံ့ခ်လိုက္မိကတည္းကေပါ့”
“နင္ကလည္းဟယ္ ေယာကၤ်ားျဖစ္ျပီးပူရတယ္လို႔”
“ခ်စ္မိေတာ့လည္း ပူရတာေပါ့ဟာ”
“ဒါဆိုရင္ ဒီလိုလုပ္ အခ်ိန္ေတြမေႏွာင္းခင္ ျပင္ဆင္စရာ႐ွိတာ ျပင္ဆင္ထားရမယ္ နင္အခုပဲ ေဒါက္တာေ႒း႒းျမင့္ကိုသြားေတြ႔လိုက္ေနာ္ အေကာင္းဆံုးအၾကံဥာဏ္သူေပးႏိုင္ပါတယ္”
“ဟိုက္”
သြားျပီ ကိုယ့္စကားကိုယ္ျပန္ပတ္ျပီ ေဒါက္တာေ႒း႒းျမင့္ဆိုတာက က်ေနာ္တို႔ျမိဳ႕က သားဖြားမီးယပ္အထူးကုဆရာဝန္မၾကီး ။ လမင္းေလးကေတာ့ ခပ္တည္တည္ပါပဲ သူ႔စိတ္ထဲမွာေတာ့ ရယ္ခ်င္ေနမွာေပါ့ ။

“ငါေျပာတဲ့ ပူတယ္ဆိုတာက နင္ပူသလိုမဟုတ္ဘူးေလ”
“ဘာ ဘာေျပာတယ္”
လမင္းေလးေစြ႕ေစြ႕ခုန္သြားပါတယ္။
“အာ…ေဆာရီး စကားမွားသြားလို႕ ငါ့အပူက နင္တို႔မိန္းကေလးေတြပူသလိုမဟုတ္ဘူးလို႔ အဲ..အဲဒါလည္းမဟုတ္ေသးဘူး
နင္တို႔မိန္းကေလးေတြ အိမ္ေထာင္ရက္သားက်ျပီး“ပူ”ရတဲ့အပူကိုေျပာတာမဟုတ္ဘူးေလ ရင္ထဲကလာတဲ့ အပူကိုေျပာတာပါဟာ နင္နားလည္ပါတယ္ စကားမကပ္ပါနဲ႔”
“လာလာခ်ည္ေသး နင္ပဲစကားလိုက္ကပ္ေနတာ”
“လုပ္ဦးေလဟာ နင္ကလည္း တကတည္း ခ်စ္ေနပါျပီဆိုေနမွ”

ခဏၾကာေတာ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုကိုပိုင္ပိုင္
ႏိုင္ႏိုင္ခ်လိုက္ပံုနဲ႔လမင္းေလး က်ေနာ့ကိုမ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္လိုက္ပါတယ္။ အဲလိုမ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ျပီး…
“ မမွီႏိုင္တဲ့ ျမင့္လြန္းလွလြန္း တင့္လြန္း ေမႊးလြန္းတဲ့ ပန္းကိုမွ မရ ရေအာင္ဆြတ္ယူလွမ္းခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေမာ႐ံု ပန္း႐ံုပဲ
႐ွိေတာ့မေပါ့ ကိုသိန္းတန္ရယ္”လို႔မေျပာပါဘူး က်ေနာ္ကလည္းတြံေတးသိန္းတန္မဟုတ္ပါဘူး တြံေတးဥမၼာေထြးလည္းမဟုတ္ရပါဘူး။

လမင္းေလးက်ေနာ့ကိုေျပာလိုက္တာကေတာ့ စကားေလးသံုးလံုးတည္းပါ
အဂၤလိပ္လို “I love u” မဟုတ္ပါဘူး
ျမန္မာလိုပဲေျပာတာပါ .....

“လဲ ေသ လိုက္” တဲ့ ။
.........................
(ဇာတ္မနာေအာင္ ဇာတ္သိမ္းရရင္ လမင္းရယ္ ကေနာ္ရယ္ ေနာက္ပိုင္းအခ်စ္ဆံုးခ်စ္သူေတြျဖစ္ခဲ့ၾကပါတယ္ မယံုရင္ ဘေလာ့လို႔သာမွတ္လိုက္ပါေတာ့ ဘေလာ့လုပ္တဲ့လူကိုယ္တိုင္က ေရးခ်င္တာေလွ်ာက္ေရးေနမွကိုး :P)

ဒီစာေလးျပန္တင္ျဖစ္တာလည္း ဝက္ဝံကေလးရဲ့ေက်းဇူးေၾကာင့္ပါပဲ ေက်းဇူးကိုယ့္ညီမေလးေရးးးး

လွ်ာႏွစ္ခြ

အဲဒီေန႔က…သူလိုကိုယ္လိုေန႔တစ္ေန႔ပါပဲ.. ေနကအေ႐ွ႕အရပ္ကထြက္တယ္..
အေနာက္ကိုဝင္တယ္။
တစ္ခုပဲ႐ွိတယ္ အဲဒီေန႔မွာအဘိုးၾကီးတစ္ေယာက္ အသက္႐ႈရပ္သြားတယ္။
အဲဒီေန႔မနက္ကေတာင္ သူ႔အသက္႐ႈသံကို က်ေနာ္နားနဲ႔ဆတ္ဆတ္ၾကားခဲ့ေသးတယ္၊ ခုေတာ့လည္း သူမဟုတ္ေတာ့တဲ့
အတိုင္း ေျခပစ္လက္ပစ္ေသေနလိုက္တာမ်ား သိုးလို႕၊ အသံေလးေတာင္ထြက္မလာေတာ့ဘူး ။

က်ေနာ့္မွာ တစ္ေကာင္တည္းျဖစ္ေနရတဲ့အထဲ ေဘးအခန္းက လူေသေတာ့ ထခုန္မိမတတ္လန္႔တာေပါ့။
စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႔ပဲ မေတြ႔တာၾကာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ဆီ ထြက္လာလိုက္တယ္။
က်ေနာ့ကိုေတြ႔ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းကဆီးေျပာတယ္…
(ဘာမွန္းမသိ ပါးစပ္ကေန “ဆီး”လို႔ေအာ္ျပီးေျပာတာမဟုတ္ပါဘူ ခရီးေရာက္မဆိုက္စကားလွမ္းေျပာတာမ်ိဳးပါ)

“မိန္းမေတြမေကာင္းဘူးကြာ”
“ဟုတ္လား..မိန္းမေတြလည္းေျပာၾကတယ္ကြ…ေယာကၤ်ားေတြမေကာင္းဘူးတဲ့”
က်ေနာ့္စကားေၾကာင့္ သူနည္းနည္းေလသြားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္သူ႔ဝသီအတိုင္းေျပာခ်င္တာဆက္ေျပာတယ္..
“ႏြားဝယ္ရင္ သြားျဖဲၾကည့္လို႔ရသလို ေကာင္မေလးေတြကိုလည္း ကိုယ္နဲ႔မျငိခင္အရင္ဆံုးသြားျဖဲၾကည့္လို႔ရရင္မိုက္မယ္”
“ဘာလဲ ugly bettyဇာတ္လမ္းတြဲထဲကလို သြားကိုျခံစည္း႐ိုးကာေပးထားမလို႔လား”
“ေတာက္တီးေတာက္တဲ့ကြာ…ငါက “သြား”ကိုၾကည့္မွာမဟုတ္ဘူးေဟ့.. လွ်ာကိုၾကည့္မွာ ႏွစ္ခြမ်ားျဖစ္ေနသလားလို႔ ငါ့အရင္
ေကာင္မေလး မင္းသိပါတယ္ အစတုန္းကအေကာင္းၾကီး ျပီးမွ လွ်ာႏွစ္ခြနဲ႔ျဖစ္ေနပါေရာလား”

သူေျပာတာက သူ႔ရဲ့စံပယ္တင္မွဲ႔ကေလးကိုပါ အဲဒီတုန္းကသူ႔မွာအ႐ူးအမူးေပါ့…
“ငါ့ေကာင္မေလးသိပ္လွတယ္ကြာ ပါးမွလည္းစံပယ္တင္မွဲ႔ကေလးနဲ႔ လွမွလွ”
“အမွန္မွာအဲဒီမွဲ႔ကလွတာမဟုတ္ဘူးကြ ေနရာေကာင္းေလးရထားလို႔လွသလိုလိုျဖစ္ေနတာ အဲဒီမွဲ႔ပဲ ေျခေတာက္မွာျဖစ္ျဖစ္
ဖင္မွာျဖစ္ျဖစ္ ေပါက္ၾကည့္ပါလား ဘယ္သူမွလွတယ္လို႔ေျပာမွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး”
က်ေနာ့္ရဲ့အဆီအေငါမတည့္တဲ့စကားေၾကာင့္ အဲတုန္းက သူ႔ေဒါသက အခြ်န္နဲ႔ထိတဲ့ေလပူေဖါင္းေလးလို“႐ွဴး”ကနဲထေပါက္တယ္၊ အမွန္မွာဗံုးတစ္လံုးလိုဝုန္းကနဲေပါက္ဖို႔ပါပဲ ၊ဒါေပမယ့္ေပါက္လို႔မရဘူးေလ၊ “ေပါက္ေသာသူနံ၏”ဆိုတာသူသိမွာေပါ့ ။

အမွန္မွာ က်ေနာ္က ေလျပီးသူ႔ဆီေရာက္လာတဲ့ေကာင္ပါ သူကက်ေနာ့္ထက္ပိုေလျပေနေတာ့ အတတ္ႏိုင္ဆံုးသူ႔အတြက္
ေျဖသိမ့္စရာစကားေတြ႐ွာၾကံေျပာရတာေပါ့..
“လွ်ာႏွစ္ခြျဖစ္တာမ်ားစိတ္ညစ္စရာလားဟ “ထူးဆန္းေသာလွ်ာႏွစ္ခြႏွင့့္လူ”ဆိုျပီးျပတိုက္ထဲေတာင္ထည့္ထားသင့္တယ္
မင္းကျပတိုက္အေပါက္ဝကေနပိုက္ဆံေကာက္ မင္းေကာင္မေလးက လာသမွ်လူေတြကိုလွ်ာထုတ္ျပ ခဏေလးခ်မ္းသာမွာ”
“အာ..စိတ္ညစ္ေနပါတယ္ဆိုမွမင္းကလဲ..ငါေျပာတဲ့လွ်ာႏွစ္ခြက အဲလိုမဟုတ္ဘူးကြ စကားႏွစ္မ်ိဳးေျပာတာကိုေျပာတာ”
“ဘာလဲ.. အဂၤလိပ္ရယ္ ျမန္မာရယ္လား”
က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းညစ္ျပီးရင္းဆက္ညစ္ရျပန္ပါတယ္..။

“နင့္ၾကီးေတာ္ အဂၤလိပ္ျမန္မာ စကားကိုဘေလာင္းဘလဲေျပာတာကိုေျပာတာကြ လွ်ာႏွစ္ခြဆိုေတာ့ စကားကိုႏွစ္မ်ိဳးေျပာတယ္
သစၥာကႏွစ္ခု အသဲႏွလံုးကႏွစ္ခု ခ်စ္တာကလည္းႏွစ္ခု ေနာက္ျပီး…ေနာက္ျပီးး..အားလံုးႏွစ္ခုခ်ည္းကြာသူ႔ဆီမွာ မင္းပဲစဥ္းစားၾကည့္ ရည္းစားငုတ္တုတ္ငါက ဘယ္လိုေျဖရေတာ့မွာလဲ”
…မင္းကရည္းစားငုတ္တုတ္လုပ္တာကိုး ရည္းစားတက္ထိုင္မွမလုပ္တာကိုးလို႔ က်ေနာ္ျပန္မေျပာျဖစ္ပါ။

“တရားနဲ႔သာေျဖပါကြာ အ႐ွိကိုအ႐ွိတိုင္းလက္ခံႏိုင္ျခင္းဟာလည္းတရားပဲကြ.. ႏွစ္ခုသည္တစ္ခုထက္ေတာ့မ်ား၏ ဆိုျပီးႏွလံုးသြင္းေပးေပါ့ မင္းေအးခ်မ္းလာလိမ့္မယ္”
“ေၾသာ္…အင္း..ဟုတ္တယ္ေနာ္…ဟာကြာ မင္းကလည္း စကားကိုေတာ္ေတာ္ကပ္တီးကပ္ဖဲ့ေျပာတဲ့ေကာင္ မင္းလိုေကာင္မ်ိဳးေရးတဲ့ဘေလာ့ကို ဖတ္တဲ့လူေတြ႐ွိတာေတာ့ ငါတစ္ကယ္အံ့ၾသတယ္”
ဘာမွျပန္မေျပာဘဲ က်ေနာ္ျပံဳးစိစိပဲလုပ္ေနလိုက္တယ္ အဲဒါကိုပဲသူက စကားထဲထည့္ေျပာျပန္တယ္

“ေတြ႔လား မင္းျပံဳးတာၾကီးက ဘြတ္အဲကိုျပံဳးတဲ့အျပံဳးမ်ိဳး”
“မင္းမို႔ေျပာတတ္တယ္ က်ိန္ဆိုလည္းက်ိန္ပါ့မယ္ ငါ့တစ္သက္မွာ ဘြတ္အဲဆိုတဲ့ႏြားကို တစ္ခါမွမျပံဳးျပဖူးပါလားကြာ”
..................
ေနာက္ေတာ့ ႏွစ္ေကာင္သား စားေသာက္ဆိုင္တစ္ဆိုင္ကိုေရာက္သြားတယ္၊ ဇာတ္ပြဲေတြထဲကလို ႐ြာစားေရ ပို႔ေတာ္မူစမ္းကြယ္ဆိုျပီး ဆိုင္းတီး ကန္႔လန္႔ကာခ်၊ ကန္႔လန္႔ကာလည္းဖြင့္ေရာ ေရာက္ႏွင့္ေနတာမ်ိဳးမဟုတ္ပါဘူး၊
ဖိနပ္ရယ္ ေျခေတာက္ရယ္၊ လမ္းရယ္ အက်ိဳးတူပူးေပါင္းျပီးေရာက္သြားၾကတာပါ
( လမ္းေလွ်ာက္သြားတာေပါ့ေလ)
ဆိုင္ေရာက္ေတာ့ ဥၤီးေဆာင္ေခၚလာခဲ့တဲ့သူကပဲ အစားအေသာက္မွာပါတယ္၊ မွာသမွ်ကိုသူပဲ႐ွင္းရလိမ့္မယ္ဆိုတာလည္း သိမယ္ထင္ပါတယ္ ။

အစားအေသာက္ေတြေရာက္လာေတာ့က်ေနာ့ဘက္ပဲက်ေနာ္ဆြဲထားလိုက္တယ္၊ သူကခံစားခ်က္ေတြကိုပြင့္အန္မယ့္လူကိုး စကားမ်ားမ်ားေျပာရမယ္ေလ အဲဒါေၾကာင့္ပါးစပ္က အားေနမွျဖစ္မွာ က်ေနာ္ကနားေထာင္ဖို႔ခ်ည္းသက္သက္လိုက္လာတဲ့ေကာင္ဆိုေတာ့“နား”အားရင္ရျပီ ပါးစပ္အားဖို႔မလိုဘူး မအားရေအာင္လည္း ႏွစ္ေယာက္စာကိုတစ္ေယာက္တည္း ပလုတ္ပေလာင္းစားေပးေနရပါတယ္ သူ႔ပါးစပ္အားပါေစေတာ့ဆိုတဲ့ေစတနာသန္႔သန္႔နဲ႔ေပါ့ေလ။

သူကေတာ့ ေၾကေၾကကြဲကြဲၾကီးရင္ဖြင့္လို႔ က်ေနာ္ကေတာ့ျမိန္ျမိန္ယွက္ယွက္ၾကီးနားစြင့္လို႕..။
အဲလိုနဲ႔ အဲဒီေန႔မိုးခ်ဳပ္သြားပါတယ္ က်ေနာ္အိမ္ျပန္လာခဲ့တယ္ သရဲေျခာက္မလားေတာ့မသိေသးဘူး….။
က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းရဲ့ဇာတ္လမ္းကိုေရးျပရမွာနည္းနည္းပ်င္းပါတယ္
သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ပဲတင္လိုက္ေတာ့မယ္ ဒီသီခ်င္းတစ္ပုဒ္ဟာ က်ေနာ့သူငယ္ခ်င္းရဲ့ဇာတ္လမ္းတစ္ခုလံုးကို ကိုယ္စားျပဳတယ္ ။
ဒီသီခ်င္းထဲမွာ သူ႔ရဲ့စံပယ္တင္မွဲ႔ကေလးကို႐ွာေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္..

............

အဲဒီေန႔က အားေပးေဖၚရခဲ့တဲ့ က်ေနာ့အစ္မေကာင္းကင္ျပာနဲ႔ ညီမေမေလး(ဆံုႏိုင္ခြင့္)တို႔ကို ေက်းဇူး
အထူးတင္႐ွိပါေၾကာင္း....။

ရင္ဝဖေႏွာင္႔နဲ႔ေဆာင့္ကန္သလို ေနာက္ျပန္ကို လဲက်ျပီးေတာ့မွေမွာက္ရန္အလို

“အဲေကာင္က ဘယ္သူ႔ကိုစိတ္ဆိုးေနတာလဲ”
အဘိုးက အဲလိုထေမးေတာ့ ကိုလူပ်ိဳေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္သြားတယ္
“ဘယ္သူ႕ကိုေျပာတာလဲအဘိုးရဲ့”
“နင္႔ကက္ဆက္ထဲက ေကာင္ကိုေျပာတာေလ”
ဟိုက္…ကိုယ့္နဖူးကိုျပန္႐ိုက္ျပီး လဲပဲေသလိုက္ရေတာ့မလို။

“အဲဒါစိတ္ဆိုးေနတာမဟုတ္ဘူး သီခ်င္းဆိုေနတာေလအဘိုးရဲ့ ဟဲဗီးမက္တယ္လို႔ေခၚတယ္”
“ဟဲဗီးမက္တယ္? ဟဲဗီးက လူနာမည္လား ဟဲဗီးဆိုတဲ့လူကိုမွမက္တယ္ ဟုတ္လား”
ဒီအဘိုးေတာ့ ျပႆနာပဲ ၊ ကိုလူပ်ိဳစိတ္ညစ္သြားတယ္။
“ေရာခ္အျပင္းစားကိုေျပာတာဗ် အဘိုးကလဲ”
“ေရာခ္အျပင္းစားဟုတ္လား ေတာ္ေတာ္ပဲျပင္းသလား အပင္ေတြစိုက္ရင္ထည့္တဲ့ပုလဲဝဲထက္ျပင္းေသးလား”

ေတာ္ျပီ ကိုလူပ်ိဳညစ္သြားျပီ အဘိုးကိုေျဖ႐ွင္းခ်က္ေပးမေနေတာ့ဘူး အၾကိဳက္ဆံုးrockerၾကီးတစ္ေယာက္ရဲ့ အသံနဲ႔ဆူညံေပါက္ကြဲေနတဲ့ကက္ဆက္ကိုပဲသြားေျပးပိတ္လိုက္တယ္။
အဘိုးကလည္း“ပင္လယ္ေအာ္သံ”ကို ရပ္ကြက္ထဲက“တုတ္ၾကီးေအာ္သံ”နဲ႔လာမွားေနတယ္။ တုတ္ၾကီးဆိုတဲ့ေကာင္ကလည္း စိတ္ဆိုးလာရင္ အျမဲတမ္းေအာ္ၾကီးဟစ္က်ယ္ကိုး ။

ဒီေနရာမွာ ႐ွင္းစရာတစ္ခုေပၚလာတယ္၊ ကိုလူပ်ိဳဆိုတာက
ဂ်ာေအးေျခေထာက္ကိုသြားဆြဲတဲ့ကိုလူပ်ိဳမဟုတ္ဘူးေနာ္၊ ႐ႈပ္႐ႈပ္ယွက္ယွက္ သူမ်ားေျခေတာက္ကိုမွလိုက္လိုက္ဆြဲတဲ့စာအုပ္ထဲက ေကာင္နဲ႔မွားမွာစိုးလို႔ပါ။ အဲေကာင္ကလည္း
ဆြဲစရာ႐ွားလို႔ ဘာကိစၥေျခေတာက္ကိုမွသြားဆြဲရတာလဲမသိဘူး ၊ ကိုက္စားလို႔ရတာလဲမဟုတ္ဘဲနဲ႔ ။ ထားပါေတာ့ေလ လူတစ္ကိုယ္အၾကိဳက္တစ္မ်ိဳးေပါ့ေနာ့။ အဲေကာင္ကံေကာင္းသြားတာက ဂ်ာေအး မေယာင္တတ္တာပဲ၊ ေယာင္တတ္တဲ့ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရဲ့ေျခေထာက္ကို
အေမွာင္မိုက္မွာသြားဆြဲလို႔ ကေတာ့လား ၊ “တိန္”ကနဲအသံမည္ျပီးနဖူးဖုသြားမွာေပါ့ကြယ္။

ခုေခတ္အေနအထားမ်ိဳးနဲ႔သာဆို အဲေကာင္ကိုပုဒ္မ အမ်ားၾကီးတပ္လို႔ရတယ္
ေမွာင္ရိပ္ခိုမႈ၊ နယ္ေျမက်ဴးေက်ာ္မႈ၊ အထိတ္တလန္႔ျဖစ္ေစမႈ၊ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ျပဳမူမႈ စသျဖင့္ေပါ့ေလ ၾကည့္ရတာ ဂ်ာေအးတို႔ေခတ္က အမ်ိဳးသမီးေရးရာလည္းမ႐ွိေလာက္ဘူးထင္ပါတယ္ ထားေတာ့ ထားေတာ့။
ကိုလူပ်ိဳလည္းကက္စက္ပိတ္ အိမ္ကထြက္ျပီး အပ်ိဳမေလးတစ္ေယာက္လို လန္းလတ္သစ္လြင္ေနတဲ့နံနက္ခင္းၾကီးကို
သာသာေမာေမာၾကီးၾကည့္ပစ္လိုက္တယ္ ျပီးလည္းျပီးေရာ (အခ်ိန္ယားလည္း႐ွိတယ္ဆိုေတာ့)သမိုင္းေပးတဲ့ လူပ်ိဳတို႔ရဲ႕တာဝန္ကို ဦးေဆြးဆံျမည့္ စတင္ထမ္းေဆာင္ပါေတာ့တယ္။

သမိုင္းေပးတဲ့ လူပ်ိဳတာဝန္ဆိုတာကိုလည္း ႐ွည္႐ွည္ေဝးေဝးမေတြးၾကပါနဲ႔ ေကာင္မေလးလွလွျမင္ရင္ငမ္းေပးရတာတို႔၊ ေတာ္ေတာ္ေလးလွတယ္ထင္ရင္
ေနာက္က လိုက္ေပးရတာတို႔၊ ကံမေကာင္းအေၾကာင္းမလွရင္ “႐ွင္ပါးကြဲသြားခ်င္သလား”ဆိုတဲ့ရန္ေတြ႔သံ
ကို သေဘာထားၾကီးၾကီးနဲ႔ နာခံေပးရတာတို႔ပါပဲ။
“အလုပ္ဟူသမွ်ဂ ုဏ္႐ွိစြ”တဲ့၊ တစ္ကယ္ေတာ့ ေမတၱာကို လွည့္လည္ေတာင္းခံရတာဟာလည္း အလုပ္ပါပဲ။
ဂုဏ္ယူခ်င္ရင္ ဒါကိုလည္းဂ ုဏ္ယူတတ္ရမယ္။

ဒီေနရာမွာ ၾကံဳလို႔တစ္ခုျဖတ္ေျပာခ်င္ပါတယ္ (မၾကံဳရင္လည္းေျပာမွာပါပဲ)
သင့္အေနနဲ႔ရည္းစားစကားလိုက္ေျပာလို႔ “႐ွင္ပါးကြဲသြားခ်င္လား”ဆိုျပီး ေကာင္မေလးကလွည့္ေျပာရင္ အဲဒီေကာင္မေလးကို လူယဥ္ေက်းမၾကီးအျဖစ္ေလးေလးစားစားဆက္ဆံပစ္လိုက္ပါ။ သင့္ေၾကာင့္သူအေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ေနရတယ္ သင့္ကိုလည္းလက္မခံႏိုင္တဲ့အေနအထားျဖစ္ေနတယ္ လက္ဝါးကလည္း တစ္အားယားျပီး သင့္ပါးကိုလွမ္း႐ိုက္ခ်င္ေနတယ္ ဒါနဲ႔မ်ားေတာင္
“ပါးကြဲခ်င္ပါသလား” ဆိုျပီး သင့္သေဘာထားကိုသူအရင္ေမးေသးတယ္

ေမးခြန္းေမးသလိုနဲ႔ သင့္ကိုသတိေပးျခင္းလည္းျဖစ္တယ္ သင့္အေနနဲ႔ပါးကြဲခံႏိုင္ရင္ ဆက္လုပ္ ၊ ပါးအကြဲမခံႏိုင္ရင္ေတာ့ေနာက္ဆုတ္ ဒါမ်ိဳးသတိေပးေတာ။
ဒါဟာ တစ္ကယ့္ယဥ္ေက်းတဲ့ႏိုင္ငံၾကီးသူ ပီသမွန္း ျပတာပါပဲ။ တခ်ိဳ႕တေလမ်ား အဲလိုေမးေဖၚေလးေတာင္မရဘူးေလ ၊ တန္းျပီးေတာ့ကို တြယ္ပစ္တာ
“ျဖန္း” ကနဲပဲ ။

ဇာတ္လမ္းျပန္ဆက္ရမယ္ဆိုရင္....
ဒီလိုနဲ႔ ပဲကိုလူပ်ိဳခ်စ္တတ္လာခဲ့ပါတယ္
ဒီလိုနဲ႔ ပဲကိုလူပ်ိဳမုန္းတတ္လာခဲ့ပါတယ္
ႏွလံုးသားေရးရာသမိုင္းတစ္ေလွ်ာက္ ကြဲလိုက္ ေစ့လိုက္ျဖစ္ေနတဲ့အသည္းကိုလည္း ခပ္တည္တည္နဲ႔ ပတၱာ႐ိုက္ေပးထားလိုက္တယ္ အဖြင့္အပိတ္လုပ္လို႔ရေအာင္ေပါ့ေလ၊ ဖြင့္လို႔ပိတ္လို႔ရေနပါျပီဆိုမွ အသည္းက ဘယ္လိုကြဲတတ္ေတာ့မွာတုန္းေနာ္ မပိုင္ဘူးလား ။
ဒီလိုနဲ႔ပဲ…ေနဝင္ေနထြက္ေတြမ်ားသြားတယ္
ဒီလိုနဲ႔ပဲ…. လူပ်ိဳဆိုတဲ့စာသားရဲ့ေနာက္ကေန ကၾကီးယယစ္လံုးၾကီးတင္ဆံခတ္နဲ႔ ဝစၥႏွစ္လံုးေပါက္တို႔တိုးလာပါတယ္...

“လူပ်ိဳၾကီး” ေပါ့ေလ..။ လူပ်ိဳၾကီးဆိုေတာ့လည္း ထံုးစံအတိုင္း အပ်ိဳၾကီးေတြကို သိပ္စိတ္မဝင္စားဘူးေပါ့
(စတာပါေလ…အပ်ိဳအၾကီးၾကီးေတြကိုေရာ အပ်ိဳအေသးေသးေတြကိုေရာ တန္းတူရည္တူ “ခ်စ္ေသာမ်က္စိ”ျဖင့္သာၾကည့္ပါ၏၊ အဲလိုအၾကည့္ေကာင္းလို႔ပဲ “မုန္းေသာမ်က္စိ” ျဖင့္ ျပန္အၾကည့္ခံရပါ၏)
တစ္ညမွာေပါ့…
အဲဒီတစ္ညဟာ ႏိုင္ငံျခားေလာကထဲ လူပ်ိဳၾကီးေနသားက်ေနတာ ၾကာသြားျပီျဖစ္တဲ့တစ္ညေပါ့။

လူပ်ိဳၾကီးရဲ့ဖုန္းကအသံမည္လာပါတယ္ အခ်ိန္မေတာ္ထျမည္တဲ့ဖုန္းကို လူပ်ိဳၾကီးအရမ္းမုန္းပါတယ္
အေတြ႔အၾကံဳရ အဲလိုအခ်ိန္မွထျမည္တဲ့ဖုန္းေတြဟာ မ်ားေသာအားျဖင့္ သတင္းေကာင္းေတြပါးေလ့မ႐ွိဘူး
မတတ္သာလို႔ေခၚရတဲ့ဖုန္းေတြ မျဖစ္မေနေခၚရတဲ့ဖုန္းေတြ ။
ေကာက္ကိုင္လိုက္ေတာ့ တစ္ရပ္တစ္ေက်းက ငယ္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ့အသံကဝင္လာတယ္
စလာကတည္းကိုက အေျခအေနက မေကာင္းဘူး
“မင္း…စိတ္ခိုင္ခိုင္ထားပါ”တဲ့..။

လူပ်ိဳၾကီးရင္ထဲထိတ္သြားပါတယ္ စိတ္ခိုင္ခိုင္ထားပါလို႔စကားဦးသမ္းျပီး စိတ္မခိုင္ေလာက္တဲ့ စကားေတြခ်ည္း လွိမ့္ေျပာပစ္တာ ျမန္မာ႐ုပ္႐ွင္ကားေတြၾကည့္ဖူးတဲ့အေတြ႕အၾကံဳအရ သိေနတယ္ေလ။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ေနာင္ႏွစ္ဒီအခ်ိန္ေလာက္က်မွဆက္ပါေတာ့လားဖုန္းကို...
“စိတ္ေတာ့မေကာင္းဘူးကြာ...မေျပာမျပီး မတီးမျမည္ဆိုသလိုပဲ”
အသံေလးေလးၾကီးနဲ႔တစ္ဘက္က စကားပလႅင္ခံေနလိုက္ေသးတယ္ ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ မေျပာနဲ႔ မတီးနဲ႔ ျမည္လည္းမျမည္နဲ႔ … ဒါေပမယ့္..အဆိုးဆံုးကိုရင္ဆိုင္ဖို႔လည္းလူပ်ိဳၾကီး ျပင္ရတယ္ ဘယ္လိုမွမဟုတ္ပါဘူး ဖုန္းနဲ႔နားကိုကပ္ျပီး လက္နဲ႔ရင္ဘတ္ကိုဖိထားရတာရယ္ပါ။

“မင္းရဲ့ အ႐ိုင္းစံပယ္ေလးေလကြာ”
အဲဒီနာမည္ၾကားေတာ့ လူပ်ိဳၾကီးရင္ထဲ တဒဂၤ အံု႔လွိဳက္လာတယ္ ။
တခ်ိန္ကအျဖစ္ေတြဟာလည္း အေတြးပံုရိပ္ထဲ ရစ္သီခိုကပ္လာတယ္ ၾကာေတာ့လည္းၾကာခဲ့ပါျပီ။
…အ႐ိုင္းစံပယ္....ငါ့ရဲ့အ႐ိုင္းစံပယ္.... သူ…သူ…ဘာျဖစ္တာပါလိမ့္..?
“အ႐ိုင္းစံပယ္”ဆိုတာက စံပယ္ပန္းေတြပန္ထားတဲ့ လူ႐ိုင္းမၾကီးကိုေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး
လူ႐ိုင္းမၾကီးနဲ႔လည္း လူပ်ိဳၾကီးရည္းစားမျဖစ္ရဲပါဘူး ။ေတာ္ၾကာ“ေမာင္”လို႔မေခၚဘဲ
“ေဝါင္း”လို႔ေအာ္ျပီး ကိုက္စားေနမွျဖင့္..။

အ႐ိုင္းစံပယ္ဆိုတာ တခ်ိန္က လူပ်ိဳၾကီးရဲ့ႏွလံုးသားကို ဆြတ္ပ်ံ႕အံု႔သင္းေစခဲ့သူေလးပါ
အ႐ိုင္းစံပယ္လို႔ေခၚရျခင္းအေၾကာင္းကေတာ့ ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး၊ ေခၚခ်င္လို႔ကိုေခၚတာပါပဲ ။
အ႐ိုင္းစံပယ္လို႔ေခၚတာ “႐ွင္ဂြမ္းဂြိ”လို႔ေခၚတာမွမဟုတ္ဘဲေနာ့ …။

“တရားနဲ႔သာ ေျဖပါေတာ့ကြာ...မင္း...မင္း...ရဲ့ အ႐ိုင္းစံပယ္ေလး...မေန႔ကပဲ...မေန႔ကပဲ”

တစ္ဖက္အသံကေလးသထက္ေလးလာတယ္ ေဝးသထက္လည္းေဝးသြားသလိုပဲ...။
တရားနဲ႔မေျဖႏိုင္ရင္ တစ္ရာနဲ႔ပဲေျဖရလိမ့္မယ္လို႔လူပ်ိဳၾကီးေတြးေနမိတယ္ တစ္ရာတန္တစ္႐ြက္နဲ႔ ဘီယာဆိုင္ထဲဝင္သင့္လည္းဝင္ရလိမ့္မယ္ေလ။
ဒါကေနာက္မွပါ ခုဘာမွန္းေတာင္ေသေသခ်ာခ်ာမသိရေသးဘူး
ေလာေလာဆည္ေတာ့50 centနဲ႔ eminemတို႔ေပါင္းျပီးလူပ်ိဳၾကီးရဲ့ရင္ဘတ္ထဲကို
live showလာလုပ္ေနသလို တဂ်ိမ္းဂ်ိမ္း တဂ်ိမ့္ဂ်ိမ့္ျဖစ္ေနပါျပီ။

“အ႐ိုင္းစံပယ္ေလး မေန႔ကပဲ .. သားေယာက်ၤားေလးေမြးသြားလို႔ကြ..မိခင္ေရာ ကေလးေရာ က်န္းမာတယ္ အဲ အဲ..သူ႔ေယာက်ၤားလည္းက်န္းမာပါတယ္ အဲဒါလွမ္းအေၾကာင္းတာပါ ဟီးးးး မင္းသိသင့္တယ္ထင္လို႔ေလ.. အဟိ..”
ဖုန္းထဲက သူငယ္ခ်င္းရဲ့စကားသံဆံုးေတာ့ လူပ်ိဳၾကီးမ်က္ႏွာ က ႐ွိသမွ်ေခါက္ခ်ိဳးေတြ တြန္႔ထြက္ကုန္တယ္
ေခါင္းကလည္း ၄၈ဒီဂရီေလာက္ေစာင္းထြက္သြားတယ္..
အဲဒီသူငယ္ခ်င္းကိုလည္း ဘာသာစကား၅မ်ိဳးတိတိနဲ႔ ပီပီသသၾကီးေကာ္ဆဲပစ္လိုက္တယ္။
………………..

(ႏိုင္ငံျခားတြင္ တေမ့တေမာၾကီးေနမိသျဖင့္ “သိုး”သြားၾကရ႐ွာေသာ “လူပ်ိဳ”အေပါင္းအား ရည္႐ြယ္ေရးသားပါ၏ ။ 50centႏွင့္နင္လားငါလားအျပိဳင္ဟဲတတ္သည့္ “ေဂ်ာက္ဂ်က္”၏ သီခ်င္းစာသားကို ေခါင္းစဥ္အျဖစ္ယူထားပါသည္ ဤပိုစ္အားတင္ျပီးသကာလ ကြ်ႏ္ုပ္သည္ တြတ္ပီကိုင္သည့္ ေသနတ္အား
ပခံုးထက္ထမ္းလွ်က္ ဝက္ဝံကေလးအလာကိုေစာင့္စားေန၏ ။ဝက္ဝံကေလးသည္ ကၽြႏ္ုပ္တင္သမွ် အပိုင္းဆက္
ပိုစ္မ်ားအားမျပီးမခ်င္းလံုးဝမဖတ္ဟု ရာဇသံေပးထားသူေလးျဖစ္သည္။
face book acountအားဖြင့္ေပးခဲ့သည့္ဝက္ဝံကေလး၏ ၾကီးမားလွသည့္ေက်းဇူးေတာ္ကို
ေထာက္ထားသျဖင့္ အပိုင္းမ်ားကိုေခတၱရပ္လိုက္ပါသည္ သူ႕အၾကိဳက္အစအဆံုးပိုစ္ကိုသာ
တင္လိုက္ပါသည္။ ဒါေတာင္ “ေနာက္မွဖတ္မယ္ ခုေတာ့ပ်ံျပီ ..ဖလပ္…ဖလပ္”ဟု ကြန္မန္႔တြင္
ေရးထားသည္ကိုေတြ႔႐ွိရပါက တြတ္ပီေသနတ္ျဖင့္ပစ္ရေတာ့မည္ျဖစ္သည္ ။
သိပ္ေတာ့လည္းစိုးရိမ္စရာမ႐ွိပါေလ.. တြတ္ပီေသနတ္သည္ မေ႐ွာင္ရင္ လြတ္ေပသည္ ခြီး ခြီး ခြီးး :P)

ကိုယ္ေရာင္ကိုယ္ဝါေတာက္လြန္းသူ

သူမ်ားႏိုင္ငံမွာေတာ့ဒီလိုကားမ်ိဳးျပတိုက္ေတြမွာပဲ႐ွာၾကည့္ရေတာ့မယ္ထင္တယ္ ကိုယ္တို႔ဆီမွာေတာ့ တဖုန္းဖုန္း တဒိုင္းဒိုင္းအသံေပးျပီးေျပးေနတုန္းပဲ ကားစပယ္ယာေတြမ်ား ကားအင္ဂ်င္ကိုသံေကာက္နဲ႔လွည့္ျပီးႏိႈးရလြန္းလို႔ လက္ေမာင္းကၾကြက္သားေတြတက္ျပီး
ဗလေမာင္ေတာင္လုပ္စားလို႔ရေလာက္တယ္ ကားေခါင္မိုးမွာေရာ ကားဝမ္းထဲမွာပါ တင္ခ်င္သလိုတင္ထားတဲ့လူေတြ ကုန္စည္ေတြၾကားမွာ ကားတန္ခ်ိန္ဆိုတဲ့စာကေပ်ာက္ေနတယ္ တခါခါကားေတြၾကည့္ရတာ ခရီးသည္တင္ကားနဲ႔မတူေတာ့ဘူး ဆပ္ကပ္ပြဲတစ္ခုက လူပေဒသာျပပြဲနဲ႔ပိုတူေနတယ္ ။

မေတာ္တဆေမွာက္လို႔ကေတာ့ ေပါသြပ္ကာတြန္းထဲကလို“ေမြးေမေလ့”လို႔ေတာင္ေအာ္ႏိုင္မွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ တခါကဆိုကားေခါင္မိုးေပၚအိပ္ငိုက္ျပီးလိုက္လာတဲ့ဇာတ္မင္းသားတစ္ေယာက္ နိမ့္က်ေနတဲ့အေပၚကသရက္ကိုင္းနဲ႔႐ိုက္မိျပီးေအာက္ကိုေနာက္လန္က်တာ
“ေအာင္ျမတ္ေလးေလး ႏွမငယ္ ျဖစ္သမွ်ရယ္ လွစ္ဟမယ္ ေမာင္ၾကီးအီစလံေဝရတယ္”လို႔ေတာင္ေအာ္ခ်ိန္မရလိုက္ဘူးကတၱာရာလမ္းနဲ႔ေခါင္းနဲ႔မိတ္ဆက္ျပီး
အနိစၥသေဘာနဲ႔ကိစၥေလွ်ာပါေလေရာ။တခါတခါလည္းကားစီးရတာ ကုသိုလ္ရတယ္လို႔တစ္ဖက္လွည့္ေတြးမိတယ္၊ ဘုရားတရလြန္းလို႔ေလ။

မိန္းကေလးေတြဟာအ႐ွက္နဲ႔လူလုပ္သတဲ့ ၊ လက္ခံပါတယ္ ျခြင္းခ်က္အေနနဲ႔ေျပာခ်င္တာက ေယာက်ၤားေလးေတြလည္းအ႐ွက္နဲ႔လူလုပ္ခ်င္ပါတယ္ ခက္တာက ကားအေနာက္ဘက္မွာတြယ္စီးေနရတဲ့ေယာက်ၤားေလးေတြရဲ့အ႐ွက္ကို တရၾကမ္းေမာင္းေနတဲ့ကားၾကီးက တဖုန္းဖုန္းနဲ႔ခါခ်ေနတယ္ ဒီေလာက္႐ွည္တဲ့ခရီးကိုတိုးေဝွ႕ဖက္တြယ္စီးေနရမွေတာ့ ပုဆိုးဆိုတာအခန္႔မသင့္ရင္ ကြ်တ္တာပါပဲ၊ လက္တစ္ဘက္ကေလွ်ာက်ေနတဲ့ပုဆိုးကိုဖမ္းထားရတယ္ အ႐ွက္ကြဲမွာစိုးလို႔၊ ေနာက္လက္တစ္ဖက္က ကားအတြယ္သံတိုင္ကိုဖမ္းထားရတယ္ အသက္အိုးေလးကြဲမွာစိုးလို႔။

ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ကားစီးဖို႔ဆိုတာပိုက္ဆံ႐ွိ႐ံုနဲ႔ဘယ္ရပါ့မလဲ လက္ကလည္းျမဲဦးမွကိုး တစ္ခ်ိဳ႕ေတြကားတြယ္စီးတာမ်ားျပီးလက္က ေမ်ာက္လက္ျဖစ္သြားၾကပါေလေရာ
(ေကာင္မေလးမ်ားသိေစရန္= အကယ္၍ သင့္ခ်စ္သူ၏လက္သည္ ေမ်ာက္လက္ျဖစ္ေနပါက ကားတြယ္စီးရလြန္း၍ သာျဖစ္ေၾကာင္းသေဘာပိုက္ကာ ခြင့္လြတ္ေပးၾကပါရန္ ၊ အကယ္၍ကားတြယ္မစီးဖူးဘဲေမ်ာက္လက္ျဖစ္ေနသည္ကိုေတြ႕႐ွိရပါက “ဝသီ”ေၾကာင့္သာျဖစ္သည္ဟု သေဘာပိုက္ကာ “အထူး”ဆင္ျခင္ၾကရန္)

တခ်ိဳ႕တြယ္စီးေနရတဲ့ေကာင္ေလးေတြမ်ား ကားထဲမွာခ်စ္သူေကာင္မေလးပါလာခဲ့ရင္ “ေကာင္မေလးေရ တစ္ဖက္လွည့္ေနလိုက္ပါ မျမင္သလိုေနလိုက္ပါ”လို႔အသံတိတ္ေျပာေနမိမလားပဲ။
တစ္ခ်ိဳ႕အၾကံၾကီးတဲ့ခရီးသည္ေတြကေတာ့လံုခ်ည္ေပၚမွခါးပတ္ျပန္ပတ္ထားေလရဲ့ ေ႐ွးေဟာင္း႐ုပ္႐ွင္မင္းသားၾကီးေ႐ႊဘတို႔ေခတ္က စတိုင္နဲ႔တူတယ္။

တေန႔ကေပါ့…..
ဂိတ္တစ္ခုမွာ နယ္ကဆင္းလာတဲ့ကားတစ္စီးရပ္ေတာ့ ဘယ္ကတည္းကအဲဒီ ကားေနာက္ကိုစက္ဘီးနဲ႔လိုက္လာတဲ့အေကာင္လည္းမသိဘူး(အေကာင္လို႔သံုးႏႈန္းလိုက္တာ႐ိုင္းရာက်ပါ
တယ္ ႐ိုင္းတယ္ထင္႐ိုင္းတယ္ပဲေပါ့ေလ) ေဟာဟဲလႈိက္ေနရင္းကေနကားေခါင္မိုးေပၚကိုေမာ့ျပီးေဒါသတၾကီးနဲ႔
“ဟိုဝါးခေမာက္နဲ႔ဦးၾကီးခုဆင္းခဲ့”လို႔လွမ္းေအာ္တယ္
သူ႔ပခံုးကအရစ္ေတြအပြင့္ေတြရယ္ သူ႔ဗိုက္ကအရစ္ေတြ အညစ္ေတြရယ္ကိုၾကည့္ျပီးသူဘာေကာင္မွန္းခရီးသည္ေတြအကုန္သိလိုက္ၾကတယ္။

အေခၚခံရတဲ့ဦးၾကီးကလည္းခ်က္ခ်င္းဆင္းလာပါတယ္ ျပီးေတာ့ ဘီလူးရဲ့ခ်ပ္ဝတ္တန္ဆာေတြနဲ႔ေတာက္ပေနတဲ့အဲဒီအေကာင္ေ႐ွ႕မွာခပ္႐ို႕႐ို႕ေလးရပ္တယ္။
“ဘာမ်ားလဲတူေလးရယ္”
“ဘာမ်ားလဲ ဟုတ္လားခင္ဗ်ားက်ဳပ္ေပၚကြမ္းတံေတြးေထြးခ်တယ္ အဲဒါဘာသေဘာလဲ”
မီးဝင္းဝင္းေတာက္ေနတဲ့မ်က္လံုးအစံုနဲ႔ခရီးသည္ဦးၾကီးကိုၾကည့္ျပီးအဲေကာင္ျပန္ေအာ္တယ္။
သူ႔ေအာ္သံကိုၾကားရကုန္တဲ့ကားေပၚကခရီးသြားေတြေရာ ဦးၾကီးကပါတအံ့တၾသျဖစ္သြားတယ္။
ဦးၾကီးကေတာသားၾကီးတစ္ေယာက္ျဖစ္ပံုရပါတယ္ ကားေခါင္မိုးေပၚလိုက္လာရင္းကြမ္းတျမံဳ႕ျမံဳ႕ဝါးေနတာ
ကားသြားေနတုန္းေအာက္ကိုကြမ္းေသြးလွမ္းေထြးေတာ့ ကားလမ္းေဘးက စက္ဘီးနဲ႔အဲဒီအေကာင္ကိုနည္းနည္စင္သြားတယ္နဲ႔တူတယ္

ဗံုးေပါက္သလိုအဲေကာင့္ေဒါသက“ဝုန္း”ကနဲထေပါက္ျပီးကားေနာက္ကိုအမွီလိုက္ျပီးစက္ဘီးေျပးနင္းလာတာ
ေျပာမယ့္သာေျပာတာ သူ႔ဝတ္စံုေပၚမွာဘာကြမ္းေသြးအေရာင္မွမေတြ႔ရဘူး နည္းနည္းစင္သြားတာကိုတမင္ျပႆနာလာ႐ွာမွန္းခရီးသည္ေတြသိလိုက္ၾကတယ္ မာနကိုထိခိုက္သြားလို႔နဲ႔တူပါတယ္။ ပခံုးကအပြင့္ကိုထိခိုက္သြားတာလည္းျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ဦးၾကီးက ေဒါသအမ်က္ေခ်ာင္းေခ်ာင္းထြက္ေနတဲ့သူ႔တူသားအ႐ြယ္အဲေကာင္ကိုညႇိဳးညႇိဳးငယ္ငယ္ေလးျပန္ၾကည့္ျပီး
“မဟုတ္ရပါဘူးတူေလးရယ္ ဦးၾကီးမလုပ္ရဲပါဘူး မေတာ္စင္သြားတာလားမသိဘူး ဦးေတာင္းပန္ပါတယ္”
“ဘာေတာင္းပန္တာလဲ ခင္ဗ်ားေစာက္ခြက္ကို က်ဳပ္ခုတံေတြးျပန္ေထြးမယ္ ေက်နပ္လား က်ဳပ္ကိုဘာအေကာင္မွတ္ေနလဲ”

ၾကားရကုန္တဲ့ခရီးသြားအေပါင္းရဲ့နားထဲမွာ တမာေတာၾကီးတစ္ေတာလံုးျဖဳန္းခနဲပြင့္ခ်သြားသလို“ခါး”ကုန္တယ္။
တဆက္ထဲမွာပဲ ေဒါသကိုထိန္းမရေတာ့ဟန္နဲ႔အဲေကာင္က ဦးၾကီးအက်ၤီေကာ္လံစႏွစ္ဖက္ကိုလွမ္းဆြဲလိုက္တယ္
ေတာ္ေတာ္မလွတဲ့ျမင္ကြင္းပါ အေဖအ႐ြယ္ေလာက္႐ွိမယ့္လူၾကီးကို သားအ႐ြယ္ေလာက္႐ွိမယ့္ေကာင္က ျပႆနာ႐ွာေနတာ။ ၾကည့္ေနသူအေပါင္းရဲ့ပါးစပ္ေတြထဲကို ေဆးခါးၾကီးတစ္လံုးစီလိုက္ပစ္ထည့္ေနသလိုပါပဲ ျမင္ရတာ မ်က္လံုးေတာင္ခါးတယ္။

အရမ္းေၾကာက္လန္႔ေနပံုရတဲ့ဦးၾကီးက “တစ္ကယ္မေတာ္လို႔ပါ တူေလးရယ္ မေက်နပ္လို႔႐ွိခိုးဆို ခိုးပါ့မယ္ ဦးလည္းခရီးသိပ္သြားတာမဟုတ္ပါဘူး ခုေတာင္အိမ္ကသမီးၾကီးက တအားေနမေကာင္းျဖစ္လို႕႐ြာကေဆးဆရာေရးေပးလိုက္တဲ့ေဆးေတြလာဝယ္တာပါ ဦးလည္းေကာင္းေကာင္းမက်န္းမာပါဘူးကြယ္ ဦးေတာင္းပန္ပါတယ္”ဆိုျပီးတုန္တုန္ရီရီနဲ႔ေျပာ႐ွာတယ္။
ဦးၾကီးရဲ့စကားကိုၾကားေတာ့ခရီးသည္ေတြဂ႐ုဏာသက္သြားၾကတယ္ ဟိုေကာင့္ဖင္ကိုလည္းေဆာင့္ကန္ခ်င္စိတ္ေတြေပါက္သြားတယ္ ဒါေပမယ့္စိတ္ထဲပဲျဖစ္တာပါ အျပင္မွာမျဖစ္ရဲၾကပါဘူး။

ဘယ္လိုေတာင္းပန္ပန္ေက်နပ္ပံုမေပၚတဲ့အဲေကာင္က ဦးၾကီးကိုဆြဲထိုးဖို႔လုပ္ပါေလေရာ မေနသာတဲ့ကားဆရာနဲ႔ဒ႐ိုင္ဘာကဆင္းလာျပီးဝိုင္းေတာင္းပန္ေပးရတယ္ “ဆရာေလးရယ္တကယ္မေတာ္လို႔ျဖစ္ရတာပါ ဒီဦးၾကီးေကာင္းေကာင္းမက်န္းမာပါဘူး သနားပါဗ်ာ က်ေနာ္တို႕ေတာင္အစကမတင္ဘူး ကားဝမ္းထဲမွာလူျပည့္ေနျပီေလ သူကတုန္ခ်ိ တုန္ခ်ိနဲ႔ ေခါင္မိုးကိုမေပးတက္ဘူးဆိုေတာ့ သူကသမီးအတြက္အရမ္းအေရးၾကီးေနလို႔ပါတဲ့ အဲဒါနဲ႔ေခါင္မိုးအလယ္ေလာက္မွာေပးထိုင္လိုက္ရတယ္ မျမင္မစမ္းနဲ႔ေအာက္ကိုလွမ္းေထြးလိုက္တာ စင္သြားတာေနမွာ လူၾကံဳလည္းမ႐ွိတာနဲ့ကိုယ္တိုင္လာရတာတဲ့ ေနာက္ျပီးဒီကားတစ္စီးပဲေျပးတယ္ေလသူတို႔႐ြာဘက္မွာ
တမင္လုပ္တာမဟုတ္ရပါဘူး ခြင့္လြတ္လိုက္ပါဆရာေလးရယ္”

အဲေကာင့္ကိုဆရာေလးလို႔ေခၚေတာ့ခရီးသည္ေတြရဲ့မ်က္လံုးထဲမွာ ကတံုးေျပာင္ၾကီးနဲ႔သီလ႐ွင္ကိုျမင္ေယာင္မိကုန္တယ္ ။
နာရီဝက္ေလာက္ေတာင္းပန္မွမေက်မခ်မ္းနဲ႔ဦးၾကီးဘက္ကိုလွည့္ျပီးမိုးၾကိဳးပစ္သလိုအသံၾကီးနဲ႔ “ခင္ဗ်ားၾကပ္ၾကပ္သတိထား”တဲ့
သူ႔ခါးကပစၥတိုၾကီးကိုလူျမင္ေအာင္လွည့္ျပရင္းကားေပၚကခရီးသည္ေတြကိုလည္းလူၾကမ္းၾကီးအံ့ေက်ာ္
အၾကည့္နဲ႔ၾကည့္သြားေသးတယ္ ။ (ဒီလိုႏိႈင္းရတာ အံ့ေက်ာ္ၾကီးကိုေတာင္အားနာပါတယ္)
ကားထြက္မွပဲခရီးသည္ေတြမွာဟင္းကနဲသက္ျပင္းခ်ႏိုင္ေတာ့တယ္။

ဦးၾကီးကေတာ့သူ႔ေနရာသူျပန္ထိုင္ျပီးတစ္ေယာက္တည္းတိတ္ဆိတ္လို႔ ေၾကကြဲလို႔။
တူ သားအ႐ြယ္ကေစာ္ကားရက္လိုက္ေလျခင္းဆိုျပီးဝမ္းနည္းေနတာထက္
အသည္းအသန္မာမက်န္းျဖစ္ေနတဲ့အိမ္ကသမီးၾကီးဆိုသူအတြက္ အခ်ိန္ေတြေႏွာင္းကုန္မွာစိုးတာေနမွာပါ
ေဆး႐ံုဆိုတာသူလိုအေရာင္အဆင္းမဲ့တဲ့ေတာသားၾကီးတစ္ေယာက္အတြက္ လက္လွမ္းမမွီေလာက္တဲ့ေနရာတစ္ခုျဖစ္ေနမွာေပါ့ေလ။ ဒီလိုနဲ႔ျမိဳ႕ထဲကိုဝင္လာပါေရာ တစ္ေနရာေရာက္ေတာ့ အနီေရာင္ေအာက္ခံေပၚမွာအျဖဴေရာင္စာလံုးနဲ႔ေရးထားတဲ့လမ္းေဘးကဆိုင္းဘုတ္ၾကီးၾကီးတစ္ခုကို
ကားေပၚကခရီးသည္ေတြအကုန္လိုလိုၾကည့္မိလိုက္ၾကတယ္။

ေရးထားတဲ့စာက ….
“တပ္မေတာ္သာလွ်င္အမိ တပ္မေတာ္သာလွ်င္အဖ”တဲ့
အဲဒီစာတန္းၾကည့္ျပီးခရီးသည္ေတြအားလံုးရဲ့ပါးစပ္ကေနအသံတစ္ခုျပိဳင္တူထြက္သြားၾကတယ္။

“ထြီ”
…………………

ျဖစ္ရပ္မွန္ပါ အပံုကိုေတာ့googleကေနယူပါတယ္။

ေ႐ႊသုႏၵရီ-၂

“႐ွင္…႐ွင္…ဘာစကားေျပာတာလဲ”
တယ္ရီယာေပါက္စနေလး တခြီးခြီးျဖစ္ေနသလိုပန္းႏု႐ွက္ေသြးမ်က္ႏွာႏွင့္ေကာင္မေလးသည္ရန္႐ွာေတာ့မလိုအသံျပဳလာသည္
“ဟိုဟိုဒီဒီေတာ့ေလွ်ာက္မေတြးနဲ႔ေလ က်ဳပ္ဆိုလိုတာကတမ်ိဳးပါ မင္းျမင္တဲ့အတိုင္းပဲေလ ဒီအခန္းကဂ်ပိုးမ်ားတယ္ ဂ်ပိုးဆိုတဲ့ေကာင္ေတြက ေတြ႔တဲ့လူကိုေတြ႔တဲ့ေနရာမွာ ကုပ္ကပ္ျပီးေတာ့ကို လူမျမင္ေအာင္တြယ္တတ္တာမ်ိဳး ေတာ္ၾကာက်ဳပ္အခန္းလာမိလို႔ေကာင္မေလးအခန္းဂ်ပိုးေရာက္သြားတယ္ဆိုရင္က်ဳပ္လည္းမေကာင္းဘူးေလ အရင္ကလည္း ေျပာခံထိဖူးတယ္ သူတို႔ဘာသာသူတို႔ဖင္ယားျပီးလာတာပါ သူတို႔ဘာသာသူတို႔ဖင္ယားျပီးပဲထျပန္သြားတယ္ ဂ်ပိုးလည္းကိုက္ေရာက်ဳပ္ေၾကာင့္တဲ့ အဲဒါေၾကာင့္ပါ”

“ေၾသာ္..ေၾသာ္...ဂလိုကိုး...ေတာ္ပါေသးရဲ့”
တယ္ရီယာေလးခ်က္ခ်င္းပင္စိတ္္ျပန္ေျပသြားသည္ေစာေစာက စတင္လာေနသည့္ရန္႐ွာမည့္အရိပ္အေယာင္မ်ားေပ်ာက္ကုန္ျပီး လူလည္းၾကည္ၾကည္လင္လင္ျပန္ျဖစ္လာသည္ ထို႔ေနာက္အသံကေလးအုပ္အုပ္ျဖင့္ေျပာသည္..
“ဒါဆိုလည္းဝင္မထိုင္ေတာ့ပါဘူး႐ွင္”
ထိုသို႔ေျပာျပီးေနာက္
သက္ျပင္း႐ွည္ၾကီးကိုခ်လွ်က္မွသူ႔အား႐ြန္း႐ြန္းစားစားၾကည့္ေလသည္။

သူကလည္းအားက်မခံ႐ြန္း႐ြန္းစားစားၾကီးျပန္ၾကည့္ပစ္ေလသည္ ။ မ်က္လံုးႏွစ္စံုတို႔သည္ ဘာသာစကားတစ္ခုကိုအသံတိတ္ေျပာေနဘိသကဲ့သို႔႐ွိသည္ ထိုအသံတိတ္ဘာသာစကားကို တိုက္႐ိုက္ဘာသာျပန္ရေသာ္ ေကာင္မေလး၏အၾကည့္က
“က်မအတြင္းခံကအစေလွ်ာ္ဖို႔ပ်င္းလို႔ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး ဂ်ပိုးဆိုရင္႐ြံလြန္းလို႔ပါ႐ွင္”ဟုအဓိပၸါယ္ရမည္ျဖစ္ျပီး
သူ႔အၾကည့္ကေတာ့ “ေၾသာ္…ေကာင္မေလးႏွယ္ အတြင္းခံကအစေလွ်ာ္ရမွာပ်င္းလို႔ ဝင္မထိုင္ရဲေတာ့ဘူးကိုး”ဟုအဓိပၸါယ္ထြက္မည္ျဖစ္သည္။
တဒဂၤတိတ္ဆိတ္မႈကိုေကာင္မေလးကစတင္ျဖိဳခြဲသည္ ထံုးစံအတိုင္းလွ်ာနဲ႔ပဲျဖစ္သည္။

“ဟိုေလ..ဒီေန႔ ကိုထူးတို႔ဆီမွာ မုန္႔ဟင္းခါးခ်က္တယ္ေလ အဲဒါ႐ွင့္အတြက္လာပို႔တာ က်မကိုယ္တိုင္ခ်က္ထားတာေနာ္”
ေကာင္မေလးသည္ သူ႔ကိုသူ“က်မ”ဟုသံုးႏႈန္းတတ္ျပီး သူတို႔ကိုေတာ့“႐ွင့္”ဟုနာမ္စားသံုးေျပာဆိုတတ္သည္။
သူ႔အဖို႔ေတာ့“႐ွဥ့္”ပဲေခၚေခၚ“ေမ်ာက္”ပဲေခၚေခၚ သိပ္ေတာ့လည္းကိစၥမ႐ွိပါ။
ေကာင္မေလးသည္အခ်ိန္ျပည့္ကိုထူးအခန္းထဲအလည္ေရာက္ေနသည္ကမ်ားသည္ ကိုထူးသည္အားလံုးထဲတြင္ဝင္ေငြအျမင့္ဆံုးအလုပ္သမားေခါင္းေဆာင္တစ္ေယာက္လည္းျဖစ္သည္။
ေကာင္မေလးယူလာသည့္ခ်ိဳင့္ထဲကဟင္းရည္ႏွင့္မုန္႔ဖတ္မ်ားကိုသူလွယ္ယူလိုက္သည္။ ခ်ိဳင့္အလြတ္ကိုေကာင္မေလးအားျပန္ေပးျပီးေနာက္ ထံုးစံအတိုင္းအခန္းထဲက ဂ်ပိုးထိုးစစ္ဆက္လက္ဆင္ႏြဲေနျပန္သည္။

ေကာင္မေလးမွာခ်ိဳင့္အလြတ္ၾကီးလက္ထဲဆြဲလွ်က္မတင္မက်ၾကီးျဖစ္ေနသည္။ (တင္လိုက္ က်လာလိုက္မျဖစ္တာကိုဆိုလိုပါသည္)
“႐ွင္တစ္ခုခုေျပာဖို႔ေမ့ေနတယ္လို႔မထင္ဘူးလား”
“ေၾသာ္…အင္းး...ဟုတ္သားပဲ ေမ့ေနတယ္ ေက်းဇူးပါပဲ”
“ဟြန္းးး”
ေကာင္မေလးမ်က္ႏွာအနည္းငယ္ မဲ့႐ြဲ႕သြားသည္။
“ဒီလို႐ွင့္ ကိုထူးက 012သံုးတယ္ေလ က်မက 016သံုးတာ အဲဒါသူမလုပ္တတ္လို႔႐ွင့္ကိုအကူအညီေတာင္းခ်င္လို႔ ဟိုေလ MMS GPRS ဖြင့္ေပးပါလား ေနာက္ျပီး camera settingလည္းခ်ိန္ေပးပါဦး သိပ္မၾကည္ဘူးျဖစ္ေနတယ္
ေနာက္ျပီး friend and family နံပါတ္ေလးပါထည့္ေပးေနာ္
ေနာက္ျပီး ဟို walkmanထဲကplaylistလုပ္တာေလ
ေနာက္ျပီး………..
ေနာက္ျပီး……….. ”

ေၾသာ္…သင္းကအက်ိဳးလိုလို႔ေညာင္ေရလာေလာင္းေနတာကိုး.. ရပါ၏ ။
ေကာင္မေလးလက္ထဲကမေန႔ကမွကိုထူးဝယ္ေပးထားေသာအသစ္စက္စက္sony ericsson w910iအားယူလိုက္ျပီးသူလည္းတတ္သေလာက္မွတ္သေလာက္ကလိေပးလိုက္သည္။
ရျပီဆိုေတာ့ေကာင္မေလးကpicture message ပို႔ၾကည့္ friend and family noေတြေခၚၾကည့္နဲ႔
အားလံုးအိုေကသြားသျဖင့္အလြန္ေပ်ာ္သြားသည္။ ေကာင္မေလးသည္ ထက္ထက္မိုးဦးလည္းမဟုတ္ေလသျဖင့္“ဒါမွက်ဳပ္ေမာင္ၾကီးေတာ့”ဟုသူ႔ကိုၾကည့္ျပီးထမေအာ္ပါ လွိဳက္လွိဳက္လွဲလွဲေက်းဇူးတင္စကားေျပာျပီးေတာ့သာေပ်ာ္႐ႊင္ျမဴးထူးစြာထြက္ခြာသြားခဲ့သည္။

အေပးအကမ္းရက္ေရာသူကိုထူးႏွင့္ေ႐ႊသုႏၵရီမည္ေသာ အလွဘုရင္မေလးတို႔ေနာက္ပိုင္းတြင္ အိုေကမွာစိုေျပသြားၾကသည္။ ေကာင္ေလးေတြအားလံုးေစြ႕ေစြ႕ခုန္က်န္ခဲ့သည္။ ဥပေဒကလည္း႐ွိႏွင့္ျပီးျဖစ္သျဖင့္ ေကာင္ေလးေတြအားလံုး ျမင္သာျမင္မၾကင္ရ ေငးၾကည့္႐ံုပဲတတ္ႏိုင္ၾကရေလေတာ့သည္။
တခ်ိဳ႕ေကာင္ေလးေတြလည္းေသာကဗ်ာပါေတြေဝျပီးေျခမကိုင္မိလက္မကိုင္မိျဖစ္ကုန္ၾကကာေနာက္ဆံုး ဘာကို ကိုင္လိုက္မိသည္မသိ မူးရစ္ရီေဝေႏြညေနျဖစ္သြားေတာ့သည္ (မဟုတ္မွလြဲေရာ vol 40%စာတန္းကပ္ထားေသာ ပုလင္းကို ကိုင္လိုက္မိၾကျပီထင္သည္)
ေနာက္ပိုင္းတြင္ေကာင္မေလးသည္ ဖုန္းကိုအေၾကာင္းျပ၍တစ္မ်ိဳး၊ သီခ်င္းကိုအေၾကာင္းျပ၍တစ္ဖံု သူ႔ဆီအလည္ေရာက္သည့္အေခါက္ေတြစိပ္လာခဲ့သလို ႏွစ္ဦးသား၏ခင္မင္မႈသည္လည္းအတိုင္းအတာတစ္ခုထိ႐ွိသြားၾကသည္။

ထိုအတိုင္းအတာကိုေပတံနဲ႔တိုင္းရင္ ၁၂လက္မရဲ့ဟိုမွာဘက္ေလာက္မ႐ွည္ေသာ္လည္းေပ႐ွည္ေအာင္ခ်ဲ႕ကားေျပာဆိုတတ္ေသာပတ္ဝန္းက်င္
ေၾကာင့္ သူႏွင့္သုႏၵရီတို႔၏သတင္းသည္ဟိုလိုလိုဒီလိုလိုျဖစ္ခဲ့ရသည္။
ကိုထူးသည္နဂိုကတည္းကသေဘာထားျပည့္ဝသူျဖစ္ျပီးသူ႔ကိုလည္းညီတစ္ေယာက္လိုခ်စ္ခင္သူျဖစ္သည္ ပတ္ဝန္းက်င္၏အတင္းအဖ်င္းကိုအစဥ္သျဖင့္ကိုထူးလ်စ္လွ်ဴ႐ႈခဲ့ေလသည္။
ဂ်ပိုးမ်ားအားလံုးသူ႔အားဆလံေပးျပီးထြက္ေျပးကုန္ျပီျဖစ္သျဖင့္လည္းေကာင္မေလးသည္စိတ္႐ွိတိုင္း
လာလည္ေနတတ္ျပီျဖစ္သည္။

ဂစ္တာအိုတစ္လက္ စီဒီကက္စက္အစုတ္တစ္လံုးႏွင့္ အလုပ္အကိုင္မယ္မယ္ရရမ႐ွိသည့္ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္တို႔သာ စုေပါင္းေနထိုင္သည့္အခန္းက်ဥ္းေလးကို ေကာင္မေလးသည္အလုပ္သမားေခါင္းေဆာင္ကိုထူး၏ေခတ္ေပၚဇိမ္ခံပစၥည္းအျပည့္ႏွင့္ခမ္းနားထည္ဝါသည့္
အခန္းထက္ပိုႏွစ္သက္ပံုရသည္။ အလည္လာတိုင္းလည္းသူစားဖို႔တစ္ခုခုယူလာတတ္သည္။
“႐ွင္နဲ႔က်မ”သံုးႏႈန္းရာမွ “နင္နဲ႔ငါ”ျဖစ္သြားသည္။

တခါတခါေကာင္မေလးသည္ အစ္မေတြ႐ွိသည္ဆိုသည့္ခပ္ေဝးေဝးျမိဳ႕ေလးတစ္ျမိဳ႕သို႔ အခ်ိန္ကာလ အတိုင္းအတာတစ္ခုထိၾကာေအာင္တစ္ေယာက္တည္းသြားေရာက္လည္ပတ္ေလ့႐ွိသည္။ ထိုသို႔ေသာ အခါမ်ိဳးတြင္ ကိုထူးသည္“ေ႐ႊသုႏၵရီ”သီခ်င္းကိုအာေပါက္ေအာင္ဆိုကာအလြမ္းေျဖလွ်က္႐ွိသည္။
သူကေတာ့ထံုးစံအတိုင္းနဖူးေပၚလက္တင္ျပီးအေရာင္ေလ်ာ့ေလ်ာ့သူ႔မနက္ျဖန္မ်ားအား စိုစိုထိုင္းထိုင္းစိတ္ကူးတို႔ျဖင့္ၾကိဳတင္ရင္ေမာေနတတ္ျမဲျဖစ္သည္။

တစ္ေန႕… သုႏၵရီဆိုသူေလးသူ႔အားဖုန္းဆက္ေခၚသည္ အခန္းခ်င္းနီးနီးေလးဆိုေသာ္လည္း ဖုန္းလွမ္းလွမ္းဆက္တတ္တာ ေကာင္မေလးအက်င့္ပဲျဖစ္သည္။
“ခုပဲအစ္မတို႔ဆီကျပန္ေရာက္တာ နင္ၾကိဳက္ေလာက္မယ္ထင္တဲ့သီခ်င္းတစ္ေခြဝယ္လာေပးတယ္ လာယူေနာ္”တဲ့
သူေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္သြားသည္ ဘာသီခ်င္းေခြမွန္းေတာ့မသိရေသး ဘာသီခ်င္းျဖစ္ျဖစ္ေလ ေအာင္ျခင္း႐ွစ္ပါးအေခြေတာ့မဟုတ္ေလာက္ဟုသူထင္သည္ ဟုတ္လည္းဘာျဖစ္လဲ ဝမ္းေတာင္သာရဦးမွာ

သီခ်င္းေခြကိုသူသြားယူေတာ့ အဖံုးကာဗာမွာသူမလက္ေရးႏွင့္ “ငါ့ကိုဘယ္ေတာ့မွမေမ့ပါနဲ႔”ဟုအဓိပၸါယ္ရသည့္အဂၤလိပ္စာျဖင့္ေရးထားျပီး ေအာက္နားေလးတြင္သူမနာမည္အရင္းကိုဆိုင္းထိုးထားတာေတြ႕ရသည္ ။
ေကာင္မေလးအတြက္ေက်းဇူးဆိုေသာစကားကိုအထပ္ထပ္ေျပာရလြန္းလို႕ထပ္ေျပာရမွာေတာင္သူ႔အေနႏွင့္႐ွက္လွျပီျဖစ္သည္ အစစအရာရာသူ႔အေပၚေကာင္းခဲ့တဲ့ေကာင္မေလးအတြက္ ေလာေလာဆည္တြင္အဖိုးအခအေနႏွင့္သူတံု႕ျပန္ႏိုင္ခဲ့တာဆိုလို႔ ဂစ္တာတီးျပီးသီခ်င္းဆိုျပျခင္းပဲ႐ွိသည္ ေကာင္မေလးလည္းထိုတစ္ခုတည္းကိုသာေတာင္းဆိုျမဲျဖစ္ခဲ့သည္။

ေနဖင္ထိုးေအာင္အိပ္လိုက္ဦးမည္ဟုသူစိတ္ကူးထားသည့္စေနေန႔တစ္ရက္တြင္ျဖစ္သည္။(စကားအျဖစ္ေျပာရတာပါ ေနက ဖင္ကိုလာမထိုးပါ ဘယ္ေနရာကိုမွလည္းမထိုးပါ အခန္းကေနေရာင္ေတာင္သိပ္မဝင္ပါ) ေစာေစာစီးစီးတံခါးေခါက္သံေၾကာင့္အိပ္ယာမွလူးလဲထကာသြားဖြင့္ေပးလိုက္သည္။ အခန္းေ႐ွ႕မွာေရာက္ေနတာက မေတြ႔ျဖစ္တာၾကာျပီျဖစ္သည့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ သူ႔မ်က္ႏွာက မတင္မက်ၾကီး တစ္စံုတစ္ခုကိုအျပင္းအထန္စဥ္းစားေနပံုရသည္ အခ်ိန္ေတြၾကာေနျပီးမွ ခုလိုတစ္ေခါက္ျပန္ေတြ႕ရတာေတာင္ သာေၾကာင္းမာေၾကာင္းေတြမေမးမိၾက(သာေၾကာင္းမာေၾကာင္းမေမးၾကသလို ဘယ္လိုလဲ မဟန္ေတာ့ဘူးလား ေ႐ွာေတာ့မလားဟုလည္းမေမးမိၾကပါ)

အခန္းထဲဝင္ထိုင္ေတာ့ထံုးစံအတိုင္းေရေမႊးနံ႔ကတေထာင္းေထာင္းထသည္။ ထိုသူငယ္ခ်င္းသည္ေရေမႊးအလြန္ဆြတ္သူျဖစ္ျပီး ေရေမႊးမဆြတ္တတ္သူ သူ႔အားလည္းမၾကာခဏအျပစ္တင္တတ္သူျဖစ္သည္ ။
“လူေ႐ွ႕သူေ႐ွ႕သြားတာ ေမႊးေမႊးၾကိဳင္ၾကိဳင္ေလးေနမွေပါ့”ဟု မၾကာခဏသူ႔အားေျပာတတ္သည္။
“ေမႊးေမႊးၾကိဳင္ၾကိဳင္မလိုပါဘူး နံနံေစာ္ေစာ္မျဖစ္ရင္ပဲရပါတယ္”ဟုသူကျပန္ေျပာတတ္သည္။

သူကလူတစ္မ်ိဳးျဖစ္သည္(ႏွစ္မ်ိဳးျဖစ္ခ်င္၍လည္းမရပါ)
လွတပတမိန္းကေလးမ်ားအေမႊးနံ႕တစ္သင္းသင္းႏွင့္သူ႔ေ႐ွ႕ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားရင္ ပန္းေတြအျပည့္တင္လာသည့္ ေလွာ္သူမပါေသာေလွေလးတစ္စင္း သူ႔ေ႐ွ႕တင္ျငိမ့္ျငိမ့္ညင္ညင္ေလးစီးေမ်ာသြားသလိုၾကည္ႏူးပီတိ ဂြမ္းဆီထိျဖစ္ေနတတ္သူျဖစ္ျပီး
ေရေမႊးန႔ံတေထာင္းေထာင္းႏွင့္ေယာက်ၤားၾကီးတစ္ေယာက္ေယာက္ သူ႔ေ႐ွ႕ကျဖတ္သြားရင္ေတာ့ နတ္ကေတာ္ၾကီးစိတ္ေဖါက္ျပီး သူ႔ေ႐ွ႕ကဂြ်မ္းထိုးခ်သြားသလို ေဝါ့…ေဝါ့…ထြီး ဟုအသံထြက္ေအာ္ခ်င္ေနသူျဖစ္သည္။

ထိုသူငယ္ခ်င္းက အသန္႔အျပန္႔ၾကိဳက္လြန္းသူျဖစ္၍ ပိုက္ဆံေပးဝယ္ရသည့္ေရေမႊးကိုဆြတ္ျပီး မသိရင္ ဘဝဘဝက ပါရမီေတြေၾကာင့္ထြက္လာရတဲ့ ေမြးရာပါကိုယ္သင္းရနံ႔အလားဂုဏ္ယူေနတတ္ျခင္းကိုသူအျပစ္မတင္ေတာ့ပါ။
ထိုေရေမႊးသည္ လူကိုသာမက ေခြးကိုသြားဆြတ္ရင္ေတာင္ ေမႊးလိမ့္ဦးမည္ဆိုတာကိုလည္း အက်ယ္အက်ယ္ခ်ဲ႕ေျပာမေနေတာ့ပါ ။ စကားနည္းရင္ရန္လည္းစဲေလသည္။

“ေရာ့ ေလာေလာဆည္ဒါပဲဧည့္ခံစရာ႐ွိတယ္”
ေရတစ္ဗူးႏွင့္ဖန္ခြက္ႏွစ္လံုးယူလာျပီး ခြက္ထဲေရအျပည့္ေလာင္းထည့္ကာ သူငယ္ခ်င္းအားကမ္းေပးလိုက္သည္ သူလည္းတစ္ခြက္ယူသည္ ။
“ေဟ့ေရာင္ ဒီလမ္းထဲအဝင္ကြာ ဟိုထိပ္ဆံုးကအိမ္မွာျဖဴျဖဴေခ်ာေခ်ာအလန္းေလးတစ္ေဗြေလ မင္းသိလား”
“ေ႐ႊသုႏၵရီနဲ႔ေတြ႕ခဲ့ျပီနဲ႔တူတယ္ ေယာင္လို႔ေတာင္စိတ္ကူးနဲ႔မပစ္မွားေလနဲ႔ကိုယ့္လူ ပိုင္႐ွင္႐ွိျပီးသားကြ ေတာ္ၾကာ အလုပ္ပိတ္လို႔ငါ့ဆီခဏလာလည္မိပါတယ္ ေနရင္းထိုင္ရင္းဒုသနေသာျဖစ္ရတယ္လို႔ေတာ့အေျပာမခံပါနဲ႔”

“ဟာ…ငါသိပါတယ္ကြ မင္းကလည္း ငါေျပာခ်င္တာကတျခား ဒီလိုကြ ငါေနတဲ့ျမိဳ႕ဘက္ကို တစ္ပတ္တန္သည္ ႏွစ္ပတ္တန္သည္ အဲေကာင္မေလးအျမဲလာတယ္ကြ ေတြ႔ဖူးေနက်ပဲ သိတာေပါ့ သူကေတာ့ငါ့ကိုဘယ္သိမွာလဲ အမႈမဲ့အမွတ္မဲ့ေနမွာေပါ့ သူတည္းတဲ့အိမ္ကဘာလဲသိလား”
“အင္း သူ႔အစ္မေတြအိမ္ျဖစ္မွာေပါ့ သူသြားေနက်ပဲေလ”
“ဘယ္ကလာသူ႔အစ္မအိမ္ျဖစ္ရမွာလဲ အဲဒီအိမ္ကနာမည္ၾကီးအိမ္ကြ ငါေရာက္ေတာ့မေရာက္ဖူးဘူး...ဒီလိုေဟ့....ဒီလို....”
သူ႔သူငယ္ခ်င္းသည္ အပီအျပင္ဖြေတာ့မည္ဆိုသည့္အထာျဖစ္ေရေလးတစ္ငံုေသာက္ ခြက္ကိုစားပြဲေပၚျပန္တင္ျပီး လွ်ာကိုအက်အနေနရာယူကာ(ပါးစပ္ထဲမွာပါပဲ) အသံကိုအတတ္ႏိုင္ဆံုးႏွိမ့္ခ်လွ်က္ သူ႔အားခေရေစ့တြင္းက် ေျပာျပေလေတာ့သည္...


နားေထာင္ရင္း နားေထာင္ရင္းျဖင့္….တျဖည္းျဖည္းႏွင့္အနီးကပ္ၾကားရသည့္သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ၏စကားသံထဲတြင္သံမႈန္
သံစေတြကပ္ပါလာသလို နားထဲၾကမ္း႐ွ႐ွျဖစ္လာတာ သူခံစားရသည္ အသံကလည္းေနရာတေနရာတည္းကထြက္ေပၚလာျခင္းျဖစ္ေသာ္လည္း တခါတခါေဝးသြားလိုက္ တခါတခါနီးလာလိုက္....
သူ႔ႏွလံုးခုန္သံတို႕သည္လည္းတစ္ဒုန္းဒုန္းႏွင့္ဆူညံလာေနၾကသည္
ေခါင္းကလည္းတျဖည္းျဖည္းေနာက္က်ိလာသည္.....
တစ္တြတ္တြက္ႏွင့္အသံထြက္ေျပာဆိုေနေသာသူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ၏ပါးစပ္ကို လူေသတစ္ေကာင္အား ဖုတ္သြင္းေနသည့္ ေအာက္လမ္းဆရာ၏ မႏၱာန္႐ြတ္ေနသည့္ပါးစပ္အလားထင္မွတ္လာသည္
ေနာက္ဆံုးးးး
ေနာက္ဆံုးးးး
..................
....................
သူမွတ္မိလိုက္တာကေတာ့ သူ႔လက္ထဲကေရထည့္ထားသည့္ဖန္ခြက္သည္ သူ႔လက္မွလြတ္က်ျပီးၾကမ္းျပင္ေပၚသို႔အ႐ွိန္ျပင္းျပင္းျဖင့္က်ကာတစစီလြင့္စင္ကုန္ျခင္းျဖစ္ျပီး ထိုလြင့္စင္ေလေသာ ဖန္ခြက္ကြဲအစအနေတြႏွင့္အညီအံ့ၾသထိတ္လန္႔ျခင္း၊ မယံုၾကည္ႏိုင္ျခင္း၊ ေဝခြဲရခက္ျခင္းအစ႐ွိသည့္စိတ္ေစတသိက္တို႔သည္လည္း သူ႔ႏွလံုးေသြးေၾကာတစ္ဝိုက္ကိုဝုန္းဒိုင္းၾကဲကာစီးနင္းလိုက္ၾကျခင္းျဖစ္သည္။
“သုႏၵရီရယ္…..မင္း..မင္း ဘာေတြျဖစ္ေနတာလဲကြယ္....
အားလံုးကေတာ့...မင္းကို ဘုရင္မတစ္ပါးအလားပဲ....ခုေတာ့...ခုေတာ့.....မင္းး....က......
ဘယ္သူ႔ကိုမွမငဲ့ခ်င္ေနပါ ကိုထူးကိုေတာ့ငဲ့သင့္ပါတယ္...”

ဤသို႔ျဖင့္ ထိုစေနေန႔မနက္ခင္းေလးသည္ ေမွာင္အတိက်သြားခဲ့သည္။
.............
“မင္းကိုအေမႊးနံ႔ၾကိဳက္တယ္လို႔ပဲငါထင္ခဲ့တာ လက္စသတ္ေတာ့မင္းက အပုပ္နံ႔ကိုလည္းဝတ္႐ံုတစ္ခုလို ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုး ဆင္ျမန္းတတ္ေသးတာပဲကိုး”

“ဘာ!!! ဘာရယ္?? မင္းဘာေျပာတာလဲ”
………………

……………….
“လာပါညီရ လိုက္ခဲ့ပါ ဒီမွာႏွစ္ေယာက္တည္းမို႔လို႔”
“လာပါဟ နင္ကလည္း အေဖၚရေအာင္ပါဆို အေပၚေရာက္ရင္ဝတ္ဖို႔အေႏြးထည္မ႐ွိလို႔လား ကိုထူးထဲကတစ္စံုပိုယူလာခဲ့မယ္ေလ ဓါတ္ပံုလည္းအတူ႐ိုက္ၾကရေအာင္”
အလွဆံုးဝတ္စားထားၾကသည့္ေ႐ႊသုႏၵရီႏွင့္ ကိုထူးတို႔ganting highlandတက္ရန္သူ႔အားမရမကေခၚေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။
“ဘာျဖစ္တာလဲညီရ ေငးေငးငိုင္ငိုင္နဲ႔ အိပ္ေရးပ်က္ျပန္ျပီလား”
“နင္ေနမေကာင္းဘူးလား အဲလိုမလုပ္နဲ႔ေလဟာ ငါ့အသိဆရာဝန္ကိုဖုန္းဆက္လိုက္မယ္ေနာ္ OK?”

သူသည္အင္းမလုပ္ အဲမလုပ္ဘဲ ေၾကာင္တက္တက္ႏွင့္ႏွစ္ေယာက္စလံုးကိုေငးၾကည့္ေနဆဲျဖစ္သည္....
ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္မွပဲကိုထူးဘယ္ဘက္ရင္အံုက နီေစြးေနသည့္ေသြးတစ္ကြက္ကိုသူလွမ္းျမင္ရသည္
ျမားနတ္ေမာင္၏လက္ခ်က္ေလာ ? ေ႐ႊသုႏၵရီ၏လက္ခ်က္ေလာ ? သူမေဝခြဲႏိုင္ခဲ့။
သုႏၵရီ႕ကိုၾကည့္လိုက္ျပန္ေတာ့ႏႈတ္ခမ္းေထာင့္စြန္းက ယႏၱရားအတတ္ျဖင့္ဆင္ယင္ထားသည့္ေကြးေကြးညႊန္႔ညႊန္႔အျပံဳးတစ္စံုႏွင့္အတူသူမရင္ဘတ္က သံပါတ္ေပးထားသည့္စက္႐ုပ္ႏွလံုးသားတစ္ခု
ေခတ္ပေယာဂေၾကာင့္ေလာ ၊ သူမ၏ဘဝေပးေလာ? သူလံုးဝမသိႏိုင္ခဲ့ပါေလေတာ့
……………….
ေ႐ႊသုႏၵရီ

ထိုညေနတြင္အလင္းမႈန္သဲ့သဲ့ေကာင္းကင္ေပၚက ပထမဆံုးထြန္းေတာက္လာသည့္ၾကယ္ေလးတစ္ပြင့္ကို ေငးေငးရီရီလုပ္ရင္း သူတိုးတိုးေလးညဥ္းမိသည္
“သုႏၵရီရယ္ မင္းကၾကိဳးေတြ တစ္ကယ္ပဲေပ်ာက္ခဲ့ျပီလားကြယ္”
ဝမ္းနည္းစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ၾကယ္ကေလးသည္ သူ႔ညဥ္းသံကိုမၾကားခဲ့ပါေလေတာ့။ ။

ေ႐ႊသုႏၵရီ

♪….ေျခလက္…ေခါင္း ခါး.. စည္းဝါးနရီ…ပိုင္ႏိုင္ေလသည္...မိုးမလင္းမွီ...ေ႐ႊသုႏၵရီေရ... ကၾကိဳးေပ်ာက္မွာ..စိုးမိသည္.... ♬♫♪

ေစာေစာစီးစီးသီခ်င္းသံေၾကာင့္သူလန္႔ႏိုးသြားခဲ့သည္။ ခ်က္ျခင္းေတာ့မထျဖစ္ေသး ၊ အိပ္ယာထက္တြင္ဆက္လက္မွိန္းေနရင္းသီခ်င္းသံကိုသူအသာအယာနားစြင့္ေနလိုက္သည္။

♬…..ပရိတ္သတ္လက္ခုပ္သံၾကား....ယစ္မူးလြန္မွားမွျဖင့္.....ထိန္းမႏိုင္..သိမ္းမႏိုင္...
ယိမ္းယိုင္မလားကြယ္....ေမာင္ေတြးမခ်ိပါသည္...... ♫♪

တစ္ဖက္ခန္းကာရာအိုေကစပီကာေဘာက္မွထြက္လာေသာအသံသည္ကိုထူး၏အသံမွန္းသူတန္းသိပါသည္ ကိုထူးသည္ သီခ်င္းကိုအသံအက်အန၊ အျဖတ္အေတာက္၊ အဆြဲအငင္ ေသေသခ်ာခ်ာျဖင့္သီဆိုႏိုင္သူေတာ့မဟုတ္ပါ။ အသံကလည္းအသံဝါၾကီးျဖစ္သည္(အသံနီ႐ွိသလားမသိပါ)
သီခ်င္းလည္းဆိုေလ့႐ွိသူေတာ့မဟုတ္ပါ ၊ ကိုထူးဘဝတစ္ခုလံုးတြင္အစမွအဆံုးထိမွတ္မိသည့္သီခ်င္းသည္ အေရအတြက္အားျဖင့္လက္ဆယ္ေခ်ာင္းပင္ျပည့္လိမ့္မည္ဟုသူမထင္... ယခုေ႐ႊသုႏၵရီအပုဒ္အပါအဝင္ေပါ့

ေ႐ႊသုႏၵရီသီခ်င္းကိုလည္းခုရက္ပိုင္းေလာက္မွဖြင့္ၾကည့္လိုက္ ျပန္ဆိုလိုက္လုပ္ေနျခင္းျဖစ္သည္။
ဒီသီခ်င္းကိုမွေကာက္ကာငင္ကာၾကိဳက္ရလြမ္းရသည့္အေၾကာင္းရင္းလည္း႐ွိခဲ့ေလသည္။
ျမားနတ္ေမာင္သည္ အလြန္လက္သရမ္းသူသာျဖစ္ေပမည္ အပူမ႐ွာခ်င္သူ(အေအးကိုလည္းမ႐ွာေလာက္သူ)လူပ်ိဳၾကီးကိုထူး၏ရင္ဘတ္ကိုမွမ်က္ႏွာလႊဲကာ ခဲျဖင့္မပစ္ပဲ ျမားျဖင့္ပစ္ခဲ့ေလသည္။
……………………
မိုးေပၚကနတ္သမီးေလးလို႐ုတ္ျခည္းသူတို႔ဆီေရာက္ခ်လာေသာထိုေကာင္မေလးကို “ေ႐ႊသုႏၵရီ”ဟုသူတို႔အမည္တပ္လိုက္ၾကသည္၊ ေကာင္မေလး၏လက္ထဲတြင္“ေ႐ႊသုႏၵရီ”
သီခ်င္းအေခြပါလာသည္ကိုအစြဲျပဳ၍ျဖစ္သည္။လက္ထဲတြင္သီခ်င္းပါလာခဲ့ေသာ္လည္း ရင္ဘတ္ထဲတြင္သီခ်င္းပါမလာခဲ့ေသာ သူမသည္သီခ်င္းဆိုျခင္းအမႈကိုေတာ့လံုးဝ ဝါသနာမပါပါေလ။ထိုအေခြကိုလည္းတစ္စံုတစ္ေယာက္က လက္ေဆာင္ေပးလိုက္ျခင္းသာျဖစ္ေၾကာင္းသိရသည္ ဘာပဲေျပာေျပာ ထိုသီခ်င္းကိုသူတို႔ခ်စ္သလို ထိုေကာင္မေလးကိုလည္းသူတို႔အားလံုးခ်စ္ၾကေလသည္။

“ၾကိဳက္တဲ့ေကာင္Qခ်င္သေလာက္Q၊ ရန္ေတာ့မျဖစ္ေၾကး ေနာက္ျပီးတစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႔ျငိသြားရင္ က်န္တဲ့လူေတြအကုန္ေနာက္ဆုတ္ေပး”

သူတို႔အားလံုးၾကားကတိုးတိုးတိတ္တိတ္ဥပေဒျဖစ္သည္။ထိုဥပေဒကိုထုတ္ျပန္သူမွာကိုထူးျဖစ္သည္။
ထိုဥပေဒကိုအားလံုးလိုက္နာၾကေလသည္ မလိုက္နာတာကသူတစ္ေယာက္တည္းျဖစ္သည္ ။
“ဒီဥပေဒထဲမွာက်ေနာ့္ကိုထည့္မတြက္ပါနဲ႔ က်ေနာ္လိုက္နာစရာအေၾကာင္းမ႐ွိသလို ေဖာက္ဖ်က္ဖို႔လည္းအေၾကာင္းမ႐ွိဘူး ႐ွင္း႐ွင္းေျပာမယ္ဗ်ာ... စိတ္ကိုမဝင္စားဘူး”
သူကပဲေျပာရေသး ဆိုသည့္အၾကည့္ျဖင့္တခ်ိဳ႕ကသူ႔ကိုၾကည့္သြားၾကသည္ တခ်ိဳ႕ကလည္းျပိဳင္ဘက္တစ္ေယာက္အလိုလိုေလွ်ာ့ေနေလသျဖင့္ဝမ္းသာသြားၾကသည္။
“မင္းကေတာ့အလာၾကီးပဲ”ဟုကိုထူးကသူ႔အားရယ္က်ဲက်ဲျဖင့္ျပန္ေျပာေလသည္။
“က်ေနာ္ကအလႅာဟ္ၾကီးမဟုတ္ဘူး ဗုဒၶဘာသာဗ်”
သူကကိုထူးအားအရယ္မက်ဲတက်ဲျဖင့္ျပန္ေျပာေလသည္။


သူသည္တခါတခါေနရင္းထိုင္ရင္းအသားလြတ္စိတ္ၾကီးဝင္ေနသူသာျဖစ္သည္
The antsသီခ်င္းထဲက“တစ္ရာ့ကိုး တစ္ရာ့တစ္ဆယ္ အိမ္ေပါက္ေစ့ေလွ်ာက္လို႔လည္ လူမေလးေခြးမခန္႔တယ္ အသံခ်ဲ႕စက္သိပ္ၾကိဳက္တယ္”ဟူသည့္စာသားသည္ သူ႔ကိုေစာင္းျပီးဖြဲ႔ဆိုထားျခင္းေတာ့မဟုတ္ေလာက္၊ ဒဲ့ျပီးဖြဲ႔ဆိုထားျခင္းသာျဖစ္ေလာက္သည္။
သူသည္အလုပ္ဟုတ္တိပတ္တိမ႐ွိ ဘဝက ပတ္ခ်ာယမ္းေနေသာ္လည္း သူ႔ကိုေပးထားသည့္ အလြန္စုတ္ျပီး ျခင္လည္းအလြန္ေပါေသာ ၊ဂ်ပိုးလည္းအလြန္ကိုက္ေသာ ေနရာထိုင္ခင္းက်ဥ္းက်ဥ္းကေလးတစ္ခုတြင္ ဘုရင္လိုေနျပီး ဘုရင္လိုအိပ္သူျဖစ္သည္ သန္လ်က္ရယ္၊ ေမာင္းမမိႆံရယ္မပါတာပဲကြာျခားသည္။

တေန႔တေန႔သူ႔အေတြး သူ႔စိတ္ကူးတို႔သည္ သူ႔ထက္အရပ္ျမင့္ၾကေလသည္။
ငပိေၾကာ္ႏွင့္ထမင္းျဖဴခ်ည္းစားရသည့္ရက္မ်ိဳး႐ွိခဲ့သည့္တိုင္ သူသည္ဟိတ္ၾကီးဟန္ၾကီးတခြဲသားႏွင့္အခန္းထဲတြင္အက်အနတင္ပ်ဥ္ေခြထိုင္ကာ
မိန္႔မိန္႔ၾကီးစားတတ္ေနေလသည္။
……….
ေ႐ႊသုႏၵရီဘြဲ႕အမည္ခံေကာင္မေလးသည္ အေပၚကပဲၾကည့္ၾကည့္ ေအာက္ကပဲၾကည့္ၾကည့္ ေသလိုက္လို႔ရေအာင္လွသူေလးျဖစ္သည္။(ေ႐ွ႕ကၾကည့္လည္းယဥ္တယ္ ေနာက္ကၾကည့္လည္းယဥ္တယ္... အဲဒါကေ႐ွးေဟာင္းသီခ်င္းပါကြယ္)
စေတြ႔ကတည္းက ေကာင္မေလးသူ႔ကိုၾကည့္သည့္အၾကည့္ကတစ္မ်ိဳးၾကီးျဖစ္ေနမွန္းသူသိပါသည္။
စေတြ႔ကတည္းက ေကာင္မေလးကိုျပန္ၾကည့္သည့္သူ႔အၾကည့္ကလည္း ႏွစ္မ်ိဳးၾကီးျဖစ္မေနမွန္းေကာင္မေလးသိခ်င္သိပါမည္။

ျမန္မာျပကၡဒိန္တြင္သၾကန္အက်ေန႔ဟုတိတိက်က်ေရးျပထားေသာ ေသာေန႔လည္ခင္းတစ္ခုတြင္ျဖစ္သည္။
လူငယ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား၏ပါးစပ္မွသၾကၤန္ရနံ႔ႏွင့္အတူ အယ္လကိုေဟာရနံ႔ပါပူးေပါင္းထြက္လာသည့္ေန႔တေန႔တြင္ျဖစ္သည္။
ထို႔ထက္ပို၍ တိတိပပဆိုရေသာ္ သူသည္ သူတစ္ေယာက္တည္းမင္းမူေနသည့္အခန္းထဲက ေကာ္ေဇာခင္း ေခါင္းအံုး ေစာင္ အစ႐ွိသည့္ေနရာမ်ားတြင္ ေျခကုပ္ယူကာ ပုန္ကန္ျခားနားလွ်က္႐ွိေနသည့္ဂ်ပိုးမ်ားအား လွည္းေနေလွေအာင္း ျမင္းေဇာင္းမက်န္ လက္သံေျပာင္ေျပာင္ျဖင့္လိုက္လံႏွိမ္နင္းလွ်က္႐ွိေသာေန႔တစ္ေန႔တြင္ျဖစ္သည္။

ေ႐ႊသုႏၵရီအမည္႐ွိေကာင္မေလးသည္ ဆိုင္းမဆင့္ ဗံုမဆင့္ဘဲ စတီးခ်ိဳင့္တစ္လံုးသာဆင့္လွ်က္သူ႔အခန္းသို႔ ေရာက္ခ်လာသည္။ ျပီးေနာက္ အေမွာင္ေရာင္မ်ားမ်ားသူ႔အခန္းထဲက သီခ်င္းေလး တေအးေအးျဖင့္ ဂ်ပိုးေတြကိုလိုက္ျပီးေသဒဏ္စီရင္ေနေသာသူ႔အားေတြ႔လိုက္ရာအလြန္အံ့ၾသသြားေလသည္။

“သၾကၤန္တြင္းၾကီး႐ွင့္ အသက္မသတ္ရဘူး”
“ဒါဆိုလည္း ဂ်ပိုးေတြကိုေျပာျပလိုက္ သၾကၤန္တြင္းၾကီး အေသြးမေသာက္ရဘူးလို႔”

လွည့္မၾကည့္ဘဲျပန္ေျပာလိုက္သည့္သူ႔စကားေၾကာင့္ေကာင္မေလးနည္းနည္းညစ္သြားပံုရသည္။
“သူတို႔ကလူမွ မဟုတ္တာ ဘယ္လိုေျပာလို႔ရမွာလဲ”
“သူတို႔လူမဟုတ္မွန္းသိလို႔ပဲ လူဟုတ္ေနတဲ့ငါကသေဘာထားၾကီးၾကီးနဲ႔ေစာင့္ပါေသးတယ္ သူတို႔စမကိုက္မခ်င္းငါက စမသတ္ဘူး”
“အယ္..ဒုကၡပဲ”
အေတာ္ေျပာရဆိုရခက္တဲ့ လူပဲ ဟုေကာင္မေလးေတြးမိသည္
ေ႐ႊသုႏၵရီသည္ ေခ်ာစုခင္လည္းမဟုတ္ေလသျဖင့္“ဘယ္လိုလူၾကီးလည္းေဟ့ ေတြးရသိပ္ခက္တာပဲ”လို႔ေတာ့မညည္းပါ။


“ငါေသေသာ္ ငါ့အႏုပညာေတြက်န္အံ့”ဟုေၾကြးေၾကာ္ေသာ ကဗ်ာဆရာလို “ငါေ႐ြ႕ေသာ္ ငါ့ဂ်ပိုးေတြက်န္အံ့”ဟုေၾကြးေၾကာ္ခဲ့ပံုရေသာ အရင္ဒီအခန္းကိုေနသြားသူသည္ ေနာက္မွေရာက္လာသူသူ႔အတြက္ ဂ်ပိုးမ်ားအား ဗုန္းေဘာလေအာ ခ်န္ပစ္ခဲ့ေလသည္။
ညတစ္ညမွာသူ႔အတြက္ ၅နာရီတိတိအိပ္ခ်ိန္႐ွိတယ္ဆိုပါစို႔ ၊ ၅နာရီထဲက တစ္နာရီသည္ စေကၠာမအတတ္ပညာျဖင့္ ေျမလွ်ိဳးေနၾကသည့္ဂ်ပိုးမ်ားအားလိုက္လံႏွိမ္နင္းရသည့္နာရီျဖစ္သည္ လက္က်န္ေလးနာရီထဲက တစ္နာရီသည္ angel မဟုတ္ေသာ္လည္း အေတာင္ပံကိုယ္စီေတာ့ပါၾကသည့္ ျခင္မ်ားအားလိုက္လံသုတ္သင္ရသည့္နာရီျဖစ္သည္ လက္က်န္သံုးနာရီထဲကတစ္နာရီသည္ သူ႔ဘဝ၏အဆင္မေျပမႈမ်ားအား နဖူးေပၚလက္တင္ရင္း သက္ျပင္းၾကီးမ်ားအခါခါခ်လွ်က္ စဥ္းစားေတြးေတာေနရသည့္နာရီျဖစ္သည္ ထို႔ေၾကာင့္လက္က်န္ႏွစ္နာရီသာ သူ႔အတြက္အိပ္ခ်ိန္႐ွိေလသည္။

ဒီၾကားထဲဂေယာက္ဂယက္အိပ္မက္ေတြ ထပ္မက္ရသည့္ညမ်ိဳးဆို သူသည္အလြန္အိပ္ေရးပ်က္ရေတာ့၏။
ျခင္မ်ားကိုႏွိမ္နင္းရာ၌သူသည္ “မိုးပ်ံလက္ဝါး”သိုင္းျဖင့္ႏွိမ္နင္းျခင္းျဖစ္ျပီး ဂ်ပိုးမ်ားကိုေတာ့ “ေျမလွန္တုတ္ထိုး”သိုင္းကြက္ျဖင့္ဖယ္႐ွားရေလသည္။

“က်မကအျပင္မွာခ်ိဳင့္တစ္လံုးနဲ႔မိုးတိုးမတ္တတ္ၾကီး႐ွင့္ အထဲမေခၚေတာ့ဘူးလား”
ေကာင္မေလးစကားေၾကာင့္သူလည္းအခန္းဝသို႔တျဖည္းျဖည္းခ်င္းလွမ္းလာျပီး ေကာင္မေလးအားေျခဆံုးေခါင္းဆံုးၾကည့္ေလသည္။ ေျခဆံုးေခါင္းဆံုးဆိုရာ၌ ဖိုးကာသီခ်င္းထဲကလို နဖူးကစ ေျခဖ်ားထိကိုဆိုလိုျခင္းမဟုတ္ပါ ဆံပင္ကစ ဖိနပ္ထိကို အားမနာလွ်ာမက်ိဳး စူးစူးရဲရဲၾကီးၾကည့္ပစ္လိုက္ျခင္းျဖစ္သည္ ျပီးေနာက္ သူ႔ႏႈတ္မွစကားသံတခ်ိဳ႕ေလးေလးပင္ပင္ၾကီးထြက္လာသည္...
“ဝင္ပါ ထိုင္ပါ ရပါတယ္ တခုေတာ့႐ွိတယ္ေနာ္ ငါ့အခန္းထဲဝင္ျပီးသြားလို႔ကေတာ့ မင္းအခန္းမင္းျပန္ေရာက္တာနဲ႔ အတြင္းခံကအစ စင္စင္ၾကယ္ၾကယ္ေဆးဖို႔သာျပင္”
“႐ွန္”
ၾကည့္ရတာ ႐ွင္ ဟုအသံထြက္ခ်င္ပံုရသည္ သို႕ေသာ္လည္းေကာင္မေလးမပီျပင္ေတာ့ပါ မ်က္ႏွာမွာရဲခနဲျဖစ္သြားသည္ ေက်ာကလည္းအလိုလိုစိမ့္လာသည္ ကိုယ့္ေ႐ွ႕တည့္တည့္ကထြက္လာတဲ့စကားတစ္ခြန္းကိုေဘးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္စီမွာ႐ွိေနတဲ့နားေတြကၾကားျပီး ပခံုးႏွစ္ဖက္အလယ္မွာ႐ွိတဲ့ဦးေခါင္းကအံ့ၾသထိတ္လန္႔သြားတာကို ကိုယ့္ေနာက္တည့္တည့္က “ေက်ာ”ဆိုတာၾကီးက ဝင္စိမ့္ေပးရျခင္းမွာဆိုင္ေကာဆိုင္ရဲ့လားေတာ့မသိပါ ။
ေစာ္ကားလိုက္ေလျခင္းဆိုျပီးေတာ့လည္း ေကာင္မေလးအေတြးေရာက္သြားရသည္။
တကယ္ေတာ့လည္းေကာင္မေလး သူ႔စကားကိုဆံုးေအာင္နားမေထာင္ရေသး၍သာျဖစ္သည္။

(ဆက္ရန္….ခုေလာေလာဆည္ေတာ့ အိပ္ရန္ zzzzZZZZ )

လူဇိုး လူဇိုး လူဇိုး

သူၾကည့္ဖူးေသာ႐ုပ္႐ွင္တစ္ခုတြင္ ဇာတ္လိုက္မင္းသားသည္ အသည္းလည္းကြဲေရာ အရက္ေတြေသာက္၊ ကားကိုတရၾကမ္းေမာင္းျပီး အက္ဆီးဒင့္ျဖစ္ကာ ေ႐ွာေလသည္။ သူဖတ္ဖူးသည့္သတင္းတစ္ခုတြင္ လူတစ္ေယာက္သည္ အသည္းလည္းကြဲေရာ အျမင့္ဆံုးတိုက္ေပၚကေနခုန္ခ်ျပီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အဆံုးစီရင္သြားေတာ့သည္။ သူ႔အသိတစ္ေယာက္သည္ အသည္းလည္းကြဲေရာ ေသနတ္မွန္လည္းမွန္ပေလ့ေစေတာ့ မိုင္းနင္းမိလည္း နင္းပေလ့ေစေတာ့ဟုသေဘာပိုက္ကာ စစ္ထဲသို႔ဝင္သြားေလသည္။
(ရာထူးၾကီးလည္းၾကီးပေလ့ေစေတာ့ဟု သေဘာပိုက္ မပိုက္သူမသိပါေခ်)
ဒီတစ္ခါသူ႔အသည္းကြဲလွည့္ျဖစ္သည္။
……………………….

“ေနာက္တစ္ခါကိုနဲ႔ဒီလိုထပ္ခ်ိန္းေတြ႔ရင္ေလ ၾကိဳးတစ္ေခ်ာင္းယူလာမယ္ သိလား ကို႔လက္ေတြကိုေနာက္ျပန္ၾကိဳးတုပ္ထားခ်င္လို႔”
မ်က္ေစာင္းေလးဝင့္ကာ ေျပာလာသည့္ခ်စ္သူေကာင္မေလး၏စကားေၾကာင့္ သူရယ္ခ်င္သြားသည္။
သို႔ေသာ္…. ရယ္ခ်င္ရက္လည္းလက္တို႔သူမ႐ွိသျဖင့္ ရယ္ခ်င္စိတ္ကို စိတ္မွာပဲဆက္သိမ္းထားလိုက္သည္။
“ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ဖင္ျပန္ ေခါင္းျပန္ၾကည့္ျပီးပါျပီပြင့္ရယ္ ကိုလူစစ္စစ္ပါပဲ အဲ…လက္ႏွစ္ဖက္က ေမ်ာက္ျဖစ္ေနတာေတာ့ကိုလည္းမတတ္ႏိုင္ဘူး ဆိတ္ပါးစပ္ထပ္မပါတာကိုပဲ ၾကံဖန္ျပီးဝမ္းသာရေတာ့မယ္ ကို႔ကို မျငဴစူပါနဲ႔လားပြင့္ရယ္ ေဇာ္ပိုင္ေတာင္မွသီခ်င္းထဲထည့္ဆိုထားေသးတယ္ေလ..မင္းနဲ႔မွေမ်ာက္ျဖစ္ျပီကြယ္.. ဆိုျပီးေတာ့”
“ကိုကလည္း မင္းနဲ႔မွခ်စ္တတ္ျပီပါ သူ႔က်မွပဲ”

အလွဆံုးမ်က္ေစာင္းေလးတစ္ခု သူထပ္ရျပန္သည္၊ ထိုမ်က္ေစာင္းေလးကိုသူအလြန္ခ်စ္ေလသည္။
“ကိုစဥ္းစားမိတယ္ပြင့္ရဲ့ ဒါဟာစူးစမ္းတတ္တဲ့ လူေတြရဲ့သဘာဝေၾကာင့္ပဲျဖစ္မယ္ ကိုတို႔နဲ႔ ခႏၶာကိုယ္ဖြဲ႔စည္းတည္ေဆာက္ပံုျခင္း လံုးဝမတူတဲ့ မ ဆိုတာကိုစိတ္ဝင္စားၾကတာေလ ဥပမာကြာ ကိုယ့္မွာမ႐ွိတာေတြ ပြင့္မွာ႐ွိေတာ့အံ့ၾသမိတယ္ အံ့ၾသတဲ့အေလွ်ာက္အဲဒါေတြကိုျမင္ခ်င္တယ္ ေတြ႔ခ်င္တယ္ ေနာက္ျပီး..အဟီး...ထိၾကည့္ခ်င္တယ္”
သူ႔စကားေၾကာင့္သူ႕ခ်စ္သူေကာင္မေလးသည္ ပါးစပ္မွေအာ္လွ်က္သူ႔ေက်ာျပင္ကို တဘုန္းဘုန္းထုေလသည္။
“…လူဇိုး…လူဇိုး...လူဇိုး...”

“ကိုတို႔အေခၚအေဝၚေျပာင္းၾကရေအာင္ပြင့္ရယ္ ဘာျဖစ္တာလဲမသိဘူး ကို“ပြင့္”လို႔ေခၚတဲ့အသံၾကားရင္ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြက ဝိုင္းဝိုင္းျပီးရယ္ၾကတယ္ အရင္ကဒီလိုမဟုတ္ဘူး ခုမွဒီေကာင္ေတြဘာစိတ္ကူးနဲ႔ရယ္ေနၾကလဲမသိဘူး”
သူ႔ခ်စ္သူေကာင္မေလးနာမည္အျပည့္အစံုမွာ“ပြင့္ျဖဴသင္း”ျဖစ္သည္ သူကခ်စ္စႏိုးျဖင့္ အဖ်ားဆြတ္ျပီး“ပြင့္”ဟုေခၚသည္။ သူနဲ႔ရင္းႏွီးစကေရာ ခ်စ္သူဘဝေရာက္သြားခ်ိန္ထိ ပြင့္ ဟုသူတစ္လံုးတည္းေခၚတာ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြအသိပင္ သူမွတ္မိသေလာက္ သူတို႔ခ်ိန္းေတြ႔တဲ့ရက္ေတြမ်ားလာျပီးသည့္ေနာက္ပိုင္း ထို“ပြင့္”ဆိုေသာစကားကို သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြကရယ္လာၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္သူေကာင္မေလးနာမည္ကို အဖ်ားဆြတ္မေခၚခ်င္ေတာ့ အရင္းဆြတ္ျပီးေတာ့ပဲေခၚရန္ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။

“ျဖဴသင္း”လို႕ေခၚျပန္ရင္လည္း မလွေလာက္ဘူးဟုသူထင္သည္ အခန္႔မသင့္လို႕ေခၚတဲ့အခ်ိန္လွ်ာခလုတ္တိုက္မိရင္ ေဘးလူမ်ားနားၾကားလြဲႏိုင္သည္။
ဥပမာ ျဖဴသင္းကို “ခ႐ုသင္း”ဟုလြဲၾကားသလိုမ်ိဳးေပါ့။ ခ႐ုသင္းျပီးရင္ သမင္ျဖဴပါမလာႏိုင္ဘူးလို႔ေတာ့ဘယ္သူမွအာမ မခံႏိုင္ေပ။
“ခုကစျပီး“ျဖဴ”လို႔တစ္လံုးတည္းေခၚမယ္ေလ ဟုတ္ျပီလား ဒီေကာင္ေတြကလည္း ဘာစိတ္ကူးနဲ႔လည္းမသိပါဘူးကြာ ကိုယ့္ခ်စ္သူကို ကိုပြင့္လို႔ေခၚတာရယ္စရာလား”
ထို႔ေနာက္ခ်စ္သူတို႔ႏွစ္ေယာက္သားတိတ္ဆိတ္သြားၾကျပန္သည္။ ခဏၾကာေသာ္ ေကာင္မေလးက ေစာေစာကသူ႔စကားကိုဘယ္လိုအဓိပၸါယ္ေကာက္ျပီးေတြးလိုက္ေလသည္မသိ ပါးစပ္မွေအာ္လွ်က္သူ႔ေက်ာျပင္ကို တဘုန္းဘုန္းထပ္ထုျပန္ေလသည္။
“…လူဇိုး…လူဇိုး...လူဇိုး...”

“တစ္ကယ္လို႔အိမ္ကသေဘာမတူရင္ “ျဖဴ႕”ကို ကိုခိုးေျပးမယ္ေနာ္ လိုက္ရဲတယ္မဟုတ္လား”
“လိုက္ရဲတာမွဟိုဖက္ကမ္းေတာင္လြန္ေသး ပြင့္... အဲေလ.. ျဖဴေလ ကို႔ကိုမခြဲႏိုင္ဘူး အရမ္းခ်စ္တယ္”
သူ႔အတြက္ခ်စ္သူက အရာရာကိုစြန္႔လႊတ္ရဲသည္ဆိုသျဖင့္သူအလြန္ဝမ္းသာသြားမိသည္ ေကာင္မေလးကိုသူ႔ရင္ခြင္ထဲတရၾကမ္းဆြဲယူကာေပြ႕ထားလိုက္သည္ ။
ပါးေဖာင္းေဖာင္းလမင္းၾကီးသည္ကမၻာေျမေပၚကခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္ကိုေတြ႔ေလေသာ္ တ႐ုတ္ၾကီးတစ္ေယာက္၏ေလသံမ်ိဳးျဖင့္ “ဝမီၾကည့္ရဲဘူး ႐ွက္လယ္”ဟုေအာ္ကာ ေတြ႔ကရာတိမ္မည္းမည္းတစ္ခုတည္းသို႔ေျခစံုပစ္ဝင္ကာကိုယ္ေယာင္ေဖ်ာက္သြားေတာ့သည္။
ထို႔ေၾကာင့္သူတို႕ညသည္ ေမွာင္သထက္ေမွာင္လာခဲ့သည္။ တစံုတစ္ေယာက္၏လက္ျဖင့္ၾကဲခ်ထားသလို ဟိုမွသည္မွၾကယ္စင္တို႔သည္လည္း လက္သထက္ လက္လာေနခဲ့သည္။
……………

ေနာက္ပိုင္းတြင္သူ႔ေကာင္မေလးသည္ တစ္ကယ္ပဲခိုးရာလိုက္ေျပးခဲ့သည္ သို႔ေသာ္ သူ႔ေနာက္ကိုလိုက္ေျပးျခင္းမဟုတ္ အျခားတစ္ေယာက္ေနာက္ကိုလိုက္ေျပးသြားျခင္းသာျဖစ္သည္
ဆိုရရင္…. သူသည္ အသည္းျဗန္းျဗန္းကြဲေလသည္။
“ေၾသာ္..ငါဒီဘဝျဖဴနဲ႔မေပါင္းရေတာ့ပါလား ေၾသာ္..ငါဒီဘဝအျခားေနာက္တစ္ေယာက္နဲ႔ ေပါင္းရေတာ့မွာပါလား...
ေၾသာ္… ျဖဴ႕ႏႈတ္ခမ္းလွလွေလးေတြကိုငါမနမ္းရေတာ့ပါလား...ေၾသာ္...အျခားႏႈတ္ခမ္းလွလွေလးေတြကို ငါနမ္းရေတာ့မွာပါလား ေကာင္မေလးေရ ခ်စ္ခြင့္ရခဲ့တဲ့ေန႔ေတြညေတြအတြက္ေက်းဇူးပါကြယ္ မင္းမ႐ွိဘဲနဲ႔ေတာ့ေနရတာ ေၾကာင္စီစီၾကီးပါ ေသတာပဲေကာင္းပါတယ္”
သူသည္ သတ္ေသရန္ဆံုးျဖတ္လိုက္ေလသည္။

ထို႔ေနာက္သူ႔တူေလးတစ္ေယာက္၏ေသနတ္ကိုအိမ္သားမ်ားမ႐ွိခိုက္တိတ္တဆိတ္ယူလာခဲ့သည္။ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ရပ္ကိုခိုင္ခိုင္မာမာခ်ထားခဲ့ျပီျဖစ္သည္ ျဖစ္ေလရာဘဝတြင္ယခုကဲ့သို႔က်န္ေနရစ္ရျခင္းအျဖစ္မွေဝးရပါရန္ဘုရားတြင္သူေနာက္ဆံုးဆုေတာင္းသည္ အိမ္အတြက္ေနာက္ဆံုးႏႈတ္ဆက္စာတစ္ေစာင္ေရးခဲ့ရန္လည္းသူစိတ္ကူးမိသည္ ႐ုတ္တရက္ဘာေရးရမယ္မွန္းမသိ “သားမိုက္ကိုခြင့္လြတ္ပါ သားခ်စ္သူေခၚရာေနာက္လိုက္ေျပးသြားပါျပီ”လို႔ေတာ့ေရးလို႔မျဖစ္ေခ် ထိုစာမ်ိဳးကားလင္ေနာက္လိုက္ေျပးသူမိန္းကေလးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေရးေလ့႐ွိသည့္စာသာျဖစ္သည္။ ေနာက္ဆံုးဘာေရးရမယ္မွန္းမသိသျဖင့္ဘာမွလည္းမေရးျဖစ္ခဲ့ေတာ့။
“အားလံုးကိုႏႈတ္ဆက္ခဲ့တယ္ ဘဝတစ္ခုမွာငါတို႔ေတြျပန္ဆံုေတြ႕ၾကမယ္” သူ႔ႏႈတ္မွထိုသို႔ေရ႐ြတ္ျပီးေနာက္ ယူလာခဲ့သည့္ေသနတ္ကိုသူ႔နားထင္တြင္ေတ့၊မ်က္လံုးကိုမွိတ္၊ ေမာင္းကိုဆြဲျပီးပစ္ခ်လိုက္ေလသည္။

ဖြားကနဲလႊင့္စင္ကုန္သည့္အရာမ်ားသည္ ယမ္းလည္းမဟုတ္ ေသြးလည္းမဟုတ္ဘဲ ေရေတြသာျဖစ္ေနသည္ကိုသူေတြ႔လိုက္ရသည္
“ေၾသာ္…ေမ့ေနလိုက္တာ ငါ့တူေလးေသနတ္ကသၾကၤန္မွာေဆာ့တဲ့ေရေသနတ္ၾကီးကိုးဟ ေသနတ္တိုင္းလည္းလူဘယ္ေသပါ့မလဲေလ”
တူေလးေသနတ္ကလူမေသသျဖင့္ တူၾကီးေသနတ္ကိုလည္း သူယူမေနေတာ့ေပ တူၾကီးရဲ့ေသနတ္ကား တဖုန္းဖုန္းတဒိုင္းဒိုင္းႏွင့္အသံအလြန္က်ယ္သည့္ က်ိဳက္ထီး႐ိုးေသနတ္ျဖစ္ေန၍ျဖစ္သည္။
“အပ်ိဳၾကီးေတြကိုပစ္မယ္”ဟူသည့္စာတန္းလည္းေသနတ္တြင္ပါ႐ွိေနသည္ျဖစ္ရာ အပ်ိဳၾကီးမဟုတ္သည့္သူ႔ကိုပစ္စရာအေၾကာင္းမ႐ွိေတာ့ေပ။


ထို႔ေနာက္သူ႔အဖိုးအ႐ြယ္ေကာင္းစဥ္ကေတာလိုက္ရာတြင္လက္စြဲေတာ္အျဖစ္သံုးခဲ့သည့္ ေျပာင္း႐ွည္အမဲလိုက္ လုပ္ေသနတ္ကိုမခ်လာသည္ ျမင္ဖူးေနက်အဖိုးလုပ္သလိုယမ္းေတြ ခဲေတြကိုေသေသခ်ာခ်ာေထာင္းထည့္သည္ အားလံုးျပီးေသာ္ နားထင္ကိုခ်ိန္ၾကည့္ရာ ေျပာင္းကမဟားတရား႐ွည္သျဖင့္အဆင္မေျပေပ နဖူးကိုလည္းခ်ိန္မရျပန္ သူ႔လက္တိုလြန္း၍မဟုတ္ ေသနတ္ကေျပာင္းဝကေန ဖင္အထိကိုအလြန္႐ွည္လြန္းေန၍သာျဖစ္သည္ သူ႔အဖိုးသည္ အရပ္႐ွည္သလို လွ်ာလည္း႐ွည္သည္ လက္စြဲေတာ္အမဲလိုက္ေသနတ္ကိုေတာင္သူ႔လို႐ွည္႐ွည္ၾကီးလုပ္ထားတာသာၾကည့္ေတာ့ သူ႔အဖိုးတြင္မ႐ွည္တာဆိုလို႔တစ္ခုသာ႐ွိသည္ ထိုအရာကား“စိတ္”ပင္ျဖစ္ေတာ့သည္။

ကိုယ့္ဘာသာကိုအဆင္မေျပသျဖင့္ “ငါသတ္ေသမလို႔ပါဟ လက္နဲ႔မမွီလို႔ ေမာင္းတစ္ခ်က္လာျဖဳတ္ေပး”ဆိုျပီးအျခားလူကိုအကူအညီေတာင္း၍လည္းရမည္မဟုတ္၊ ထို႔ေၾကာင့္ေသနတ္ျဖင့္သတ္ေသရန္ကိုသူလက္ေလွ်ာ့လိုက္ေလသည္။

ၾကိဳးဆြဲခ်ေသရင္ေရာ ? ဒါလည္းမေကာင္းႏိုင္ပါေပ မ်က္လံုးၾကီးျပဴး လွ်ာၾကီးထြက္ျပီး မသာအလွပ်က္မည့္ကိစၥ၊ သူသည္ေသတာေတာင္အလွပ်က္မွာေၾကာက္သူျဖစ္သည္ မေသခင္ကလည္းမလွ၍ျဖစ္သည္။ ေရထဲခုန္ခ်ရင္ေရာ? ဒါလည္းမေကာင္းႏိုင္ဟုသူယူဆသည္သူတို႔ဆီက ျမစ္ေတြ ေခ်ာင္းေတြ အင္းအိုင္ေတြကေရေတြသည္ ကိုယ္မျမင္ႏိုင္သည့္ ဘက္တီးရီးယားေတြ အမႈိက္ေတြ စြန္႔ပစ္ပစၥည္းေတြ ဖိနပ္အစုတ္ေတြအရည္ေပ်ာ္ေရာသမေမႊထားသည့္ေရျဖစ္ႏိုင္သည္ ထိုညစ္တီးညစ္ပတ္အရည္မ်ားကိုယ္ခႏၶာထဲဝင္ျပီးမႊန္းၾကပ္ကာေသဆံုးရမည့္အေရးသည္ ႐ႊံစရာၾကီးျဖစ္သည္။


တိုက္ေပၚကခုန္ခ်သတ္ေသရင္ေရာ? ဒါလည္းမျဖစ္ျပန္ သူသည္အျမင့္ေၾကာက္သူျဖစ္သည္၊ ခုန္မခ်ရေသးခင္မူးလဲေနမွျဖင့္ဒုကၡ သူသည္မေတာ္တဆsupermanလိုပ်ံသန္းႏိုင္သည့္ပါဝါမ်ိဳး႐ွိခဲ့ရင္ေတာင္အျမင့္ကိုေတာ့ပ်ံလိမ့္မည္မဟုတ္
ႏွစ္ထပ္တိုက္ေခါင္မိုးေက်ာ္႐ံုသာပ်ံမည့္သူျဖစ္သည္ ထို႔ထက္နိမ့္ခ်င္လည္းနိမ့္လိမ့္ဦးမည္ျဖစ္သည္။ဓါတ္တိုင္ေတြ၊သစ္ပင္ေတြျငိလည္းျငိပေလ့ေစေတာ့ ေနာက္မွၾကည့္႐ွင္းမည္။ အျမင့္ကိုေတာ့သူအလြန္ေၾကာက္ေလသည္ ။ အျမင့္ကိုပဲေၾကာက္ျပီး“ေဒၚျမင့္”ကိုေတာ့မေၾကာက္ဘူးလားဟုေမးလာရင္ ေဒၚျမင့္ကိုလည္းသူေၾကာက္ပါသည္ ။ေဒၚျမင့္ဆိုတာစိန္ေဗဒါ၏ညီမ မဟုတ္ေသာ္လည္းလက္သံေတာ့အလြန္ေျပာင္သည့္သူတို႔ေက်ာင္းက ဆရာမ အပ်ိဳၾကီးျဖစ္သည္။

မေတာ္တဆsupermanမ်ားျဖစ္သြားရင္ သူ႔တြင္လုပ္ရန္စိတ္ကူးႏွစ္ခု႐ွိသည္ ။ပထမတစ္ခုမွာ ျမန္မာျပည္ကိုဒုကၡအေပးဆံုးလူတစ္ေယာက္ကို႐ွာျပီး လက္ျပန္ၾကိဳးတုပ္ကာ ငမန္းေပါေသာပင္လယ္ထဲပစ္ခ်ရန္ျဖစ္သည္။ ဒုတိယစိတ္ကူးမွာ အေနာက္ႏိုင္ငံသို႕ပ်ံ သန္းသြားျပီး
miley cyrusအားခိုးယူကာလူသူအေရာက္အေပါက္မ႐ွိေသာကြ်န္းတစ္ကြ်န္းသို႔ေဆာင္က်ဥ္းသြားျပီးႏွစ္ေယာက္
သားအသက္ထက္ဆံုးအတူေနထိုင္သြားရန္ျဖစ္သည္ ။ “သမီးမိုက္ကိုခြင့္လႊတ္ပါ”ဆိုျပီးMileyသည္အေဖျဖစ္သူ Billy ray cyrus ဆီေနာက္ဆံုးႏႈတ္ဆက္စာေရး မေရးေတာ့သူမသိႏိုင္ေပ mileyရဲ့ရည္းစားJustin gastonကိုေတာ့ အဆိုေတာ္မ်ိဳးေၾကာ့ျမိဳင္၏အကူအညီျဖင့္ ကမၻာၾကီးအျပင္ဘက္ထုတ္ထားရမည္ျဖစ္သည္။ စဥ္းစား႐ံုႏွင့္ပင္အလြန္အရသာ႐ွိသည့္ကိစၥျဖစ္သည္။ သူပ်င္းရင္ miley cyrusကိုသီခ်င္းဆိုခိုင္းမည္ mileyပ်င္းရင္ သူကတစ္ျပန္ေမ်ာက္အကျဖင့္ကျပေဖ်ာ္ေျဖမည္ျဖစ္သည္။ ကမၻာဦးလူသားအာဒမ္ႏွင့္ဧဝသည္ အက်ၤီဝတ္ မဝတ္သူ႔အေနနဲ႔မေသခ်ာေသာ္လည္း သူႏွင့္mileyကေတာ့ ေသခ်ာေပါက္ကို အက်ၤီဝတ္ရဦးမည္ျဖစ္သည္။

အဆိပ္ေသာက္သတ္ေသရင္ေရာ? ဒါလည္း….ဒါလည္း မျဖစ္ေသးပါေပ သူသည္ငယ္ငယ္ကတည္းကပင္“ဖင္ကိုေဆးထိုးအပ္နဲ႔ၾကိဳက္သေလာက္ထိုး စားေဆးေတာ့လာမေကြ်းနဲ႔”ဟု ေဒါက္တာျဖစ္သူကိုစိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးေအာ္ဟစ္ဖူးသူျဖစ္သည္။ သူ႔အတြက္အဆင္ေျပႏိုင္မယ့္နည္းလမ္းကိုဘယ္လိုမွ႐ွာမရပါေလခဲ့ ၊ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္းဘယ္လိုမွၾကံမရေတာ့သည့္အဆံုး သူ႔ဘဝအတြက္အေကာင္းဆံုးေသာဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုကိုပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ခ်ကာ ျပတ္ျပတ္သားသားလည္းလုပ္ေဆာင္ခဲ့ေလေတာ့သည္။

“ရည္းစားအသစ္ထပ္႐ွာျပီး ခ်စ္ပစ္လိုက္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ သတ္ေသရန္မလိုအပ္ေတာ့ သူဆာေလာင္မြတ္သိပ္ခဲ့ဖူးသည့္အနမ္းတစ္ခ်ိဳ႕ကို အစားျပန္ရခဲ့သည္။
ခုေကာင္မေလးကို သူကခ်စ္စႏိုးျဖင့္“ပြင့္”ဟုမေခၚပါ ေကာင္မေလးနာမည္မွာလည္းပြင့္ဆိုေသာစာလံုးမပါပါ။
ေကာင္မေလးကလည္းသူ႔ကို“လူဇိုး”လို႔မေခၚပါ သူ႔ေက်ာျပင္ကိုလည္းလက္သီးဆုပ္ေလးျဖင့္မထုပါ။
အရာရာသည္ေျပာင္းလဲသြားျပီျဖစ္သည္ ။ မေျပာင္းလဲတာက သူ႔လက္ပဲျဖစ္သည္။ ခုခ်ိန္ထိေမ်ာက္အျဖစ္ကေနတစ္ျပားသားမွမေ႐ြ႕ေသးေပ။

တခါတခါ သူ႔ႏႈတ္မွျမန္မာသံစဥ္သီခ်င္းတစ္ပိုင္းတစ္စညဥ္းေနေလ့႐ွိသည္ကို သူ႔ပတ္ဝန္းက်င္မွလူမ်ားၾကားရေလ့႐ွိသည္ဆို၏။
သီခ်င္းစာသားမွာေအာက္ပါအတိုင္းျဖစ္သည္....။

♬♫♪….အခ်စ္စာရင္း....႐ႈပ္သမွ်ရယ္.... ဒုကၡေတြသာ…အသြယ္သြယ္ပါ..ေမရယ္.... ♬♪
….ခ်စ္တဲ့ေဝဒနာကို......သားၾကီးမွာ...ခံရေလေတာ့... ♫♪ေဟာ္..ေဟာ္...တယ္...
….ျမန္ျမန္သာ...ေသခ်င္ျပီကြယ္....ေရထဲကိုခုန္ခ်ရင္လည္း...မႊန္းနစ္မွာပဲ...တစ္ခုတည္းစိုးရိမ္တယ္..... ♬♫♪
♬….ေသနတ္နဲ႔နားထင္ကိုပစ္ရင္....အိမ္နီးခ်င္းေတြႏိုးမွာ...စိုးလို႔ရယ္......♪....ဖိုးသိၾကားမင္းရယ္........
...............................................♪ . ♬ မိုးၾကိဳးသာပစ္လိုက္ပါေတာ့ကြယ္..♬♪♫
♬♫♪

အ႐ူးျမိဳ႕ေတာ္

သူေတာ္ေကာင္း

သူ႔နာမည္အရင္းကိုဘယ္သူမွမသိၾက လူတကာေခၚၾကသလို “သူေတာ္ေကာင္း”ဟုပဲေခၚၾကသည္
သူေတာ္ေကာင္းဆိုတာ သူ႔ဘာသာသူေပးထားတဲ့နာမည္ လူကပိန္ပိန္ပါးပါး မုတ္ဆိတ္က်င္စြယ္ထူလပ်စ္နဲ႔
ဘယ္ကလာတာလဲဆိုေတာ့ “ထန္းပင္”ကတဲ့။ ထန္းပင္ဆိုတာဘာလဲ “ထန္းတပင္”႐ြာကိုဆိုလိုတာလားဆိုေတာ့ မဟုတ္ဘူး ထန္းပင္ကပဲတဲ့ ။
နာမည္က“သူေတာ္ေကာင္း”
လာတာက“ထန္းပင္ေပၚက”
တစ္ရပ္ကြက္လံုးထိုသို႔ပဲယူဆလိုက္ၾကေတာ့သည္။ ေဆြမ႐ွိ မ်ိဳးမ႐ွိ
ဘယ္ကဘယ္လိုသူတို႔ရပ္ကြက္ထဲေရာက္လာမွန္းပင္မသိ။
ေနရာကအတည္တက်မ႐ွိ အိပ္ခ်င္လာရင္ေတြ႔တဲ့ေနရာထိုးအိပ္သည္ ဗိုက္ဆာလာျပီဆိုရင္အေၾကာ္ဆိုင္ေတြေ႐ွ႕ အသုပ္ဆိုင္ေတြေ႐ွ႕တြင္ ထံုေပေပၾကီးႏွင့္ရပ္ေနတတ္သည္
ႏႈတ္ကေတာ့ဘာမွထုတ္မေျပာ သူမေျပာေသာ္လည္းသိတတ္သည့္ အေၾကာ္သည္ အသုပ္သည္မ်ားက သူစားဖို႔ တခုမဟုတ္တခု ေပးေကြ်းျမဲျဖစ္သည္ ။

ရပ္ကြက္ထဲကသူ႔ကိုသနားသည့္အိမ္အခ်ိဳ႕ကလည္း သူစားဖို႔ ထမင္းဟင္းမ်ားယူလာတတ္သည္။ စားလို႕ေသာက္လို႔ဗိုက္တင္းျပီဆိုရင္ တေနရာရာသို႔သြားကာ စန႔္စန္႔ၾကီးအိပ္ေတာ့သည္။
ထိုတေနရာရာသည္ ဘုရားေစာင္းတန္းလည္းျဖစ္လိမ့္မည္ ဇရပ္ထဲတြင္လည္းျဖစ္လိမ့္မည္ ဒါမွမဟုတ္ ေျမၾကီးေပၚတြင္လည္းျဖစ္လိမ့္မည္
သူ႔တြင္ဟိုေနရာမွာမွအိပ္ရမယ္ ဒီေနရာကျဖင့္မသင့္ေတာ္ဘူးဆိုသည့္ သတ္မွတ္ခ်က္မ်ိဳးမ႐ွိပါေခ်။
အိပ္တယ္ဆိုတာ ေက်ာကုန္းရယ္ ၾကမ္းျပင္ရယ္ ႐ွိရင္ရျပီဟုယူဆထားပံုရသည္ အဲဒီၾကမ္းျပင္ဆိုတာ ေျမၾကီးလည္းျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ႏိုင္သည္။
သူသည္ေမြးကတည္းက႐ူးလာသလား၊ ေမြးျပီးမွ႐ူးသြားသလားကိုဘယ္သူမွမသိ၊ သိရန္ၾကိဳးစား၍လည္းျဖစ္ႏိုင္မည္မဟုတ္။


“ခင္ဗ်ား႐ူးေနတာၾကာပလား စ႐ူးတဲ့ရက္ကိုေျပာျပပါလား”ဆိုျပီးအ႐ူးကိုေမးရန္မျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္း
ရပ္ကြက္ကသိသည္။ ဒီလိုမွမဟုတ္ “ခင္ဗ်ားအ႐ူးေလာကထဲစဝင္ခါစကအေတြ႔အၾကံဳေျပာျပပါလား အ႐ူးေလာက ကဝါရင့္အ႐ူးၾကီးေတြ ခင္ဗ်ားကိုလက္တြဲေခၚၾကလား အ႐ူးအခ်င္းခ်င္းပညာျပတာမ်ိဳးၾကံဳဖူးလား”ဆိုျပီး ေန႔စဥ္ေတြ႔ေနၾက ျမင္ေနၾက မဂၢဇင္းစာအုပ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက မင္းသား၊ မင္းသမီး အင္တာဗ်ဴးလို ေမးရန္လည္းမျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္းသိၾကသည္ သူကသူေတာ္ေကာင္း ေအးေအးေဆးေဆး႐ူးေနတာ ကိုကအေနအထိုင္မတတ္ရင္ သူယုတ္မာျဖစ္သြားလိမ့္မယ္ ။
....................

ေဒၚပြင့္

“ထိုင္ေနတာအေကာင္း ထသြားမွက်ိဳးေရာ”ဆိုစကား႐ွိသည္
ေဒၚပြင့္လည္း ဆင္းရဲေနတာအေကာင္း ဆင္းရဲရာကခ်ဲအခ်ီၾကီးေပါက္ျပီးေန႔ခ်င္းခ်မ္းသာသြားတာလည္းအေကာင္း ခ်မ္းသာရာက ႐ုတ္တရက္ၾကီးျပန္ဆင္းရဲသြားေရာ ေဒၚပြင့္႐ူးေတာ့သည္။ အထပ္လိုက္ အထပ္လိုက္ပိုက္ဆံေတြက လက္ပူေအာင္ေတာင္မကိုင္ရေသး သူခိုးအကုန္ဝင္မသြားေလျပီ။
အရပ္တကာေလွ်ာက္သြားျပီး ေတြ႔ကရပစၥည္းမ်ားကို“ဒါငါပိုင္တဲ့ဟာေလး ဟိုဟာကတေန႔ကမွခ်ဲေပါက္တဲ့ပိုက္ဆံနဲ႔ဝယ္လာတဲ့ဟာေလး ငါ့ကိုျပန္ေပး ငါ့ကိုျပန္ေပး”ဆိုျပီးေသာင္းက်န္းေတာ့သည္

တီဗီအေရာင္းဆိုင္တစ္ဆိုင္သို႕ဝင္ျပီးတီဗီတစ္လံုးကိုခပ္တည္တည္ႏွင့္ “ဒါငါမေန႔ကပဲ ဝယ္သြားတဲ့တီဗီေလ ဘယ္လိုလုပ္ဒီေရာက္ေနတာလဲ ခုခ်က္ခ်င္း ငါ့အိမ္ျပန္ပို႔ေပး”ဆိုျပီးေသာင္းက်န္းရာ သူ႔အိမ္ကလူမ်ားလိုက္လာျပီး ဆိုင္႐ွင္ကို ေက်နပ္ေအာင္မနည္းေတာင္းပန္လိုက္ရသည္ ။
ေနာက္ပိုင္းသူတို႕ရပ္ကြက္ကလူမ်ားေဒၚပြင့္ကိုျမင္ရင္အလိုလိုလန္႔ေနရသည္ ဘယ္ေတာ့မ်ားငါ့လက္ထဲကစတီးခ်ိဳင့္ကိုသူ႔ဟာလို႕ေအာ္ျပီး ျပႆနာ႐ွာမွာပါလိမ့္ ?
ဘယ္ေတာ့မ်ား ငါ့စီးလာတဲ့စက္ဘီးကိုသူ႔အိမ္ကဘီးပါဆိုျပီး ဆြဲလားရမ္းလားလုပ္မွာပါလိမ့္?
ဘယ္ေတာ့မ်ား…..?
ဘယ္ေတာ့မ်ား…..?
အ႐ူးထဲတြင္ ဥစၥာ႐ူးသည္အေတာ္ဆိုးဝါးလွေၾကာင္းရပ္ကြက္ကသိလိုက္ၾကသည္။
.......................

ဦးေခြး

အေမျဖစ္သူသည္“ေခြး”ကိုအလြန္ခ်စ္တတ္ပံုရသည္ ရင္ႏွင့္လြယ္ျပီးေမြးလာတဲ့သားကိုေတာင္ေခြးနာမည္မွည့္ထည့္လိုက္သည္ ။ ငယ္ငယ္ကေတာ့“ေမာင္ေခြး” ၊နည္းနည္းအ႐ြယ္ေရာက္ေတာ့“ကိုေခြး”၊ အ႐ြယ္ကေလးရလာေတာ့ဦးေခြးေပါ့။ အထက္အညာ႐ြာတစ္ခုကေနဒီရပ္ကြက္ထဲေျပာင္းလာခဲ့တာျဖစ္သည္။
“က်ေနာ္ဂီတကိုဘဝနဲ႔ရင္းျပီး႐ူးသြပ္ပါတယ္”ဆိုသည့္ အဆိုေတာ္မ်ား၏အင္တာဗ်ဴးမ်ားကိုျမင္ရ ဖတ္ရတိုင္း“ဦေခြး”ကိုက်ေနာ္သတိရမိသည္။ သူသည္ပံုမွန္အခ်ိန္ဆိုယဥ္ယဥ္ေလး႐ူးေနသူျဖစ္သည္ ရပ္ကြက္အလွဴခံမ႑တခုကျဖင့္ျဖင့္၊ ေဘးအိမ္တအိမ္အိမ္ကျဖင့္ျဖင့္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္တခုကျဖင့္ျဖင့္ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ျဖင့္သီခ်င္းဖြင့္ျပီဆိုပါက ဦးေခြးတို႔ ေရာက္ရာအရပ္ ၊ ၾကားရာအရပ္ကေန ေကြးေနေအာင္ကေတာ့သည္။

ေစ်းထဲလည္းမေ႐ွာင္ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေ႐ွ႕လည္းမေ႐ွာင္ အလွဴအိမ္လည္းမေ႐ွာင္ ကလည္းက ဆိုလည္းဆိုလုပ္သည္ ပတ္ဝန္းက်င္ကလူေတြ သူ႔အားတဝါးဝါးတဟားဟားျဖင့္ပြဲက်ေနၾကေသာ္လည္း ဂ႐ုမစိုက္ သူ႔ကိုအားေပးသည့္ပရိတ္သတ္မ်ားသဖြယ္သေဘာပိုက္ကာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္႐ႊင္႐ႊင္ၾကီး ဆိုဟယ္ ကဟယ္လုပ္ေတာ့သည္ သီခ်င္းသံရပ္သြားျပီဆိုရင္ျဖင့္ သံပတ္ကုန္သြားသည့္အ႐ုပ္လို ဆိုေနတာေတြေရာ၊ ကေနတာေတြပါ တိကနဲရပ္သည္ ။ ျပီးေနာက္ ခပ္တည္တည္ျဖင့္သြားစရာ႐ွိသည္ကိုဆက္သြားသည္ လုပ္ဆရာ႐ွိသည္ကိုဆက္လုပ္သည္ ။အလြန္ထူးဆန္းသည့္ကိစၥပင္ျဖစ္ေတာ့သည္။
သူ႔အတြက္ကံေကာင္းတာက သူတို႔ရပ္ကြက္သည္ ျငိမ္ျငိမ္ဆိတ္ဆိတ္ရပ္ကြက္မ်ိဳးျဖစ္ေန၍ျဖစ္သည္ အကယ္၍ ေန႔ေန႔ညည လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေတြ သီခ်င္းသံေတြ အလွဴခံေတြႏွင့္စည္ကားေနေသာရပ္ကြက္မ်ိဳးျဖစ္ပါက သူ႕ခဗ်ာ က ရင္းေသရမည္ျဖစ္သည္။
“က်ေနာ္ဂီတကိုဘဝနဲ႔ရင္းျပီး႐ူးသြပ္ပါတယ္”ဆိုသူမ်ား ဦးေခြးကိုမွီအံ့မထင္ ဦးေခြးကမွအမွန္အကန္႐ူးသြပ္ျခင္းျဖစ္သည္။
........................

Unknown(သို႕) ဟို အ႐ူးမ

ဒီတစ္ေယာက္နာမည္ကိုေတာ့ဘယ္သူမွမသိၾက သူမႏွင့္ပတ္သက္လာတိုင္း “ဟို အ႐ူးမ.. ဟို အ႐ူးမ”ဟုသာရပ္ကြက္ကလူမ်ားမႏွစ္ျမိဳ႕စြာနာမ္စားသံုးေျပာဆိုၾကကုန္သည္။ သူမသည္အ႐ူးေတြထဲမွာဆိုးဆိုးဝါးဝါးအ႐ူးဟုဆိုရမည္ ။ဘယ္မွာေနသည္လည္းမသိရ တေန႔တေန႔ စုတ္စုတ္ျပတ္ျပတ္အဝတ္အစားႏွင့္မိတ္ကပ္မ်ားကိုေဖြးေနေအာင္လိမ္း ႏႈတ္ခမ္းနီကိုရဲပေတာင္းခတ္ေနေအာင္ဆိုးလွ်က္ တလမ္းဝင္ တလမ္းထြက္ကာေတြ႔ကရ လူပ်ိဳ၊ လူအိုေယာက်ၤားမွန္သမွ်ကို သူ႕လင္သဖြယ္ ေအာ္ဟစ္ဆဲဆိုသည္။


သူေအာ္သည္မ်ားကညစ္ညစ္ပတ္ပတ္ေပေပေရေရေတြခ်ည္းျဖစ္သည္ အေအာ္ခံရသူမ်ားအထူးအ႐ွက္ရၾကေလသည္ မသိရင္ သူ႔ကိုပဲေစာ္ကားခဲ့သလိုလို သူနဲ႔ပဲအိပ္ခဲ့သလိုလို သူ႕ကိုျမင္ရင္ ငါးေယာက္တစ္ေယာက္ယွဥ္ထိုးရဲသည္ဆိုသည့္ရပ္ကြက္ထဲက လူမိုက္ၾကီးတစ္ေယာက္ပင္ အိမ္ထဲအျမန္ေျပးဝင္ပုန္းရသည္ဆို၏ ။ သူ႔ခမ်ာအသားအနာခံရဲေသာ္လည္း နားအပူမခံႏိုင္၍ျဖစ္သည္။
သူမကိုတဏွာ႐ူး ၊ လင္တ႐ူးဟုတရပ္ကြက္လံုးက သတ္မွတ္လိုက္ၾကသည္။
....................

က်ေနာ္သည္အ႐ူးမ်ားအေၾကာင္းေလွ်ာက္ေတြးေနရင္းမွတခါတခါကိုယ္ကိုတိုင္လည္း႐ူးမွန္းမသိ ႐ူးေနသည္ကိုေတြ႔လာရသည္ ။ ၾကိဳးစားရင္း ႐ုန္းကန္ရင္းျဖင့္ အခန္႔မသင့္ေအာ္တိုမက္တစ္“ငတ္”ေလေသာအခါ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီ ႐ူးသလိုလို ေပါသလိုလိုျဖင့္ေရာက္သြားတတ္သည္။ ဘာရယ္မဟုတ္ အသံတိတ္အကူအညီေတာင္းျခင္းျဖစ္သည္။
ထိုသို႔ေသာအခါမ်ိဳးတြင္က်ေနာ္သည္ “သူေတာ္ေကာင္း”ဟုကိုယ့္ကိုကိုယ္နာမည္ေပးထားသည့္အ႐ူးတစ္ေယာက္ျဖစ္မွန္းမသိျဖစ္၍ေနေလသည္။
ဟိုက႐ူးေနလို႕ ၊အလုပ္ လုပ္ဖို႔မျဖစ္ႏိုင္လို႕ သူတပါးအကူအညီကိုလိုတာ ။
ဒီကျဖင့္အေကာင္းၾကီး အလုပ္လည္းလုပ္ေနရက္ၾကီး သူတပါးအကူအညီကိုလိုတာ၊ သာ၍ပင္႐ွက္ဖြယ္ေကာင္းေတာ့သည္။

တခါကမေျပာပေလာက္သည့္က်ေနာ့ပိုက္ဆံသည္ေပ်ာက္ျခင္းမလွေပ်ာက္သြားသည္ ။ ဘယ္လို႐ွာ႐ွာ ျပန္မေတြ႕ ထိုအခါတြင္ တခန္းတည္းေနသူငယ္ခ်င္းမ်ားအားယုန္ထင္ေၾကာင္ထင္ျဖစ္မိေတာ့သည္ ။
ပါးစပ္ကထုတ္မေျပာေသာ္လည္းစိတ္ထဲတြင္ေတာ့ သူတို႔ပဲျဖစ္မွာဟုပစ္မွားမိသည္ ျပန္စဥ္းစားရင္ ထိုစဥ္က က်ေနာ္သည္ “ေဒၚပြင့္”ဆိုသူ ဥစၥာ႐ူးမၾကီးျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္၍ေနေပသည္။

မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့မွန္းသိေသာ္လည္း တားဆီးမရသည့္ဝါသနာေၾကာင့္ က်ေနာ္သည္တခါခါညဥ့္နက္သန္းေခါင္ လူေတြအိပ္ေနမွန္းမသိ ဂစ္တာတစ္လက္ႏွင့္သီခ်င္းေတြတစ္ပုဒ္ျပီး တစ္ပုဒ္ ေအာ္ဆိုေနတတ္သည္ က်ေနာ့္ေၾကာင့္ပတ္ဝန္းက်င္အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္မည္ကိုထည့္မစဥ္းစား ဆိုရရင္ က်ေနာ္သည္ “ဦးေခြး”ဆိုသူအက႐ူး အဆို႐ူးႏွင့္အတူတူပင္ျဖစ္ေတာ့သည္။ ျခားနားတာက ဦးေခြးက ပရိတ္သတ္႐ွိေသးသည္ က်ေနာ့္မွာ ဘာမွမ႐ွိ။

တခါက က်ေနာ္ႏွင့္လံုးဝမတည့္သည့္အေကာင္တစ္ေကာင္ႏွင့္ က်ေနာ့္ခ်စ္သူေကာင္မေလးတို႔ စားေသာက္ဆိုင္တစ္ခုတြင္အတူထိုင္ေနၾကသည္ကိုျမင္ရေသာအခါ ေဒါသသည္ခ်ဳပ္တီးမႏိုင္ေတာ့ဘဲ လူေတြအမ်ားၾကီး႐ွိသည့္ဆိုင္ထဲသို႕တန္းတန္းမတ္မတ္ၾကီးဝင္သြားကာ ထိုသူအားျပႆနာ႐ွာေလသည္ ေကာင္မေလးကအမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာဆို႐ွင္းျပေသာ္လည္းလံုးဝလက္မခံ ထိုေကာင္အားမိုက္မိုက္႐ိုင္း႐ိုင္းေျပာဆိုမိသည္ ပတ္ဝန္းက်င္တခုလံုး၏မ်က္လံုးအစံုကိုပင္႐ွက္မေနႏိုင္ေတာ့....
ထိုသို႔ေသာအခါမ်ိဳးတြင္ က်ေနာ္သည္ “ဟို အ႐ူးမ”ဟုရပ္ကြက္ကေခၚသည့္ ညစ္တီးညစ္ပတ္အ႐ူးမႏွင့္ ဘာမွျခားေတာ့မည္မဟုတ္။
ခ်စ္ဆိပ္သည္ ငယ္ထိပ္တက္ေလသည္။
.........................
ကိုယ့္ကိုကိုယ္႐ူးမွန္းတေျဖးေျဖးႏွင့္႐ွာေဖြသိ႐ွိလာရေသာအခါ ကိုယ့္ထက္ပို႐ူးသူကို၎၊ ကိုယ့္ေအာက္ေလွ်ာ့႐ူးသူကို၎ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေတြ႔လာရသည္။ သူတို႔သည္ ဆရာဝန္လည္းျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မည္ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူလည္းျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မည္ သူေ႒းၾကီးလည္းျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မည္ ေခါင္း႐ြက္ဗ်တ္ထိုးေစ်းသည္လည္းျဖစ္ခ်င္ျဖစ္လိမ့္မည္ ။
ဘဝအေျခအေနေတြဘယ္လိုပဲျခားျခား တူညီတာကေတာ့ အားလံုးကိုယ့္နည္းကိုယ့္ဟန္ႏွင့္႐ူးေနၾကတာပဲျဖစ္သည္။

သူတို႕ကံေကာင္းတာက အ႐ူးနာမည္အတပ္မခံၾကရျခင္းျဖစ္သည္။ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေရာက္ဖူးေလ အ႐ူးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကိုေတြ႕ဖူးလာေလျဖစ္သည္ ။ ေနာက္ဆံုး ေတြ႔ဖူးသမွ် မွတ္မိသမွ် အ႐ူးႏွင့္မ႐ူးသူမ်ားအေရအတြက္ကိုႏိုင္းယွဥ္လိုက္မိေသာအခါ က်ေနာ့္ျမိဳ႕ငယ္ေလးသည္ အ႐ူးမ်ားသာ၍ေပါေနေၾကာင္းအံ့ၾသဘြယ္ရာေတြ႔လိုက္ရေလသည္။

တခုေတာ့ၾကံဖန္ျပီးဝမ္းသာလိုက္ပါဦးမည္ ပတ္ဝန္းက်င္ကိုအလြန္ဒုကၡေပးေသာ လူမ်ိဳးကိုလည္းဒုကၡေပးေသာ တိုင္းျပည္ကိုလည္းဒုကၡေပးေသာ ေနာက္ဆံုး ကမၻာကိုပင္ဒုကၡေပးႏိုင္ေသာေနာက္အ႐ူးတစ္မ်ိဳး က်ေနာ္တို႔ျမိဳ႕ငယ္ေလးတြင္ မေတြ႕ရေသး၍ျဖစ္သည္။
(က်ေနာ္မေတြ႔ေသးတာပဲျဖစ္မွာပါ)
ထိုအ႐ူးကားအျခားမဟုတ္ “အာဏာ႐ူး”႐ူးသည့္အ႐ူးပင္ျဖစ္ေတာ့သည္။ ။

ေမာင္မင္းၾကီးသား သက္ေတာ္ရာေက်ာ္႐ွည္ပါေစ

သူတို႔ျမိဳ႕တြင္ႏွင္းမ်ားသိပ္သိပ္သည္းသည္းက်ေသာနံနက္ခင္းတစ္ခု၌ သူ႔အိမ္ေစာင့္ေခြးၾကီးသည္ေပ်ာက္ျခင္းမလွေပ်ာက္သြားခဲ့သည္ ေျပးၾကည့္မွဒီလူနဲ႔ဒီေခြးပဲ႐ွိေတာ့နီးစပ္ရာအကုန္လံုးကိုျဖဲသဲျပီး႐ွာသည္ ၊မေတြ႔။ ျမိဳ႕ေလးတစ္ျမိဳ႕လံုးပတ္႐ွာသည္၊ မေတြ႔။
ၾကံရာမရသည့္အဆံုး ေခြးေပ်ာက္ေၾကာ္ညာရေတာ့သည္ ။ ေၾကာ္ညာပံုကလည္း သူမ်ားတကာလို ကိုယ့္ေခြးဓါတ္ပံုကို ကိုတင္ျပီးေၾကာ္ညာတာမဟုတ္ တင္စရာပံုကလည္းသူ႔တြင္မ႐ွိ ႏွစ္ေတြအမ်ားၾကီးအတူတူ႐ွိခဲ့ၾကပါလွ်က္ ဓါတ္ပံုေလးတစ္ပံုေတာင္႐ိုက္ဖို႔သတိမရခဲ့သည့္ သူ႔ကိုသူပဲအျပစ္တင္ေနမိသည္။
ထို႔ေၾကာင့္တတ္သေလာက္မွတ္သေလာက္ပန္းခ်ီအတတ္ပညာျဖင့္ ေပ်ာက္သြားသည့္သူ႔ေခြးပံုကို သူစိတ္ကူးပံုေဖၚျပီးေရးဆြဲရေတာ့သည္ ေရးဆြဲျပီး ေအာက္ဘက္နားတြင္“ေတြ႕ရင္ေျပာၾကပါ ထိုက္ထိုက္တန္တန္ေက်းဇူးတံု႔ျပန္မည္” ဟူသည့္စာတန္းေရးထိုးလွ်က္ မိတၱဴပြားကာ ျမိဳ႕အႏွ႔ံလိုက္ကပ္လိုက္သည္။
မိုးစုန္းစုန္းခ်ဳပ္ေတာ့ ေစာင္အထပ္ထပ္ျခံဳျပီး သူအိပ္ယာဝင္ခဲ့သည္...။
………………..
ပထမေန႔
ေျခတစ္ဖက္မသန္သည့္တ႐ုတ္ၾကီးတစ္ေယာက္ ေခြးဘီလူးတစ္ေကာင္ကိုဆြဲလွ်က္သူ႔အိမ္သို႔ေပါက္ခ်လာသည္။
“ေဟာဒီမွာ ေပ်ာက္ေနတဲ့မီ္းေခြး...ကဲ..ဝကိုေက်းဇူးဆပ္ေပေလာ့”
သူသည္တ႐ုတ္ၾကီးဆြဲလာသည့္ေခြးကိုေစ့ေစ့ၾကည့္လွ်က္ ေခါင္းကိုေျဖးညင္းစြာယမ္းခါလိုက္သည္။
“မွားေနျပီေပါက္ေဖၚၾကီးရ....ဒါက်ေနာ့္ေခြးမဟုတ္ဘူး”
“ဟင္…မီးေၾကာ္ျငာထားလဲ့ပံုထဲကအီတိုင္းပဲကို... စီစီခ်ာခ်ာဆိပါဦးကြ”
“ေသခ်ာပါတယ္ခင္ဗ်... က်ေနာ့္ေခြးက ေခြးဘီလူးမဟုတ္ပါဘူး ေနာက္ျပီး.. က်ေနာ့္ေခြးက ခုေပါက္ေဖၚၾကီးယူလာတဲ့ေခြးထက္အမ်ားၾကီး႐ုပ္ဆိုးပါေသးတယ္”
“ေၾသာ္…စုတ္ခ..စုတ္ခ...ဝ ခဲလီသမွ်သဲရီက်ျပီ... အီေဝးၾကီးကေတြ႔ျပီးဆြဲလာရတာ...မီဟုတ္ေတာ့လည္းဘီတတ္ႏိုင္မလဲေလ”
တ႐ုတ္ၾကီး..စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ျဖင့္ေခြးကိုဆြဲျပီးထြက္ခြါသြားခဲ့သည္။
……………….
ဒုတိယေန႔
အရပ္အလြန္ပုသည့္ကုလားမၾကီးတစ္ေယာက္သည္ အရပ္အလြန္မပုသည့္ကုလားမဟုတ္သည့္လူတစ္ေယာက္ႏွင့္အတူ သူ႔အိမ္သို႔ေပါက္ခ်လာသည္။
“ေပ်ာက္ေသာသူ႐ွာရင္ေတြ႔တဲ့ နာေလ.. ဒီေကာင့္ကိုေလ... မနည္းေခၚလာရတာ လမ္းတကာမွာေၾကာင္ေတာင္ေတာင္နဲ႔ ရပ္ေနတာေတြ႔လို႔ေလ...ကဲနာ့ကိုေက်းဇူးဆပ္ေပေတာ့”
“ဘယ္မွာလဲဗ် ဘာကိုေခၚလာတာလဲ ဘာမွမေတြ႔ပါလား”
“အာ…ဒီကန္ကေလး...ဒုကၡပါပဲ နင္ေၾကာ္ညာထားတဲ့ပံုထဲကလူေလ...ကိုယ့္လူေတာင္ကိုမမွတ္မိဘူးလား”
ေခၚလာသည့္ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ႏွင့္လူကိုလက္ညႇိဳးထိုးျပကာေျပာခ်လိုက္သည့္ထိုကုလားမ၏စကား
ေၾကာင့္ သူအၾကီးအက်ယ္အအံ့အားသင့္သြားရေလသည္။
“က်… က်ေနာ္ေၾကာ္ညာတာ လူေပ်ာက္မဟုတ္ဘူးဗ်...ေခြးေပ်ာက္...ေခြးေပ်ာက္ ဘယ္လိုလုပ္လူျဖစ္ေနရတာတုန္း”
“ဟမ္…ဟုတ္လား...နင့္ေၾကာ္ညာပံုကိုနင္ျပန္ၾကည့္လိုက္ဦးဒါဆို နာေလ…တယ္မေျပာခ်င္ဘူး ကန္ကေလး”
ကုလားမၾကီးသည္စိတ္သိပ္မႏွံ႔သည့္ပံုေပါက္ေနသည့္ထိုလူ၏လက္အားဆြဲလွ်က္စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးျဖင့္ထြက္ခြါသြားေတာ့သည္။
သူလည္းသူေၾကာ္ညာထားသည့္ပံုကိုအေသအခ်ာျပန္ၾကည့္ရသည္ ဟုတ္သားပဲ..ေစာေစာကလူနဲ႔ေတာင္တူေနေသးေတာ့..။
သင္ထားသည့္ပန္းခ်ီပညာကဘယ္ေလာက္ေပါက္ေျမာက္သလဲဆို ေခြးပံုဆြဲတာ လူပံုသြားေပါက္ေနသည္။
အသစ္ထပ္ဆြဲရသည္ မိတၱဴထပ္ပြားရသည္ ၊ ျမိဳ႕အႏွံ႔ကပ္ထားတာေတြျပန္ခြါျပီး အသစ္ျပန္ကပ္ရသည္။
…………….
တတိယေန႔
အ႐ူးဂိုက္ဖမ္းထားတာလား..တကယ္ပဲ႐ူးေနတာလား သိပ္မေသခ်ာသည့္ အဝတ္အထည္စုတ္စုတ္ျပတ္ျပတ္ႏွင့္ ညႇင္းသိုးသိုးလူၾကီးတစ္ေယာက္ သူ႔အိမ္သို႔ေပါက္ခ်လာသည္။
ပခံုးထိဝဲက်ေနသည့္စုတ္ဖြားဖြားဆံပင္ႏွင့္ အလြန္စုတ္သည့္လြယ္အိတ္ၾကီးတစ္လံုးကိုလည္းလြယ္ထားေသးသည္။
သူ႔ေ႐ွ႕တြင္ရပ္ကာ သူ႔အား႐ူတည္တည္ၾကည့္လွ်က္မွ...
“မင္းငါ့နာမည္သိလား”
“ဗ်ာ….မသိဘူးခင္ဗ်”
“ေအး..ငါလည္းမင္းနာမည္မသိဘူး ဒီေတာ့ဒီလိုလုပ္... မင္းနာမည္ကိုေျပာရင္ ငါ့နာမည္လည္းေျပာမယ္”
“ဟုတ္ကဲ့..ႏိုက္ထရစ္ေနရာက ငါ ေဇယ်ာေသာ္..အဲ..ေယာင္ကုန္ျပီ ဘာလဲ…ခင္ဗ်ားက acidရဲ့ ပရိတ္သတ္လား”
“acidပရိတ္သတ္လည္းမဟုတ္ဘူး အင္ဒရင္းပရိတ္သတ္လည္းမဟုတ္ဘူး လိုရင္းသာေျပာပါေလ”
“ဟုတ္… က်ေနာ့္နာမည္က “ေတာက္တီးေတာက္တဲ့”ပါ”
“ေဟ…ဟုတ္လား…လွလိုက္တဲ့နာမည္ေလး.. မင္းအေမမို႕ေပးတတ္တယ္ ငါ့နာမည္က “ေခ်ာက္ခ်ီးေခ်ာက္ခ်က္”ပါ နာမည္လွတာလည္းမေျပာနဲ႔ေလ ငါကေျမေလွ်ာက္ဝိဇၨာကိုးကြ”


“ဟုတ္လား…ေတြ႔ရတာဝမ္းသာတယ္ ေျမေလွ်ာက္ဝိဇၨာဆိုလို႔စာေတြမွာပဲဖတ္ဖူးတာ ”
“ေအးပါ အခုငါလာတာက မင္းအတြက္အေရးၾကီးကိစၥေျပာစရာ႐ွိလို႔ကြ... အျဖစ္ကဒီလို မဟာျမိဳင္ကဆရာသခင္ၾကီးေတြရဲ့ အမိန္႔အရ မေကာင္းသူဖယ္ ေကာင္းသူကယ္ဖို႔မင္းတို႔ေနတဲ့လူ႔႐ြာကိုငါလာခဲ့တယ္ဆိုပါေတာ့ကြာ ငါကဝိဇၨာမျဖစ္ခင္ကနည္းနည္းအပ်င္းၾကီးတယ္ ဝိဇၨာလည္းျဖစ္ေရာ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ ပိုျပီးေတာ့ကိုပ်င္းေတာ့တာပဲ ဝိဇၨာတန္ခိုးကိုအသံုးခ်ျပီး ေျမေၾကာေတြကို႐ံႈ႕ ႐ံႈ႕ျပီးေတာ့လမ္းေလွ်ာက္တာေလ တစ္နာရီေလွ်ာက္ရမယ့္ခရီးကို ငါကပ်င္းေတာ့ ေျခလွမ္းသံုးလွမ္းနဲ႔ေရာက္ေအာင္ကို႐ံႈ႕ပစ္တာ... အဲလိုေျမအ႐ံႈ႕ေကာင္းလို႔ပဲ ဒီျပႆနာတက္လာတာေဟ့”


“ဟုတ္ကဲ့ ေျပာပါခင္ဗ် နားေထာင္ေနပါတယ္”
“ေအး…တေန႔ေတာ့ကြာ ခ်မ္းသာဖို႕ကံ႐ွိေနတဲ့လူတစ္ေယာက္ကို မစဖို႔ဆရာသခင္ေတြက ငါ့ကိုလႊတ္လိုက္တယ္ ဒါေပမယ့္သူေနတဲ့ေနရာကိုသြားရမွာက မိုင္တစ္ရာေက်ာ္တယ္ကြ အဲဒါနဲ႔ ျမန္ျမန္ေရာက္ေအာင္ ငါလည္းေျမေၾကာေတြကို တန္ခိုးသံုးျပီး႐ံႈ႕လိုက္တာေပါ့ကြာ … မိုင္တစ္ရာကိုေျခဆယ္လွမ္းနဲ႔ပဲေရာက္ေအာင္လွမ္းလိုက္တယ္ေလ ေျခဆယ္လွမ္းလွမ္းျပီးလို႔ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေနရာမွားေနတယ္ကြ ခေနာ္နီခေနာ္နဲ႔တဲအိမ္အစုတ္ကိုေရာက္ရမွာ ခုဟာက နန္းေတာ္တမွ်လွပခမ္းနားတဲ့ အိမ္တစ္အိမ္ေ႐ွ႕ကိုတန္းျပီးေရာက္ေနတာကိုးကြ”
“ဟုတ္ကဲ့….စိတ္ဝင္စားစရာပဲ”


“ေအး….ငါလည္းၾကီးက်ယ္ခမ္းနားတဲ့အိမ္ၾကီးရဲ့အျပင္အဆင္ကိုေငးတုန္း႐ွိေသး ေနာက္ကေနလူတစ္အုပ္က ငါ့ကို ေသနတ္နဲ႔ တဖုန္းဖုန္း တဒိုင္းဒိုင္းျမည္ေအာင္ဝိုင္းပစ္ပါေရာလား ဟ႐ို႕”
“ေၾကာက္စရာၾကီးပါပဲလားဗ်ာ သူတို႔ကခင္ဗ်ားနဲ႔ရန္ျငိဳး႐ွိဖူးလို႔လား”
“ဘယ္ကလာ သိေတာင္မသိပါဘူးဆို... ေနာက္က်မွသိရတာက ငါ့ကိုအမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္နဲ႔မွားျပီးပစ္လိုက္တာတဲ့ ေကာင္းေရာ ဝိဇၨာမို႔လို႔မေသတာေပါ့ကြာ... အဲ..အဲ…က်န္ေသးတယ္ သူတို႔ပစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာပဲ အဲဒီလူစုေတြၾကားထဲကိုငါၾကည့္လိုက္ေတာ့...လား....လား.... ဘာေတြ႔လဲသိလား”
“ဘယ္သိမွာတုန္းဗ် ဘာေတြ႔လို႔လဲ”


“ေအး…မင္းရဲ့ေပ်ာက္ေနတဲ့ေခြးေလ လူလည္ေခါင္မွာ ဘုရင္ထိုင္ ထိုင္ေနပါေရာလားကြ”
“ဗ်ာ………မ..မ ျဖစ္ႏိုင္ဘူးထင္တယ္”
သူအလြန္အံ့ၾသသြားခဲ့သည္ ဘယ့္ႏွယ့္သူ႔ေခြးက လူေတြၾကားမွာဘုရင္ထလုပ္ေနပါလိမ့္
“ေအး….ဝိဇၨာဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွမမွားဘူးကြ မင္းမယံုရင္မင္းဒုကၡေရာက္လိမ့္မယ္ မင္းေခြးက႐ူးေနတာဆိုရင္ေတာ့ တစ္မြန္းတည့္ေလာက္ပဲေကာင္းစားမွာေပါ့ ခက္တာကမင္းေခြးကေပါေနတာ ေပါေနတဲ့ေခြးဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာေကာင္းစားမလဲဆိုတာ ငါ့ဝိဇၨာဥာဏ္နဲ႔ေတာင္မသိျမင္ႏိုင္ဘူးကြ အဲ…ေနာက္ျပီးသတင္းထပ္ၾကားတာ႐ွိေသးတယ္ မင္းကသူ႔ကိုေခြးေပ်ာက္ေၾကာ္ညာတယ္ သူကမင္းကို လူဝရမ္းျပန္ေၾကာ္ညာေနျပီေဟ့....ဆုေငြက ေကာင္းမွေကာင္းဆိုပဲ....ျမိဳ႕လယ္ေခါင္မွာေလွ်ာက္ကပ္ထားတဲ့မင္းရဲ့စာေတြကသူ႔ကိုအၾကီးအက်ယ္ သိကၡာက်ေစတယ္ဆိုပဲ ကဲ…လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္တာ မင္းဘာသာမင္းစဥ္းစားေတာ့ ငါေတာ့႐ွမ္ဘဲလားျပန္ျပီ တာ့တာ”
ဝိဇၨာဆိုသူလူထူးလူဆန္းၾကီးသည္ ႐ွည္လ်ားေထြျပားစြာသူ႔အားေျပာဆိုျပီးေနာက္ လာရာလမ္းအတိုင္းလွည့္ျပန္သြားေတာ့သည္။


“ေျမေၾကာမ႐ံူ႕ေတာ့ဘူးလားဗ်”
“႐ႈံေတာ့ဘူးေဟ့ ဒီတခါတြက္ကိန္းထပ္မွားရင္ ေသနတ္မဟုတ္ဘူး ေလာင္ခ်ာနဲ႔ထုခံေနဦးမယ္ ဟားဟားဟား”
ဝိဇၨာၾကီးျမင္ကြင္းမွေပ်ာက္သြားေတာ့ လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္တာကိုသူအလွ်င္အျမန္စီစဥ္ရသည္။
“ငါ့အိမ္ကထြက္သြားတုန္းကေတာ့ ေခြးပါပဲ ခုမွဘုရင္ထျဖစ္ေနတာေတာ့ငါလည္းမတတ္ႏိုင္ဘူး အင္း..ဘုရင္ျဖစ္ေတာ့လည္းေၾကာက္ရေသးတာပ”
ျမိဳ႕ထဲသို႔အေျပးအလႊားျပန္သြားျပီး သူကပ္ခဲ့သည့္ သူ႔လက္ရာေခြးပံုႏွင့္စာ႐ြက္အားလံုး၏ေအာက္က “ေတြ႔ရင္ေျပာၾကပါ ေက်းဇူးတံု႔ျပန္မည္”ဆိုတာၾကီးကိုဖ်က္ျပီး စာတန္းအသစ္ျပန္အစားထိုးေရးသည္။
အားလံုးျပီးေသာ္ အိမ္ကပစၥည္းမ်ားကို တပိုင္တႏိုင္ထုပ္ပိုးျပီး တျပည္တ႐ြာသို႔ သူထြက္ခြါသြားေလေတာ့သတည္း...။
ေရးခဲ့သည့္စာမွာေအာက္ပါအတိုင္းျဖစ္သည္။

“……ေမာင္မင္းၾကီးသား... သက္ေတာ္ရာေက်ာ္႐ွည္ပါေစ....”

လန္ထြက္ေနတာပဲ

“ကဲ…ကဲ… ထေတာ့… သြားၾကရေအာင္”
အိပ္မႈန္စံုမႊားျဖစ္ေနရာမွအသံေၾကာင့္သူေခါင္းေထာင္ၾကည့္လိုက္ရာ ခပ္တည္တည္ႏွင့္သူ႔အားငံုၾကည့္ေနေသာ ပိန္ပိန္႐ွည္႐ွည္လူၾကီးတစ္ဦးကိုေတြ႔ရသည္။
“ခင္ဗ်ားကဘယ္သူလဲ?.... ဘယ္ကိုသြားရမွာလဲ”
“ငါကေသမင္း ေသ႐ြာကိုသြားရမွာ ႐ွင္းျပီလား… ဟုတ္မလားဆိုျပီးမင္းကိုလူ႔ျပည္လႊတ္လိုက္တာ လူ႔သက္နဲ႔ႏွစ္ေပါင္း၂၀သာေက်ာ္သြားတယ္ ဘာမွ မဟုတ္ေတာ့လည္းျပန္ေခၚရတာေပါ့ ဒါပါပဲ”
“ေသမင္းသာဆိုတယ္ ဝတ္ထားတာလည္းpolo စပို႔႐ွပ္အက်ၤီနဲ႔ပါလား”
“လာတုန္းကေတာ့ေသမင္းဝတ္စံုနဲ႔ပဲကြ လမ္းမွာမိုးမိသြားလို႔ ေတြ႔ကရာအိမ္တစ္အိမ္မွာ ဒီအက်ၤီဝင္မတာပဲ ယူနီေဖာင္းကအေရးမၾကီးပါဘူးကြာ လူကသာအေရးၾကီးတာပါ ၾကံဳတုန္းမင္းကိုေျပာရဦးမယ္ လာမယ့္ႏွစ္က်ရင္ ငါတို႔ေသမင္းေတြ ယူနီေဖာင္းေျပာင္းေတာ့မယ္ကြ အနက္ေရာင္ထက္ပိုဆိုးတဲ့အေရာင္တစ္ေရာင္ကို ငါတို႔ေခါင္းေဆာင္ၾကီးကေတြ႕သြားျပီ”


“ဟုတ္လား ဘာအေရာင္လဲဗ် အပန္းမၾကီးရင္ေျပာျပပါလား”
“ေျပာျပဖို႔ကအပန္းေတာ့မၾကီးပါဘူး အႏၱရာယ္ေတာ့ၾကီးလိမ့္မယ္ထင္တယ္ ဒါေပမယ့္မင္းကိုေတာ့သိေအာင္ေျပာလိုက္ပါမယ္”
ေသမင္းဆိုသူလူၾကီးသည္ သူ႔ကိုယ္သူေက်ာမလံုသည့္ပံုစံမ်ိဳးျဖင့္ပတ္ဝန္းက်င္ကိုက်ီးၾကည့္ေၾကာင္ၾကည့္လုပ္ျပီးသူ႔နားကပ္၍
ထိုအေရာင္အားတိုးတိုးေလးေျပာျပလိုက္သည္ ၊ သူလည္းေခါင္းတညိတ္ညိတ္ျဖင့္ထိုအေရာင္သည္ေသမင္းတို႔ႏွင့္ပို၍လိုက္ဖက္ေၾကာင္းလူတကာ၏
ေအာ့ေက်ာလန္အေရာင္ျဖစ္ေၾကာင္းေထာက္ခံလိုက္သည္


“ဒါနဲ႔ခင္းဗ်ားေနာက္ကိုခုပဲလိုက္ရမွာလား က်ေနာ္က ဆိုက္တစ္ခုကေနdownloadလုပ္ေနတာ နာရီဝက္က်န္ေသးတယ္ဗ်”
“ေဟ့ no complainကြ အခ်ိန္နဲ႔ဒီေရသည္ေသမင္းကိုမေစာင့္တဲ့ ငါ့ကိုဆင္ေျခဆင္နား႐ြက္ေတြလာေပးမေနနဲ႔”
ဘိုလိုညႇပ္ေျပာလိုက္သည့္ေသမင္း၏စကားေၾကာင့္သူအလြန္အံ့ၾသသြားရေလသည္။
“ခင္ဗ်ားက အဂၤလိပ္လိုလည္းတတ္တာပဲလား ေတာ္ေတာ္တိုးတက္တဲ့ေသမင္းပဲ”
“တတ္ဆို ဒီလိုကြ ငါကေသမင္းသာဆိုတာ အခ်ိန္ယားေလး႐ွိရင္ ငရဲထိန္းအလုပ္ကိုလည္း part time ဝင္လုပ္ေသးတယ္ေလ တေန႔က်ေတာ့ အျဖဴေကာင္တစ္ေကာင္ကို ဒယ္အိုးထဲထည့္ေၾကာ္ရမယ့္တာဝန္ငါ့မွာ က်လာေရာေဟ့”
သူသည္အံ့ၾသျပီးရင္းအံ့ၾသရျပန္သည္။


“ဘယ့္ႏွယ့္အျဖဴေကာင္က ျမန္မာငရဲမွာလာက်ေနတာတုန္း”
“ဒီလိုကြ ဒီေကာင္ကျမန္မာျပည္ကိုအလည္လာတာ တေန႔က်ေတာ့ သူတည္းခိုတဲ့ေဟာ္တည္မွာပဲ ေဆးေျခာက္ကို ႐ွစ္အိုးေလာက္႐ႈျပီး tom & jerry ကာတြန္းကားထိုင္ၾကည့္တာ တဝါးဝါးတဟားဟားနဲ႔ အေတာမသတ္ဘဲရယ္ရာကေန အသက္႐ႈဖို႔ေမ့ျပီးေသတာပဲ”
“ရယ္ျပီးေသတဲ့လူကို ေကာင္းကင္ဘံုပို႔သင့္ပါတယ္ဗ်ာ ဘယ့္ႏွယ့္ငရဲျပည္ပို႔ရတာတုန္း”
“မဟုတ္ဘူးကြ သူကေ႐ႊခိုးဖို႔ေရာက္လာတဲ့ေကာင္ ခိုးလည္းခိုးေနတာပဲ အဲဒါေၾကာင့္ငရဲေရာက္တာပါ ေတာ္ေတာ္ဆိုးတဲ့ေကာင္ကြာ ငရဲျပည္ေရာက္သြားတာေတာင္ ဗိုက္ကိုႏွိပ္ႏွိပ္ျပီးရယ္ေနတုန္းပဲ”
“အဲဒါနဲ႔ခင္ဗ်ားဘိုလိုတတ္ေရာလား သူကသင္ေပးလိုက္လား”
“အစကဒီလိုမဟုတ္ဘူးကြ သူ႔ကိုဒယ္အိုးထဲတြန္းခ်ခါနီးတိုင္း ဆီပူနဲ႔ေၾကာ္ခါနီးတိုင္း အသံျပဲၾကီးနဲ႔ အျမဲေအာ္တယ္ ….holy smokeတဲ့ assholeတဲ့ ေနာက္ျပီး son of the bitchတဲ့ အို …အမ်ားၾကီးကြာ သူေအာ္တာေတြ ၾကာလာေတာ့ငါလည္းစိတ္ဝင္စားျပီး မင္းေအာ္တာ ဘာေတြလဲကြလို႔ထေမးမိေရာ”


“သူကခင္ဗ်ားစကားကိုနားလည္လို႔လား”
“သူကၾကံဳရင္Qဖို႔ ျမန္မာစကားနည္းနည္းသင္ထားတယ္ေလ ေျပာတတ္တာေပါ့ အဲဒါနဲ႔ သူေအာ္တဲ့စကားရဲ့အဓိပၸါယ္ေတြေမး သိခ်င္တဲ့စကားေတြလည္းထပ္ေမးနဲ႔ နည္းနည္းပါးပါးသိလာတာေပါ့ကြာ.... talkingေတြသိပ္မ်ားျပီကြာ ကဲ…လစ္စို႔”
ေသမင္းသည္အခ်ိန္ဆြဲမေနခ်င္ေတာ့...သူ႔အားအတင္းေခၚေနေလျပီ။
“ေနစမ္းပါဦး ကိုယ့္စရိတ္နဲ႔ကိုေျခက်င္ေလွ်ာက္ျပီး ခင္ဗ်ားေနာက္လိုက္ေသရမွာလား ဒါေတာ့ပဲ့တယ္ဗ်ာ”
“ေအး…မင္းေျပာလည္းေျပာစရာပဲ အရင္ကေတာ့ ေသျပီးမွငါကလာေခၚတာ သန္တုန္းျမန္တုန္းဆိုေတာ့မင္းတို႔လူေတြကိုငါကထမ္းႏိုင္တယ္ေလ ခုေတာ့မႏိုင္ေတာ့ဘူး အသက္က ကမၻာႏွစ္ခုစာ႐ွိေနျပီ လမ္းေလွ်ာက္ျပီးလိုက္ေသေပေတာ့”


ေသမင္းသိပ္စိတ္မ႐ွည္ေတာ့မွန္းသူသိလိုက္သည္ ထို႕ေၾကာင့္ g-talkတြင္႐ွိေနေသးေသာေဘာ္ဒါတစ္ေယာက္ႏွစ္ေယာက္ကိုသူသည္ေသမင္းေခၚရာေနာက္လိုက္သြားေတာ့
မည္ျဖစ္ေၾကာင္းလွမ္းႏႈတ္ဆက္သည္ ခရီးလမ္းေျဖာင့္ျဖဴးပါေစေၾကာင္းလည္း ဟိုကသူ႔ဆီလွမ္းေမတၱာပို႔ၾကသည္။
ထို႔ေနာက္ကြန္ျပဴတာကိုshut downလုပ္သည္ ဖုန္းထဲပိုက္ဆံထည့္ျပီး ႐ွိသမွ်နံပါတ္မ်ားကိုေနာက္ဆံုးအေနျဖင့္လွမ္းဆက္သည္ အျပင္ထြက္ျပီးေဆးလိပ္ဝယ္သည္။ အိမ္သာတက္သည္ ေနာက္ျပီးေရခ်ိုဳးသည္ အေကာင္းဆံုးဝတ္စံုတစ္ခုကိုေ႐ြးခ်ယ္ဝတ္ဆင္လိုက္သည္ ထို႔ေနာက္
ေဘးအခန္းကိုလွမ္းေခၚျပီး အကယ္၍သူ႔ေကာင္မေလးေရာက္လာပါက သူေသျပီဟုေျပာၾကားေစလိုေၾကာင္း သူမ႐ွိေတာ့သျဖင့္ စိတ္အားငယ္ရန္မလိုေၾကာင္း ရည္းစားအသစ္တစ္ေယာက္ထပ္႐ွာ၍ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီးကဲႏိုင္ေၾကာင္း စသျဖင့္႐ွည္လ်ားေထြျပားစြာမွာတမ္းေခြ်သည္။ ေသမင္းၾကီးသည္ က်ိဳ႕တို႔က်ဲတဲ သူ႔ဆံပင္မ်ားကို တဗ်င္းဗ်င္းျမည္ေအာင္ကုတ္လ်က္....
“…..ေတာ္ေတာ္လွ်ာ႐ွည္တဲ့ေကာင္ပဲ....အင္း... လွ်ာ႐ွည္လို႔ပဲလူျဖစ္ရလာတာေပါ့ေလ..”


သူသည္ေဘးအခန္းကလူကိုစိတ္ၾကိဳက္မွာၾကားျပီးေနာက္ ေသမင္းဘက္လွည့္ျပီး...
သူ႔laptopေတာ့အားသယ္သြားခြင္႔ျပဳရန္ေတာင္းဆိုလိုက္သည္
ေသမင္းဆိုသူလည္း သူ႔အားသယ္ခြင့္ျပဳလိုက္သည္ ထို႔ေနာက္ ႏွစ္ေယာက္သားရထားတစ္တန္ ကားတစ္တန္ျဖင့္ ေသ႐ြာသို႔ခရီးဆက္ခဲ့ၾကေလေတာ့သည္။
အမွန္မွာတန္ခိုးသံုးျပီးေျမေၾကာ႐ံႈ႕သြားၾကရန္ျဖစ္ေသာ္လည္း ကမၻာ့ ကမၻာက သံုးလာခဲ့သည့္တန္ခိုးကို ေသမင္းအလြန္ပ်င္းေနျပီျဖစ္သည္ လူ႔ျပည္ေရာက္ခိုက္ ရထားေလးလည္းစီးခ်င္ေသး ကားေလးလည္းစီးခ်င္ေသးဆိုသျဖင့္ ႐ိုး႐ိုးတန္းတန္းခရီးသြားသလိုသြားၾကရျခင္းျဖစ္သည္။
ခရီးသြားေနရင္းမွသူသည္လွ်ာ႐ွည္မိျပန္သည္။

“က်ေနာ္ေရာ ငရဲက်မွာပဲလား”
“ေၾသာ္…ခက္လိုက္ပါဘိ ငရဲျပည္ကလာေခၚပါတယ္ဆိုမွ နင့္အေမ့လင္ တာဝတိ‘သာကိုငါကပို႔ရမွာလား စိတ္ခ် ေဇာက္ထိုးၾကီးကိုက်ေစရမယ္”
“ဟို…ဟို…. ဘယ္လိုအျပစ္ေတြနဲ႔လဲဟင္ သိရင္ေျပာျပပါလား”
“ဒါေတာ့ ယမမင္းၾကီးပဲသိလိမ့္မယ္ ငါေတာ့ေသေသခ်ာခ်ာမသိဘူး အျပစ္ေပးပံုကိုေျပာျပလိုက္ဦးမယ္ အရက္မူးျပီးရမ္းကားတဲ့လူေတြကိုဆိုရင္ ဖင္ကေနမီးေမႊး ပါးစပ္ထဲကို ေရပူေတြေလာင္းထည့္ျပီးဒဏ္ေပးတယ္”
သူေက်ာထဲစိမ့္သြားသည္ သူ႔တြင္တင္က်န္ေနသည့္ အေၾကြးငါးပံု ေလးပံုသည္အရက္ေၾကြးသက္သက္ျဖစ္သည္။
“ေသာက္တုန္းကေတာ့ေကာင္းတယ္ဟ ခုေတာ့ဖင္ကိုမီးျမိဳက္ေတာ့မယ္ အီး..ဆိုးလိုက္တာ”
စိတ္ထဲတြင္သူ႔ဘာသာသူေျပာေနရင္းတုန္လႈပ္လ်က္႐ွိသည္
“ေနာက္ျပီး ရည္းစားထည္လဲတြဲတဲ့ေကာင္ဆိုရင္ အေျခာက္ၾကီးျဖစ္ေအာင္လုပ္ျပီး ေဆာင္ၾကာျမိဳင္ကို အ႐ွင္ေမြး ေန႔ခ်င္းၾကီး ပို႔ပစ္မယ္”
သူသည္ တုန္လွဳပ္ျပီးရင္းတုန္လွဳပ္ရျပန္သည္။
“ေနာက္ျပီး… ….ေနာက္ျပီး…..”
“ေတာ္ပါေတာ့ဗ်ာ....ေတာ္ပါေတာ့ ..နားမခ်မ္းသာလိုက္တာ”
“ဘာအခုမွေၾကာက္ပါျပီလဲ အစကတည္းကဆင္ျခင္ေပါ့ ေဟာ…ေျပာရင္းဆိုရင္း..ေရာက္ပါျပီေကာကြာ...ဟဲဟဲ...ဆင္းေပေတာ့”


သူတို႔သည္ကားေပၚမွဆင္းလိုက္ၾကသည္ ။
“ဘယ္မွလဲဗ် ငရဲ ဒါလူ႔ျပည္ပဲ႐ွိေသးတာ”
“လွ်ာမ႐ွည္နဲ႔ေဟ့ လာေလေရာ့ဒီမွာ အပ္ခ်ေလာင္း!!!! ”
ေသမင္းသည္ အပ္ခ်ေလာင္းဟုေအာ္လိုက္ရာ ငရဲျပည္အဝင္ဂိတ္ၾကီးသည္ သူ႔ေ႐ွ႕တည့္တည့္တြင္ ဘြားကနဲေပၚလာေလေတာ့သည္။ သို႔ေသာ္..တံခါးကပြင့္မေနပါေခ်။
“ဂိတ္တံခါးကလည္းပိတ္ရက္ၾကီးပါပဲလား ဘာျဖစ္တာလဲမသိ”
ေသမင္းသည္အလြန္အံ့ၾသသြားဟန္ျဖင့္ ဂိတ္တံခါးနားသို႕တိုးကပ္သြားျပီး တံခါးဖြင့္ေပးရန္အထဲသို႔လွမ္းေအာ္သည္ ထိုအခါအထဲမွေန၍ ႏွာေခါင္းစည္းတပ္ထားေသာပိန္ပိန္လိန္လိန္ငရဲထိန္းတစ္ဦးဂိတ္တံခါးအေပၚေပါက္မွေပၚလာသည္


ျမင္ကြင္းကထူးဆန္းေနသည္ စိတ္မ႐ွည္ေတာ့ေသာေသမင္းကထိုငရဲထိန္းကိုလွမ္းေအာ္သည္
“ဘာေတြျဖစ္ကုန္တာတုန္း မင္းမ်က္ႏွာဘာလို႔အဝတ္စည္းထားရတာတုန္း တံခါးကိုအခုဖြင့္”
“အမိန္႔ေတာ္ေၾကာင့္ လူ႔ျပည္ကလာသူမွန္သမွ်ဒီတံခါးထဲဝင္ခြင့္မေပးေတာ့ပါခင္ဗ်ာ က်ေနာ္တို႔ငရဲထိန္းလည္း ေသာက္ေသာက္လဲေသကုန္ၾကပါျပီ ဘယ္ႏိုင္ငံကေသလာတဲ့လူတစ္ေယာက္လည္းမသိဘူး ဒီငရဲေရာက္လာတာ ဝက္တုတ္ေကြးဆိုလား ဘာလားမသိဘူး ပါလာတာ အကုန္ကူးေရာ လူ႔ျပည္မွာကေဆး႐ွိတယ္ ဒီမွာေဆးမ႐ွိဘူးေလ ခုလုပ္ငန္းခြင္မွာ လူနည္းေနတာသာၾကည့္ေတာ့”
ငရဲထိန္း၏စကားေၾကာင့္
သူႏွင့္ေသမင္းလည္း ေခ်ာင္းၾကည့္ေပါက္မွတဆင့္အထဲသို႔လွမ္းၾကည့္လိုက္ရာ ငရဲသားကမ်ားေနျပီး ငရဲထိန္းမ်ားကထူးထူးျခားျခားေလွ်ာ႔ပါးေနသည္ .. ငရဲထိန္းေတြမွာလည္းႏွာေခါင္းစည္းကိုယ္စီႏွင့္။


တခ်ိဳ႕ငရဲသားဆို ခုတ္မယ့္ထစ္မယ့္ငရဲထိန္းမ႐ွိေတာ့သျဖင့္ အကုသိုလ္ျမန္ျမန္ကုန္ေအာင္ ကိုယ့္ဘာသာကို ဓါးေသြး ကိုယ့္ဘာသာကို ခုတ္ထစ္ေနၾကရသည္ တခ်ိဳ႕ဆိုပို၍ပင္ပန္းေသး ကိုယ့္ဘာသာကို ထင္း႐ွာရသည္ မီးေမႊးရသည္ ဆီပူလာရင္ ကိုယ့္ဘာသာကို ခုန္ခ်ၾကရသည္ အေတာ္ကသီလင္တႏိုင္ေလသည္။
ေသမင္းၾကီးဘယ္လိုပဲေျပာေျပာအမိန္႔နာခံသူငရဲထိန္းကား ဂိတ္တံခါးကိုလံုးဝမဖြင့္ေပးေတာ့ေပ
“ယမမင္းၾကီးကထပ္မွာလိုက္တယ္ လူ႔ျပည္က အဲဒီတုပ္ေကြးေပ်ာက္တဲ့တေန႔က်ရင္ေရာဂါကင္း႐ွင္းေၾကာင္းေထာက္ခံစာနဲ႔အတူျပန္လာခဲ့ၾကပါတဲ့ ဒါပဲ”
ထိုသို႔ေအာ္ေျပာျပီးထိုငရဲထိန္းလည္း သူတာဝန္က်ရာဘက္အျမန္ေျပးသြားျပီး ကင္ရမည့္သူကိုကင္ ခုတ္ရမည့္သူကိုခုတ္ ဆူးပင္ဖက္တဲ့ရမည့္သူကိုဖက္တက္ခိုင္း ေခြးစာေကြ်းပစ္ရမည့္သူကိုေကြ်းပစ္ျဖင့္ အလုပ္လက္မလည္ေအာင္႐ွိေလေတာ့သည္ ။
ေသမင္းၾကီးလည္းအလြန္စိတ္ညစ္သြားေတာ့သည္ ။


“ခုမွပဲေသာင္ျပင္လြတ္တဲ႔ေသမင္းျဖစ္ေနတယ္ မထူးပါဘူးကြာ လူ႔ျပည္ပဲခဏျပန္စတည္းခ်ၾကတာေပါ့”
ထို႔ေနာက္ေသမင္းသည္ အပ္ခ်ေလာင္းဟုျပန္ေအာ္ျပီး လူ႔ျပည္ကိုျပန္ေရာက္လာၾကေတာ့သည္ ။
သူ႔အခန္းလိုက္ေနမယ္တကဲကဲလုပ္ေနသျဖင့္မနည္းကန္ထုတ္ခဲ့ရေသးသည္ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ေသမင္းလည္း သူ႔လုပ္ငန္းႏွင့္အစပ္အဟပ္အတည့္ဆံုးေသာအဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုသို႔ဝင္ေရာက္လုပ္ကိုင္သြားခဲ့သည္ H1n1ေပ်ာက္ရင္ထပ္လာေခၚမည္ဟုလည္းမွာၾကားသြားေသးသည္။

ထို႔ေနာက္…… ထို႔ေနာက္…… သူလည္း ….. အိပ္ယာမွလန္႔ႏိုးသြားေတာ့သည္ ။
“အင္း…. youtubeက သရဲဇာတ္လမ္းတစ္ခုၾကည့္ေနရာမွ႐ုတ္တရက္အိပ္ေပ်ာ္သြားျပီး အိပ္မက္ မက္ေနတာကိုး …..။
႐ွည္လ်ားေထြျပားလြန္းသည့္အိပ္မက္ကို ျပန္စဥ္းစားရင္း သူ႔ႏႈတ္က စကားတခ်ိဳ႕ထြက္က်လာသည္။

………..အိပ္မက္ကလည္း.... လန္ထြက္ေနတာပဲ........... ။ ။